Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း(၁၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသ၏ မြောက်ပိုင်းသည် မည်သူမှ မချဉ်းကပ်ဝံ့သော အန္တရာယ်ဇုန်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာကို အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေဟု ခေါ်ကြသည်။ ထိုနေရာကို စွန့်ပစ်ကုန်းမြေဟု ခေါ်ခြင်းမှာ မြက်ခင်းပြင်ကဲ့သို့ စိမ်းလန်းစိုပြေမှု မရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယင်းက ကျက်တီးမြေနှင့် ဆင်တူသည်။ ထိုနေရာမှာ တောင်ကုန်းတချို့သာ ရှိသည်။</p> <p>အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေတွင် နေရာတိုင်းမှာ အပျက်အစီးများ ရှိသည်။ ထို့ပြင် အဖြူရောင်အရိုးစုထောင်သောင်းချီက မြေကြီးပေါ်မှာ စုပုံနေကြသည်။ တချို့အရိုးစုအပုံများသည် တောင်ကုန်းငယ်တစ်ခုပမာ မြင့်မားကြသည်။ အရိုးစုအပုံများသည် အရွယ်အစားအမျိုးမျိုး ရှိကြသည်။ ယင်းက ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်းသော ချောက်ချားမှုကို ပေးသည်။ အရိုးများသည် ပုံသဏ္ဍာန်မျိုးစုံရှိကြသည်။ တချို့အရိုးများက ရှည်လျားပြီး တချို့အရိုးများက တိုသည်။ တချို့က ထူထဲပြီး တချို့က ပိန်ပါးသည်။</p> <p>မည်သို့ဖြစ်ပါစေ အရိုးစုများသည် မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလှသည်။ တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် သူတို့သည် အသက်ရှင်ခဲ့စဉ်က သာမန်သတ္တဝါများ မဟုတ်ခဲ့ကြောင်း မြင်နိုင်ပေသည်။</p> <p>ယင်းက အလွန်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်း၏။</p> <p>အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေ၏ အပေါ်တွင် အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့က လွင့်မျောနေသည်။ အခိုးအငွေ့သည် မြူခိုးထုပမာ တစ်ချိန်လုံးရှိနေပြီး မည်သည့်အခါမှ မလွင့်ပြယ်သွားပေ။ ထိုအနက်ရောင်အခိုးအငွေ့က ဖိနှိပ်ချုပ်ချယ်သော ခံစားမှုကို ပေးသည်။</p> <p>လူများကို မဆိုထားနှင့် ငှက်များနှင့် သားရဲတိရိစ္ဆာန်များသည်ပင် ဤနေရာကို မဖြတ်သွားဝံ့ကြချေ။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာကို အန္တရာယ်ဇုန်ဟု သတ်မှတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>ယေဘုယျအားဖြင့်ဆိုရသော် ထိုသို့နေရာသည် ကျက်တီးမြေဖြစ်သင့်သည်။ ဤနေရာမှာ သစ်ပင်များနှင့် ပန်းပင်များ မရှိသင့်ပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ထူးဆန်းသည်မှာ ဤနေရာတွင် သစ်ပင်ကြီးတချို့ ရှင်သန်ပေါက်ရောက်နေကြသည်။ ထိုသစ်ပင်များသည် သာမန်မဟုတ်ချေ။</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်သည် အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေ၏ အစွန်းဖျားမှ လှမ်းကြည့်လျှင် အဖြူရောင်အရိုးစုများကြားထဲမှာ ထူးဆန်းသော သစ်ပင်ကြီးတချို့ ရှိနေကြောင်း မြင်ရလိမ့်မည်။ ယင်းတို့က သာမန်သစ်ပင်ကြီးများနှင့် လုံးဝ ကွဲပြားခြားနားသည်။ သစ်ပင်၏ ပင်စည်သည် သစ်သားမဟုတ်ပေ။ ယင်းအစား အရိုးများ ဖြစ်သည်။ ပိုပြီးချောက်ချားဖွယ်ကောင်းသည့်အချက်မှာ ယင်းတို့က သာမန်အရိုးများ မဟုတ်ကြပေ။ ဦးခေါင်းခွံများ ဖြစ်ကြသည်။ သစ်ပင်၏ အကိုင်းအခတ်များသည်တော့ နံရိုးများ ဖြစ်ကြသည်။</p> <p>တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့်ပင် ထိုသစ်ပင်များက ထိတ်လန့်ချောက်ချားဖွယ်ကောင်းကြောင်း မည်သူမဆို ပြောနိုင်လိမ့်မည်။ သူရဲဘောကြောင်သော လူများဆိုလျှင် ထိုသစ်ပင်များကို မြင်သည့်အခါ ချက်ချင်း သတိမေ့သွားနိုင်၏။</p> <p>ထိုသစ်ပင်ကို ကံကြမ္မာဆိုးသစ်ပင်ဟု ခေါ်ကြသည်။ သူ၏ နာမည်အတိုင်းပင် ယင်းက မင်္ဂလာရှိသောသစ်ပင် မဟုတ်ပေ။</p> <p>သူ့မှာ တခြားနာမည်များလည်း ရှိသည်။ တချို့က သူ့ကို အရိုးဆွေးသစ်ပင်ဟု ခေါ်ကြပြီး တချို့က မရဏသစ်ပင်ဟု ခေါ်ကြသည်။</p> <p>“ အနံ့ဆိုးကျီးကန်း… ကျင့်ကြံသူတွေအများကြီး တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲ ဝင်ရောက်လာတာ နင်မသိဘူးလို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့… မုန်းစရာကောင်းတဲ့ အဲ့ဒီကျင့်ကြံသူတွေကို နင်ဖြေရှင်းပေးမယ်လို့ ငါ့ကို ကတိပေးမယ်ဆိုရင် နင့်အတွက် ငါ့အမဆီကနေ ပန်းပေါင်းတစ်ရာဝိုင်တစ်ပုလင်းကို ခိုးပေးမယ်… နင်ဘယ်လိုသဘောရလဲ… ငါ့အမရဲ့ ပန်းပေါင်းတစ်ရာဝိုင်ကို နင်အမြဲမျက်စိကျနေတာ မဟုတ်ဘူးလား… နင်ငါ့ကို ကူညီမယ်ဆိုရင် အဲ့ဒီဝိုင်ကို နင်သောက်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါကတိပေးတယ် ”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာ အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေထဲတွင် အသံတစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ အသံသည် သာယာကြည်လင်ပြီး ရှင်းလင်းပီသသည်။ ယင်းက ငှက်တစ်ကောင်၏ အသံဖြစ်သည်။ သူ၏ အသံသည် တောင်ကျစမ်းရေကဲ့သို့ အေးမြပြီး အသံထဲမှာ ကလေးဆန်မှုပါရှိ၏။</p> <p>စွန့်ပစ်ကုန်းမြေ၏ အလယ်တွင် တခြားအရိုးဆွေးသစ်ပင်များထက် ဆယ်ဆပိုကြီးမားသော ဧရာမသစ်ပင်ကြီးတစ်ပင် ရှိသည်။ ထိုသစ်ပင်ကြီး၏ ပင်စည်ကို ဦးခေါင်းခွံတစ်သောင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားလေရာ သစ်ပင်က အလွန်ထူထဲသည်။ သစ်ပင်၏ အပေါ်တွင် အရွယ်အစားကြီးမားသော ကျီးကန်းတစ်ကောင်က ရပ်နေသည်။ ကျီးကန်း၏ တစ်ကိုယ်လုံးက အနက်ရောင်ဖြစ်ပြီး သူက သေခြင်းအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။ သူက သစ်ပင်ပေါ်မှာ ရပ်နားနေလေရာ ငရဲကြီးရှစ်ထပ်ပေါ်မှာ ရပ်နေသည့်အလား