Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၂၈) ကိုယ်ပျောက်ဘုရင်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​မင်လန်၏ မျက်နှာထက်တွင်လည်း ဝမ်းသာပီတိ အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ လုံချန်းနှင့်အတူ လိုက်ပါလာပြီးကတည်းက သူမအနေဖြင့် သီးသန့်အချိန် မရရှိခဲ့ပေ။ အတူရှိခဲ့သည့် အချိန်များမှာလည်း အခြားသူများနှင့် ဝေမျှခဲ့ရသည်ဖြစ်ရာ ယခုကဲ့သို့ နှစ်ယောက်တည်း သီးသန့်ရှိရမည့် အခွင့်အရေးကို သူမ တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​၁၀ ရက်မှာ ၂ ရက်သာ အချိန်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ထို ၂ ရက်မှာ သူမတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ဖြစ်မည်ဖြစ်ရာ ဤအကြံပြုချက်ကို အားလုံးက သဘောကျနေကြသည်။ မင်ယုကမူ ဤသို့လုပ်ခြင်းဖြင့် လုံချန်းအနားမှာ အမြဲရှိနေခွင့် မရတော့မည်ကို စိုးရိမ်နေသော်လည်း လုံချန်းအတွက် ပို၍ သက်သောင့်သက်သာ ဖြစ်စေမည်ကို သိသဖြင့် တိတ်ဆိတ်စွာ စဉ်းစားနေ၏။</p> <p>​"ဒီနည်းလမ်းကို တစ်လလောက် စမ်းကြည့်ကြတာပေါ့။ အဆင်ပြေရင် ဆက်လုပ်မယ်၊ အဆင်မပြေရင် ရပ်လိုက်မယ်။ နင်တို့ရော ဘယ်လိုထင်လဲ။ အခုအတိုင်းပဲ ကောင်းလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါအကြံပေးတဲ့အတိုင်း လုပ်မလား" လုံချန်းက မေးလိုက်သည်။</p> <p>​မိန်းကလေးများမှာ တစ်ဦးမျက်နှာ တစ်ဦးကြည့်နေကြသော်လည်း မည်သူကမျှ အရင်မပြောဝံ့ကြပေ။ မိမိက သဘောတူလိုက်၍ အခြားသူတစ်ဦးက မလိုလားလျှင် အတ္တကြီးရာ ကျမည်စိုးသောကြောင့် ဖြစ်၏။ လုံချန်းက သူတို့၏ ဝေခွဲမရဖြစ်မှုကို နားလည်သဖြင့် ပြုံးလိုက်ကာ</p> <p>​"နင်တို့ ရှက်နေရင် အမည်မဖော်ဘဲ မဲပေးကြတာပေါ့။ အားလုံး မျက်လုံးမှိတ်ထားပြီး ငါပြောတဲ့အချိန်မှာ သဘောတူတဲ့လူက လက်ထောင်လိုက်၊ မတူတဲ့လူက လက်မထောင်နဲ့။ ငါကပဲ ဆုံးဖြတ်ပေးမယ်"</p> <p>​အားလုံးက မျက်လုံးမှိတ်လိုက်ကြသည်။ လုံချန်းက အချက်ပေးလိုက်သည်နှင့် ရွှယ်နှင့် မေတို့က အရင်ဆုံး လက်ထောင်လိုက်ကြ၏။ သူတို့၏ မျက်တောင်လေးများမှာ ရှက်သွေးဖြန်းကာ တုန်ရီနေပြီး လုံချန်းမှလွဲ၍ မည်သူမျှ မမြင်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းနေကြသည်။ ထို့နောက် မင်လန်နှင့် ကျိချင်းတို့ကလည်း လက်ထောင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>​မင်ယုမှာမူ အစပိုင်းတွင် တွေဝေနေသဖြင့် လက်မထောင်သေးပေ။ လုံချန်းက သူမ မလိုလားဘူးဟု ထင်ကာ သက်ပြင်းချလိုက်စဉ်မှာပင် မင်ယုက လက်ကို မြှောက်လိုက်တော့သည်။ သူမသည် အတ္တမကြီးချင်သလို လုံချန်း၏ သီးသန့်ယုယမှုများကိုလည်း သူမကိုယ်တိုင် တောင့်တနေမိသည် မဟုတ်လော။</p> <p>​"ကဲ... အားလုံး လက်ပြန်ချလို့ ရပြီ။ အားလုံးက သဘောတူကြတယ်ဆိုတော့ ငါပြောတဲ့အတိုင်းပဲ လုပ်ကြတာပေါ့" လုံချန်းက ဆိုလိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါဆို... နောက်လာမယ့် ၂ ရက်မှာ နင့်အနားမှာ ဘယ်သူ အရင်နေရမှာလဲ" မင်ယုက မသိချင်ယောင်ဆောင်ကာ မေးလိုက်သော်လည်း သူမ၏ အသံမှာ ရွေးချယ်ခံချင်နေမှန်း သိသာလှသည်။</p> <p>​"လောလောဆယ်တော့ အားလုံး ဒီမှာပဲ နေကြဦး။ ငါတို့ ကုန်းမြေပေါ် ခြေချတဲ့အချိန်ကျမှ စလုပ်မယ်။ အစီအစဉ်ကတော့... ပထမဆုံး ရွှယ်၊ ဒုတိယ မေ၊ တတိယ မင်ယု၊ စတုတ္ထ ကျိချင်းနဲ့ နောက်ဆုံးက လန်အာပေါ့"</p> <p>​လုံချန်းသည် သူနှင့် စတင်တွေ့ဆုံခဲ့သည့် အစီအစဉ်အတိုင်း