Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၆၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒီမီသို့ အကြံပြုလွှတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဝူချူကျွင်း က စိတ်မရှည်သည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် သူမ၏ လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>“သစ္စာမရှိတဲ့ အစေခံကို ငါကတော့ မလိုချင်ဘူး..... နင်လည်း သူမအတွက် ရှေ့နေလိုက်ပေးနေဖို့ မလိုဘူး”</p> <p>သူမက မုန့်ဝမ် ကို ထက်ရှစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်ပြီး ........ “ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် က ပြဿနာဖြစ်ရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ရှာတွေ့သွားပြီ..... နင် ဘာများ ပြောစရာရှိသေးလဲ........”</p> <p>မုန့်ဝမ် ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ တုန်ယင်သွားပြီး သူမသည် အေးစက်သော မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝပ်စင်းကာ နဖူးကို ကြမ်းပြင်နှင့် ထိကပ်ထားလျက် အထက်သို့ မော့မကြည့်ဝံ့ပေ။</p> <p>သူမက သတိထားလျက် ပြောလိုက်သည် ........ “ဒီအစေခံ... ဒီအစေခံရဲ့ အရည်အချင်းမရှိမှုကြောင့် ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် မှာ ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ရှုပ်ထွေးမှုတွေ ဖြစ်ခဲ့ရတာပါ..... ကျေးဇူးပြုပြီး အစေခံကို အပြစ်ပေးပါ ဆဋ္ဌမသခင်မလေး........”</p> <p>သူမ၏ အသံတွင် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အပြစ်တင်မှုတို့ ရောယှက်ကာ အနည်းငယ် တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>ဝူချူကျွင်း သည် နူးညံ့သော ဆိုဖာပေါ်တွင် ပျင်းရိစွာ မှီထိုင်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ အေးစက်သော ရေကန်တစ်ခုကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းနေကာ လူတို့၏ နှလုံးသားကို ထိုးဖောက်မြင်နိုင်သည့်အလား ရှိနေသည်။</p> <p>“အို... အရည်အချင်းမရှိလို့လား........”</p> <p>သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြုံးလိုက်သော်လည်း ထိုအပြုံးမှာ အဓိပ္ပာယ် ဖွင့်ဆိုရခက်လှသည်။</p> <p>“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ နင်နဲ့ လီယွမ်ယွမ် တို့ရဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်တွေကို ငါအကုန် ကြားသိထားပြီးသားပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် မြေပြင်ပေါ်တွင် ဆက်လက်ဝပ်စင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး ရိုသေစွာ ပြန်ဖြေသည် ........ “အစေခံက လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး ဆဋ္ဌမသခင်မလေး ကို စိတ်ပျက်အောင် လုပ်မိပါပြီ”</p> <p>ဝူချူကျွင်း က စနောက်ချင်သည့် လေသံဖြင့် ရယ်မောလိုက်သည် ........ “စိတ်ပျက်ရမှာလား........ ငါကတော့ နင်ဟာ တော်တော်လေး ကောင်းတယ်လို့ ထင်နေတာ”</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ နားကိုပင် သူမ မယုံကြည်နိုင်သည့်အလား ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ဝူချူကျွင်း က အေးအေးဆေးဆေးပင် ပြောလိုက်သည် ........ “ကြီးမားတဲ့ အခက်အခဲနဲ့ ရင်ဆိုင်ရတဲ့အခါ နင်က ပြာယာခတ်မသွားဘူး..... တာဝန်ကိုလည်း ရှောင်လွှဲခြင်းမရှိဘူး..... ဒီအချက်တစ်ခုတည်းနဲ့တင် နင်က တခြားသူတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး ကြံ့ခိုင်တယ်”</p> <p>“အဲဒီ လီယွမ်ယွမ် ဆိုတဲ့ တစ်ယောက်ကတော့... ငါက သူမကို ပါးနပ်တယ်လို့ ထင်ထားတာ..... ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီလောက်အထိ စိတ်မရှည်ဘဲ တခြားသူဆီကို သစ္စာဖောက်ပြေးသွားလိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မထားခဲ့ဘူး”</p> <p>သူမ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ရပ်တန့်သွားပြီးနောက် အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်သည် ........ “ဝိညာဉ်လက်နက်ဆောင် က ပြဿနာနဲ့ ပတ်သက်လို့တော့ အဲဒါက နင်တို့နှစ်ယောက်စလုံးနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူးဆိုတာ အတည်ပြုပြီးပြီ.......”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ လောင်းကြေးမှာ မှန်ကန်သွားကြောင်း သိလိုက်ရပြီး စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းတစ်ချက်ကို တိတ်တဆိတ် ချလိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် နှိမ့်ချသော အမူအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး သတိကို လုံးဝ မလျှော့ပေ။</p> <p>ဝူချူကျွင်း သည် မုန့်ဝမ် ၏ ရှေ့သို့ လျှောက်လာပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များဖြင့် ........</p> <p>“နင့်ရဲ့ တည်ငြိမ်တဲ့ စိတ်နေစိတ်ထားနဲ့ တာဝန်သိစိတ်ကို ငါ မြင်ပါတယ်..... နင်က အောင်မြင်မှုကြီးကြီးမားမား ရမယ့်သူပဲ..... နင်လိုလူမျိုးက ဒီဝင်းလေးထဲမှာပဲ နစ်မြုပ်နေဖို့ မသင့်ဘူး”</p> <p>“ငါ ဆုံးဖြတ်ပြီးပြီ..... နင် ပိုပြီး ပညာသင်ယူနိုင်ဖို့ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီကို ငါ အကြံပြု လွှတ်ပေးမယ်”</p> <p>၎င်းကို ကြားသောအခါ မုန့်ဝမ် သည် ဆက်လက်ဝပ်စင်းနေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ လေသံတွင် စိုးရိမ်မှုနှင့် ငြင်းဆန်လိုမှုတို့ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>“ဆဋ္ဌမသခင်မလေး... ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ဆိုတဲ့နေရာမျိုးကို........ အစေခံက လူမိုက်တစ်ယောက်ဖြစ်လို့ အဲဒီမှာ အရည်အချင်းမီမှာကို စိုးရိမ်မိပါတယ်.....</p> <p> သခင်မလေးရဲ့ ဘေးမှာပဲ နေပြီး သခင်မလေးကို အစွမ်းကုန် အလုပ်အကျွေး ပြုချင်ပါတယ်........”</p> <p>“ထပါ” ဝူချူကျွင်း ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် နူးညံ့သွားပြီး သူမက မုန့်ဝမ် ကို ထူပေးရန် လက်ဝေ့ပြလိုက်သည်။</p> <p>“နင့်ရဲ့ သစ္စာရှိမှုကို ငါ အလိုအလျောက် နားလည်ပါတယ်..... ဒါပေမဲ့ နင့်ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်ပါးနေသေးတယ်..... ငါ့ဘေးမှာ နေရင်တောင် နင် ဘာမှ အများကြီး မလုပ်ပေးနိုင်ဘူး”</p> <p>“ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ မှာ ရင်းမြစ်တွေ အများကြီးရှိသလို နင့်ကို လမ်းပြပေးမယ့် နာမည်ကြီး ဆရာတွေလည်း အများကြီးရှိတယ်..... အကယ်၍ နင်သာ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကနေ အောင်မြင်မှုတွေနဲ့ ပြန်လာနိုင်ရင် ငါ့ကို ပိုပြီး ကောင်းကောင်း အလုပ်အကျွေး ပြုနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူးလား........”</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် ဒူးထောက်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ ခေါင်းကို ငုံ့ထားကာ တွေဝေနေပုံရသည်။</p> <p>ဝူချူကျွင်း က သူမကို အတင်းမတိုက်တွန်းဘဲ သူမ၏ အဖြေကို တိတ်ဆိတ်စွာ စောင့်နေခဲ့သည်။</p> <p>ခန်းမအတွင်းရှိ လေထုမှာ ထပ်မံ၍ တည်ငြိမ်သွားပြီး မှိန်ဖျော့သော အသက်ရှူသံများသာ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>လင်းကျူ သည် လက်အုပ်ချီလျက် ဘေးတွင် ရပ်နေပြီး မုန့်ဝမ် ကို သတိမထားမိနိုင်သော အကြည့်ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်နေသည်။</p> <p>ခေတ္တမျှ ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ် သည် ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မော့လိုက်သည် ........ “ကျွန်မ မုန့်ဝမ် က ဘယ်လို အန္တရာယ်မျိုးကိုမဆို ရင်ဆိုင်ပြီး ဆဋ္ဌမသခင်မလေး အတွက် အသက်ကိုတောင် ပေးအပ်ဖို့ အသင့်ပါပဲ........”</p> <p>ဝူချူကျွင်း က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ရာ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်..... နင် ပြန်လို့ရပြီ..... အချိန်တန်ရင် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကို သွားဖို့ ငါ အစီအစဉ်တွေ လုပ်ပေးမယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် ကျေးဇူးတင်စွာ ဦးညွှတ်ပြီးနောက် မတ်တတ်ရပ်ကာ ခန်းမထဲမှ ထွက်ခွာလာခဲ့သည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်” ဟူသော ကြည်လင်သည့် အသံတစ်ခု နောက်မှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ခေတ္တရပ်ကာ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ လင်းကျူ သည် အဓိပ္ပာယ်ပါသော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ဖြည်းဖြည်းချင်း လျှောက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဂုဏ်ယူပါတယ် မုန့်ဝမ်..... ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကို ဘယ်သူမဆို ဝင်ခွင့်ရတာ မဟုတ်ဘူးနော်”</p> <p>မုန့်ဝမ် ၏ နှလုံးသားမှာ တင်းကျပ်သွားသော်လည်း သူမ၏ အမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲပင် ........ “စီနီယာအစ်မ လင်းကျူ က စနောက်နေတာပဲ..... ကျွန်မ ကံကောင်းသွားရုံသက်သက်ပါ”</p> <p>လင်းကျူ သည် မုန့်ဝမ် ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ရပ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ် ၏ မျက်လုံးများကို မီးလျှံတစ်ခုကဲ့သို့ စူးစိုက်ကြည့်နေပြီး သူမက ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည် ........</p> <p>“ကံကောင်းတာလား........ ဒီကျင့်ကြံခြင်းလောကမှာ ကံကောင်းခြင်းဆိုတာ မရှိပါဘူး”</p> <p>“ငါ့ကို ပြောစမ်း... လီယွမ်ယွမ် ဟာ အောက်ကမ္ဘာ က လာတဲ့ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ စိတ်ဓာတ်မခိုင်မာဘဲ သူမရဲ့ သခင်ကို အလွယ်တကူ သစ္စာဖောက်သွားရတာလဲ........”</p> <p>မုန့်ဝမ် က ခါးသီးသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်သည် ........ “ဒါကို ကျွန်မလည်း မသိပါဘူး..... ဖြစ်နိုင်တာက စီနီယာအစ်မ လီ မှာ... သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင် အစီအစဉ်တွေ ရှိလို့နေမှာပါ”</p> <p>လင်းကျူ က မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>ဤကိစ္စမှာ ထင်သလောက် မရိုးရှင်းကြောင်း သူမ သိနေသော်လည်း မုန့်ဝမ် ၏ စွမ်းဆောင်ရည်မှာ အပြစ်ရှာစရာမရှိအောင် ပြည့်စုံနေသဖြင့် သူမ မည်သည့်အမှားကိုမျှ ရှာမတွေ့ခဲ့ပေ။</p> <p>သူမ၏ ပါးစပ်ထောင့်မှာ အနည်းငယ် တွန့်ကွေးသွားကာ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော အပြုံးတစ်ခုနှင့်အတူ ........ “ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ မှာလည်း နင် ဒီလိုပဲ ကံကောင်းပါစေလို့ ငါ မျှော်လင့်ပါတယ်”</p> <p>လင်းကျူ စကားပြောပြီးနောက် လှည့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် မျက်ခွံကို နှိမ့်ချလိုက်သည်။ လီယွမ်ယွမ် ၏ စိတ်ထဲတွင် ဂနာမငြိမ်မှုများ ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်..... သူမသည် နှလုံးစားပိုးကောင်ကို အသုံးပြုကာ လီယွမ်ယွမ် ၏ ခံစားချက်များကို မြှင့်တင်ပေးပြီး အမှားတစ်ခု လုပ်မိအောင် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ရုံသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်သည် သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ နှင့် ဆက်သွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ လင်းကျူသာ သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံကို အတင်းအဓမ္မ ဝင်ရောက်မစစ်ဆေးခဲ့ပါက နှလုံးစားပိုးကောင်ရှိနေခြင်းကို မည်သို့မျှ ရှာဖွေသတ်မှတ်နိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် ထင်းပေါက်ရန် နောက်ဖေးဝင်းသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ သတင်းကြားထားသော အစေခံများသည် သူမ၏ ပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းအုံလာကြသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ကို သွားရတော့မယ်လို့ ကြားတယ်..... ဟုတ်လား........”</p> <p>သေးသွယ်သော အစေခံလေးတစ်ဦးက မဖုံးကွယ်နိုင်သော မနာလိုမှုများနှင့်အတူ သတိထားလျက် မေးလိုက်သည်။</p> <p>၎င်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် နောက်ဖေးဝင်းမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံသွားတော့သည်။</p> <p>“တကယ်လား..... အလိမ်အညာလား........ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ ဆိုတာ ထူးခြားဆန်းပြားတဲ့ နေရာကြီးလေ........ အဲဒါက အောက်အကယ်ဒမီပဲ ဖြစ်ဖြစ် ဂုဏ်ယူစရာ ကောင်းလွန်းလှပြီ”</p> <p>“မုန့်ဝမ်... နင်တော့ တကယ့်ကို ထီပေါက်သွားတာပဲ........”</p> <p>“နင် ချမ်းသာသွားတဲ့အခါ ငါတို့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေကို မမေ့နဲ့ဦးနော်........”</p> <p>အမျိုးမျိုးသော မြှောက်ပင့်စကားများနှင့် ဝိုင်းဝန်းဖားကြသည့် စကားလုံးများသည် ဒီရေအလား မုန့်ဝမ် ထံသို့ စီးဝင်လာကြသည်။</p> <p>ယခင်က သူမကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြပြီး သူမ ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် ထပ်ဆင့်နှိပ်စက်ခဲ့ကြသော ထိုအစေခံများသည် ယခုအခါတွင်မူ ဖားလိုသော အပြုံးများဖြင့် သူမကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဝိုင်းအုံနေကြသည်။</p> <p>ထိုနှစ်ဦးကို ယခင်က နှိပ်ကွပ်ခဲ့သော အသက်ကြီးသည့် အစေခံသည်ပင် မုန့်ဝမ် ဆီသို့ လျှောက်လာပြီး ရိုသေစွာ ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>“အမမုန့်အရင်က ပြစ်မှားခဲ့တာတွေ ရှိရင် တောင်းပန်ပါတယ်..... နင်က စိတ်ထားကြီးမြတ်တဲ့သူမို့ ခွင့်လွှတ်ပေးပါဦး”</p> <p>စကားပြောရင်း သူသည် မုန့်ဝမ် ဆီသို့ ပိုးထည်အိတ်လေးတစ်အိတ်ကို တိတ်တဆိတ် ထည့်ပေးလိုက်ရာ သူမ၏ လက်ထဲတွင် လေးလံနေသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် သည် ထိုအိတ်ကို တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခံလိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် မှိန်ဖျော့သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“လူတိုင်း ဒီလိုဖြစ်နေဖို့ မလိုပါဘူး..... ကျွန်မ ကံကောင်းသွားရုံပါ”</p> <p>“ဒီမှာရှိတဲ့ လူတိုင်းက ဆဋ္ဌမသခင်မလေး အတွက် အလုပ်လုပ်နေကြတာပဲဆိုတော့ ပြစ်မှားတာ မပြစ်မှားတာတွေ ပြောမနေပါနဲ့တော့.........