Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၆၀)</h2> <h2 style="text-align:center">ရေကန်ထဲက ငါးနဲ့ ပုစွန်တွေ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>“စည်းကမ်းတွေ သင်ယူပြီးပြီ........ မနက်ဖြန်ကစပြီး ငါတို့ကို သခင်လေးတွေနဲ့ သခင်မလေးတွေရဲ့ အဆောင်တွေမှာ အနိမ့်ဆုံးအဆင့် အစေခံတွေအဖြစ် စပြီး တာဝန်ချလိမ့်မယ်.......”</p> <p><strong>ကျိုးထုန်း</strong>က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့ကသာ ဝီရိယရှိရှိနဲ့ ပါးနပ်မယ်ဆိုရင်၊ သခင်လေး ဒါမှမဟုတ် သခင်မလေးတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ မျက်စိထဲ ရောက်သွားရင် ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီမှာ ငါတို့အတွက် နေရာတစ်နေရာ သေချာပေါက် ရှိလာလိမ့်မယ်.......”</p> <p>“ပြောသလောက် မလွယ်ဘူး။ အဲဒီ သခင်လေးတွေ၊ သခင်မလေးတွေရဲ့ ဘေးမှာ မျက်စိရှင်ပြီး ကျွမ်းကျင်တဲ့ အစေခံတွေ အများကြီး ရှိနေတာ။ ငါတို့ကို သူတို့က ဘာလို့ သတိထားမိမှာလဲ...........”</p> <p><strong>လီယွမ်ယွမ်</strong>က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ ကွဲပြားသော အမြင်တစ်ခုကို တင်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့အထင်တော့ ကျင့်ကြံခြင်းကိုပဲ အချိန်ပိုပေးသင့်တယ်။ စစ်ဆေးမှုက ငါတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ ဆိုင်ကောင်း ဆိုင်နိုင်တယ်.......”</p> <p>ကျိုးထုန်းက လီယွမ်ယွမ်ကို မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် ကြည့်ကာ မယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p>“မင်း အခုအခြေအနေကို နားမလည်သေးဘူးလား........... ငါတို့ ဆယ်နှစ်လောက် ကြိုးစားကျင့်ကြံတာက သူတို့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပေးလိုက်တဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကိုတောင် မမီဘူး........... ကျင့်ကြံမယ် ဟုတ်လား........... ကျင့်ကြံတာတွေ ခဏဘေးဖယ်ထားစမ်းပါ...........”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်ကလည်း အလျှော့မပေးပေ။</p> <p>“ဒါဆို ဘာလုပ်ရမလဲ........... ကျင့်ကြံတာကို လုံးဝ ရပ်ပစ်လိုက်ပြီး အစေခံကောင်း တစ်ယောက်ဖြစ်အောင်ပဲ သင်ယူရမှာလား...........</p> <p>တစ်နေကုန် အမြီးနန့်ပြီး သခင်တွေ စိတ်ကောင်းဝင်လာရင် ကျွေးမယ့် အကြွင်းအကျန်ကိုပဲ တောင်းစားနေရမှာလား...........”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦး အငြင်းပွားတော့မည်ကို မြင်သဖြင့် <strong>မုန့်ဝမ်</strong>က ကြားမှ ဝင်ဖြန်ဖြေပေးလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကိုနဲ့ စီနီယာအစ်မ နှစ်ယောက်လုံး ပြောတာ မှန်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့ အလုပ်ကိုလည်း ကြိုးစားလုပ်ပြီး သခင်တွေကို စိတ်ကျေနပ်အောင် ထားရမယ်၊ တစ်ဖက်ကလည်း ကျင့်ကြံခြင်းကို လျစ်လျူမရှုသင့်ဘူးလို့ ထင်ပါတယ်.......”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ယွမ်နှင့် ကျိုးထုန်းတို့က နှာခေါင်းတစ်ချက်စီ ရှုံ့လိုက်ကြသော်လည်း ဆက်လက် မငြင်းခုံတော့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်က အသာအယာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး “ကြီးကြပ်ရေးမှူး ထန်း က ဒီနေ့ အားလပ်ရက် ပေးထားတယ်လေ။ အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းလျှောက်ကြမလား...........”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ “ငါ ကျင့်ကြံစရာ ရှိလို့ အပြင်မသွားတော့ဘူး.......”</p> <p>ကျိုးထုန်းကလည်း “ငါတို့ အခု အဆင့်အတန်းက ဝူမိသားစုရဲ့ အိမ်ကျွန်တွေပဲ။ ကြီးကြပ်ရေးမှူးက အပြင်ထွက်ခွင့် ပေးထားပေမဲ့ ပြဿနာ မတက်အောင် ဒီမှာပဲ နေတာ ပိုကောင်းမယ်.