Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၈၄</h2> <h2 style="text-align: center;">ယန်ချင်းယွဲ့နှင့် အဘိုးအို</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>" တကယ်ကြီးလား... ပထမဆုံး လူပြောသွားတာက တကယ်များလား... "</p> <p>" ဟင်... ပထမဆုံး လူ ဟုတ်လား... ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... "</p> <p>" မဖြစ်နိုင်ဘူး... ရုပ်ရှင် ပွဲတော်မှာ... မတော်တဆမှု ဖြစ်မယ် ဟုတ်လား... "</p> <p>" ဒါနဲ့ စကားမစပ်... ပထမဆုံး လူက လျှောက်ပြောနေတာ မဟုတ်ဘူး ဆိုတာကို မင်းတို့က အာမခံနိုင်လား... "</p> <p>" သေချာတာပေါ့... အစ်ကိုယီတောင်းက အဲဒီလောက်တောင် ပေါ်ပေါ်ထင်ထင် ရှင်းပြနေတာကို... လုပ်ဇာတ်ဖြစ်နိုင်ပါ့မလား... "</p> <p>" သူ အတိအကျ ဘာပြောလိုက်တာလဲ... "</p> <p>" ဟေ့... အပေါ်ကလူ... မင်းက ဘယ်က ရောက်လာတာလဲ... မင်းမှာ ဦးနှောက်မပါဘူးလား... " </p> <p>" အဲဒါကို လောလောဆယ် ဘေးဖယ်ထားလိုက်ပါဦး... တကယ်တမ်း ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲ ဆိုတာကိုပဲ ငါ ပိုစိတ်ဝင်စားနေတာ... "</p> <p>" ဟုတ်တယ်... တကယ့် အဖြစ်မှန်က ဘာလဲ... "</p> <p>" ဘယ်သူ သိမှာလဲ... ငါ့ကို တကယ် ရူးအောင် လုပ်နေတာပဲ... "</p> <p>Live ထဲရှိ ဆွေးနွေးမှုများကို ကြည့်ရင်း ပျားမလေး မျက်နှာပေါ်တွင် ဇဝေဇဝါ အရိပ်အငွေ့တို့ အထင်းသား။</p> <p>သူမက လီယီတောင်းကို မယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ </p> <p>ဒါပေမဲ့ ရုပ်ရှင် ပွဲတော်မှာ တကယ်ပဲ ပြဿနာ ရှိနိုင်လို့လား...။ ယုံရခက်တယ် မဟုတ်လား...။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလို ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ ပွဲမျိုးမှာ ဘယ်လိုလုပ် မမျှော်လင့်ထားတဲ့ မတော်တဆမှုတွေ ဖြစ်လာနိုင်မှာလဲ...။</p> <p>" ဟီးဟီး... ဒီနေ့ရဲ့ အပြန်အလှန် စကားပြောတဲ့ အစီအစဉ်ဆီ ပြန်သွားကြရအောင်လေ... ဟုတ်တယ် မလား... ဒီနေ့အတွက် နောက်ဆုံး Streamer အနေနဲ့... ပျားမလေး နဲ့ ဆွေးနွေးချင်တဲ့ အကြောင်းအရာများ ရှိသေးလားဟင်... "</p> <p>ရှောင်ဝမ်က အခြေအနေများ ထပ်မံ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အတင်း ပြုံးလျက် စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်ရလေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမက လီယီတောင်းထံ သီးသန့်မက်ဆေ့ချ် အချို့ ပို့လိုက်၏။</p> <p>မက်ဆေ့ချ်များကို ရရှိပြီးနောက် ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်လက် ဆွေးနွေးရန် မသင့်တော်တော့ကြောင်း လီယီတောင်း သဘောပေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ပြောသင့်သည်လည်း ပြောပြီးပြီမို့ လီယီတောင်းက ဇာတ်ညွှန်းအတိုင်း မေးခွန်းအချို့ မေးကာ ပျားမလေး နှင့် အပြန်အလှန် ဂိမ်းများ ကစားခြင်းဖြင့် Live ကို အောင်မြင်စွာ ပြန်လည် အသက်သွင်းနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>မကြာသေးမီက ဖြစ်ရပ်များ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြသည့် ကြည့်ရှုသူများ ရှိနေသေးသော်လည်း ၎င်းက အရေးမပါတော့ပေ။</p> <p>အခြေအနေက ဒီထက် ပိုဆိုးသွားတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ...။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် လီယီတောင်းနှင့် ပျားမလေး တို့၏ အပြန်အလှန် စကားပြောဆိုမှုမှာ မိနစ်နှစ်ဆယ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး Live ကို ပြီးပြည့်စုံစွာ အဆုံးသတ်နိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ပထမဆုံး ပွဲစဉ် ပြီးဆုံးသွားသည်နှင့် အင်တာနက် တစ်ခွင်လုံးတွင် ဆွေးနွေးမှုများဖြင့် ပေါက်ကွဲသွားတော့၏။</p> <p>သံသယ ဝင်စရာ မလိုအောင်ပင်... ထိပ်တန်း သတင်းကတော့ အစ်ကိုယီတောင်း ပျားမလေး ကို Follow လုပ်လိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>၎င်းက Trending စာရင်းများ၏ ထိပ်ဆုံး နေရာများကို လွှမ်းမိုးထားလေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း၏ ဟောကိန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ခန့်မှန်းမှုများနှင့် ရုပ်ရှင် ပွဲတော်တွင် တကယ်ပဲ ပြဿနာများ ကြုံတွေ့ရမည်လား ဆိုသည်က လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်ရာ ဗဟိုချက် ဖြစ်လာခဲ့၏။</p> <p>၎င်းနှင့် ပတ်သတ်၍ အုပ်စု နှစ်စု ကွဲသွားပြီး အွန်လိုင်းတွင် ပြင်းထန်သော အချေအတင် ငြင်းခုံမှုများပင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>လီယီတောင်း ကတော့ Live ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် အဘိုးအို၏ အိမ်သို့ တန်းသွားလိုက်၏။</p> <p>အဘိုးအိုက သူ့ကို ကိုင်တွယ် ဖြေရှင်းခိုင်းစရာ ရှိနေပြီး ကြေးမုံပြင်ကို ယူလာခဲ့ရန် အလေးအနက် မှာကြားထားသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>၎င်းက သေချာပေါက် အရေးကြီးသော ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်မည်မို့ လီယီတောင်းလည်း ပေါ့ပေါ့တန်တန် သဘောမထားဝံ့ပေ။</p> <p>ခြံဝင်းထဲသို့ ဝင်သွားချိန်တွင် လီယီတောင်း အံ့အားသင့်သွားရလေသည်။ </p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ က အဘိုးအိုကို ကျောနှိပ်ပေးနေသည်ကို သူ တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူ့ခေါင်းပေါ်တွင် မေးခွန်းတို့က တရပ်စပ် ပေါ်လာ၏။</p> <p>မျက်လုံး မှိတ်တဝက် ဖွင့်တဝက်ဖြင့် ရှိနေသော အဘိုးအိုက လီယီတောင်း ဝင်လာသည်ကို သိ၍ မျက်လုံးများကို ဖြည်းညင်းစွာ ဖွင့်လိုက်၏။ယန်ချင်းယွဲ့က ထသွားပြီး အဘိုးအိုအတွက် လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက် ယူလာပေးလေသည်။</p> <p>အဘိုးအို ဖြတ်သန်းနေရသည့် သက်သောင့်သက်သာ ရှိလှသော ဘဝကို ကြည့်ရင်း လီယီတောင်း မအံ့သြဘဲ မနေနိုင်တော့ပေ။ ယန်ချင်းယွဲ့က ဤအရာ အားလုံးကို မိမိ သဘောဆန္ဒ အလျောက် လုပ်ဆောင်ပေးနေပုံ ရပြီး သူမ မျက်လုံးများထဲတွင် အဘိုးအို အပေါ်  စိတ်ရင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်မှုများ ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p>သံသယ ဝင်စရာ မလိုအောင်ပင်... လွန်ခဲ့သည့် ရက်အနည်းငယ် အတွင်း အဘိုးအိုနှင့် အတူ နေထိုင်စဉ် ယန်ချင်းယွဲ့က ကြီးမားသော အကျိုးကျေးဇူးများကို ရရှိခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။</p> <p>" ဆရာ... နေ့လယ်စာ ဘာသုံးဆောင်မလဲဟင်... " </p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ က ရုတ်တရက် စကားစလိုက်သဖြင့် လီယီတောင်း တစ်ယောက် လုံးဝ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရလေသည်။</p> <p>' ဆရာ ဟုတ်လား... ' </p> <p>လီယီတောင်း တစ်ယောက် ယခုအခါ လုံးဝကို နားမလည်နိုင်အောင် ဖြစ်သွားရလေပြီ။ </p> <p>သုံးရက်လောက် မတွေ့ရတဲ့ အချိန်လေး အတွင်းမှာ အဘိုးအိုက သူမရဲ့ ဆရာ ဖြစ်သွားပြီလား...။ အဲဒါက ယန်ချင်းယွဲ့ က အခု ငါ့ရဲ့ စီနီယာ ဖြစ်သွားပြီလို့ ဆိုလိုတာလား...။ </p> <p>လီယီတောင်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားလေသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက ခေါင်းမော့ကာ လီယီတောင်းကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။ </p> <p>" ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥမွှေကြော်လေး လုပ်လိုက်... မနေ့က အသားကျပ်တိုက်ကင်ကိုလည်း လှီးလိုက်ဦး... ပြီးတော့ ဝိုင် တစ်ခွက်လောက် ပေးပါဦး... " </p> <p>" ဟုတ်ကဲ့ပါ ဆရာ... " </p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိမ်ထဲသို့ ဝင်သွားလေသည်။</p> <p>အစမှ အဆုံးတိုင်အောင် သူမက ခေါင်းညိတ် ပြရုံသာ ပြပြီး အပိုစကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုခဲ့ပေ။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း လီယီတောင်းက အဘိုးအို အနေဖြင့် သူမကို အဘယ်ကြောင့် တပည့် အဖြစ် လက်ခံလိုက်သနည်းဟု မမေးတော့ပေ။</p> <p>ဒီနှစ်တွေ အကုန်လုံးမှာ... သူနဲ့ လီယီနို ကလွဲရင် ဘယ်သူကမှ အဘိုးအိုနဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးတဲ့ ဆက်ဆံရေးမျိုး ရှိတာကို လီယီတောင်း တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးခဲ့ဘူးလေ...။</p> <p>အဘိုးအို ဘေးရှိ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်ရင်း လီယီတောင်းက... <br /> " ကျွန်တော်တို့ ဘယ်တော့ ထွက်ကြမလဲ... " ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p>ရည်ရွယ်ချက်၊ သွားမည့် နေရာ၊ သို့မဟုတ် ဖြစ်လာနိုင်သည့် အန္တရာယ်များကို သူ မမေးခဲ့ပေ။ သူတို့ ဘယ်အချိန် ထွက်ခွာမည် ဆိုသည်ကိုသာ သူ သိချင်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>အဘိုးအိုက ရေကို အေးအေးဆေးဆေး တစ်ကျိုက် သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖြည်းညင်းစွာ စကားစလိုက်လေသည်။ </p> <p>" အင်း... ပြဿနာ အသေးလေး တစ်ခု ရှိနေလို့ ထွက်မယ့် အချိန်ကို နောက်ရွှေ့ရလိမ့်မယ်... တစ်ပတ်လောက် ကြာမယ် ထင်တယ်... ဒီတစ်ပတ် အတွင်းမှာ မင်းကိစ္စတွေကို မင်း ရှင်းထားလိုက်... ဒီတစ်ခေါက် ငါတို့ သွားရမယ့် ခရီးက ပိုကြာနိုင်တယ်... မင်း ဖြေရှင်းဖို့ လိုတဲ့ ကိစ္စတွေလည်း ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား... " </p> <p>လီယီတောင်း မျက်မှောင်ကြုတ်သွား၏။</p> <p>' ဖြေရှင်းဖို့ လိုတဲ့ ကိစ္စတွေ ဟုတ်လား... '</p> <p>သူ ခဏမျှ စဉ်းစားကြည့်လိုက်သည်။ ချက်ချင်း အာရုံစိုက် ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည့် အရေးတကြီး ကိစ္စများ ရှိပုံ မပေါ်ပေ။</p> <p>' ရှန်းမြို့က ဘုံကျောင်းကို နောက်တစ်ခေါက် သွားသင့်တာလား... '</p> <p>' အခုက သွားဖို့ အချိန်ကောင်း မဟုတ်သေးဘူး... ပြီးတော့ အခု သွားစုံစမ်းရင် အန္တရာယ် တချို့ ရှိနိုင်တယ်လေ... '</p> <p>လီယီတောင်း၏ တုံ့ဆိုင်းနေမှုကို ရိပ်မိသည့်အလား အဘိုးအိုက လက်ဖက်ရည် တစ်ကျိုက် ထပ်သောက်လိုက်ပြီး... <br /> " ဖြေရှင်းဖို့ လိုတဲ့ ကိစ္စတွေကို ဖြေရှင်းလိုက်... တကယ်လို့ တစ်ခုခုကို သေချာ နားမလည်နိုင်သေးရင်လည်း ဒီတိုင်း ထားလိုက်... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အသက်ရှင်ခြင်းနဲ့ သေဆုံးခြင်း ကိစ္စတွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတဲ့ အခါမှာ လှုပ်ရှားဖို့ လိုတယ်... မင်းရဲ့ အလိုအလျောက် သိစိတ် အတိုင်းသာ ကိုင်တွယ်ပါ... " </p> <p>" ပြီးတော့... အခု မင်း အခြေအနေ တချို့ကို သိနေပြီ ဆိုတော့ နောက်ဆုံး အဆုံးသတ် တစ်ခုတော့ ရှိသင့်တယ်... မင်း ဝင်မစွက်ဖက်သင့်တဲ့ ကိစ္စတွေကိုတော့ ဝင်မပါနဲ့ ဝေးဝေးကသာနေ... အဲဒါဆို မိုးပြိုကျလာရင်တောင် မင်းအတွက် ငါ ဝင်ထမ်းပေးနိုင်ပါသေးတယ်... "</p> <p>အဘိုးအို၏ စကားများက အနည်းငယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေလေသည်။ ရိုးရိုးသားသား ဆိုရလျှင် လီယီတောင်း အစပိုင်းတွင် အနည်းငယ် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားရ၏။</p> <p>' သေချာ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ ဟုတ်လား... ' </p> <p>ခဏတာမျှ လီယီတောင်း တစ်ယောက် အနည်းငယ် လမ်းပျောက်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>' ငါ သေချာ နားမလည်နိုင်တဲ့ ကိစ္စတွေ... ပြီးတော့ အဲဒါက တစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ အသက်နဲ့ ဆိုင်နေတယ်... '</p> <p>' ကျိုးရှုရီ... '</p> <p>' အဘိုးအိုက ကျိုးရှုရီနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ တစ်ခုခုကို အရိပ်အမြွက် ပေးနေတာများလား... '</p> <p>' ငါ မကြာသေးခင်က ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ တခြား အရာတွေကကော... '</p> <p>' ဘုံကျောင်း ကလွဲရင်... ဘာရှိသေးလဲ... '</p> <p>' မဟုတ်ဘူး... '</p> <p>' ဘုံကျောင်းက ကိစ္စက