Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင်မှ ရုန်းရင်းဆန်ခတ်မှု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဤနေ့တွင် မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် တို့သည် ထုံးစံအတိုင်း ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် အတွင်း၌ ရှိနေကြသည်။</p> <p>အကြောင်းရင်းမသိရဘဲ သပ်သပ်ရပ်ရပ် စီရီထားသော ဓားနှင့်  လှံများ.....ရုတ်တရက် သောင်းကျန်းနေသော သားရဲများကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး နားကွဲမတတ် အသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဓားအိမ်များမှ ဓားများကျွတ်ထွက်လာပြီး အေးစက်သော အလင်းတန်းများမှာ လေထဲတွင် ထက်ရှသော အသံများ ပြည့်နှက်နေကြသည်။</p> <p>“ဝုန်း........”</p> <p>ထက်ရှသော ဓားမြည်သံတစ်ခုက လေထုကို ဆွဲဖြဲသွားပြီး ဓားရှည်တစ်လက်မှာ လေးညှို့မှ ပစ်လွှတ်လိုက်သော မြားတစ်စင်းကဲ့သို့ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် အပြင်ဘက်ရှိ အစောင့်တစ်ဦးဆီသို့ တိုက်ရိုက် ပြေးဝင်သွားသည်။</p> <p>အစောင့်မှာ ရှောင်တိမ်းရန် အချိန်မရလိုက်ဘဲ ပခုံးကို ဓားရှည်ဖြင့် အထိုးခံလိုက်ရသည်..... သွေးများမှာ သူ၏ အဝတ်အစားပေါ်တွင် ချက်ချင်း စွန်းထင်သွားပြီး သူသည် အော်ဟစ်လျက် မြေပြင်ပေါ်သို့ လဲကျကာ နာကျင်စွာ ညည်းတွားနေသည်။</p> <p>အလားတူ မြင်ကွင်းမျိုးမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် အနီးအနားတွင် အဆက်မပြတ် ဖြစ်ပွားနေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်က စနစ်တကျ ရှိခဲ့သော ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် မှာ ယခုအခါ လက်နက်ချင်း ထိခတ်သံများနှင့် အော်ဟစ်သံများ ပြည့်နှက်နေသည့် ငရဲခန်းတစ်ခုနှင့် တူနေတော့သည်။</p> <p>လေထုထဲတွင် သွေးညှီနံ့များ ထူထပ်နေသဖြင့် ပျို့အန်ချင်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p>အစောင့်အဖွဲ့ မှ ဆူညံသံကို ကြားပြီး အချိန်မီ ရောက်လာကာ သောင်းကျန်းနေသော လက်နက်များကို တားဆီးလိုက်နိုင်မှသာ ပိုမိုကြီးမားသော ဘေးအန္တရာယ်ကို ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် တွင် ပြဿနာတက်နေကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ဝူချူကျွင်း သည် အပြေးအလွှား ရောက်လာသည်။</p> <p>သူမသည် ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ၏ အလယ်တွင် ရပ်ကာ သူမ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်စွာ ဝေ့ကြည့်သွားပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် တို့အပေါ်၌ ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>“လင်းကျူ... ဘာဖြစ်တာလဲ........”</p> <p>ဝူချူကျွင်း ၏ လေသံမှာ အေးစက်နေပြီး မကျေနပ်သည့် အရိပ်အယောင်များ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>လင်းကျူ သည် ရှေ့သို့ တက်လာပြီး ဝူချူကျွင်း ကို အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် တို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြရင်း သူမ၏ အသံမှာ စူးရှသွားသည်။</p> <p>“ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... ဒီနှစ်ယောက်က ဒီနေ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ကို စောင့်ကြပ်ဖို့ တာဝန်ကျတဲ့သူတွေပါ..... ဒီလောက်ထိ ကြီးမားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှု ဖြစ်သွားတာဟာ သူတို့မှာ တာဝန်ရှိတာ ငြင်းလို့မရပါဘူး........”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း ဖြူလျော်သွားပြီး သူမ၏ ကံဆိုးမှုကို စိတ်ထဲမှ ကျိန်ဆဲနေမိသည်။</p> <p>ဘာကြောင့် သူတို့ စောင့်ကြပ်ရမည့် အလှည့်ကျမှ ဤကဲ့သို့သော ပြဿနာမျိုး ဖြစ်ရတာလဲ........</p> <p>သူမသည် အံကြိတ်ကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ခုခံပြောဆိုလိုက်သည် ........ “ဒါက နားလည်မှုလွဲတာပါ သခင်မလေး........ ကျွန်မတို့ ဒီနေ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ထဲမှာ ထုံးစံအတိုင်း ရှိနေခဲ့တာပါ..... ဒါတွေ ဘာလို့ဖြစ်တာလဲဆိုတာ တကယ်ကို မသိပါဘူး........”</p> <p>သူမဘေးတွင် ရပ်နေသော မုန့်ဝမ် မှာမူ သူမ၏ မျက်လုံးများကို နှိမ့်ချထားသဖြင့် သူမ၏ ခံစားချက်ကို ခွဲခြားရခက်လှသည်။</p> <p>ဒါက တိုက်ဆိုင်လွန်းနေသည်။</p> <p>သူတို့ ဝိညာဉ်သားရဲဥယျာဉ် သို့ သွားတုန်းကလည်း ဝိညာဉ်သားရဲများ သောင်းကျန်းမှုကို ကြုံခဲ့ရသည်။</p> <p>ယခု ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် သို့ ရောက်လာသောအခါတွင်လည်း လက်နက်များ သောင်းကျန်းမှုကို ကြုံရပြန်သည်။</p> <p>ဤကဲ့သို့ တိုက်ဆိုင်မှုများက ဤဖြစ်ရပ်များသည် မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်များ မဟုတ်ဘဲ တစ်စုံတစ်ယောက်က တမင်တကာ လုပ်ဆောင်နေခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမကို ခံစားရစေသည်။</p> <p>သို့သော် သူတို့က ဒီကို အခုမှ ရောက်ကာစပဲ ရှိသေးသည်..... သူတို့ကို နှိပ်ကွပ်ရန် မည်သူက ဤမျှအထိ အားထုတ်နေမည်နည်း........</p> <p>မုန့်ဝမ် က တိတ်ဆိတ်နေသည်ကို မြင်သောအခါ လင်းကျူ ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် မကျေမနပ် ဖြစ်လာသည် ........ “ဘာလဲ... နင်က ဆွံ့အ သွားတာလား........ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး က နင့်ကို မေးခွန်းမေးနေတယ်လေ........”</p> <p>ဝူချူကျွင်း ၏ အကြည့်မှာ စစ်ဆေးမေးမြန်းသည့် အသွင်ဖြင့် မုန့်ဝမ် အပေါ်သို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင်ပြောစမ်း..... တကယ်တမ်း ဘာဖြစ်တာလဲ........”</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်ပြီး စိတ်ရင်းမှန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်မလေး... ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ရဲ့ ပုံမှန်မဟုတ်တဲ့ လှုပ်ရှားမှု အကြောင်းရင်းကို ကျွန်မ မသိပါဘူး..... ဒီနေ့ လီယွမ်ယွမ် နဲ့ ကျွန်မ တာဝန်ကျတာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်မတို့ရဲ့ စောင့်ကြပ်မှု အားနည်းခဲ့တာ မှန်ပါတယ်..... ဒါကြောင့် ကျွန်မ အပြစ်ပေးတာကို ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ”</p> <p>သူမ ခေတ္တရပ်ကာ တွေဝေစွာဖြင့် ဆက်ပြောသည် ........ “ဒါပေမဲ့ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ရဲ့ ရုတ်တရက် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတာမှာ အကြောင်းရင်း တစ်ခုခု ရှိရပါမယ်..... အကယ်၍ ဖြစ်စဉ်ကို မစုံစမ်းရင် နောင်မှာလည်း ပြဿနာတွေ ထပ်ဖြစ်လာမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်”</p> <p>“ဒီ တပည့် က အပြစ်ပေးတာကို ခံယူဖို့ အသင့်ပါပဲ..... ဒါပေမဲ့ ဒီဖြစ်ရပ်ရဲ့ အမှန်တရားကို စုံစမ်းဖို့နဲ့ ဒီလို လျှို့ဝှက်အန္တရာယ်ကို အမြစ်ပြတ် ဖြေရှင်းဖို့ ကျွန်မကို အချိန်အနည်းငယ် ပေးသနားဖို့ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို နှိမ့်ချစွာ တောင်းဆိုပါတယ်”</p> <p>လင်းကျူ က မုန့်ဝမ် ကို စောင်းကြည့်လျက် ထက်ရှပြီး လှောင်ပြောင်သော လေသံဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>“ဟဲ... နင့်ရဲ့ ရွှေအမြုတေအဆင့် ပထမအလွှာလောက် ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဘာတွေများ စုံစမ်းနိုင်မှာလဲ........ ငါ့အမြင်မှာတော့ ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ထိန်းချုပ်မှု လွတ်သွားတာဟာ နင်တို့ရဲ့ ပေါ့ဆမှုကြောင့် ဖြစ်တာပဲ”</p> <p>“စုံစမ်းဖို့ နင့်ကို အချိန်ပေးပြီး အချိန်ဖြုန်းနေမယ့်အစား အစောင့်အဖွဲ့ ဆီ တိုက်ရိုက် လွှဲပေးလိုက်တာက ပိုကောင်းပါလိမ့်မယ်”</p> <p>ဝူချူကျွင်း ခေတ္တစဉ်းစားပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည် ........ “ဒီကိစ္စကို အစောင့်အဖွဲ့ကပဲ ကိုင်တွယ်လိမ့်မယ်..... ရလဒ်မထွက်ခင်အထိ နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံး ဒီမှာ ဆက်နေဖို့ မသင့်တော်တော့ဘူး”</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ အေးစက်သွားပြီး မှိန်ဖျော့စွာ ပြောလိုက်သည် ........ “နင်တို့နှစ်ယောက်ကို အကြမ်းပတမ်းလုပ်ရတဲ့ အစေခံမတွေအဖြစ် ရာထူးလျှော့ချလိုက်မယ်..... နောက်ဖေးဝင်းကို သွားပြီး နောင်တရနေကြတော့”</p> <p>လီယွမ်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ ငြင်းချက်ထုတ်ရန် တုန်ယင်နေသော်လည်း မုန့်ဝမ် က သူမ၏ အင်္ကျီလက်ကို သတိမထားမိအောင် ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည် ........ “ကျွန်မတို့ကို သနားညှာတာတဲ့အတွက် ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်”</p> <p>ထိုနှစ်ဦးမှာ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် မှ ထွက်ခွာလာခဲ့ကြသည်။</p> <p>နောက်ဖေးဝင်းရှိ တိတ်ဆိတ်သော နေရာတစ်ခုသို့ ရောက်မှသာ လီယွမ်ယွမ် က လေသံတိုးတိုးဖြင့် မကျေမနပ် ညည်းညူတော့သည်။</p> <p>“ဘာလို့လဲ........ ငါတို့ ဘာမှ မလုပ်ခဲ့ပါဘူး........ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး က တကယ်ပဲ... ငါတို့ရဲ့ နည်းပါးတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းနဲ့ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ဆူညံမှုကို ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်စေနိုင်မှာလဲ........”</p> <p>မုန့်ဝမ် က တစ်ခုခုပြောရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် ခေါင်းကို လှည့်ကာ ဦးတည်ချက်တစ်ခုသို့ ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>နောက်ဖေးဝင်းတွင် အထွေထွေအလုပ်များကို တာဝန်ယူရသူများသည် သတင်းရရချင်း သူတို့နှစ်ဦး လှောင်ပြောင်ခံရသည်ကို ကြည့်ရန် တကူးတက ရောက်လာကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>“အို... ဒါက သိုင်းပြိုင်ပွဲတုန်းက လူစွမ်းပြခဲ့တဲ့ အောက်ကမ္ဘာ ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်လား........ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ငါတို့လို အကြမ်းပတမ်း အလုပ်သမားတွေနဲ့ လာအလုပ်လုပ်နေရတာလဲ........”</p> <p>ခန္ဓာကိုယ် ထွားကျိုင်းသော အစေခံတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သရော်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တကယ်ပါပဲ..... နတ်သမီး နှစ်ပါးက ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် ကို အကြီးအကျယ် ရှုပ်ထွေးအောင် လုပ်ခဲ့လို့ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး တောင် လန့်သွားတယ်လို့ ကြားတယ်..... တောက်... တောက်... တောက်...”</p> <p>အခြားတစ်ယောက်ကလည်း သူတစ်ပါး ဒုက္ခရောက်သည်ကို ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် မှာမူ ထိုလှောင်ပြောင်မှုများကို လျစ်လျူရှုကာ မည်သည့်ခံစားချက်မှ မဖော်ပြဘဲ နေခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် လီယွမ်ယွမ် မှာမူ ဒေါသကြောင့် တုန်ယင်နေပြီး ပြန်ပြောချင်သော်လည်း မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်မှန်း မသိဖြစ်နေသည်။</p> <p>“ကဲ... တော်ကြတော့..... စကားမများနဲ့တော့..... အလုပ်ပြန်လုပ်ကြစို့........ ငါတို့ အလုပ်တွေ မပြီးသေးဘူး........”