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ ဆွံ့အသွားပြီး “ဒါဆိုလည်း ကျွန်မတစ်ယောက်တည်းပဲ သွားတော့မယ်.......” ဟု ဆိုကာ ဝူမိသားစု အိမ်တော်မှ တံခါးငယ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် လမ်းပေါ်သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>လမ်းမပေါ်တွင် လမ်းသွားလမ်းလာများစွာ ရှိနေပြီး အများစုမှာ <strong>ရွှေအမြုတေ</strong>သို့မဟုတ် <strong>နက်နဲသော ဝိညာဉ် </strong>အဆင့်များ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>တစ်ခါတစ်ရံတွင် ပင်လယ်ကဲ့သို့ နက်နဲသော အရှိန်အဝါရှိသည့် ကျင့်ကြံသူအချို့နှင့် တွေ့ရတတ်ရာ သူတို့မှာ ဒဏ္ဍာရီထဲမှ <strong>ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်း</strong> အဆင့် ကျင့်ကြံသူများ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>လမ်းဘေးရှိ ကလေးငယ်များနှင့် ဆယ်ကျော်သက် အချို့သာလျှင် <strong>အခြေခံတည်ဆောက်ခြင်း </strong>အဆင့်တွင် ရှိနေကြသေးသည်။</p> <p>အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများကို ခံစားမိသောအခါ မုန့်ဝမ်၏ <strong>နှလုံးစားပိုးကောင် </strong>မှာ တုန်ရီလာသည်။</p> <p>“သခင်... ဒါ ဘယ်လို ငရဲခန်းလဲ........... အရမ်း အန္တရာယ်များတာပဲ........... ကျွန်‌တော် ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းကိုပဲ ပြန်ချင်တယ်၊ ဟီးဟီးဟီး.......”</p> <p><strong>မြူပိုးကောင်အမ</strong>က စကားမပြောသော်လည်း စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဖော်ပြနေသည်။</p> <p>ထိုကျင့်ကြံသူများ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကသာ သူမကို အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်မံ စစ်ဆေးလိုက်ပါက ဖော်ထုတ်ခံရနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာမူ တည်ငြိမ်စွာပင် လမ်းပေါ်တွင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် လျှောက်သွားနေပြီး ကျင့်ကြံသူများ၏ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်နေသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တော့ သူမသည် အထက်လောကမှ လူများနှင့် အရင်ကတည်းက ဆုံဖူးခဲ့သည်။ မြူပိုးကောင်အမ ဆိုသည်မှာလည်း သူမက အထက်လောကသား တစ်ဦးထံမှ လုယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုသူမှာ ကျန်း မိသားစုမှ ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သော်လည်း သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ ရွှေအမြုတေအဆင့်မျှသာ ရှိခဲ့သည်။</p> <p>သူသည် စွန့်ပစ်ခံထားရသော နယ်ရုပ် သို့မဟုတ် တစ်စုံတစ်ဦးကို ပြစ်မှားမိသဖြင့် ချန်းလန်လောကသို့ ပြည်နှင်ဒဏ် ပေးခံထားရသူ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လမ်းတစ်ခုပြီးတစ်ခု လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>မြို့ထဲရှိ အရာအားလုံးမှာ စနစ်တကျ ရှိလှသည်။ မျက်စိဖြင့် ကိုယ်တိုင် မမြင်ရပါက လူအများအပြား၏ အမြင်တွင် မြင့်မြတ်လှသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဤနေရာတွင် အသာမန်ဆုံး လူတန်းစားမျှသာ ဖြစ်သည်ကို သူမ ဘယ်သောအခါမှ တွေးမိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော ရထားလုံးများမှာလည်း မကြာခဏ ဖြတ်သန်းသွားတတ်ပြီး ၎င်းတို့ကို ဆွဲနေသော ပျံသန်းနိုင်သည့် သားရဲများပင်လျှင် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ပြည့်စုံခြင်း တွင် ရှိနေကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ရင်း ထူးဆန်းသလို