Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၆၃၀)  ရူးသွပ်သွားပြီ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>​"သူ့ရဲ့ တည်နေရာကို မင်း သိလား" ဝူယက ငွေရောင်ဆံပင်နှင့် အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p>​ကူချင်က ခေါင်းညိတ်ပြရင်း</p> <p>"သူ ကုန်းမြေပေါ် ခြေချလိုက်တာနဲ့ ဝင်္ကပါရဲ့ အကူအညီနဲ့ သူ့ဝတ်စုံပေါ်မှာ ဝိညာဉ်အမှတ်အသားတစ်ခု ထားခဲ့ပြီးပါပြီ။ အခု သူ့ကို အလွယ်တကူ ရှာဖွေနိုင်ပါတယ်။ သူ့ကို ဖမ်းဖို့အတွက် အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ကိုလည်း လွှတ်ထားပြီးပါပြီ" သူ ပြန်ဖြေ၏။</p> <p>​"ကောင်းပြီ။ သူဟာ ပြီးခဲ့တဲ့ နှစ်ပေါင်းတစ်ထောင်အတွင်းမှာ မှတ်ပုံတင်ခြင်းမရှိဘဲ ခိုးဝင်နိုင်ခဲ့တဲ့ ပထမဆုံးလူပဲ။ သူ့ကို အရှင်ဖမ်းခဲ့ပါ။ ငါကိုယ်တိုင် သူ့ကို စစ်မေးမယ်" အဘိုးအိုက အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"ကျွန်တော် နားလည်ပါပြီ သခင်ကြီး။ ကျွန်တော့်လူတွေကို သူ့ကို အရှင်ဖမ်းခဲ့ဖို့ ညွှန်ကြားထားပါတယ်။ ခဏနေရင် သူတို့ ပြန်ရောက်လာကြပါလိမ့်မယ်" ကူချင်က ဆိုကာ ထိုနေရာမှ ထွက်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် လွင်တီးခေါင်မြေပြင်ပေါ်တွင် ဝိညာဉ်ဓားဖြင့် ပျံသန်းနေရင်း ဤနေရာ၏ ချီစွမ်းအင် သန့်စင်မှုကို အံ့သြနေမိသည်။ ဤကဲ့သို့သော လူသူကင်းမဲ့သည့် နေရာမျိုးမှာပင် စွမ်းအင်သိပ်သည်းဆမှာ သူ၏ကုန်းမြေရှိ အင်ပါယာတစ်ခု၏ စွမ်းအင်နှင့် ညီမျှနေသည် မဟုတ်လော။</p> <p>​"ဒါကြောင့်လည်း ဒါကို အိမ်မက်ကုန်းမြေလို့ ခေါ်တာကိုး။ အပြင်ဘက်ဆုံးက သဲကန္တာရတောင် ဒီလောက် စွမ်းအင်ရှိနေရင် တကယ့် အင်ပါယာတွေထဲမှာဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် များလိုက်မလဲ" လုံချန်းက စွမ်းအင်များကို စုပ်ယူရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>​"ဒီလောက်လေးနဲ့တင် ကျေနပ်မနေနဲ့ဦး။ အင်မော်တယ်ဘုံက ချီစွမ်းအင်တွေကိုဆိုရင် နင် စဉ်းစားလို့တောင် ရမှာမဟုတ်ဘူး။ ချီစွမ်းအင်က ကျင့်ကြံသူတွေအတွက် အသက်သွေးကြောပဲလေ" ရွှင်းက ဆိုသည်။</p> <p>​လုံချန်းက တစ်ခုခု ပြန်ပြောရန် ပြင်လိုက်သော်လည်း သူ၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် တည်ကြည်သွားကာ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွား၏။ ရွှင်းက ထိုအပြောင်းအလဲကို သတိထားမိသဖြင့်-</p> <p>​"ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ တစ်ခုခု မှားနေလို့လား"</p> <p>​"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ သေချင်နေတဲ့ လူအချို့ ရောက်လာလို့ပါ" လုံချန်းက အေးစက်စွာ ပြောလိုက်ပြီး ဘုရင်ဓားကို ထုတ်ကာ ပျံသန်းနေသည်ကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။</p> <p>​သူ၏ ဝိညာဉ်အာရုံအရ ရောက်လာသူများ၏ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်မှာ သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်နိုင်လောက်သည့် အဆင့်မဟုတ်ပေ။ သူတို့က သူ့ဆီကို တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေကြသဖြင့် သူ့အကြောင်းကို သိနေကြသူများ သို့မဟုတ် ဓားပြများ ဖြစ်နိုင်ပေသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ဓားပေါ်မှ မြေပြင်သို့ ခုန်ဆင်းလိုက်ရာ သဲဖုန်များ ဝဲခနဲ ထသွား၏။ မကြာမီမှာပင် လူအယောက် ၂၀ ခန့်သည် လုံချန်းကဲ့သို့ပင် ပျံသန်းနိုင်သော ဓားများဖြင့် ရောက်ရှိလာပြီး သူ့ကို ဝိုင်းထားလိုက်ကြသည်။</p> <p>​"မင်းက ငါတို့ရဲ့ သန့်စင်တဲ့ ကုန်းမြေထဲကို ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ခိုးဝင်လာတဲ့သူပေါ့။ ဓားကို ချလိုက်ပြီး ငါတို့နောက်ကို လိုက်ခဲ့စမ်း။ မဟုတ်ရင်တော့..." ကင်းစောင့်တစ်ဦးက ဓားဖြင့် ချိန်ကာ ခြိမ်းခြောက်လိုက်သည်။</p> <p>​"မဟုတ်ရင် ဘာဖြစ်မှာလဲ" လုံချန်းက စိတ်ဝင်တစား မေးလိုက်၏။</p> <p>​"မဟုတ်ရင် ငါတို့က အင်အားသုံးပြီး ဖမ်းရလိမ့်မယ်" နောက်တစ်ဦးက ဆိုသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် သူတို့ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်ပြီးနောက် ကျယ်လောင်စွာ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။</p> <p>​"ဘာလို့ ရယ်နေတာလဲ"</p> <p>"ဟားဟား... သူ ကြောက်လွန်းလို့ ရူးသွားတာ ဖြစ်ရမယ်"</p> <p>"ကြောက်စိတ်က သူ့ကို ရူးသွပ်သွားစေတာပဲ။ အတင်းအဓမ္မ ဖမ်းလိုက်ကြစို့"</p> <p>​ကင်းစောင့်များက တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောဆိုနေကြစဉ် လုံချန်းက ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့်-</p> <p>"ကောင်းကင်ဘုံအဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေနဲ့ သားရဲတွေကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ပြီးမှ အခုလို ကောင်းကင်အဆင့် လောက်နဲ့ အခြိမ်းခြောက်ခံရတာက တကယ့်ကို ရယ်စရာကောင်းနေလို့ပါ"</p> <p>​"မင်းက ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ကို တိုက်ခဲ့တယ် ဟုတ်လား။ မင်းကလား။ ဟားဟားဟား... ဒီကောင် တကယ် ရူးသွားပြီဟေ့"</p> <p>"ဒီလူမိုက်က ငါတို့ကို လိမ်လို့ရမယ် ထင်နေတာလား။ ကောင်းကင်ဘုံအဆင့်ဆိုရင် အခမဲ့ ဝင်ခွင့်ရတာပဲ၊ ဘာလို့ ခိုးဝင်မှာလဲ"</p> <p>​အားလုံးက ဝိုင်းဝန်းရယ်မောနေကြသော်လည်း ထိုရယ်သံများကြားတွင် အသံတစ်သံ ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို မည်သူမျှ သတိမထားမိလိုက်ပေ။ ခေါင်းတစ်လုံးသည် မြေပြင်ပေါ်သို့ လွင့်စင်ကျသွားပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဓားမှာလည်း လဲကျသွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းက နေရာမှပင် မရွေ့သေးသော်လည်း သူ့ကို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သော ထိုလူမှာ အသက်ပျောက်သွားပြီ ဖြစ်၏။ လုံချန်း၏ ဝိညာဉ်ဓားသည် ထိုလူရှိသော နေရာ၌ ပျံဝဲနေသည်။</p> <p>​"သူတို့ကို ကိုင်တွယ်ဖို့ တခြားဟာတွေတောင် ထုတ်ဖို့ မလိုဘူး။ အရမ်း အားနည်းလွန်းတယ်" လုံချန်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p>​သူသည် နေရာမှ ပျောက်ကွယ်သွားပြီး နောက်တစ်ဦး၏ နောက်ကွယ်တွင် ပေါ်လာ၏။ လုံချန်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်ကို ကြည့်နေသော ထိုလူ၏ ပုခုံးကို လုံချန်းက ပုတ်လိုက်ပြီး</p> <p>"ငါ ဒီမှာ" သူ တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>​ထိုလူ လှည့်ကြည့်ရန်ပင် အချိန်မရလိုက်ဘဲ လုံချန်း၏ ဓားမှာ သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖောက်ထွက်သွားတော့သည်။ သွေးများ အန်ထုတ်ရင်း သူ အော်ဟစ်လိုက်သော်လည်း နောက်ထပ် အော်သံတစ်သံနှင့်အတူ ခေါင်းတစ်လုံးမှာ မြေပေါ်သို့ ထပ်မံ လွင့်ကျလာပြန်သည်။</p> <p>​လုံချန်းက လူများကို အာရုံလွှဲထားစဉ် သူ၏ ဝိညာဉ်ဓားက ကျန်သူများကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးမှာ တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် အပေးအယူမျှတစွာဖြင့် ရန်သူများကို အစတုံးချေမှုန်းနေကြ၏။ စက္ကန့်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် လူ ၁၉ ယောက်လုံး သေဆုံးသွားကြသည်။</p> <p>​ကျန်ရှိနေသော နောက်ဆုံးတစ်ယောက်မှာ လုံချန်းကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း လုံချန်းက အသာအယာ ရှောင်လိုက်ပြီး ထိုလူ၏ လည်ပင်းကို နောက်ကွယ်မှ ဖမ်းဆုပ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဝိညာဉ်ဓားက ထိုလူ၏ လက်နှစ်ဖက်လုံးကို ဖြတ်တောက်ပစ်လိုက်ရာ နာကျင်လွန်းသဖြင့် အော်ဟစ်သံများ ဟိန်းထွက်သွားတော့သည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ မျက်နှာကို သဲထဲသို့ ဖိနှစ်လိုက်ရာ အော်ဟစ်သံများမှာ သဲများဖြင့် ပိတ်ဆို့သွား၏။ ထို့နောက် သူက ထိုလူကို ပြန်ထူလိုက်ပြီး-</p> <p>​"ငါ အော်သံတွေကို မကြိုက်ဘူး။ နောက်တစ်ခါ ထပ်အော်ရင် မင်းရဲ့ အူတွေကို သဲတွေနဲ့ ဖြည့်ပစ်မယ်" သူ သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>​"မင်း... မင်းက ဘယ်သူလဲ" ထိုလူက ကြောက်လန့်တကြား မေးသည်။</p> <p>​လုံချန်းသည် ထိုလူ၏ ဒူးခေါင်းကို နင်းခြေလိုက်ရာ နာကျင်မှုကြောင့် ထိုလူမှာ ထပ်မံ အော်ဟစ်ပြန်သည်။</p> <p>​"ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာက အရေးမကြီးဘူး။ အရေးကြီးတာက မင်းက ဘယ်သူလဲဆိုတာပဲ။ အသက်ရှင်ချင်ရင် ငါ့မေးခွန်းကို ဖြေ။ မဟုတ်ရင်တော့ မင်းရဲ့ သေခြင်းတရားက ငရဲက မိစ္ဆာတွေတောင် ကြောက်ရလောက်အောင် နာကျင်စေရမယ်" လုံချန်းက အေးစက်စက် အသံဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p>​သူသည် ထိုလူ၏ နောက်ထပ် ဒူးတစ်ဖက်ကို ဓားဖြင့် ထိုးစိုက်လိုက်ရာ ထိုလူမှာ မျက်ရည်များ ဝဲလာကာ အသည်းအသန် တောင်းပန်တော့သည်။</p> <p>​"ငါ ပြောပါ့မယ်။ အကုန်ပြောပါ့မယ်။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရပ်လိုက်ပါတော့" ထိုလူက ငိုယိုကာ အော်ဟစ်ပြောဆိုလိုက်တော့သည်။</p>


Save