Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၇) - အဝင်ဝက အငြင်းပွားမှု.... ဒါကိုမှ ဝတ်ကောင်းစားလှလို့ ခေါ်တာလားဗျာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ~ညဉ့်ဦးယံ၏ မှောင်ရီပျိုးစ အချိန်၌... အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ ဂုဏ်ဆောင် ထျန်းကျီမြို့တော်ကြီးမှာမူ မီးရောင်စုံတို့ဖြင့် ဖိတ်ဖိတ်တောက်လျက် လင်းထိန်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... ကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင် အခမ်းနားဆုံးနှင့် အကြွယ်ဝဆုံးဟု ကျော်ကြားလှသည့် ‘ထျန်းကျီခန်းမဆောင်ကြီး’ ၏ ပင်မတံခါးဝရှေ့ဝယ်... လူသူအပေါင်းတို့ဖြင့် စည်ကားသိုက်မြိုက်လျက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>တန်ဖိုးကြီးလှသော ဝတ်ကောင်းစားလှများကို ဆင်မြန်းထားကြပြီး... ရှားပါးလှသည့် ဝိညာဉ်သားရဲများကို စီးနင်းလာကြသော အဆင့်မြင့် ကျင့်ကြံသူ အမြောက်အမြားမှာ... ဆယ်ပေခန့် မြင့်မားသော မှန်စီရွှေချ တံခါးကြီးအတွင်းသို့ ဖိတ်စာကိုယ်စီဖြင့် တည်ငြိမ်အေးချမ်းစွာ ဝင်ရောက်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>လေထုအတွင်း၌လည်း... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်နံ့နှင့် ဈေးကြီးလှသော အမွှေးနံ့သာနံ့တို့မှာ သင်းပျံ့လျက် ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... ထိုကျက်သရေရှိလှသော မြင်ကွင်းကြီးမှာ မကြာမီမှာပင် အဆင်အခြင်မဲ့လှသော ဧည့်သည် တစ်စုကြောင့် လုံးဝ (လုံးဝ) ပျက်စီးသွားရတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းပါကွာ... ဖင့်မနေကြနဲ့ဦး။ လေလံပွဲက စတော့မှာဗျို့”</p> <p> </p> <p>ပွက်လောညံနေသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ... လမ်းထောင့် တစ်ခုမှ နေ၍ ထူးဆန်းအံ့သြဖွယ် ကောင်းလှသော လူအုပ်ကြီး တစ်ခုမှာ ခန့်ညားစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၎င်းတို့မှာ... ယနေ့ည၏ ‘အနီရောင် ကော်ဇောပြပွဲ’ အတွက် အထူးတလည် ပြင်ဆင်ခြယ်သထားကြသော ‘ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း’ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ပင် ဖြစ်ချေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ... အဆင့်မြင့်ပွဲကြီးတစ်ခုသို့ သွားရမည်ဖြစ်ရာ၊ လူတိုင်းကို အထင်ကြီးသွားစေမည့် တန်ဖိုးအကြီးဆုံးနှင့် အမိုက်စားဆုံးသော ပစ္စည်းများကို အားရပါးရ ထုတ်ကြွားရန် ဆုံးဖြတ်ထားကြပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်လာသော ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) မှာမူ... လမ်းလျှောက်ရာတွင် နှေးကွေးသည်ဟု ယူဆကာ သူ၏ အမြဲတမ်းအမှတ်အသားဖြစ်သော အမည်းရောင် သံမဏိ ချပ်ဝတ်ကြီးကိုပင် ချွတ်ပစ်ဝောာ့၏။ သူသည် ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရှာလာသည်မသိသော နီနီစိမ်းစိမ်း ပိုးထည်ဝတ်ရုံကြီးကို လွှားခနဲ ခြုံထားပြီး... လည်ပင်းတွင်လည်း (လူ့ပြည်က ရွှေဆိုင်မှ ဝယ်လာသော၊ တန်ဖိုးမရှိသော်လည်း အရောင်တလက်လက် တောက်နေသည့်) ရွှေကြိုးအထူကြီး သုံးလုံးကို ဆွဲထားသေး၏။ သူ၏ လက်ချောင်း ဆယ်ချောင်းစလုံးတွင်လည်း အရောင်စုံ ကျောက်မျက်ရတနာ လက်စွပ်များက ပြည့်နှက်နေတော့သည်။ အဆိုးရွားဆုံး ကိစ္စကတော့... သူ၏ ‘ကြွယ်ဝမှု’ ကို ထုတ်ကြွားရန်အတွက် ခါးပတ်ပတ်လည်တွင် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် ခုနစ်လုံး၊ ရှစ်လုံးခန့်ကို စည်းနှောင်ထားခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ လမ်းလျှောက်လိုက်တိုင်း ထိုအိတ်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ရိုက်ခတ်ကာ “ခလောက်... ခလောက်...” မြည်နေသဖြင့်... အသက်ဝင်နေသော ရွှေ့လျား ပစ္စည်းအရောင်းစင်ကြီးတစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့... ဘယ်လိုလဲဗျာ... ငါ့ရဲ့ ‘သူဌေးကြီး ဝတ်စုံ’ က လူတိုင်းကို