Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၂၁) လိပ်နက်မျိုးနွယ်စု</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​လိပ်နက်သခင်လေးသည် ဝေးကွာလှသော မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်ရာ လူတစ်ယောက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>​ထိုသူမှာ လိပ်နက်မျိုးနွယ်စုမှ တစ်ဦးဦး ဖြစ်ပုံရ၏။ လိပ်နက်မျိုးနွယ်စုဆိုသည်မှာ ဤလူငယ်၏ မိသားစုပင် ဖြစ်သော်လည်း သူသည် အိမ်သို့ ပြန်မခေါ်သွားခံရစေရန်အတွက် ၎င်းတို့ထံမှ ထွက်ပြေးတိမ်းရှောင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​"သူတို့ ဒီကို ဘယ်လိုဖြစ်ပြီး ရောက်နေတာလဲ။ ဟိုအဖိုးကြီးက ငါ့ကိုလိုက်ရှာဖို့ ကမ္ဘာတိုင်းကို လူတွေ လွှတ်ထားတာလား။ အဲဒီအဖိုးကြီး ရူးသွားပြီလားမသိဘူး" လူငယ်က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းရင်း ကျိန်ဆဲလိုက်၏။</p> <p>​"မင်းတော့ ကံကောင်းသွားတယ် ကောင်လေး။ အဲဒီလူသာ ဒီမှာ မရှိရင် မင်းရဲ့ လည်ပင်းကို ငါ အခုချက်ချင်း ချိုးပစ်လိုက်မှာ" သူက ရေရွတ်ပြီးနောက် ရုတ်တရက် ပျောက်ကွယ်သွားတော့သည်။ သူသည် ဤဂြိုဟ်ပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာရုံသာ ရှိသေးသော်လည်း ချက်ချင်းပင် ပြန်လည် ထွက်ခွာသွားရခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>​သူ အဝေးတွင် လှမ်းမြင်ခဲ့သောသူမှာ လိပ်နက်မျိုးနွယ်စုမှ တစ်ဦးဖြစ်သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူ ထင်မှတ်ထားသည်မှာ တစ်ခု မှားယွင်းနေသည်။ ထိုသူမှာ သူ့ကို လိုက်ရှာနေခြင်း မဟုတ်ပေ။</p> <p>​အခြားတစ်ဖက်တွင်မူ ထိုလိပ်နက်မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ လုံးဝခြားနားသော အကြောင်းကိစ္စတစ်ခုအတွက် ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိနေခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုသူသည် လိပ်နက်သခင်လေးကို ရှာဖွေရန် ဤဂြိုဟ်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သော်လည်း ရှာမတွေ့သဖြင့် ပြန်လည် ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်တွင် တစ်စုံတစ်ယောက် ဤနေရာသို့ ပျံသန်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ်ဘဲ နဂါးမျိုးနွယ်စုမှ နဂါးစစ်သည်တစ်ဦး ဖြစ်နေ၏။</p> <p>​လိပ်နက်မျိုးနွယ်စုဝင်သည် နဂါးစစ်သည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ နောက်မှ တိတ်တဆိတ် လိုက်သွားခဲ့သည်။ နဂါးစစ်သည်သည် တစ်စုံတစ်ခုကို မြေကြီးထဲတွင် မြှုပ်နှံပြီးနောက် ထွက်ခွာသွားသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။ နဂါးစစ်သည် ထွက်သွားပြီးနောက်တွင်မှ ထိုလိပ်နက်မျိုးနွယ်စုဝင်မှာ နဂါးစစ်သည် မြှုပ်နှံခဲ့သောအရာကို ယူရန် ပေါ်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် မိနစ်အနည်းငယ်အကြာတွင်မှ လိပ်နက်သခင်လေး ပေါ်လာပြီး လူငယ်လေးထံတွင် လမ်းမေးမြန်းနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>​ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော ထိုလူငယ်လေးတွင် အမည်နာမ မရှိပေ။ သူ့တွင် မည်သည့် မှတ်ဉာဏ်မှလည်း မရှိသော်လည်း သူ၏ ဝိညာဉ်ပေါ်ရှိ ပထမဆုံးသော သံကြိုးပြတ်တောက်သွားပြီးနောက်တွင်မူ သူသည် အရာအချို့ကို စတင်သတိပြုမိလာခဲ့သည်။ သူသည် စကားလုံးများအား နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့် ပြန်လည်တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းကို ရရှိလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပုံမှန်အားဖြင့် စကြဝဠာ၏ မူလအစ ကိုယ်တိုင် ခတ်နှိပ်ထားသော စကြဝဠာနိယာမ သံကြိုးများသည် မည်သို့မျှ ပြတ်တောက်နိုင်စရာ အကြောင်းမရှိပေ။ သို့သော် ထိုသံကြိုးများပင်လျှင် စကြဝဠာ၏ ဒုတိယမြောက် မူလအစ ဖြစ်သော အခြားဝိညာဉ်တစ်ခုကို ထာဝရ ချည်နှောင်ထားနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p>​ထို့ကြောင့်ပင် မူလအစကို သတ်ဖြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ဆိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ စွမ်းအားများကို ကန့်သတ်ထားနိုင်သော်လည်း ၎င်းတို့ကသာ ခုခံခြင်း မပြုပါက တစ်နေ့တွင် ပြန်လည် လွတ်မြောက်နိုင်သည့် နည်းလမ်း ရှိနေမြဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>​ပထမဆုံးသော သံကြိုးပြတ်တောက်သွားရခြင်းမှာလည်း အကြောင်းရင်း ရှိသည်။ ၎င်းမှာ အားနည်း၍ မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် နိယာမ ၁၂၀ အနက် အားအနည်းဆုံး နိယာမဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သံကြိုးဖြစ်သော်လည်း မူလအစထံမှ ဆင်းသက်လာသော စကြဝဠာနိယာမ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပင်။ ကောင်လေးအနေဖြင့် ချည်နှောင်မှုများကို မဖျက်ဆီးနိုင်စေရန် သူ၏ မှတ်ဉာဏ်များကိုလည်း ချိတ်ပိတ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p>​ကောင်လေးသည် ဂူသင်္ချိုင်းအတွင်းမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် မျက်စိတစ်ဆုံး လူသူမရှိ၊ အဆောက်အအုံမရှိသော ဤခြောက်ကပ်ကပ် အရပ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ မည်သည်တွင် ရောက်နေသနည်း သို့မဟုတ် မည်သည်ကို လုပ်ရမည်နည်းအား သူ မသိပေ။ သူ၏ တည်ရှိမှု ရည်ရွယ်ချက်ကိုလည်း သူ မသိရှိပေ။ သူသိသည်မှာ ဤနေရာတွင် မှောင်မိုက်ခြင်းများ မရှိတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူ၏ အသားအရေပေါ်သို့ ကျရောက်လာသော အလင်းရောင်များက သူ့ကို လန်းဆန်းစေပြီး ခွန်အားများကို ပေးစွမ်းနေလေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏ ဇနီးသည်များနှင့်အတူ မြွေဘုရင်၏ ကျောပေါ်တွင် ထိုင်လျက် ကြည်လင်သော ရေပြင်ကို ဖြတ်ကျော်နေသည်။ ဘေးကင်းသော ဇုန်ကို ကျော်ဖြတ်လာခဲ့ပြီဖြစ်၍ သူတို့၏ အပျော်အပါး ကိစ္စများကို ရပ်တန့်ထားလိုက်ကြပြီ ဖြစ်၏။</p> <p>​မိန်းကလေးများမှာ ကျင့်ကြံခြင်းကို စတင်နေကြပြီး လုံချန်းကမူ လမ်းတစ်လျှောက်တွင် ပင်လယ်သားရဲများ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို ခံရမည်စိုးသဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်အား စောင့်ကြည့်နေရသည်။ မြွေဘုရင်မှာ သူတို့ကို သယ်ဆောင်ရန်သာ အာရုံစိုက်ထားသဖြင့် တိုက်ခိုက်မှုတွင် ပါဝင်မည် မဟုတ်ပေ။ လုံချန်း ရောက်လာပြီး ဖြေရှင်းနိုင်သည်အထိ ရန်သူကို အချိန်ဆွဲထားပေးရုံသာ လုပ်ဆောင်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် မိန်းကလေးများကို ယင်ယန်ကျင့်စဉ်၏ အခြေခံများကို လေ့လာစေလိုသဖြင့် သူနှင့်အတူ အပြင်မှာပင် ရှိနေစေခဲ့သည်။ ဘေးကင်းဇုန်မှ ထွက်လာချိန်တွင် ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်းသို့ ပြန်သွားကာ အေးအေးဆေးဆေး ကျင့်ကြံလိုသလားဟု သူ မေးမြန်းခဲ့သော်လည်း မိန်းကလေးများက ငြင်းပယ်ကာ သူနှင့်အတူ နေရန်သာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။</p> <p>​သူနှင့်အတူ ရှိမနေသော တစ်ဦးတည်းသော မိန်းကလေးမှာ မင်လန်၏ မိခင် မင်ရင်းပင် ဖြစ်သည်။ မိခင်ရော သမီးပါ သူ၏ ဇနီးများ ဖြစ်နေသော်လည်း မင်ရင်က မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရန် ကတိတောင်းထားသဖြင့် လုံချန်း၏ ဇနီးဖြစ်ကြောင်း မည်သူမျှ မသိကြပေ။ မင်ရင်မှာ ကမ္ဘာငယ်လေးအတွင်း၌ အမှောင် နတ်မိမယ်မျိုးနွယ်စုကို စနစ်တကျ အခြေချနိုင်ရန် အလုပ်ရှုပ်နေလေသည်။</p> <p>​"ငါသာ အိမ်မက်တိုက်ကြီးကို ရောက်တဲ့အချိန်ဆိုရင် ကျိရှန်း ရောက်နေတာ ၃ ပတ်လောက် ရှိပြီ ဖြစ်ရမယ်။ သူ ဇနီးတစ်ယောက် ရှာမယ်လို့ ကတိပေးခဲ့ပေမဲ့ အချိန်က သိပ်မရှိဘူးပဲ။ ငါက မျှော်လင့်ထားတာထက် အလုပ်တွေ မြန်မြန် ပြီးသွားတာကိုး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ ဇနီးမရသေးရင်တောင် သူသဘောကျတဲ့ မိန်းကလေးတော့ တွေ့နေလောက်ပါပြီ။ ဒီတိုက်သစ်က ငါ့အတွက် ဘယ်လို ထူးခြားမှုတွေ ပေးမလဲဆိုတာ သိချင်မိတယ်" လုံချန်းက မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းကို ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"အဲဒီ ရောက်သွားလို့ ကျိရှန်းတစ်ယောက် အိမ်ထောင်ကျနေတာ မြင်ရရင်တော့ တကယ့်ကို အံ့သြစရာ အဖွင့် ဖြစ်မှာပဲ" သူက တွေးကာ ရယ်မောလိုက်၏။</p> <p>​"သူ အိမ်ထောင်ကျနေလိမ့်မယ်လို့ နင် ထင်လို့လား" မင်ယုက မျက်လုံးဖွင့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"နင်က ဘာလို့ ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အာရုံမစိုက်တာလဲ" လုံချန်းက သူမကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p>​"ငါ ကျင့်ကြံနေတာပါ။ ဒါပေမဲ့ နင့်ကို မေးစရာ ရှိတာလေး တစ်ခု သတိရလို့ ခဏ ရပ်လိုက်တာ၊ အဲဒီမှာ နင့်စကားတွေကို ကြားလိုက်ရတာပဲ" မင်ယုက ပြုံးရင်း ဖြေသည်။</p> <p>​"အင်း... နင့်မေးခွန်းကို ဖြေရရင်တော့ ငါလည်း မသိဘူး။ သူ ဇနီးရှာမယ်လို့ ကတိပေးထားတော့ အိမ်ထောင်ကျနေဖို့လည်း အခွင့်အရေး ရှိတာပဲ။ တကယ်လို့ သူ အိမ်ထောင်ကျနေရင်လည်း ကောင်းတာပေါ့၊ မကျသေးရင်လည်း ငါတို့ကိုယ်တိုင် သူ့မင်္ဂလာဆောင်ကို တက်လို့ရတာပေါ့" လုံချန်းက ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>​"ဟုတ်တယ်... ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် ကောင်းတာပဲ။ အဲဒီကို ရောက်ဖို့ ငါ တော်တော် စိတ်လှုပ်ရှားနေပြီ" ကျိချင်းကလည်း မျက်လုံးဖွင့်ကာ ဆိုသည်။</p> <p>​"နင်လည်း ကျင့်ကြံခြင်းမှာ အာရုံမစိုက်ဘူးပေါ့" လုံချန်းက ခါးသက်သက် ပြုံးရင်း ပြောလိုက်၏။</p> <p>​"ဒီနေ့အတွက် ငါ ကျင့်ကြံလို့ ပြီးသွားပြီလေ။ အပြင်မထွက်ခင် ကတည်းက ငါ ရက်ပေါင်းများစွာ ကျင့်ကြံခဲ့တာ။ အခုက ငါတို့ရဲ့ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်ကြောင့် တိုးတက်လာတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ခိုင်မာအောင် လုပ်နေတာ၊ အခု အဲဒါလည်း ပြီးသွားပြီ" ကျိချင်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​"ကျန်တဲ့သူတွေရော ကျင့်ကြံမနေကြဘူးလား" လုံချန်းက ကျန်သည့် မိန်းကလေးများကို လှမ်းမေးလိုက်ရာ ရွှယ်၊ မေ နှင့် မင်လန်တို့မှာလည်း ရှက်ကိုးရှက်ကန်း မျက်နှာထားဖြင့် မျက်လုံးများ ဖွင့်လာကြသည်။</p> <p>​"နင်တို့ရဲ့ စွမ်းအင်တွေကိုရော ခိုင်မာအောင် လုပ်ပြီးကြပြီလား" လုံချန်းက မေးရာ အားလုံးက ခေါင်းညိတ်ပြကြသည်။</p> <p>​"ကောင်းပြီ... အဲဒါဆိုရင် မင်ယုရဲ့ သံသယကို အရင် ရှင်းပေးမယ်။ အဲဒီနောက်မှာ နင်တို့ အားလုံးနဲ့ အနာဂတ်အတွက် အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ပြောစရာ ရှိတယ်" လုံချန်းက ဆိုကာ မင်ယုဘက်သို့ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>​"ကဲ... နင် ဘာသိချင်တာလဲ။ ဘာပြဿနာ ရှိလို့လဲ"</p> <p>​"ငါ့ရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအကြောင်းပါ။ ယင်ယန်ကျင့်စဉ်က ရတဲ့ စွမ်းအင်တွေကို ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ လှည့်ပတ်ဖို့ ကြိုးစားတဲ့အခါတိုင်း တစ်ခုခုက တားဆီးနေသလိုပဲ။ အဲဒီစွမ်းအင်က ငါ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်နဲ့ အဆင်မပြေဖြစ်နေသလို ခံစားရတယ်။ အဲဒါက ငါ့ကို ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာစေတာ မှန်ပေမဲ့ အဲဒီ ချီစွမ်းအင်ကို ငါ့ရဲ့ အတတ်ပညာတွေမှာ သုံးလို့မရဘူး ဖြစ်နေတယ်" မင်ယုက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါ... ဒါမျိုး ဖြစ်နေတာကို နင် ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ" လုံချန်းက စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save