တစ်ပတ်တည်းနဲ့ ဖြေရှင်းလို့ ရမှာ မဟုတ်ဘူး... '</p> <p>' ဒါဆိုရင်... အချိန်တိုလေး အတွင်းမှာ ငါ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ပြဿနာတွေက... '</p> <p>' ပျားမလေး... '</p> <p>' ရုပ်ရှင် ပွဲတော်... '</p> <p>လီယီတောင်း၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြောင်းအလဲ သိပ်မရှိသော်လည်း သူ၏ စိတ်တွင်း အတွေးများကတော့ ဗြောင်းဆန်နေလေပြီ။ </p> <p><br /> ' အဘိုး... အဘိုး... အဘိုးက တကယ်တော့ ဘယ်လို လူစားမျိုးလဲ... ပြီးတော့ ကျွန်တော့်ကို ဘယ်လောက်တောင် ဖုံးကွယ်ထားသေးတာလဲ... '</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် သူက ခပ်ဖွဖွသာ ခေါင်းညိတ်လိုက်လေသည်။ လီယီတောင်း အတွက်တော့ အဘိုးအို ပြောသမျှကို ငြင်းဆန်ရန် အကြောင်းပြချက် မရှိပေ။ သူ အချိန်ယူပြီး စဉ်းစားနေစရာ မလိုတော့ပေ။</p> <p>မကြာမီ ယန်ချင်းယွဲ့ နေ့လယ်စာ ပြင်ဆင်ပြီးသွားလေပြီ။ သူတို့ သုံးယောက် စားသောက်ပြီးနောက် လီယီတောင်း တန်းပြန်လာခဲ့၏။</p> <p>သူ့ကို အဘယ်ကြောင့် ဖုန်းနှင့် မပြောဘဲ လူကိုယ်တိုင် လာခိုင်းရသလဲ ဆိုသည်ကို အဘိုးအိုအား မမေးခဲ့ပေ။</p> <p>ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ အဘိုးအို မှာ ဒီလို လုပ်ရတဲ့ ကိုယ်ပိုင် အကြောင်းပြချက်တွေ ရှိတယ် ဆိုတာကို သိတယ်လေ...။</p> <p>အင်း...</p> <p>ဒီအကြောင်းပြချက်တွေကိုလည်း သိပါတယ်...။</p> <p>ယန်ချင်းယွဲ့... သူ ပြန်လာလောက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး...။</p> <p>' ငါ ပြန်ရောက်ရင် ကျိုးရှုရီတို့ကို ပြောပြရမယ်... '</p> <p>' အယ်… ပြန်သွားပြောသင့်သလား... '</p> <p>လီယီတောင်း ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်ချိန်တွင် မွန်းလွဲ နှစ်နာရီပင် ကျော်နေလေပြီ။</p> <p>သူ ဆိုင်ရှေ့သို့ ရောက်ချိန်မှာပင် ကျိုးရှုရီနှင့် လီရှင်းထင်တို့ အပြင်ဘက်၌ အမျိုးသမီး တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p>သူတို့ သုံးယောက် ရယ်မော စကားပြောနေကြပြီး ကျောပြင်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် ထိုအမျိုးသမီးမှာ ထူးခြားသော အရှိန်အဝါ ရှိသည့် အလွန် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦး ဖြစ်ကြောင်း သိသာလှပေသည်။</p> <p>ထို့ပြင်...</p> <p>လီယီတောင်းက သူမကို ရင်းနှီးနေသလို ခံစားလိုက်ရ၏။</p> <p>ကျိုးရှုရီက လီယီတောင်း ပြန်လာသည်ကို သတိထားမိပြီး သူတို့ထံ လာရန် လက်ယပ်ခေါ်လိုက်လေသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လီယီတောင်းကို ကျောပေးထားသော အမျိုးသမီးကလည်း လှည့်ကြည့်လာ၏။</p> <p>သူမ မည်သူဖြစ်ကြောင်း လီယီတောင်း မြင်လိုက်ရချိန်တွင် လီယီတောင်း ခဏတာ မှင်သက်သွားရလေသည်။</p> <p>ပျားမလေး ဟုတ်လား...။</p> <p>သူမက ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ...။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save