သတ်မှတ်ပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရွှယ်နှင့် မေတို့မှာ သူနှင့် အစောဆုံး ဆုံခဲ့သော်လည်း အချိန်ပေးနိုင်မှု အနည်းဆုံးဖြစ်ခဲ့သဖြင့် သူတို့ကို ဦးစားပေးလိုက်ခြင်းပင်။</p> <p>​လုံချန်းတို့ အခွင့်အလမ်းနယ်မြေသို့ ဦးတည်ပျံသန်းနေစဉ် ထိုကုန်းမြေပေါ်တွင် လူတစ်ဦးမှာ အသည်းအသန် ပြေးလွှားနေရသည်။ ထိုသူမှာ အခြားသူမဟုတ် ကျိရှင်းပင် ဖြစ်၏။ သူသည် သက်ကြီးကျင့်ကြံသူအချို့၏ လိုက်လံဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>​သူ၏လက်ထဲတွင် လုံချန်း ပေးထားခဲ့သော အချက်ပြအဆောင်လေးကို ဆုပ်ကိုင်ထားရင်း "ဒီကောင်တွေ။ ငါ့ကို ဘာလို့ လွှတ်မပေးကြတာလဲ" ကျိရှင်းက ကျိန်ဆဲကာ အဆက်မပြတ် ပြေးနေရတော့သည်။</p> <p>​အချိန်များ ကုန်လွန်လာသည်နှင့်အမျှ လုံချန်းတို့သည် မြွေဘုရင်၏ အကူအညီဖြင့် ပင်လယ်ပြင်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့သည်။ မြွေဘုရင် ပင်ပန်းသည့်အခါ လုံချန်းက သူ့ကို သားရဲနယ်မြေသို့ ပြန်ပို့ကာ နေဝါးမျိုလင်းယုန်ဖြင့် ခရီးဆက်၏။ လင်းယုန်မှာ သေးငယ်သဖြင့် ထိုအချိန်များတွင် မိန်းကလေးများကို ကမ္ဘာတုထဲသို့ ခေတ္တ ပို့ထားရသည်။</p> <p>​လမ်းခရီးတွင် ပင်လယ်သားရဲအချို့နှင့် ကြုံတွေ့ရသော်လည်း လုံချန်း၏ ကောင်းကင်မိစ္ဆာတောင်ပံကြောင့် အလွယ်တကူပင် ကျော်ဖြတ်နိုင်ခဲ့သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ကောင်းကင်အဆင့်ထက် မြင့်သော သားရဲများနှင့် မဆုံခဲ့ပေ။ လုံချန်းသည် အားလပ်သည့် အချိန်တိုင်းတွင်လည်း မိန်းကလေးများနှင့်အတူ ယင်ယန် ကျင့်ကြံခြင်းကို ပြုလုပ်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာလည်း လျင်မြန်စွာ တိုးတက်လာခဲ့သည်။</p> <p>​နောက်ဆုံးတွင်မူ လုံချန်းသည် သူ၏ ပန်းတိုင်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီ ဖြစ်သည်။ ကမ်းခြေအနီးတွင် ဆိုက်ကပ်ထားသော သင်္ဘောများကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ရှေ့ရှိကုန်းမြေမှာ သူမျှော်လင့်နေသည့် အခွင့်အလမ်းနယ်မြေဖြစ်ကြောင်း သေချာသွားပြီဖြစ်သည်။ ထိုနေရာသည် ပါရမီရှင် ကျင့်ကြံသူများ ပေါများလှပြီး အကြည့်တစ်ချက်ဖြင့်ပင် လူသတ်နိုင်စွမ်းရှိသော နယ်မြေတစ်ခု ဖြစ်၏။</p> <p>​"ငါ ခိုးဝင်မှ ဖြစ်မယ်" လုံချန်းက ဆိပ်ကမ်းကို ကြည့်ကာ ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒါမှမဟုတ် ရုပ်ဖျက်ပြီး အကုန်သတ်ပစ်ပြီး ဝင်သွားလိုက်ပါလား" ရွှင်းက နောက်ပြောင်လိုက်၏။</p> <p>​"ငါ့မှာ ရန်သူတွေ များလှပြီ၊ အပျော်သက်သက်နဲ့ ရန်သူအသစ်တွေ မတိုးချင်တော့ဘူး။ သူတို့က ငါ့ကိုတွေ့ပြီး လာတားရင်တော့ တစ်မျိုးပေါ့" လုံချန်းက ခေါင်းခါရင်း ပြန်ပြောသည်။</p> <p>​"နင့်ရဲ့ ကံတရားအရတော့ အဲဒီအတိုင်း ဖြစ်လာဖို့ များတယ်" ရွှင်းက ဆက်၍ စနောက်နေသည်။ "နင်က ပြဿနာရှာတဲ့နေရာမှာ နာမည်ကြီးပဲကိုး"</p> <p>​"ငါက ပြဿနာရှာတာလား။ ခုနက လူသတ်ဖို့ အကြံပေးတာ ဘယ်သူလဲ" လုံချန်းက မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။ "နေဦး... ငါ့ရဲ့ ကိုယ်ပျောက်ပညာကို စောင့်ကြည့်လိုက်စမ်းပါ"</p> <p>​လုံချန်းသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားကို ထုတ်ယူလိုက်ပြီး နေဝါးမျိုလင်းယုန်ကို သားရဲနယ်မြေသို့ ပြန်ပို့လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>***</p> <p> </p>


Save