လန့်သွားစေဖို့ လောက်ပါ့မလားဟ” ဝမ်သဲ့ဖာ က (စေးကပ်နေသော သစ်စေးများဖြင့်) အတင်း ထောင်ထားသည့် သူ၏ ဆံပင်ပုံစံကို ဂုဏ်ယူစွာဖြင့် တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အနောက်တွင် လိုက်ပါလာသော ကောင်းကင်ခွင်းဓားတစ်လက် မှာမူ ‘အေးစက်လှသော ဓားသမား’ ပုံစံကို ဖမ်းထား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူသည် ကျောတွင် ဓားသုံးလက်၊ ခါးတွင် ဓားနှစ်လက်နှင့် ခြေထောက်များတွင်လည်း ဓားမြှောင် နှစ်လက်တိတိကို ချိတ်ဆွဲထားသဖြင့်... အတောင်ဖြန့်ထားသော ဖြူကောင်ကြီး တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း သူ၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ လက်နက်များမှာ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပွတ်တိုက်မိကာ နားငြီးစရာကောင်းသော အသံများကို ထုတ်လွှတ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>မိန်းကလေး ကစားသမားများ၏ အခြေအနေမှာမူ ပို၍ပင် ဆိုးရွားလှသည်။ သူတို့သည် ယခင်က မှောင်ခိုဈေးကွက်တွင် ဝယ်ယူထားသော ကချေသည် ဝတ်စုံများနှင့် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ပစ္စည်းများကို ရောထွေးဝတ်ဆင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အပေါ်ဝတ်စုံမှာ စုတ်ပြတ်နေပြီး ဆံပင်များပေါ်တွင်လည်း (တောင်နောက်ဘက်မှ ဖမ်းမိလာသော) ရောင်စုံ တောကြက်မွှေးများကို အခင်းအကျင်းအတိုင်း ထိုးစိုက်ထားကြသည်။ မျက်နှာတွင်လည်း ဆေးဖော်စပ်ခန်းမှ ရလာသော အလင်းထွက်အမှုန့်များကို လိမ်းကျံထားသဖြင့်... မှောင်မည်းနေသော ည၌ အစိမ်းဖန့်ဖန့် အရောင်များ ထွက်ပေါ်နေကာ၊ လမ်းပေါ်ထွက်လာသည့် တစ္ဆေမများနှင့် လုံးဝ (လုံးဝ) မခြားနားတော့ပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကတော့ သူ၏ အလုပ်အကိုင် သိက္ခာကို စောင့်ထိန်းသောအားဖြင့်... ရွှံ့များနှင့် ဖုန်များ ပေကျံနေဆဲ ဖြစ်သော လက်တိုအင်္ကျီကိုသာ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ လက်ထဲမှ ဂေါ်ပြားကိုမူ အရောင်တလက်လက် တောက်နေအောင် တိုက်ချွတ်ထားပြီး... အချိန်မရွေး အတွင်းထဲသို့ ဝင်ကာ တူးဆွရန် အသင့်ဖြစ်နေသည့်အလား ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းထားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်... ဤလူအုပ်ကြီး ပေါ်ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... စည်ကားနေသော ထျန်းကျီခန်းမ အဝင်ဝကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားဝောာ့၏။ ဖြတ်သန်းသွားလာနေကြသော ကျင့်ကြံသူများမှာ နေရာ၌ပင် ရပ်တန့်သွားကြပြီး... ဂြိုဟ်သားများကို မြင်လိုက်ရသည့်အလား မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်ကာ စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟို... ဟိုဟာက ဘယ်ကလာတဲ့ ပြဇာတ်အဖွဲ့လဲဗျ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တောနံ့တွေကလည်း သောက်ရမ်း ပြင်းလိုက်တာဟာ။ ငါ့မျက်လုံးတွေ... ငါ့ရဲ့ အသိစိတ်တွေတောင် ညစ်ညမ်းကုန်ပြီ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟို လူဝကြီးက ဘာလို့ အိတ်အလွတ်တွေကို အဲ့ဒီလောက် အများကြီး ဆွဲထားရတာလဲ။ အမှိုက်ကောက်တဲ့ သူများလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်မှ ထူးဆန်းသော အကြည့်များကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကစားသမားများမှာမူ အရှက်တရားဟူ၍ အလျဉ်းမရှိကြပေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအစား... သူတို့၏ ကြီးမားလှသော အရှိန်အဝါကြောင့် လူတိုင်း အံ့သြသွားကြသည်ဟုသာ သူတို့က ထင်မှတ်နေကြပြီး၊ ခေါင်းကို မော့၊ ရင်ကိုဇော်ကာ မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် လျှောက်လှမ်းနေကြသည်။ မကြာမီမှာပင် သူတို့သည် ပင်မတံခါးဝသို့ ရောက်ရှိလာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုအဖွဲ့မှာ... ကျက်သရေရှိလှသော