ခံစားရသော်လည်း ဤသည်မှာ ရှောင်လွှဲ၍မရသော လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်ကြောင်း နားလည်လိုက်သည်။</p> <p>ဤသည်မှာ “အထက်လောက” ပင် ဖြစ်သည်။ သူမသာ ဤနေရာတွင် နေထိုင်ပြီး တဆင့်ချင်း ကျင့်ကြံသွားမည်ဆိုပါက နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ အဆင်ပြေပြေ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကယ်၍ ထိုစဉ်က သူမသည် တတိယလမ်းကို မရွေးချယ်ခဲ့ဘဲ ရွှမ်ယင်ဂိုဏ်းတွင် အကြီးအကဲအဖြစ် နေခဲ့ပါက သို့မဟုတ် နယ်မြေချဲ့ထွင်ရန် နယ်စပ်သို့ သွားခဲ့ပါက ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရန် ဆယ်စုနှစ်များစွာ သို့မဟုတ် ရာစုနှစ်နှင့်ချီ၍ အချိန်ယူရပေလိမ့်မည်။</p> <p>မဟုတ်သေးပေ၊ ဝူမိသားစု၏ အစေခံ ရွေးချယ်မှု စည်းကမ်းအရ အသက် ၅၀ ကျော်သူများကို လက်မခံပေ။</p> <p>အကယ်၍ သူမသည် ဤအခွင့်အရေးကို လက်လွှတ်ခဲ့ပါက ချန်းလန်လောကတွင် နှစ်ပေါင်းသောင်းချီ ကျင့်ကြံနေသော်လည်း ကောင်းကင်ယံကို ကျော်ဖြတ်ပြီး ဤစစ်မှန်သော ကမ္ဘာကြီးကို မြင်တွေ့ရမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>ဤ “အထက်လောက” ၏ အထက်တွင် အခြား အထက်လောကများ ရှိနေဦးမလား........... မုန့်ဝမ်တွင် အဖြေမရှိပါ။</p> <p>ချန်းလန်လောကမှ လူများသည် ရေကန်ငယ်လေးထဲတွင် နေထိုင်သော ငါးနှင့် ပုစွန်များကဲ့သို့ပင်။ ရေကန်ထဲတွင် နေသားကျနေသဖြင့် ရေကန်ကြီးမှာ သေးငယ်နေသည်ဟု သူတို့ ဘယ်သောအခါမှ မခံစားခဲ့ရပေ။</p> <p>တစ်နေ့တွင် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသဖြင့် ရေများလျှံလာပြီး ထိုငါးနှင့် ပုစွန်များကို ပင်လယ်ထဲသို့ မျောပါသွားစေသည့် အချိန်အထိပင်။</p> <p>ထိုအခါမှသာ သူတို့ သိခဲ့သော ကမ္ဘာကြီးမှာ မည်မျှ သေးငယ်ကြောင်း သဘောပေါက်သွားကြသည်။</p> <p>ရေကန်က သေးငယ်လွန်းသဖြင့် ငါးများသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိသာ ကြီးထွားနိုင်ပြီး ဆက်မကြီးနိုင်တော့ပေ။ ကျယ်ပြောလှသော ပင်လယ်ကြီးကသာ ပိုမို တောက်ပသော သက်ရှိများကို မွေးဖွားပေးနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် စည်ကားလှသော လက်ဖက်ရည်ဆိုင် တစ်ဆိုင်သို့ ချဉ်းကပ်သွားပြီး ပြတင်းပေါက်နားရှိ နေရာတစ်ခုတွင် ထိုင်လိုက်သည်။</p> <p>စားပွဲထိုးက လျင်မြန်စွာ ရောက်လာပြီး မီနူးကို ကမ်းပေးသည်။ “ဧည့်သည်... ဘာသုံးဆောင်မလဲ...........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က မီနူးကို ကြည့်လိုက်ရာ အသက်သာဆုံး ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ပင်လျှင် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်တုံး ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရသဖြင့် အံ့သြသွားသည်။</p> <p>“ဒါပဲ ပေးပါတော့.......”</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့၊ ခဏစောင့်ပါခင်ဗျာ။ ချက်ချင်း ယူလာပေးပါ့မယ်.......”</p> <p>မုန့်ဝမ် ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ သမုဒ္ဒရာထဲသို့ ရေစက်တစ်စက် ကျသွားသကဲ့သို့ မည်သူ့အာရုံကိုမျှ မဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ လူတိုင်းမှာ လက်ဖက်ရည်သောက်ရင်း မြိုင်မြိုင်ဆိုင်ဆိုင် ဆွေးနွေးနေကြသည်။</p> <p>“ဝူမိသားစုက တကယ်ကို နာမည်ကြီး မျိုးနွယ်စုပဲ။ သူတို့မှာတင် အောက်ကမ္ဘာပေါင်း ရာနဲ့ချီ ရှိပြီး တခြား ပိုင်ဆိုင်မှုတွေလည်း မရေမတွက်နိုင်ဘူး။ တကယ်ကို အားကျဖို့ ကောင်းတယ်.......”</p> <p>“ဒါတွေက ငါတို့လို သာမန်လူတွေ အားကျနေရမယ့် အရာတွေ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ကလေးတွေကို ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီ ပို့နိုင်ဖို့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ ဘယ်လို ပိုရှာရမလဲ ဆိုတာကိုပဲ အာရုံစိုက်သင့်တယ်.......”