Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ အပြောင်းအလဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“သူတို့က ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်ကို နှိမ်ချဖို့ ဒါကို လုပ်နေတာပဲ........ ငါတို့ရဲ့ စိတ်ဓာတ်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး သူတို့ဆီမှာ အစေခံအဖြစ် အသုံးတော်ခံချင်စိတ် ပေါက်လာအောင် လုပ်နေတာ........”</p> <p>၎င်းကို လီယွမ်ယွမ် သဘောပေါက်သွားသောအခါ သူမ၏ နှလုံးသားမှသည် ခြေဖျားလက်ဖျားအထိ အေးစက်မှုများ ပြန့်နှံ့သွားပြီး အတန်ကြာအောင် မလှုပ်မယှက် ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်က မျက်တောင်ခတ်လျက်</p> <p> “ဒါက ငါ့ရဲ့ ခန့်မှန်းချက်သက်သက်ပါ..... ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရတာက အရမ်းသိက္ခာကျလွန်းလို့ ငါကတော့ သည်းမခံနိုင်ဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>လီယွမ်ယွမ်က တဟားဟား ရယ်မောလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် လုပ်မိသည်ဖြစ်စေ..... တမင်စီစဉ်ထားသည်ဖြစ်စေ အနည်းဆုံးတော့ သူတို့မှာ ပိုမိုသက်သာသော အလုပ်ကို ရရှိခဲ့ပြီး ကျင့်ကြံရန် အခွင့်အရေး ရရှိခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် သူမတွင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိနေသေးသည်။ “သူတို့သာ ငါတို့ကို နှိပ်ကွပ်ဖို့ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ........”</p> <p>“ငါတို့လည်း အကူအညီ တောင်းလို့ရတာပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “မမေ့ပါနဲ့..... ငါတို့က ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း လက်အောက်ကနေ လာတဲ့သူတွေလေ။</p> <p>တကယ်လို့ တစ်ခုခု ဖြစ်လာရင် ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်းက ငါတို့ကို ပစ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပဲ။ ငါက သတ္တိနည်းလွန်းနေတာ..... ညီမလေးလို စိတ်မအေးနိုင်ဘူး ဖြစ်နေတာ…”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး တရားထိုင်သည့် ပုံစံယူကာ ကျင့်ကြံရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် စိတ်ဓာတ်ကျနေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမက အကြံဉာဏ်ပင် ပေးလိုက်သေးသည်။</p> <p>“ညီမလေး... မင်းလည်း အားနေတာနဲ့ အချိန်ရရင် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပိုလုပ်သင့်တယ်။ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ အရာအားလုံးရဲ့ <strong>အခြေခံ </strong>ပဲ။ အထက်လောကမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေက ပေါများနေတာဆိုတော့ ဒီအခွင့်အရေးကို အလဟဿ မဖြစ်စေနဲ့”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပြုံးပြီး ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “သတိပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်မ..... ကျွန်မ သိပါတယ်”</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် မျက်နှာချင်းဆိုင်ထိုင်ကာ တိတ်ဆိတ်စွာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ်တို့ ပစ်မှတ်ထားခံနေရချိန်တွင် ချန်းလန်လောကမှ ရွေးချယ်ခံရသည့် အခြားသော <strong>စီကွမ် </strong>၁၁ ဦးမှာလည်း အခက်အခဲ အမျိုးမျိုးကို ရင်ဆိုင်နေရသည်။</p> <p>အချို့မှာ ဒေါသထွက်ကာ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ကြသည်။</p> <p>အချို့မှာမူ ကစားကွက်ရွှေ့ကာ လက်ဆောင်ပဏ္ဍာများ ပေးပြီး ကောင်းမွန်သော နေရာတစ်ခု ရရှိရန် ကြိုးစားကြသည်။</p> <p>အချို့မှာမူ အရှက်တကွဲ အကျိုးနည်း ဖိနှိပ်မှုကို ခါးစည်းခံနေကြရပြီး ပိုမိုဆိုးရွားသော နှိပ်စက်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။</p> <p>ဤအဖြစ်အပျက် အားလုံးကို ဝူမိသားစု တစ်ခုလုံးကို ဖုံးလွှမ်းထားသော ကာကွယ်ရေး အစီအရင် မှ တိတ်တဆိတ် မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး မှတ်တမ်းကျောက်တုံးမှတစ်ဆင့် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ ထံသို့ ပေးပို့ခဲ့သည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပြန်လည်သုံးသပ်ပြီးနောက် ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး မည်သည့်ခံစားချက်မှ ဖော်ပြခြင်း မရှိပေ။</p> <p>အောက်တွင် ရပ်နေသော ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်းက ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ၏ မျက်နှာရိပ်မျက်ကဲကို ကြည့်ကာ စမ်းတဝါးဝါး မေးလိုက်သည်။</p> <p>“ချန်းလန်လောကက ပို့လိုက်တဲ့ ဒီ ၁၃ ယောက်ထဲမှာ အထူးဂရုစိုက်ဖို့ လိုတဲ့သူ ရှိလား........”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူက မှတ်ချက်ပေးသည်။ “အရမ်းမာလွန်းရင် ကျိုးလွယ်တယ်..... အရမ်းပျော့လွန်းရင် ညှိုးနွမ်းသွားတတ်တယ်။ ငါ့ရဲ့ ဝူမိသားစုက လိုချင်တာ ဉာဏ်မရှိတဲ့ လူမိုက်တွေ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>ဒီ <strong>ကျိုးထုန်</strong> လို လူမျိုးက တကယ်ကို ကောင်းတယ်”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း သဘောပေါက်သွားသည်။ မှတ်တမ်းကျောက်တုံးကို မပို့ခင်ကတည်းက သူမသည် အတွင်းရှိ မှတ်တမ်းများကို မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။</p> <p>အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ကျိုးထုန်သည် ဒေါသမထွက်သည့်အပြင် ပဋိပက္ခများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ပြီး လူအများအပြားနှင့် ရင်းနှီးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်နဲ့ လီယွမ်ယွမ်တို့ကရော........”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ၏ မျက်နှာတွင် ရှားရှားပါးပါး အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ဒီမုန့်ဝမ်က အရည်အချင်းရှိတယ်..... သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေကလည်း အရမ်းကို အတိုင်းအတာ သိတယ်။ ပိုအရေးကြီးတာက သူမ လှုပ်ရှားတဲ့အချိန်မှာ ဘာသဲလွန်စမှ မကျန်ခဲ့ဘူး။</p> <p>မင်းကိုယ်တိုင် သွားကြည့်ရင်တောင် သူမမှာ ဘာအပြစ်မှ ရှာတွေ့မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ “အဲဒါနဲ့ ယှဉ်ရင် လီယွမ်ယွမ်က အများကြီး ညံ့သေးတယ်။ သူမရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက လက်လွန် လွန်းရုံတင်မကဘဲ သိသာတဲ့ သဲလွန်စတွေလည်း အထင်အရှား ကျန်ခဲ့တယ်”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူက ဘာမှပြန်မပြောဘဲ “ဒါက ပထမဆုံးနေ့ပဲ ရှိသေးတာ။ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်ရအောင်။ နောက်ရက်အနည်းငယ်ကြာလို့ သူတို့ လက်ရှိဘဝကို ကျင့်သားရသွားတဲ့အခါ သူတို့အတွက် နောက်ထပ် ‘လက်ဆောင်အကြီးစား’ တစ်ခု ပို့ပေးရမှာပေါ့”</p> <p>ရက်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်နှင့် လီယွမ်ယွမ်တို့မှာ ထုံးစံအတိုင်း တရားထိုင် ကျင့်ကြံနေစဉ် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်၏ အတွင်းပိုင်းအနက်မှ ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်သားရဲများ၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ မြင်းပေါင်းသောင်းခြောက်ထောင် ပြေးလွှားနေသကဲ့သို့သော ခွာသံများမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သွေးဆာနေသော မျက်လုံးများဖြင့် မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်သားရဲများသည် သူတို့၏ လှောင်အိမ်များကို ဖောက်ထွက်ကာ လမ်းတွင်တွေ့သမျှ လူတိုင်းကို ရမ်းကားစွာ တိုက်ခိုက်ကြတော့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်တွင် ဝိညာဉ်သားရဲများကို ပြုစုရသည့် အစေခံအနည်းငယ်မှာ ဤကဲ့သို့သော မြင်ကွင်းမျိုးကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြပေ။</p> <p>သူတို့သည် ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကြတော့သည်။</p> <p>“ဝိညာဉ်သားရဲတွေ သောင်းကျန်းနေပြီ........ ကူညီကြပါဦး—”</p> <p>“တစ်ယောက်ယောက်... မြန်မြန် လာကြပါဦး........”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်နှင့် မုန့်ဝမ်တို့သည် တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက် မတ်တပ်ရပ်ကာ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p>“တောက်........ ဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေ အားလုံးက ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ပိုင်တာတွေပဲ။ တစ်ကောင်တည်း သေရင်တောင် ငါတို့ အသက်နဲ့ လျော်လို့ မကျေဘူး။ ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားရတာလဲ........”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်၏ မျက်နှာမှာ တည်တင်းသွားသည်။ သူမသည် အဝေးတွင် နင်းခြေခံရတော့မည့် အစေခံအနည်းငယ်ကို အသည်းအသန် လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလို့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေရဲ့ စိတ်ကို ငြိမ်သက်စေမယ့် တည်ငြိမ်အမွှေးတိုင် ကို မြန်မြန် မသုံးကြတာလဲ........”</p> <p>“တည်ငြိမ်အမွှေးတိုင်ကို သုံးပြီးပြီ..... ဒါပေမဲ့ လုံးဝ မထူးဘူး........”</p> <p>“ကယ်ကြပါဦး........ ငါတော့ ဝိညာဉ်သားရဲတွေ နင်းလို့ သေတော့မယ်........”</p> <p>အစေခံများမှာလည်း အလွန်ထိတ်လန့်နေကြသည်။ သူတို့သည် ဤဝိညာဉ်သားရဲများကို နှစ်ပေါင်းများစွာ ပြုစုလာခဲ့သော်လည်း ဤကဲ့သို့သော အဖြစ်မျိုး တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးပေ။</p> <p>လီယွမ်ယွမ်မှာ ဤဝိညာဉ်သားရဲများကို တိုက်ခိုက်သင့်..... မတိုက်ခိုက်သင့် ဝေခွဲမရဘဲ တွန့်ဆုတ်နေစဉ်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က ရှေ့သို့ထွက်ရပ်လိုက်ပြီး သူမဆီမှ သွေးပင်လယ် အရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ မိစ္ဆာနဂါးတစ်ကောင် ပေါ်ထွက်လာသကဲ့သို့ ရှေ့ဆုံးမှ ဝိညာဉ်သားရဲများဆီသို့ လှိမ့်ဝင်သွားသည်။</p> <p>သေခြင်းတရား၏ ခြိမ်းခြောက်မှုကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ ရှေ့ဆုံးမှ ဝိညာဉ်သားရဲများမှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး သတိအနည်းငယ် ပြန်ဝင်လာကာ အမြန်ပင် နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p>အခြားသော ဝိညာဉ်သားရဲများမှာလည်း ခေါင်းဆောင်သားရဲနောက်သို့ လိုက်ကာ တညီတညွတ်တည်း နောက်ဆုတ်သွားကြသည်။</p> <p>လီယွမ်ယွမ်သည် ၎င်းကို မြင်သောအခါ ခေါင်းဆောင်သားရဲကို ထိန်းချုပ်ရန် အမြန်ပင် ရှေ့သို့ တက်လှမ်းကူညီလိုက်ပြီး ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်နေသော အခြားအစေခံများကိုလည်း လှမ်းအော်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာရပ်ကြည့်နေတာလဲ........ မြန်မြန်လာပြီး ကူညီကြလေ........”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ထိုလူအနည်းငယ်မှာ မိန်းမောနေရာမှ သတိဝင်လာကြသည်။ သူတို့သည် သားရဲလှောင်အိမ်များကို ပြုပြင်ခြင်း..... ဇက်ကြိုးများ တပ်ဆင်ခြင်းတို့ကို မနားမနေ လုပ်ဆောင်ကြတော့သည်။</p> <p>အတန်ကြာပြီးနောက် သူတို့သည် ထိတ်လန့်နေသော ဝိညာဉ်သားရဲများကို လှောင်အိမ်ထဲသို့ ပြန်ထည့်နိုင်ခဲ့ပြီး သောင်းကျန်းနေသော ခေါင်းဆောင်သားရဲကို ဆေးကျွေးကာ ဤမမျှော်လင့်ထားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို နောက်ဆုံးတွင် ငြိမ်သက်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>အလုပ်များ ပြီးစီးသွားသောအခါ ထိုလူအနည်းငယ်မှာ လီယွမ်ယွမ်နှင့် မုန့်ဝမ်တို့ဆီသို့ အနေခက်စွာ လျှောက်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက ရှက်ကိုးရှက်ကန်းဖြင့် ချောင်းတစ်ချက် ဟန့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒီနေ့ မင်းတို့ လုပ်ပေးခဲ့တာတွေအတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညီမတို့။ မဟုတ်ရင် ဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေ တစ်ခုခု ဖြစ်သွားခဲ့ရင် ငါတို့ အသက်တွေနဲ့ လဲရင်တောင် လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ဟုတ်တယ်..... ဟုတ်တယ်။ ငါတို့ အရင်က မင်းတို့အပေါ် ရိုင်းစိုင်းခဲ့တာတွေကို စိတ်ထဲမထားပါနဲ့နော်”</p> <p>“မင်းတို့က ဒါကို ပြောရဲသေးတယ်ပေါ့........”