Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၆) - သူဌေးလေး၏ ဖိတ်ခေါ်မှု....အကြီးဆုံးသော လေလံခန်းမဆီသို့</h2> <p style="text-align: center;">*</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ ထျန်းကျီမြို့တော် အစွန်အဖျားရှိ ဈေးကွက်ကြီးအတွင်း၌... နေမင်းသည် တောင်တန်းများနောက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ကွယ်လုနီးပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ သူတို့၏ ဆိုင်ခန်းများကို သိမ်းဆည်းကာ ထွက်ခွာရန် ပြင်ဆင်နေကြသော်လည်း... သူတို့၏ လက်ထဲ၌ တန်ဖိုးအကြီးဆုံး ရတနာတစ်ခုမှာ ရောင်းမထွက်သေးဘဲ ကျန်ရှိနေသေး၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက... ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ၌ အားလုံး စုပေါင်းအင်အားဖြင့် အနိုင်ယူခဲ့သော အဆင့် (၂) အထွတ်အထိပ် ‘လေဝံပုလွေဘုရင်’ ထံမှ ရရှိခဲ့သည့် အဆင့်မြင့် လေစွမ်းအင်သုံး မိစ္ဆာအမြုတေ ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။ ဤပစ္စည်းမှာ အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးလှသဖြင့် သာမန်တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာ ဝယ်ယူရန် မတတ်နိုင်ကြသလို... ကစားသမားများကလည်း ဈေးနှိမ်လိုသော ပွဲစားများထံတွင် အပေါစား ရောင်းချရန် လုံးဝ (လုံးဝ) ဆန္ဒမရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... ဒီပစ္စည်းကောင်းကြီးက ငါ့လက်ထဲမှာတင် သောင်တင်နေပြီ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ ဟာ တောက်ပသော အပြာရောင် အလင်းတန်းများ.. ထွက်ပေါ်နေသည့် မိစ္ဆာအမြုတေကို လက်ထဲမှာ ပစ်ကစားရင်း စိတ်ပျက်လက်ပျက်နှင့် ညည်းတွားလိုက်၏။</p> <p> မျက်နှာကြီး ရှုံ့မဲ့နေရသည်။...</p> <p> </p> <p>“ငါတို့တွေ ဒါကို ရဖို့ အသက်နဲ့ ရင်းပြီး တိုက်ခဲ့ရတာနော် (သေရင် ပြန်ရှင်လို့ရတာကိုတေ သူ ထည့်မပြောတော့ပါ)... အနည်းဆုံး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်လောက်တော့ ရသင့်တာပေါ့။ အခု ဒီက ငမွဲကောင်တွေက ငါးရာပဲ ပေးမယ်တဲ့လေ။ သောက်ကျိုးနည်း... မတန်လိုက်တာဟာ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော ခေါင်းလောင်းသံလေး တစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရှုပ်ထွေးနေသော လူအုပ်ကြီးမှာ အလိုအလျောက် ဘေးသို့ ဖယ်ပေးလိုက်ကြပြီးနောက်... ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ဝိညာဉ်သားရဲ နှစ်ကောင် ဆွဲလာသည့် ဇိမ်ခံရထားလုံးကြီး တစ်စင်းသည် ကစားသမားများ၏ ရှေ့မှောက်၌ ဖြည်းညှင်းစွာ ရပ်တန့်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရထားလုံး၏ ကန့်လန့်ကာကို ဆွဲဖွင့်လိုက်သည့်အခါ... ဝတ်ကောင်းစားလှများကို ဆင်မြန်းထားပြီး လက်ထဲတွင် ယပ်တောင်တစ်ချပ်ကို ခန့်ညားစွာ ကိုင်ဆောင်ထားသော လူငယ်လေးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ ကျင့်စဉ်အဆင့်မှာ မမြင့်မားလှသော်လည်း (ချီစုစည်းမှု အဆင့် (၆) မျှသာ ရှိသည်) သူ၏ အသွင်အပြင်မှာမူ မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းပေါ်တွင် စိတ်ကို တည်ငြိမ်စေသည့် ကျောက်စိမ်းသရဖူကို ဆောင်းထားပြီး... ရွှေချည်ထိုး ချပ်ဝတ်အနုကို ဝတ်ဆင်ကာ၊ ခါးတွင် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် သုံးလုံးတိတိကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။ ထို့ပြင် သူ၏ လက်ထဲမှ ယပ်တောင်မှာလည်း အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လက်နက်တစ်ခု၏ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှတ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဤသူကား... ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ တကယ့် သူဌေးသားလေး တစ်ဦးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုသခင်လေးသည် ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ရှေ့သို့ တည့်တည့်လျှောက်လာပြီး... ဝမ်သဲ့ဖာ၏ လက်ထဲမှ မိစ္ဆာအမြုတေကို စူးစိုက်ကြည့်ကာ မျက်လုံးများထဲတွင် အံ့သြရိပ်များ ယှက်သမ်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>“သူရဲကောင်းလေး... မင်းလက်ထဲက မိစ္ဆာအမြုတေကို ဒီသခင်လေး.. တစ်ချက်လောက် ကြည့်ခွင့်ရမလား...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာက သတိကြီးစွာဖြင့် မိစ္ဆာအမြုတေကို ဝတ်ရုံထဲ ထိုးထည့်လိုက်ပြီး သခင်လေးကို အကဲခတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ...</p> <p> </p> <p>“ကြည့်လို့တော့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒါက သောက်ရမ်း ဈေးကြီးတယ်နော်။ မင်း ဝယ်နိုင်ပါ့မလား...”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ ကောင်းကင်ခွင်းဓားတစ်လက် က ဝမ်သဲ့ဖာကို အမြန်လှမ်းဆွဲလိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး သတိပေးလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဖက်တီး... စိတ်မလောနဲ့လေကွာ။ ဒါက တကယ့် ဖောက်သည်ကြီးကွ...”</p> <p> </p> <p>သခင်လေး ကျောက်ယူချိုင်သည် ဝမ်သဲ့ဖာ၏ ရိုင်းစိုင်းမှုကြောင့် ဒေါသမထွက်ဘဲ... မွေးရာပါ အထက်တန်းဆန်လှသော အပြုံးတစ်ခုကို ပြုံးလိုက်ရင်း ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျုပ်က ထျန်းကျီမြို့တော်က ကျောက်မျိုးနွယ်စုရဲ့ သခင်လေး ‘ကျောက်ယူချိုင်’ ပါဗျာ။ ပစ္စည်းကသာ အဆင့်မီနေပါစေ... ပိုက်ဆံကတော့ ပြဿနာ မဟုတ်ဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါမှသာ ဝမ်သဲ့ဖာသည် မိစ္ဆာအမြုတေကို ပြန်ထုတ်ပေးလိုက်တော့၏။ ကျောက်ယူချိုင်သည် ၎င်းကို သေချာစွာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ချီးကျူးစကား ဆိုလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ရတနာစစ်စစ်ပါလား... မိစ္ဆာစွမ်းအင်တွေကလည်း အလွန်သန့်စင်ပြီး လုံးဝ မပျက်စီးသေးဘူး။ အဆင့် (၃) ကို တက်လှမ်းတော့မယ့် အရိပ်အယောင်တွေတောင် ရှိနေပါလား။ ဒါကို ‘အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း ဆေးလုံး’ ဖော်စပ်တဲ့နေရာမှာ သုံးမလား၊ ဒါမှမဟုတ် ပျံသန်းရေး မှော်ရတနာမှာ တပ်ဆင်မလား... တကယ့်ကို ထိပ်တန်း ပစ္စည်းပဲဗျို့...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ယူချိုင်သည် မိစ္ဆာအမြုတေကို ဝမ်သဲ့ဖာထံ ပြန်ပေးလိုက်ပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် ဈေးဖြတ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“သူရဲကောင်းလေး... ဒီသခင်လေးက ဒီအမြုတေအတွက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာ ပေးမယ်လေ... ဘယ်လိုလဲ...”</p> <p> </p> <p>“နှစ်ထောင်နဲ့ ငါးရာ ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကစားသမားများမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပါးစပ်များပင် အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက သူတို့ မျှော်လင့်ထားသည့် ဈေးထက် ငါးရာတောင် ပိုများနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာသည် သဘောတူရန် ခေါင်းညိတ်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်... ဘေးနားရှိ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်းချန်က သူ၏ ပခုံးကို လှမ်းဖိလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>အရိပ်ထဲတွင် ရပ်နေခဲ့သော ကျန်းချန်သည် ဖြည်းညှင်းစွာ ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် သတိမထားမိစေရန် ရိုးရှင်းစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း... သူ၏ တည်ငြိမ်လှသော အရှိန်အဝါကြောင့် ကျောက်ယူချိုင်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သတိထားလိုက်မိတော့၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးကျောက်က အမြင်စူးရှသားပဲ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သော်လည်း သူ၏ အသံမှာ တည်ငြိမ်လှသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... ကျွန်တော်တို့က ဒီမိစ္ဆာအမြုတေကို အခုချက်ချင်း တိုက်ရိုက်ရောင်းဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>“အို... ဒါဆိုရင် မင်းက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ...”