Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၆၂၆) ပိုမိုသာလွန်သော အကျိုးကျေးဇူး</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မင်ယု၏ အမြုတေသည် လုံချန်းနှင့် နီးကပ်စွာ ထိတွေ့မိသည်နှင့်အမျှ တောက်ပစွာ လင်းလက်လာတော့သည်။ သူတို့၏ ဝိညာဉ်များသည် နှလုံးသားချင်း ထပ်တူကျစွာပင် တစ်ထပ်တည်း ဖြစ်နေကြ၏။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ နူးညံ့သော ခန္ဓာကိုယ် ထိတွေ့မှုများကြားတွင် သူတို့၏ နှလုံးသားများမှာ ချိုမြိန်လှသော အချစ်လှိုင်းများကြား၌ လွင့်မျောနေကြသည်။</p> <p>​အပြင်လောကတွင်မူ လုံချန်းနှင့် မင်ယုတို့သည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး မျက်နှာချင်းဆိုင်လျက် မလှုပ်မယှက် ထိုင်နေကြဆဲ ဖြစ်သည်။ မင်ယု၏ အသက်ရှူသံများမှာ မြန်ဆန်နေပြီး လုံချန်းကမူ ပုံမှန်အတိုင်း အသက်ရှူနေ၏။</p> <p>​ရွှယ်၊ မေ၊ မင်လန် နှင့် ကျိချင်းတို့မှာ သူတို့နှစ်ဦးကို အသေအချာ စောင့်ကြည့်နေကြပြီး ဟင်းလင်းပြင်ထဲတွင် မည်သည်များ လုပ်နေကြသနည်းဟု စူးစမ်းနေကြလေသည်။</p> <p>​ဟင်းလင်းပြင်အတွင်း၌ လုံချန်းသည် မင်ယုကို သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် အသာအယာ လှဲသိပ်လိုက်သည်။ ထိုအပြုအမူမှာ မြန်ဆန်လွန်းသဖြင့် မင်ယုမှာ တုံ့ပြန်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ပေ။ သူမသည် လုံချန်း၏ လက်အောက်တွင် လဲလျောင်းနေရင်း သူ၏ လက်ချောင်းလေးများက သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ညင်သာစွာ ပြေးလွှားနေမှုကို မျက်လုံးလေးမှိတ်ကာ ခံစားနေမိ၏။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှ တောက်ပသော လိမ္မော်ရောင် အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်နေပြီး လုံချန်း၏ ယုယမှုအောက်တွင် ပြုံးလျက် ရှိနေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် စိတ်ကို မထိန်းနိုင်တော့ဘဲ သူမ၏ လည်တိုင်ဖြူဖြူလေးပေါ်သို့ အနမ်းများ ခြွေချလိုက်သည်။ မင်ယုမှာ ထိုထိတွေ့မှုကြောင့် အသံ မထွက်စေရန် နှုတ်ခမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားမိ၏။</p> <p>​သူ၏ အပြုအမူများကြောင့် မင်ယုမှာ တစ်ကိုယ်လုံး ရှိန်းခနဲ ဖြစ်သွားကာ ဖော်ပြ၍မရသော သာယာကြည်နူးမှုထဲတွင် နစ်ဝင်သွားရ၏။ </p> <p>​လုံချန်းသည် အရာအားလုံးကို ခေတ္တရပ်တန့်ကာ သူမကို ရင်ခွင်ထဲတွင် ထည့်၍ အညင်သာဆုံး ဖက်ထားလိုက်၏။ ထိုသန်မာသော လက်မောင်းများကြားတွင် မင်ယုမှာ ဘေးကင်းလုံခြုံသည်ဟု ခံစားလိုက်ရကာ လုံချန်း၏ ရင်ဘတ်ပေါ်သို့ ခေါင်းလေးမှီထားလိုက်သည်။</p> <p>​ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်... ဒုတ်...</p> <p>​လုံချန်း၏ နှလုံးခုန်သံများမှာ သူမ၏ နားထဲတွင် သာယာသော တေးသံတစ်သံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာလည်း လုံးဝ စိတ်လျှော့ကာ အနားယူလိုက်မိသည်။ လုံချန်းက သူမ၏ နှုတ်ခမ်းကို တင်းကျပ်စွာ နမ်းရှိုက်လိုက်ပြီးနောက် အရာအားလုံးမှာ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် စတင်သွားတော့သည်။ အပြုအမူတိုင်းမှာ အချစ်၊ ယုယမှုနှင့် ဂရုစိုက်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ မင်ယုမှာ ထိုခံစားချက်များကြားတွင် လမ်းပျောက်နေပြီး လုံချန်း၏ အမည်ကို တိုးတိုးလေး ခေါ်တမ်းတနေမိသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းနှင့် နဖူးကို ညင်သာစွာ နမ်းလိုက်ပြီးနောက် သူမ၏ အကြည့်ကို စောင့်ဆိုင်းကာ ခွင့်တောင်းလိုက်သည်။ မင်ယုသည် အချစ်နှင့် ပြည့်လျှံနေသော လုံချန်း၏ မျက်ဝန်းများကို ကြည့်ရင်း ရင်ခုန်သံများ မြန်ဆန်လာကာ ခေါင်းကို ညင်သာစွာ ညိတ်ပြလိုက်၏။</p> <p>​ထိုနောက်တွင်မူ သူတို့နှစ်ဦး၏ အမြုတေများမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်သွယ်သွားကြတော့သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ချင်း ဆက်သွယ်မိချိန်တွင် ဝိညာဉ်နှစ်ခုမှာလည်း တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားကြ၏။ လုံချန်းက သူမကို အညင်သာဆုံး ဆက်ဆံရင်း အချစ်စကားများကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောနေမိသည်။ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရွှေရောင်အလင်းတန်းများ တောက်ပစွာ ဖြာထွက်နေ၏။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ သီးသန့်ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် စစ်မှန်သော အချစ်ကို ဖော်ဆောင်နေကြခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​ထိုစဉ်မှာပင် မင်ယု၏ အမြုတေမှာ ပိုမို တောက်ပလာကာ စွမ်းအင်များကို စတင်ထုတ်လွှတ်တော့သည်။ သူတို့၏ ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စွမ်းအင်အကာအကွယ်တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာပြီး လုံချန်း၏ အနီရောင်အမြုတေက မင်ယု၏ အမြုတေမှ ပိုလျှံနေသော စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူလိုက်၏။</p> <p>​မင်ယု၏ အမြုတေအတွင်းရှိ မတည်ငြိမ်သော စွမ်းအင်များမှာ လုံချန်းထံ စီးဝင်သွားပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် အမြုတေကို ပိုမို အစွမ်းထက်စေသလို မင်ယု၏ အမြုတေကိုလည်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားစေသည်။ မင်ယု၏ အမြုတေပေါ်ရှိ အက်ကြောင်းများမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် ကောင်းမွန်သွားပါတော့သည်။</p> <p> </p> <p>​"၇ နာရီတောင် ရှိသွားပြီ။ သူတို့ တကယ်ပဲ ဒီလောက်တောင် ကြာနေတာလား" မင်လန်က ကျိချင်းကို လှမ်းမေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါပေါ့... မဟုတ်ရင် ဘာလို့ အကြာကြီး နေဦးမှာလဲ" ကျိချင်းက ရယ်မောရင်း ပြန်ဖြေသည်။ "သူတို့က ဝိညာဉ်ပုံစံနဲ့ ရှိနေတာဆိုတော့ ပင်ပန်းတယ်လို့ မရှိဘူးလေ။ သူတို့ ကြိုက်သလောက် အတူနေလို့ ရတယ်။ အား... ငါတောင် မနာလို ဖြစ်လာပြီ၊ ငါလည်း အတူကျင့်ကြံချင်လာပြီ" ကျိချင်းက မင်ယုကို ကြည့်ရင်း ဆိုသည်။</p> <p>​"သူတို့ မပင်ပန်းဘူးလား" မင်လန်က ရေရွတ်ရင်း အိမ်မက်ယောင်နေမိ၏။ သူမသာ လုံချန်းနှင့်အတူ ရှိနေလျှင်... လုံချန်းက သူမထက် ခွန်အား ပိုကောင်းသဖြင့် သူမကသာ အရင် ပင်ပန်းသွားလေ့ရှိသည်။ သူမသည်လည်း တစ်နေ့တွင် ခွန်အား ပိုကောင်းလာရန် မျှော်လင့်နေမိသည်။</p> <p>​သူတို့ စောင့်ဆိုင်းနေစဉ်မှာပင် မင်ယုထံမှ အသံတစ်ချက် ထပ်မံ ထွက်ပေါ်လာပြန်သည်။</p> <p>​"ဟူး... နောက်တစ်ကြိမ် လာပြန်ပြီ။ အခုဆို ကျင့်ကြံနေတာ ၁၀ ကြိမ်မကတော့ဘူး။ မြန်မြန် ပြီးကြပါတော့" ကျိချင်းက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p>​မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက် မင်ယုသည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ သူမသည် ဟင်းလင်းပြင်ထဲမှ အပြင်လောကသို့ ပြန်လည် ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်၏။ သူမ နိုးလာသော်လည်း ရှက်လွန်းသဖြင့် ကျန်သည့် မိန်းကလေးများကို မကြည့်ဝံ့ပေ။ သူမတို့ မည်သည်များ တွေးနေကြမည်ကို သူမ သိနေသည်မဟုတ်ပါလား။</p> <p>​"ဘယ်လိုလဲ၊ အောင်မြင်ရဲ့လား" ကျိချင်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ငါလည်း သေချာမသိဘူး၊ ဒါပေမဲ့ နေလို့တော့ တော်တော် ကောင်းသွားတယ်။ စွမ်းအင်တွေကို စမ်းပြီး လှည့်ပတ်ကြည့်ဦးမယ်" မင်ယုက ဆိုကာ မျက်လုံးပြန်မှိတ်လိုက်သည်။</p> <p>​သူမသည် ကျင့်စဉ်မှ ရရှိထားသော စွမ်းအင်များကို လှည့်ပတ်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာတွင် အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>​"အောင်မြင်သွားပြီ၊ ဘာအဟန့်အတားမှ မရှိတော့ဘူး။ အခုဆို စွမ်းအင် စီးဆင်းမှုက အရင်ကထက်တောင် ပိုပြီး ချောမွေ့နေသေးတယ်" သူမက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြောလိုက်၏။</p> <p>​"အိုး... ကောင်းတာပေါ့"</p> <p>"ဝမ်းသာပါတယ် မမယု"</p> <p>"တကယ့်ကို အံ့သြဖို့ကောင်းတယ်"</p> <p>​ရွှယ်၊ မေ နှင့် မင်လန်တို့က ဝိုင်းဝန်း ဂုဏ်ပြုကြသည်။</p> <p>​"နင်ကတော့ တကယ့်ကို အကျိုးကျေးဇူး အများကြီး ရလိုက်တာပဲ။ ဝိညာဉ်ချင်း တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားတော့ သူနဲ့ ပိုပြီး နီးစပ်သွားသလို အစွမ်းလည်း ပိုထက်လာပြီ။ ပြီးတော့ သူ့ဆီကနေ အကောင်းဆုံး အချိန်တွေကိုလည်း ရလိုက်သေးတယ်၊ နောက်ဆုံး အချက်ကိုတော့ ငါ တကယ် မနာလိုဘူး" ကျိချင်းက ပြောလိုက်၏။</p> <p>​"အကျိုးကျေးဇူး ပိုရတယ် ဟုတ်လား။ ငါ ပိုပြီး အစွမ်းထက်လာတာလား။ သူက ဒါတွေ ငါ့ကို ဘာလို့ ကြိုမပြောတာလဲ" မင်ယုက လုံချန်းကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​"သူက နင် သိထားပြီးပြီလို့ ထင်နေလို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ငါတောင် သိနေတာပဲလေ" ကျိချင်းက ပြန်ဖြေလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save