</p> <p>ဤလူများသည် အားနည်းသူကို နှိပ်စက်ပြီး အားကြီးသူကို ကြောက်တတ်သည့် လူစားမျိုး ဖြစ်ကြောင်း လီယွမ်ယွမ် နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားသည်။ ယခုမူ သူမတွင် ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ဘာအကြောင်းမှ မရှိဘဲ ဘာလို့ အဲဒီ ဝိညာဉ်သားရဲတွေက ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားရတာလဲ........ မင်းတို့ တစ်ခုခု လုပ်လိုက်ပြန်ပြီလား........”</p> <p>ထိုလူအနည်းငယ်မှာ မဟုတ်ကန်းကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ငြင်းဆိုကြသည်။</p> <p>“နားလည်မှု လွဲတာပါ........ ငါတို့က ထုံးစံအတိုင်း အစာကျွေးတာပါ။ သူတို့ စားပြီးတာနဲ့ ဘာလို့ ရုတ်တရက် ရူးသွပ်ပြီး ငါ့ကို နင်းသတ်မလို့ လုပ်ကြမှန်း မသိတာ”</p> <p>“ငါတို့က ဘယ်လိုလုပ် ရဲမှာလဲ........ ဒီဝိညာဉ်သားရဲတွေ အားလုံးက ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ပိုင်တာတွေလေ။ ငါတို့ကို သတ္တိ သုံးဆ ပေးရင်တောင် ငါတို့ မလုပ်ရဲပါဘူး”</p> <p>“သက်ပြင်းပဲ ချမိတော့တယ်..... ထုံးစံအတိုင်း အလုပ်လုပ်နေရင်းနဲ့ ဘာကြောင့်မှန်း မသိဘဲ ဒီလို ဖြစ်သွားတာ ငါတို့ကို သေမလောက် ကြောက်သွားစေတာပဲ”</p> <p>လီယွမ်ယွမ်၏ သံသယများ ပြည့်နှက်နေသော မျက်လုံးများသည် ထိုလူများအပေါ် ကျရောက်သွားသော်လည်း သူတို့ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။</p> <p>သူတို့တွင် ဤကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်ရန် အကြောင်းပြချက် သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။</p> <p>သူမသည် မုန့်ဝမ်၏ သဘောထားကို မေးရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် မကျေနပ်သော မေးခွန်းထုတ်သံ တစ်ခုကြောင့် လူတိုင်း၏ အာရုံမှာ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“မင်းတို့ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ........”</p> <p>အစေခံများသည် ရောက်ရှိလာသူကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမမှာ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး၏ အဆောင်ထိန်းအရာရှိဖြစ်သူ <strong>လင်းကျို </strong>ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသဖြင့် တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် ကြောက်လန့်တကြား မျက်နှာဖြူလျော်သွားကြသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်သားရဲများ သောင်းကျန်းသည့်သတင်းကို ဆဋ္ဌမသခင်မလေး သိသွားပြီး အပြစ်ပေးရန် လူလွှတ်လိုက်သည်မှာ သေချာပေသည်။</p> <p>“သခင်မလေး လင်းကျို... အဲဒါက ဒီလိုပါ..... အခုလေးတင် ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်မှာ...”</p> <p>“ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ်ထဲက အရာအားလုံးက ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ ကျွန်မတို့ ပုံမှန် စစ်ဆေးမှုကို အခုလေးတင် အပြီးသတ်လိုက်တာပါ..... ပြီးတော့မှ သခင်မလေး ရောက်လာတာပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က စကားကို ကြားဖြတ်ကာ ရုတ်တရက် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီလိုလား........”</p> <p>လင်းကျိုက မုန့်ဝမ်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး သူစိမ်းမျက်နှာ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းကျိုက မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ စေ့စေ့စပ်စပ် ကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save