</p> <p> </p> <p> ကျောက်ယူချိုင်က မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်ကာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီည ထျန်းကျီခန်းမမှာ အဆင့်မြင့် လေလံပွဲတစ်ခု ကျင်းပမယ်လို့ ကျွန်တော်တို့ ကြားထားတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က မြို့လယ်ရှိ အမြင့်ဆုံးသော မျှော်စင်ကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရင်း ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “အဲ့ဒီမှာ ဒီအမြုတေကို လေလံတင်ကြည့်ချင်သေးတယ်ဗျာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်... ရှားပါးတဲ့ ပစ္စည်းဆိုတာကတော့ ပိုပြီး တန်ဖိုးတက်လာတတ်တာ ထုံးစံပဲ မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ တကယ့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ လေလံပွဲအတွင်းသို့ ခိုးဝင်ရန်ပင် ဖြစ်ချေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား... စနစ်မှ နေ၍ ထိုလေလံပွဲတွင် သူ၏အတွက် အလွန် အရေးကြီးသော အထူးတာဝန် ပစ္စည်း တစ်ခု ရှိနေကြောင်း အချက်ပေးထားသောကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ယူချိုင်သည် ခေတ္တမျှ မှင်တက်သွားပြီးနောက်... တဟားဟား အော်ရယ်လိုက်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“လေလံပွဲ ဟုတ်လား... မင်းတို့ မသိသေးဘူး ထင်တယ်နော်။ ထျန်းကျီခန်းမရဲ့ အဆင့်မြင့် လေလံပွဲတွေဆိုတာ စည်းကမ်းတွေ သောက်ရမ်း ကြီးတာဗျ။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ကျင့်ကြံသူ မဟုတ်ရင်၊ ဒါမှမဟုတ် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်းထက် ပိုမချမ်းသာရင်... တံခါးဝတောင် နင်းခွင့်မရှိဘူးလေ...”</p> <p> </p> <p>သူသည် ထူးဆန်းသော ဝတ်စုံများဖြင့် ‘ဒုက္ခသည်’ များကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ကစားသမား အုပ်စုကြီးကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ အစွမ်းအစနဲ့ဆိုရင်တော့... ဝင်ကြေး လက်မှတ်တောင် ဝယ်နိုင်ပါ့မလား ဒီသခင်လေး သံသယ ဖြစ်မိတယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသည့်အခါ ကစားသမားများမှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့... မင်းက ဘာမို့လို့လဲကွ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ငါတို့ဆီမှာ ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရှိတယ်နော် (ခုနကမှ ရှာထားခြင်းဖြစ်သည်)။ ဝင်ကြေး လက်မှတ်လောက်ကတော့... အေးဆေးပဲကွ။ အခုပဲ ဝယ်ပြလိုက်ရမလား...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်မှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိဘဲ... ကျောက်ယူချိုင်ကို ပြုံးလျက်သာ ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အကယ်၍ သခင်လေးကျောက်ကသာ ကျွန်တော်တို့ကို အထဲခေါ်သွားပေးမယ်ဆိုရင်... ဒီမိစ္ဆာအမြုတေကို သခင်လေးဆီ အရင်ဆုံး ရောင်းပေးမယ်လေ။ ဈေးကိုလည်း ဆယ်ရာခိုင်နှုန်းလောက် ထပ်လျှော့ပေးဦးမှာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ဤကမ်းလှမ်းချက်မှာ ကျောက်ယူချိုင်အတွက် အလွန် ဆွဲဆောင်မှု ရှိနေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆယ်ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးမည်ဆိုပါက ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်ရာကျော်ကို သက်သာသွားစေရုံတင်မကဘဲ... မိသားစုဝင်များနှင့် လူကြီးသူမများ၏ ရှေ့တွင်လည်း မျက်နှာပန်း လှသွားစေနိုင်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီလေ... တကယ့်ကို သဘောထားကြီးတဲ့ လူပဲဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ယူချိုင်သည် သူ၏ ယပ်တောင်ကို တစ်ချက် ပိတ်လိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့က ဒီလောက်တောင် ရက်ရောနေမှတော့... ဒီသခင်လေးကလည်း ကူညီပေးရမှာပေါ့ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>သူသည် အိတ်ကပ်ထဲမှ ရွှေရောင် တံဆိပ်ပြားတစ်ခုကို ထုတ်ယူကာ ကျန်းချန်ထံသို့ ပစ်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ထျန်းကျီခန်းမရဲ့ အထူးဧည့်သည်တော် တံဆိပ်ပြားပဲ။ လူအယောက် နှစ်ဆယ်အထိ ခေါ်သွားလို့ ရတယ်ဗျို့။ ဒီည ခုနစ်နာရီမှာ ထျန်းကျီခန်းမရှေ့မှာ မင်းတို့ကို စောင့်နေမယ်...”</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးတွင် သူက ထို ‘တောသား’ အုပ်စုကြီးကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါ ကြည့်လိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီသခင်လေး ကြိုပြောထားပါရစေဦး။ အဲ့ဒီလို နေရာမျိုးမှာ... ပစ္စည်းတစ်ခုတည်းရဲ့ တန်ဖိုးကတင် မင်းတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှု အားလုံးကို ဝယ်လို့ ရတယ်နော်။ ဒါကြောင့် ဈေးကို ရမ်းမခေါ်ကြနဲ့ဦး။ အရှက်ကွဲတာကတော့ ထားပါတော့... ပိုက်ဆံမပေးနိုင်လို့ အပြင်ကို ကန်ထုတ်ခံရရင်တော့... ကြည့်လို့ သိပ်လှမှာ မဟုတ်ဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ယူချိုင်သည် ပြုံးလျက် ရထားလုံးပေါ်သို့ ပြန်တက်ကာ ထွက်ခွာသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ရထားလုံးကြီး ဝေးကွာသွားသည်နှင့် ကစားသမားများမှာ ပွဲဆူကုန်ကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“တောက်... ကြွားလိုက်တဲ့ကောင်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့ကို အထင်သေးတယ် ဟုတ်လား။ လေလံပွဲကျမှ ကြည့်ထားလိုက်စမ်း... တကယ့် သူဌေးကြီးတွေ ဆိုတာ ဘယ်လိုလဲဆိုတာကို ပြလိုက်မယ် (အားလုံး ပိုက်ဆံ စုရမည်ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်)”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ဒါဟာ အဆင့်မြင့် တိုက်ပွဲကြီးပဲဗျို့။ လူတိုင်း ကိုယ့်မှာ ရှိသမျှ အကောင်းဆုံး ပစ္စည်းတွေကို ထုတ်ဝတ်ကြစမ်း။ ဂိုဏ်းရဲ့ သိက္ခာကို မကျစေနဲ့ဦးဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ ဟာ လက်ထဲက လေးလံလှသော ရွှေရောင် တံဆိပ်ပြားကို ပွတ်သပ်ရင်း... စိတ်လှုပ်ရှားလွန်း၍ မျက်နှာက အဆီတွေတောင် တုန်ခါနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အဆင့်မြင့် လေလံပွဲကြီး တဲ့လားဗျာ။ ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းတဲ့ ပစ္စည်းတွေ ပါမလဲ မသိဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “အဟီး..ကျွန်တော် ကြားတာတော့ လေလံတင်တဲ့ ကောင်မလေးတွေက အဝတ်အစား ခပ်နုနုလေးတွေ ဝတ်ထားတာတဲ့ဗျ... တကယ်လား...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်ကတော့ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းနေကြသည့် တပည့်တွေကို ကြည့်ပြီး အကူအညီမဲ့စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒီည ထျန်းကျီခန်းမမှာတော့... တကယ့်ကို အကြီးအကျယ် ဖရိုဖရဲတွေ ဖြစ်တော့မယ်ဆိုတာကို သူ ကြိုတင် အာရုံရနေပါ၏။</p> <p> </p> <p>“သွားကြစို့... အရင်ဆုံး ဗိုက်ဖြည့်ကြဦးစို့လေ။ ပြီးမှ ဒီည... ငါတို့ အမြင်ကျယ်အောင် သွားကြည့်ကြတာပေါ့…”</p> <p> </p> <p> </p>


Save