</p> <p>အနည်းငယ် အသက်ကြီးသော အစေခံတစ်ဦးမှာ ရှေ့သို့ တက်လာပြီး လူတိုင်းကို ငြိမ်သက်ရန် လက်ရိပ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး သူတို့ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး စစ်ဆေးကြည့်ကာ ပါးစပ်ထောင့်တွင် လှောင်ပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“နင်တို့ ဒီကို ရောက်မှတော့ အပျင်းမထိုင်နဲ့တော့..... ဒီထင်းတွေကို အကုန်ပေါက်လိုက်..... ပြီးတော့ ဟိုက ဝိညာဉ်သားရဲ အသားတွေကိုလည်း သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်”</p> <p>စကားပြောရင်း သူသည် သံချေးတက်နေသော ပုဆိန်တစ်လက်ကို မုန့်ဝမ် ၏ ခြေရင်းသို့ ပစ်ချလိုက်ပြီး ထောင့်တွင် ပုံထားသော နံစော်နေသည့် ဝိညာဉ်သားရဲ အသားပုံကြီးကို ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p>လီယွမ်ယွမ် က ရွံရှာစွာဖြင့် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ် မှာမူ ပုံမှန်အတိုင်းပင် ရှိနေပြီး ငုံ့ကာ ပုဆိန်ကို ကောက်ယူပြီး လက်ထဲတွင် အလေးချိန် ချိန်ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဒါတွေအားလုံးက ငါတို့ လုပ်ရမယ့် အလုပ်လား........”</p> <p>“မှန်တယ်..... ဘာလဲ... နင်က မလုပ်ချင်ဘူးလား........”</p> <p>အသက်ကြီးသော အစေခံမှာ လက်ပိုက်လျက် မုန့်ဝမ် ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်နေသည့်အလား ပျော်ရွှင်သော အမူအရာဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p>အခြားသူများလည်း သူတို့၏ အလုပ်များကို ရပ်တန့်ကာ ထိုနှစ်ဦး အရှက်ခွဲခံရသည်ကို ကြည့်ရန် စိတ်ဝင်တစားဖြင့် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p>လီယွမ်ယွမ် က အံကြိတ်ကာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်တစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူပြီး အသက်ကြီးသော အစေခံဆီသို့ လျှောက်သွားကာ အတင်းအပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက အစ်ကိုကြီးအတွက် လက်ဆောင်လေးပါ..... ကျွန်မတို့ကို ကျေးဇူးပြုပြီး ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးပါဦး”</p> <p>အသက်ကြီးသော အစေခံသည် လီယွမ်ယွမ် လက်ထဲက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မထီမဲ့မြင် ပြုလျက် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>“နင့်ရဲ့ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေကို ငါက မယူရဲပါဘူး”</p> <p>သူသည် လီယွမ်ယွမ် လက်ထဲက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရိုက်ထုတ်လိုက်ရာ ၎င်းတို့မှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လွင့်စင်ကုန်သည်။</p> <p>“နင်...”</p> <p>လီယွမ်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ ရှက်ဒေါသကြောင့် နီရဲသွားသော်လည်း သူမသည် ပြန်လည် တိုက်ခိုက်ရန် မဝံ့ရဲပေ။</p> <p>“စကားတွေကို အပိုမဖြုန်းနဲ့တော့” ဟု အခြားတစ်ယောက်က အေးစက်စက် လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“စုံစမ်းစစ်ဆေးမှု ရလဒ်ထွက်လာရင် နင်တို့နှစ်ယောက်က အရေးယူခံရဖို့သာ စောင့်နေတော့..... အဲဒီအချိန်ကျရင် ထင်းပေါက်တာနဲ့ အသားဆေးတာလောက်နဲ့ မပြီးတော့ဘူး”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ တပည့်များက မုန့်ဝမ် နှင့် လီယွမ်ယွမ် တို့၏ ဝမ်းနည်းဖွယ် အဆုံးသတ်ကို ကြိုမြင်နေသည့်အလား ဝိုင်းဝန်း ရယ်မောလိုက်ကြသည်။</p> <p>“ဟားဟား... နင်တို့ အောက်ကမ္ဘာ ကျင့်ကြံသူတွေ..... နင်တို့ လာခဲ့တဲ့ နေရာကိုပဲ ပြန်သွားကြတော့........”</p> <p>“ဟုတ်တယ်..... ဒါက နင်တို့ နေရမယ့် နေရာ မဟုတ်ဘူး........”</p> <p>“နင်တို့ရဲ့ အောက်ကမ္ဘာကို ပြန်ပြီး ဝက်တွေပဲ သွားလုပ်ကြတော့........”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ လီယွမ်ယွမ် ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ပင် ဖြူလျော်သွားပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာသည်။</p> <p>ထိုအခိုက်မှာပင် မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ ပုဆိန်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မြှောက်လိုက်ရာ ပုဆိန်သွားမှာ နေရောင်အောက်တွင် အေးစက်သော အလင်းရောင်တစ်ခုကို ထင်ဟပ်နေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save