</p> <p> အရင်က ကျွန်မ အမှားတစ်ခု လုပ်မိခဲ့တာဆိုတော့ လူတိုင်းရဲ့ စကားတွေ အနည်းငယ် ပြင်းထန်သွားတာက သဘာဝပါပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ် က စကားပြောရ လွယ်ကူသည်ကို မြင်သောအခါ လူတိုင်းက သူမကို ပို၍ပင် စိတ်အားထက်သန်စွာ မြှောက်ပင့်ကြတော့သည်။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က မုန့်ဝမ် ကို အကြမ်းပတမ်း အလုပ်များ ဆက်မလုပ်ရစေရန်နှင့် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီ သို့ သွားရန် အနားယူ ပြင်ဆင်နိုင်ရန်အတွက် လွယ်ကူသော အလုပ်တစ်ခု စီစဉ်ပေးရန် အကြံပြုခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ် က ယဉ်ကျေးစွာ ငြင်းဆန်လိုက်သည် ........ “မလိုပါဘူး..... ကျွန်မ ထင်းပေါက်တာနဲ့ အသားဆေးတာတွေကိုပဲ ဆက်လုပ်ပါ့မယ်..... ဒါက ကျွန်မရဲ့ လက်တွေကို လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ပေးသလို ဖြစ်တာပေါ့”</p> <p>ပြောပြီးနောက် သူမသည် ပုဆိန်ကို ကောက်ယူကာ ထင်းပုံကြီးဆီသို့ လျှောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p>ပုဆိန် ကျသွားပြီး ထင်းများမှာ ကြည်လင်သော အသံနှင့်အတူ ကွဲထွက်သွားသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အမြဲတမ်းကဲ့သို့ပင် သန့်ရှင်းပြီး ထိရောက်လှသည်။</p> <p>လူတိုင်းက သူမကို ကြည့်နေကြပြီး သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မနာလိုမှုနှင့် မနာလိုစိတ်များသာမက လေးစားမှု အရိပ်အယောင် အချို့လည်း ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ် ထင်းခုတ်နေစဉ်အတွင်း အစည်းအဝေးခန်းမထဲတွင်မူ ........</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ သည် ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း ၏ အစီရင်ခံစာကို နားထောင်ပြီးနောက် အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>“အဲဒီ လူမိုက် လီယွမ်ယွမ် ကတော့ ဒီလောက်အထိ စိတ်မရှည်ဖြစ်ရလား........ အနည်းငယ်သော ကိစ္စလေးမှာတင် ပြာယာခတ်သွားပြီး သူမဘာသာ လမ်းရှာတယ်..... တကယ့်ကို မိုက်မဲလွန်းတယ်........”</p> <p>“လီယွမ်ယွမ် အတွက်ကတော့ ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေဖို့ မလိုတော့ဘူး..... သတ်မှတ်ချိန် ပြည့်တာနဲ့ သူမကို အဆင့်နိမ့် ကျင့်ကြံသူအဖြစ် ရာထူးလျှော့ပြီး ချန်းလန်လောက ကိုပဲ ပြန်ပို့လိုက်တော့”</p> <p>ကြီးကြပ်ရေးမှူး တျန်း က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် တွေဝေစွာဖြင့် ........ “တကယ်တော့... မုန့်ဝမ် က...”</p> <p>“မုန့်ဝမ် က ဘာဖြစ်လဲ........” ကြီးကြပ်ရေးမှူး ဝူ က မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“လီယွမ်ယွမ် က သူမဘာသာ လမ်းရှာနေတဲ့အချိန်မှာ မုန့်ဝမ် က လီယွမ်ယွမ် ကို တားဖို့ အခွင့်အရေး ရှိခဲ့တာပဲ........ ဒါပေမဲ့ သူမက မတားခဲ့ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save