Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ပွင့်လင်းလွန်းသော စကားများကို ကြားပြီးနောက် လီယွမ်ယွမ်မှာ အတန်ကြာအောင် တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>အမှန်တရားကို မသိဘဲ ချန်းလန်လောကတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သူများသည် ဤရက်စက်ပြီး အေးစက်သော လက်တွေ့ဘဝကို ရင်မဆိုင်ရသဖြင့် ကံကောင်းကြသည်ဟု ဆိုရပေမည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့မှာ သနားစရာလည်း ကောင်းလှသည်..... တစ်သက်လုံး သူတစ်ပါး၏ အထင်သေးသော အကြည့်များအောက်တွင် နေထိုင်ရပြီး သေသည်အထိ အောက်ကမ္ဘာထဲတွင် ပိတ်မိကာ စစ်မှန်သော လောကကြီးကို တစ်ခါမျှ မြင်တွေ့ခွင့် ရကြမည်မဟုတ်ပေ။</p> <p>အတန်ကြာမှ လီယွမ်ယွမ်က တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ငါ့ရဲ့ ရက်စက်မှုက အနှိုင်းမဲ့တယ်လို့ တစ်ခါက ထင်ခဲ့တာ..... ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေကို ခွေးတွေ..... ဝက်တွေလို မွေးမြူထားတဲ့ ဝူမိသားစုရဲ့ လုပ်ရပ်နဲ့ ယှဉ်ရင် ငါက ဘာမှမဟုတ်တဲ့ အကောင်ပေါက်လေးပဲဆိုတာ ဒီနေ့မှ သိလိုက်ရတော့တယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဘာမှပြန်မပြောဘဲ အဝတ်အစားပင်မလဲတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲချလိုက်သည်။</p> <p>“အိပ်ကြစို့..... ပြီးခဲ့တဲ့ တစ်လလုံး စည်းကမ်းတွေ သင်ယူနေရတာနဲ့ အနားကောင်းကောင်းမရခဲ့ဘူး”</p> <p>“ငါတို့ မနက်ဖြန် အလုပ်စရမှာဆိုတော့ အားအင်အပြည့်ရှိအောင် အနားယူဖို့ လိုတယ်”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ခေါင်းမာမှုများ ပေါ်လာကာ</p> <p>“မင်းပဲ အိပ်ပါ..... ငါတော့ ကျင့်ကြံဖို့ လိုသေးတယ်” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူမကို ထပ်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ဘဲ ကုတင်ပေါ်တွင် လှဲနေရင်း သူမ၏ အသက်ရှူသံမှာ တဖြည်းဖြည်း မှန်မှန်ကန်ကန် ဖြစ်လာသည်။</p> <p>နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် လူတိုင်းမှာ တစ်ပုံစံတည်း ဝတ်ဆင်ကာ ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း ၏ အဆောင်သို့ သွားကြသည်။</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ထွက်လာပြီး လူတိုင်းကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝူမိသားစုမှာ ပင်မမျိုးနွယ်အပြင် အဓိက မျိုးနွယ်ခွဲ ၁၂ ခု ရှိတယ်..... ငါတို့ရှိနေတဲ့ ဝူမိသားစုက အဲဒီထဲက တစ်ခုပဲ”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်းက လူတိုင်း၏ ရှေ့တွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လမ်းလျှောက်ရင်း သတိပေးစကားများ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းတို့ ခစားရမယ့်သူတွေက မျိုးနွယ်ခွဲက သခင်လေးတွေ..... သခင်မလေးတွေပဲ ဖြစ်နေပါစေဦး..... သခင်က သခင်ပဲ..... အစေခံက အစေခံပဲ..... မင်းတို့ရဲ့ အဆင့်အတန်းကို အမြဲတမ်း သတိရကြပါ”</p> <p>“မင်းတို့သာ အမှားလုပ်လို့ သခင်ကို အမျက်ထွက်အောင် လုပ်မိရင် ငါ ကြိုမသတိပေးခဲ့ဘူးလို့ မပြောနဲ့တော့”</p> <p>သူတို့ကို လုံလောက်အောင် ဆုံးမပြီးပြီဟု မြင်သောအခါ ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်းသည် လူတိုင်းကို မတူညီသော အဆောင်များသို့ တာဝန်ခွဲပေးလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ်တို့မှာ <strong>ဆဋ္ဌမသခင်မလေး</strong> လက်အောက်ရှိ <strong>ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် </strong>သို့ တာဝန်ကျခဲ့ပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်သားရဲများကို အစာကျွေးရန် တာဝန်ယူရသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အမိန့်ကို လက်ခံပြီး ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်သို့ ရောက်သည်နှင့် မနာလိုစရာ ကောင်းသော လှောင်ပြောင်သံကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟေး... အသစ်လေးတွေ..... မင်းတို့က အောက်ကမ္ဘာက လာတာဆို........”