အောက်မေ့ရ၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲမှာ မည်သည့်စိတ်ခံစားချက်မှ မရှိပေ။ ဤလောကထဲမှ မည်သည့်အရာကမှ သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို မဖမ်းစားနိုင်သည့်အလားပင်။</p> <p>ကျီးကန်း၏ အရှေ့မှာ အနီရောင်ငှက်တစ်ကောင် ရှိသည်။ ထိုငှက်သည် ပန်းပေါင်းတစ်ရာချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ ပျံသန်းသွားခဲ့သော ဇာမဏီငှက်မှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။ သူက ချိုင့်ဝှမ်းထဲမှ မထွက်သွားခင် အနံ့ဆိုးကျီးကန်းကို သွားရှာမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ နှစ်ခါစဉ်းစားနေရန် မလိုပေ။ သူပြောသော အနံ့ဆိုးကျီးကန်းက သူ့အရှေ့၌ သေခြင်းအရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသော ကျီးကန်းနက်မှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။</p> <p>“ မလုပ်ဘူး ”</p> <p>ကျီးကန်းသည် သူ့အရှေ့မှ ဇာမဏီငှက်ကို ကြည့်လိုက်ပြီး အေးတိအေးစက် အမူအရာဖြင့် ခေါင်းခါလိုက်သည်။</p> <p>“ ဘာလို့လဲ ”</p> <p>ဇာမဏီငှက်က အလျင်စလို ပြောသည်။</p> <p>“ ငါ့အမရဲ့ ပန်းပေါင်းတစ်ရာဝိုင်ကို နင်သောက်ချင်တယ်လို့ အရင်တစ်ခေါက်က ပြောခဲ့တယ်မဟုတ်ဘူးလား… ဒီကိစ္စပြီးသွားတဲ့အခါ နင့်ကို ဝိုင်တစ်ပုလင်းပေးဖို့ ငါ့အမကို ငါတောင်းဆိုပေးမယ် ”</p> <p>ကျီးကန်းက သူ့ကို ငြင်းဆန်လိမ့်မည်ဟု ဇာမဏီငှက် မမျှော်လင့်ထားပေ။</p> <p>ကျီးကန်းက မထူးမခြားနား ပြောသည်။</p> <p>“ နင့်စကားကို ငါမယုံဘူး ”</p> <p>စကားက တိုးတောင်းသော်လည်း ယင်းကို ဇာမဏီငှက်ကြားသောအခါ သူက သစ်ပင်ပေါ်မှ ပြုတ်ကျလုနီးပါး ဖြစ်သွားသည်။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်က နီညိုရောင်မီးတောက်ကို ရုတ်တရက် ထုတ်လွှတ်လိုက်သည်။ သူက အတောင်ပံတဖျပ်ဖျပ်ခတ်လိုက်ပြီး ကျီးကန်းကို ဒေါသတကြီး အော်ပြောသည်။</p> <p>“ မုန်းစရာကောင်းတဲ့ ကျီးကန်း… နင့်ကို ငါမီးကင်ပစ်မယ် ”</p> <p>“ ကျီး ”</p> <p>မီးတောက်ပျံသန်းလာသည်ကို မြင်သောအခါ အနက်ရောင်အခိုးအငွေ့က ကျီးကန်း၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှ ရုတ်တရက် ပေါ်လျှိုးလာသည်။ ယင်းက သာမန်အခိုးအငွေ့မဟုတ်ပေ။ ယင်းက သေခြင်းအရှိန်အဝါ ဖြစ်သည်။ မီးတောက်သည် သေခြင်းအရှိန်အဝါနှင့် တွေ့ဆုံသွားသည့်အခါ ရေဖြင့် ထိတွေ့သွားသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ငြိမ်းသတ်သွားသည်။</p> <p>ထိုကျီးကန်းသည် သာမန်ကျီးကန်း မဟုတ်ပေ။ မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် သူက အလွန်နာမည်ကျော်ကြားသည်။ ကျင့်ကြံသူများသည် သူ၏ နာမည်ကို ကြားရုံဖြင့် တုန်လှုပ်ချောက်ချားသွားလိမ့်မည်။ သူ၏ တည်ရှိမှုသည် တားမြစ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူ့ကို မရဏကျီးကန်းဟု ခေါ်သည်။</p> <p>မရဏကျီးကန်းများသည် သင်္ချိုင်းမြေများ၊ ရှေးဟောင်းစစ်မြေပြင်များနှင့် သေခြင်းအရှိန်အဝါကိန်းအောင်းနေသော နေရာများတွင်သာ နေထိုင်ကြသည်။ သူတို့က သေခြင်းအရှိန်အဝါကို လွန်စွာ နှစ်ချိုက်ကြသည်။ တစ်စုံတစ်ယောက် သေဆုံးခါနီးလျှင် မရဏကျီးကန်းများက အလိုအလျောက် ထွက်ပေါ်လာကြလိမ့်မည်။ သူတို့က သေခါနီးလူထံမှ သေခြင်းအငွေ့အသက်ကို စုပ်ယူကြလိမ့်မည်။</p> <p>သေခြင်းအငွေ့အသက်သည် သူတို့၏ အဓိက စွမ်းအင်အရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ကျင့်ကြံခြင်းအခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မသေမျိုးကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် မရဏကျီးကန်းများကို သေမင်းတမန်များဟုလည်း ခေါ်ကြသည်။</p> <p>အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသော် မရဏကျီးကန်းများ၏ ထွက်ပေါ်လာမှုက သေခြင်းတရားကို ကိုယ်စားပြုသည်။</p> <p>ထို့ပြင် မရဏကျီးကန်းများသည် အစပိုင်းတွင် အလွန်မသန်မာကြချေ။ မွေးခါစ မရဏကျီးကန်းတစ်ကောင်ကို ချီသန့်စင်ခြင်းနယ်ပယ်မှ ကျင့်ကြံသူများသည်ပင် အလွယ်တကူ ရင်ဆိုင်နိုင်ကြသည်။ မှန်ပေ၏။ ယင်းက မရဏကျီးကန်းတစ်ကောင်တည်းကို ရည်ရွယ်သည်။ သို့သော် ကံမကောင်းသည်မှာ ကျီးကန်းများသည် အုပ်စုဖွဲ့နေထိုင်သော မျိုးနွယ်စု ဖြစ်သည်။ ကျီးကန်းတစ်ကောင်က ကြောက်စရာမကောင်းသော်လည်း ကျီးကန်းအုပ်စုက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။ ဒဏ္ဍာရီအရ ကျီးကန်းအုပ်စုကို မြင်လျှင် သက်တမ်းတစ်နှစ် ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။</p> <p>ကျီးကန်းအုပ်စု၏ တည်ရှိမှုသက်သက်ဖြင့်ပင် သက်ရှိများ၏ သက်တမ်းကို ကုန်ဆုံးစေနိုင်၏။ ယင်းကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျီးကန်းများက မည်မျှကြောက်စရာကောင်းကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်နိုင်ပေသည်။</p> <p>သက်တမ်းသည် သက်ရှိများအတွက် မည်မျှအရေးကြီးကြောင်း ရှင်းပြရန် မလိုပေ။ ထို့ကြောင့် သေမျိုးများသော်လည်းကောင်း မသေမျိုးကျင့်ကြံသူများသော်လည်းကောင်း သူတို့က ကျီးကန်းများကို ဝေးဝေးမှ ရှောင်ရှားကြသည်။</p> <p>ဒဏ္ဍာရီအရ မရဏကျီးကန်းများ အရွယ်ရောက်သွားသည့်အခါ သူတို့က သေမင်းနတ်ဘုရား၏ စွမ်းအားကို အမှန်တကယ် ပိုင်ဆိုင်သွားကြလိမ့်မည်။ ယင်းက အလွန်ကြောက်စရာကောင်းသည်။</p> <p>“ ဟွန့်… နင့်ကို ဆက်ပြီး မပြောတော့ဘူး… နင်မကူညီပေးလည်း ကိစ္စမရှိဘူး… ဒီသခင်မက အမပင်းကို သွားရှာမယ်… အမပင်းက ငါ့ကို ကူညီပေးမှာ သေချာတယ် ”</p> <p>သူ၏ မီးတောက်များက မရဏကျီးကန်းအပေါ် မည်သည့်သက်ရောက်မှုမှ မရှိကြောင်း ဇာမဏီငှက်မြင်သောအခါ သူက