</p> <p>“ငါတို့ရဲ့ ဘိုးဘေးကြီးက မကြာသေးခင်ကမှ <strong>ခန္ဓာကိုယ် ပေါင်းစည်းခြင်း</strong>အဆင့်ကို တက်လှမ်းနိုင်ခဲ့တယ်။</p> <p>အခွင့်အရေးသာ ရလို့ ဝူမိသားစုက သတိထားမိသွားရင် သူ အောက်ကမ္ဘာတစ်ခုကို သွားပြီး စီမံခန့်ခွဲရလိမ့်မယ်.......”</p> <p>“ဟားဟား၊ အဲလိုသာ ဖြစ်လာရင် ငါ့ညီအစ်ကိုကို မေ့မထားနဲ့ဦးနော်...........”</p> <p>လူတိုင်းမှာ ထိုအကြောင်းအရာကို ခဏမျှ ပြောဆိုပြီးနောက် ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီမှ နောက်ဆုံးရသတင်းများကို ပြောင်းလဲ ဆွေးနွေးကြသည်။</p> <p>စားပွဲထိုးက မုန့်ဝမ်၏ လက်ဖက်ရည်ကို လာချပေးသည်။ “ဧည့်သည်... လက်ဖက်ရည် ရပါပြီ.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လက်ဖက်ရည်ကို တစ်ငုံ သောက်လိုက်ရာ ဆွံ့အသွားရပြန်သည်။ လက်ဖက်ရွက်မှာ အရသာ မရှိဘဲ ပေါ့ပျက်ပျက် နိုင်လှသည်။</p> <p>ချန်းလန်လောကတွင် သူမ သောက်ခဲ့သော လက်ဖက်ရည်များနှင့် ယှဉ်လျှင် များစွာ ညံ့ဖျင်းလှသည်။ လက်ဖက်ရည်က အရသာရှိလို့ ဈေးကြီးနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ မြို့ပြဖြစ်နေသောကြောင့်သာ ဈေးကြီးနေခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှ ထွက်လာပြီး မြို့ထဲရှိ အခြားနေရာများကို ပတ်ကြည့်ခဲ့သည်။ ညရောက်မှသာ ဝူမိသားစု၏ တံခါးငယ်မှတစ်ဆင့် သူမ၏ နေအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။</p> <p>“ဘယ်လိုလဲ........... အပြင်မှာ ဘယ်လိုရှိလဲ........... ငါတို့ ချန်းလန်လောကနဲ့ ဘာတွေ ကွာခြားလဲ...........” သူမနှင့် အခန်းဖော်ဖြစ်သူ လီယွမ်ယွမ်က မုန့်ဝမ် ပြန်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျင့်ကြံခြင်းကို ရပ်ပြီး စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး “ငယ်ငယ်က ဖတ်ဖူးတဲ့ ထူးဆန်းတဲ့ ပုံပြင်စာအုပ်ထဲက စာသားတစ်ကြောင်းကို သတိရသွားတယ်။</p> <p>‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်တွေက ခွေးတွေလို ပေါများနေပြီး ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းတွေက နေရာတိုင်းမှာ လမ်းလျှောက်နေကြတယ်’ တဲ့.......”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်မှာ ကြောင်အသွားပြီး “တကယ်ပဲ အဲလောက်တောင် ချဲ့ကားထားတာလား...........” ဟု မေးရာ မုန့်ဝမ်က “လုံးဝ မချဲ့ကားထားဘူး.......” ဟု ခေါင်းညိတ် ပြန်ဖြေသည်။</p> <p>“ဒါဆို မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ အပြင်မှာ အနှိမ်ခံရသေးလား...........” လီယွမ်ယွမ်က စိုးရိမ်တကြီး မေးပြန်သည်။</p> <p>“မြို့ထဲမှာ စည်းကမ်းတွေ အရမ်း တင်းကျပ်တယ်။ ရန်ဖြစ်ဖို့ နေနေသာသာ ခိုးမှုတောင် မရှိသလောက်ပဲ.......”</p> <p>၎င်းကို ကြားမှ လီယွမ်ယွမ် သက်ပြင်းချနိုင်သော်လည်း ခဏအကြာတွင် စိတ်ပျက်သွားပြန်သည်။</p> <p>“ဒီအထက်လောကမှာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်တွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတာပဲ။ ဝူမိသားစုက ဘာလို့ ငါတို့ကို အောက်ကမ္ဘာထဲကနေ ခေါ်ထုတ်လာရတာလဲ...........”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီလောကက ကျယ်ပြောပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက သက်တမ်းရှည်ကြသလို အရင်းအမြစ်တွေက လည်း ကန့်သတ်ချက် ရှိတယ်။</p> <p>အောက်ကမ္ဘာက ထွက်တဲ့ အရင်းအမြစ်တွေက ဝူမိသားစုကို ထောက်ပံ့ပေးနိုင်သလို ငါတို့ကိုယ်တိုင်ကလည်း အဲဒီ ‘အရင်းအမြစ်’ တွေရဲ့ အစိတ်အပိုင်း တစ်ခုပဲပေါ့.......”</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p>


Save