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ အခြားသူများမှာလည်း ချက်ချင်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ငါ အောက်ကမ္ဘာကို တစ်ခါမှ မရောက်ဖူးသေးဘူး..... အထဲမှာ ဘယ်လိုနေလဲ သိချင်လိုက်တာ”</p> <p>“ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၉၉ တုံး ပေးရင် အောက်ကမ္ဘာကို အလည်အပတ် သွားလို့ရတယ်လေ..... အဲဒီ အောက်ကမ္ဘာက မပြည့်စုံတော့ အထဲက ကျင့်ကြံသူတွေက အလွန်ဆုံး နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်အထိပဲ ကျင့်ကြံနိုင်တာ”</p> <p>“ငါတို့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်နဲ့ဆိုရင် အဲဒီမှာ ငါတို့ စိတ်ကြိုက် လုပ်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား........”</p> <p>“ငါ တစ်ခါ ရောက်ဖူးတယ်..... အထဲမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်က ခြောက်ကပ်နေတာပဲ..... စာကလေးအသိုက်လောက်ပဲ သေးသေးလေး..... ဒါပေမဲ့ အဆင့်နိမ့်ကျင့်ကြံသူတွေက ငါ့ကို မော့ကြည့်တဲ့ အကြည့်ကတော့ တကယ်ကို မှတ်မှတ်ရရပါပဲ..... ဟားဟားဟား...”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်ကလည်း ပြုံးလျက် ဝင်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စီနီယာတို့ ချန်းလန်လောကကို လည်ချင်တယ်ဆိုရင် ယွမ်ယွမ်က လမ်းပြလုပ်ပေးဖို့ အသင့်ပါပဲ..... စိတ်ကျေနပ်အောင်လည်း လုပ်ပေးပါ့မယ်”</p> <p>“အဲဒီလောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေ အများကြီးကို အခြား အသုံးဝင်တာ လုပ်တာ ပိုမကောင်းဘူးလား........ အဲဒီလို ဆင်းရဲတဲ့နေရာကို ဘာသွားလုပ်မှာလဲ........”</p> <p>ပထမဆုံး စကားပြောသူက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး လက်ပိုက်ကာ လီယွမ်ယွမ်နှင့် မုန့်ဝမ်တို့ကို အေးစက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“အခုကစပြီး ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရမယ့် အလုပ်က မင်းတို့အလုပ်ပဲ..... ငါတို့ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ကို ရောက်လာမှတော့ အလုပ်ခိုးဖို့ မစဉ်းစားနဲ့..... ကြိုးကြိုးစားစားလုပ်........”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ယွမ်၏ မျက်နှာထားမှာ အနည်းငယ် ပျက်ယွင်းသွားသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် သန့်ရှင်းရေးလုပ်သည်ဆိုသည်မှာ နားထောင်လို့ ကောင်းသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အညစ်အကြေးများကို သိမ်းရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤအလုပ်မှာ ညစ်ပတ်ပြီး နံစော်ကာ အနိမ့်ကျဆုံး အလုပ်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့ကသာ ငြင်းဆန်လိုက်ပါက ဤလူအနည်းငယ်သည် သူတို့ကို သေချာပေါက် ဒုက္ခပေးကြလိမ့်မည်။</p> <p>လီယွမ်ယွမ်သည် နှာခေါင်းပိတ်ပြီး အလုပ်ကို လက်ခံတော့မည့် ဆဲဆဲတွင် မုန့်ဝမ်က</p> <p> “မင်းတို့ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်တာ ဒီလိုပဲလား........” ဟု ပြောလိုက်သည်ကို ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ၏ စကားအဆုံးတွင် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်အတွင်းသို့ ပြင်းထန်သော <strong>လေပြင်း</strong>တစ်ချက် ရုတ်တရက် တိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p>လေပြင်းမှာ ရုတ်တရက် ရောက်လာပြီး ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်၏ မြေပြင်ပေါ်မှ ညစ်ပတ်သော အရာများကို လေထဲသို့ မြှောက်တင်ကာ တစ်ဖက်လူများဆီသို့ လွှင့်ပစ်လိုက်ရာ သူတို့မှာ ခေါင်းစခြေဆုံး ပေသွားသည်။</p> <p>တစ်ဖက်လူများ သတိမထားမိခင်မှာတင် သူတို့သည် ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ အမျိုးမျိုးသော အညစ်အကြေးများဖြင့် ရွှဲနစ်သွားကြသည်။</p> <p>သူတို့ သတိဝင်လာပြီး မိမိတို့ ဘာဖြစ်သွားမှန်း သိလိုက်သောအခါ ထိုလူအနည်းငယ်မှာ တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် မုန့်ဝမ်ကို လက်ညှိုးထိုးလိုက်ကြသည်။</p> <p>“မင်း... မင်း... မင်း... ဘယ်လိုတောင် ရဲရတာလဲ........”</p> <p>“ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲမှာ မင်းက ကိုယ်ထိလက်ရောက် တိုက်ခိုက်ရဲတယ်ပေါ့........”</p> <p>“နံစော်နေတဲ့ မိန်းမယုတ်..... ငါ မင်းကို သတ်မယ်........”</p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ဟိန်းဟောက်ပြီး မုန့်ဝမ်ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော်လည်း ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်နှင့် ချော်လဲကာ နောက်သို့ ပက်လက်လန်သွားသည်။</p> <p>၎င်းကို မြင်သောအခါ အခြားသူများမှာ ဒေါသထွက်သွားပြီး သူတို့၏ <strong>ဝိညာဉ်လက်နက် </strong>များကို ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ်တို့ကို တိုက်ခိုက်ကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က မျက်လွှာကို အသာချလိုက်သည်။ ထိုသူများ ဝိညာဉ်လက်နက်များကို မလှုပ်ရှားနိုင်ခင်မှာတင် သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ဖြင့် လက်ဝါးပုံရိပ်တစ်ခု ဖန်တီးကာ သူတို့ကို တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ရိုက်ထုတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p>“အား... အား...”</p> <p>မကြာခင်မှာပင် လူတိုင်းမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လဲကျနေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ဒေါသတရားများဖြင့် ထိုနှစ်ဦးကို ရန်ငြိုးထားကာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“စိုက်ကြည့်နေတုန်းလား........ မင်းတို့ မျက်လုံးတွေကို ဖောက်ထုတ်ပစ်မယ်လိုက် ရမလား........”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်၏ စကားအဆုံးတွင် တစ်ယောက်က “ဝါး........” ဟု အော်ဟစ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများကို လက်ဖြင့် အုပ်လိုက်သည်..... သူ၏ မျက်နှာမှာ နာကျင်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>ညစ်ပတ်သော အရာများနှင့် ရောနှောနေသော သွေးများမှာ သူ၏ လက်ချောင်းများကြားမှ စီးကျလာသည်။</p> <p>လီယွမ်ယွမ်သည် တကယ်ပင် လူတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးကို ဖောက်ထုတ်လိုက်သည်ကို မြင်သောအခါ အခြားသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြူလျော်သွားပြီး မလှုပ်ရဲတော့ပေ။</p> <p>ထိုအခါမှ မုန့်ဝမ်က စကားပြောလာသည်။ “စီနီယာတို့..... ကျွန်မတို့က ဒီကို အခုမှ ရောက်တာဆိုတော့ စည်းကမ်းတွေကို သေချာ မသိသေးဘူး။ အမှားပါရင် သည်းခံပေးကြပါ”</p> <p>ထိုလူအနည်းငယ်မှာ တွန့်ဆုတ်သွားကြပြီးနောက် တစ်စုံတစ်ယောက်က အတုအယောင် အပြုံးဖြင့် ဖားလိုက်သည်။</p> <p>“ကြည့်ပါဦး... မင်းတို့က ဘာတွေပြောနေတာလဲ........ အမှားဆိုတာ မရှိပါဘူး..... အားလုံးက နားလည်မှု လွဲသွားတာပါ”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ယွမ်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပြီး ခါးထောက်ကာ မေးလိုက်သည်။ “ဒါဆို... ငါတို့က ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ဖို့ လိုသေးလား........”