မပျော်ရွှင်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ သူက ဒေါသတကြီး အတောင်ပံခတ်၍ အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေထဲမှ အမြန်ထွက်သွားသည်။ သူပျံသန်းသွားသော ဦးတည်ရာက တောင်ပိုင်းအရပ် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဇာမဏီငှက် ထွက်သွားပြီး သိပ်မကြာမီ ကျားနက်တစ်ကောင်က အရိုးဖြူစွန့်ပစ်ကုန်းမြေ၏ အစွန်းဖျားမှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ ကျစ်… ဒီနေရာမှာ အရိုးစုတွေ များလှချည်လား ”</p> <p>ယခုရောက်လာသော ကျားနက်သည် သီရှီထျန်မှလွဲ၍ တခြားမဟုတ်ပေ။ သူက အမြန်ဆုံးအလျင်ကို အသုံးပြု၍ သူ့စိတ်ထဲမှာ မှတ်သားထားသော မြောက်ပိုင်းဆီသို့ ဦးတည်သွားသည်။ သူ့အရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်သွားသောအခါ သူ၏ စိတ်က ပြင်းထန်စွာ တုန်ယင်သွားသည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ တွေးတောလိုက်သည်။</p> <p>“ ငါ့မျက်စိနဲ့ ကိုယ်တိုင်မြင်ခဲ့တာမဟုတ်ရင် တောင်ပိုင်းမြေရိုင်းဒေသထဲမှာ ဒီလိုထူးဆန်းတဲ့နေရာ ရှိနေတယ်လို့ ငါယုံကြည်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး ”</p> <p>ဤစွန့်ပစ်ကုန်းမြေထဲမှ လေထဲမှာ သေခြင်းအရှိန်အဝါက အလွန်သိပ်သည်းနေကြောင်း သူအာရုံခံနိုင်သည်။ ထိုသေခြင်းအရှိန်အဝါက မြေကြီးပေါ်မှ အရိုးစုအပုံများထံမှ ထွက်ပေါ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ယင်းက သက်ရှိများကို ဤနေရာအား အလိုအလျောက် စက်ဆုပ်ရွံရှာစေသည်။</p> <p>“ ဘယ်လောက်စက်ဆုပ်ဖို့ကောင်းတဲ့ နေရာလဲ… အရင်က ငါအာရုံခံမိခဲ့တာ ဒီနေရာဖြစ်လောက်မယ်… ကြည့်ရတာ ဒီနေရာမှာနေထိုင်တဲ့ မိစ္ဆာသားရဲက သာမန်မဟုတ်တဲ့ပုံပဲ ”</p> <p>သီရှီထျန်က အာရုံစုစည်းလိုက်သည်။ သူက စိတ်ထဲမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတိပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဤတစ်ကြိမ် သူရောက်လာခြင်းက စိန်ခေါ်ရန် မဟုတ်ပေ။ ထို့ပြင် မိစ္ဆာသားရဲများသည် အလွန်ဉာဏ်ကောင်းကြသည်။ ထို့ကြောင့် သီရှီထျန်သည် စွန့်ပစ်ကုန်းမြေထဲသို့ အလျင်စလို မဝင်ရောက်ပေ။ သူက ကျယ်လောင်သော အသံဖြင့် အော်လိုက်သည်။</p> <p>“ မိစ္ဆာအသင်္ချေချိုင့်ဝှမ်းရဲ့ အရှင်သခင် သီရှီထျန်က ဒီနေရာရဲ့ ပိုင်ရှင်ကို တွေ့ဆုံဖို့ ရောက်လာပါတယ် ”</p> <p>သူ၏ အသံထဲမှာ မိစ္ဆာချီအမျှင်တန်းက ကိန်းအောင်းနေလေရာ သူ့အသံက အလွန်ကျယ်လောင်စွာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ သူ့အသံကို စွန့်ပစ်ကုန်းမြေတစ်ခုလုံးက ရှင်းလင်းပီသစွာ ကြားနိုင်ပေသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ အသံထဲမှာ အလွန်အားကောင်းသော သားရဲဘုရင်အရှိန်အဝါလည်း ပါရှိ၏။ ယင်းက သူ၏ သရုပ်အဆင့်အတန်းနှင့် ခွန်အားကို