</p> <p>“မလိုပါဘူး..... မလိုပါဘူး”</p> <p>ထိုသူက လက်ကို အတင်းယမ်းပြလိုက်သည်။ “မင်းတို့နှစ်ယောက်က ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ရဲ့ အဝင်ဝမှာ စောင့်နေပြီး ဘယ်သားရဲမှ ခိုးထွက်မသွားအောင် ကြည့်ပေးရုံပဲ”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး “အဲဒါမှ ဟုတ်တာပေါ့..... မင်းတို့လည်း ဒီမှာ မျက်စိနောက်အောင် မလုပ်နဲ့တော့..... မြန်မြန် သွားဆေးကြောပြီး လုပ်စရာရှိတာ သွားလုပ်ကြတော့”</p> <p>ထိုလူအနည်းငယ်မှာ လွတ်ငြိမ်းချမ်းသာခွင့် ရလိုက်သကဲ့သို့ အမြန်သဘောတူပြီး သူတို့ကိုယ်ပေါ်နှင့် မြေပြင်ပေါ်မှ အညစ်အကြေးများကို ဂါထာတစ်ခုဖြင့် သန့်စင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>ထို့နောက် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲသို့ ဝင်ကာ သူတို့၏ တာဝန်များကို အသီးသီး သွားလုပ်ကြတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ်တို့မှာမူ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် အဝင်ဝတွင် အေးအေးဆေးဆေး ထိုင်နေကြသည်။</p> <p>အပေါ်ယံတွင် စောင့်ကြပ်နေသလို ရှိသော်လည်း အမှန်တကယ်တော့ ဘာမှ မလုပ်ဘဲ ပျင်းရိ၍ထိုင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အခြားသူများ အဝေးသို့ ရောက်သွားသောအခါ လီယွမ်ယွမ်က မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်ပြီး ဝိညာဉ်ဆက်သွယ်မှုဖြင့် မေးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်း ဘယ်လိုတောင် တိုက်ခိုက်ရဲတာလဲ........ သူတို့နောက်မှာ အင်အားကြီးတဲ့ နောက်ခံရှိမှာကို မကြောက်ဘူးလား........ ဒီလူတွေထဲက တစ်ယောက်ယောက်က နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ခေါ်ပြီး ငါတို့ကို ဒုက္ခပေးနိုင်တယ်လေ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြန်ပြောသည်။</p> <p> “စီနီယာအစ်မ... အစ်မက အများကြီး တွေးလွန်းနေပြီ”</p> <p>“ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ဆိုတာ ခက်ခဲတဲ့ အလုပ်ပဲ..... ညစ်ပတ်ပြီး ပင်ပန်းရုံတင်မကဘဲ ဘာအမြတ်မှလည်း မရှိဘူး။ ဒီနေရာကို တာဝန်ပေးခံရတဲ့ ကျင့်ကြံသူတွေက ဘယ်လောက်အထိ အောင်မြင်တဲ့သူတွေ ဖြစ်နေမှာမို့လို့လဲ........”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်က စဉ်းစားဟန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ..... ဒါပေမဲ့ သူတို့က အထက်လောက ကျင့်ကြံသူတွေလေ..... သူတို့ရဲ့ <strong>အခြေခံ </strong>က ငါတို့နဲ့ မတူနိုင်ဘူး”</p> <p>“အဲဒါကတော့ အမြဲတမ်း မမှန်နိုင်ပါဘူး”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲတွင် အလုပ်ရှုပ်နေသော လူအနည်းငယ်ကို အဝေးမှ လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ငါတို့က လောကတစ်ခုလုံးကနေ တိုက်ခိုက်ပြီး ထွက်လာနိုင်ခဲ့တဲ့ ပါရမီရှင်တွေပဲ။ အခု ကြုံတွေ့နေရတဲ့ အခက်အခဲတွေက တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ စီစဉ်ထားတဲ့ ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်မှုတွေ ဖြစ်နိုင်တယ်”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်၏ နှလုံးသားမှာ လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ၏ သတိပေးချက်နှင့် ခြိမ်းခြောက်မှုများ..... ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း၏ နှစ်သိမ့်မှုနှင့် လမ်းညွှန်မှုများ.....  အထက်လောကသို့ ရောက်လာပြီးနောက် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ကဲ့သို့သော နေရာတွင် တာဝန်ပေးခံရသည့် အစီအစဉ်များကို ပြန်စဉ်းစားကြည့်မိသောအခါ သူမ တစ်ခုခုကို ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားသည်။</p> <p>“ဝူမိသားစုက ဒါကို တမင်တကာ လုပ်တာပဲ........”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save