ဖော်ပြပေးသည်။ သူက တစ်ဖက်လူနှင့် မျက်နှာချင်းဆိုင်တွေ့ဆုံရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသည်။</p> <p>“ အူး… အူး… အူး… ”</p> <p>သီရှီထျန်၏ အသံက တိတ်ဆိတ်နေသော စွန့်ပစ်ကုန်းမြေထဲမှာ မိုးခြိမ်းသံပမာ ပဲ့တင်ထပ်သွားသည်။ ယင်းက စွန့်ပစ်ကုန်းမြေ၏ တိတ်ဆိတ်အေးချမ်းမှုကို ဖြိုခွင်းလိုက်သည်။ မကြာမီ နားဝင်စူးရှသော အသံများက တရစပ် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက် အရေအတွက်များပြားသော ကျီးကန်းနက်များသည် အရိုးဆွေးသစ်ပင်တစ်သောင်းထံမှ ပျံသန်းထွက်လာကြသည်။</p> <p>သူတို့ပျံသန်းထွက်လာသော နေရာများသည် အလွန်ကျောချမ်းဖွယ်ကောင်း၏။ သူတို့က အရိုးဆွေးသစ်ပင်များကို ဖွဲ့စည်းထားသော ဦးခေါင်းခွံများထဲမှ ပျံသန်းထွက်လာကြသည်။ ထိုကျီးကန်းများသည် ဦးခေါင်းခွံများကို သူတို့၏ အသိုက်များအဖြစ် အမှန်တကယ် အသုံးပြုနေကြသည်။</p> <p>ထိုမြင်ကွင်းက သတ္တိမကောင်းသူကို ဦးရေပြားစပ်ဖျင်းဖျင်း ခံစားမိစေနိုင်သည်။ သူတို့၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်မှ အမွှေးအမျှင်အားလုံးက ထောင်မတ်သွားကြလိမ့်မည်။ ကျီးကန်းများသည် အရေအတွက်ထောင်သောင်းချီသည်။ သူတို့အားလုံးက လေထဲမှာ စုဝေးသွားသည့်အခါ တိမ်မည်းများက ကောင်းကင်ကို ဖုံးအုပ်သွားဟန် အောက်မေ့ရ၏။</p> <p>ကျီကန်းများသည် သီရှီထျန်ကို မြင်သောအခါ အေးစက်စက်အကြည့်ကို ထုတ်ဖော်လိုက်ကြသည်။ သူတို့က သီရှီထျန်ကို တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ပြင်ထားကြသည်။</p> <p>“ အူး ”</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်မှာ ကောင်းကင်အထိ ပျံတတ်သွားမည့် စူးရှသော အော်သံက ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုအသံကြောင့် ကောင်းကင်ပေါ်မှ တိမ်တိုက်များက လွင့်ပြယ်သွားကြသည်။ မရဏကျီးကန်းအုပ်စုသည် အချက်ပေးမှုတစ်ခုကို ရရှိသွားသည့်အလား ဝေဟင်ပေါ်၌ အကြိမ်ရေအနည်းငယ် လှည့်ပတ်ပျံသန်းပြီးလျှင် မြန်ဆန်စွာ ပြန်ဆုတ်ခွာသွားကြသည်။ သူတို့က အရိုးဆွေးသစ်ပင်များပေါ်မှ ဦးခေါင်းခွံများထဲသို့ ပြန်ဝင်သွားကြသည်။</p> <p>မရဏကျီးကန်းအုပ်စု ပျောက်ကွယ်သွားသည်နှင့်ချက်ချင်း အလွန်ကျယ်လောင်သော အော်သံသည်လည်း ပျောက်ကွယ်သွားသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ အစောနက အဖြစ်အပျက်က စိတ်ကူးယဉ်မှုတစ်ခုသာ ဖြစ်သည့်အလားပင်။ ယင်းက အလွန်ထူးဆန်းသည်။</p> <p>“ ဝင်လာခဲ့ပါ ”</p> <p>သီရှီထျန်သည် စွန့်ပစ်ကုန်းမြေပိုင်ရှင်၏ အော်သံမှ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်သည်။ ထို့ကြောင့် သူက လုံးဝ တုံ့ဆိုင်းမနေဘဲ စွန့်ပစ်ကုန်းမြေထဲသို့ ချက်ချင်း ဝင်ရောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save