ဝတ်စုံရှည်များကို ဆင်မြန်းထားပြီး၊ စနစ်တကျ လေ့ကျင့်ထားသော ကျင့်ကြံသူ မိန်းကလေး နှစ်တန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူမတို့သည် ဂုဏ်သရေရှိ ဧည့်သည်တော် တစ်ဦးချင်းစီကို စံသတ်မှတ်ချက်မီ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာများဖြင့် ကြိုဆိုနေကြခြင်း ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား... ထို ‘မိစ္ဆာများနှင့် မွန်းစတားများ’ ပေါင်းထားသလို ဖြစ်နေသည့် အုပ်စုကြီး ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... သူတို့၏ အပြုံးများမှာ မျက်နှာပေါ်၌ပင် အေးခဲသွားကြပြီး နှုတ်ခမ်းများမှာလည်း ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာကြသည်။</p> <p> </p> <p>“နေပါဦး... နေပါဦးရှင်။ ရပ်လိုက်ကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုမိန်းကလေးများ၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူမှာ အစောင့်များကို ခေါ်ချင်စိတ်ကို အတင်းအဓမ္မ ဖိသိပ်လိုက်ပြီး... လေကို တစ်ချက် အဝရှူကာ ဝမ်သဲ့ဖာ ကို တားဆီးလိုက်ရရှာ၏။</p> <p> </p> <p>“ခွင့်လွှတ်ပါ... လူကြီးမင်းတို့ရှင်။ ခေတ္တလောက် စောင့်ပေးပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ဘာလဲဗျ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ လည်ပင်းမှ ရွှေကြိုးကြီးများကို တစ်ချက် ခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါတို့က ပစ္စည်းလာဝယ်မလို့ ဝင်မှာလေ... မင်း မမြင်ဘူးလား။ ဘာလဲ... ငါ့လို ဖက်တီးကိုများ အထင်သေးနေတာလား”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်... မဟုတ်ပါဘူးရှင်။ ကျွန်မတို့ မဝံ့ရဲပါဘူး”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ မိန်းကလေးမှာ ယဉ်ကျေးမှုကို မနည်း ထိန်းသိမ်းထားရသော်လည်း... သူမ၏ မျက်လုံးများကမူ သူ၏ ပန်းပွင့်ပုံ ဘောင်းဘီတိုဆီသို့ ခဏခဏ ရောက်ရှိနေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အကြောင်းကတော့... ထျန်းကျီခန်းမမှာ စည်းကမ်းတစ်ခု ရှိပါတယ်ရှင်။ ဝတ်စားဆင်ယင်မှု မသေသပ်တဲ့သူတွေကို ဝင်ခွင့်မပြုပါဘူး”</p> <p> </p> <p>“ဝတ်စားဆင်ယင်မှု မသေသပ်ဘူး ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က သူ၏ ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ် ပြန်ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး အနောက်က ညီအစ်ကိုတွေကိုပါ လှမ်းကြည့်ကာ... မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလှသည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို နောက်နေတာလား အလှလေးရာ”</p> <p> </p> <p>သူသည် သူ၏ နီရဲတောက်ပနေသော ဝတ်ရုံနှင့် ရွှေကြိုးကြီးများကို ညွှန်ပြလိုက်ရင်း…</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါဟာ ငါ တကယ့်ကို အရင်းအနှီး အများကြီး စိုက်ထုတ်ပြီး ဝယ်ထားရတဲ့ ‘အထူးဧည့်သည်တော်’ ဝတ်စုံကွ။ ဒါဟာ ဖက်ရှင်လေ... ဒါဟာ ခေတ်ရေစီးကြောင်းပဲ။ မင်းက အလှအပကို နားမလည်တာများလား”</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် သူသည် အနောက်မှ အစိမ်းရောင် အလင်းများ ထွက်နေသော မိန်းကလေး ကစားသမားကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဟိုမှာ ကြည့်စမ်း... အဲ့ဒီ ညီမလေးရဲ့ မိတ်ကပ်က အလိုအလျောက် အလင်းထွက်နိုင်တဲ့ အာနိသင် ပါဝင်တယ်။ အဲ့ဒါကို ‘နတ်ဘုရားမရဲ့ အရှိန်အဝါ’ လို့ ခေါ်တာလေ။ မင်းတို့ဆီမှာ ဘာလို့ အဲ့ဒီလို မပြင်ထားရတာလဲ”</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုမိန်းကလေးမှာ... ငိုချင်လုမတတ် ဖြစ်သွားရရှာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>(ဒါဟာ ဖက်ရှင် မဟုတ်ဘူး... ဒါဟာ နတ်ဘုရားမရဲ့ အရှိန်အဝါလည်း မဟုတ်ဘူး။ ဒါဟာ သေချာပေါက် အဆိပ်တွေပဲ မဟုတ်လားဟယ်။)</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကို စိတ်မကောင်းပါဘူးရှင်... ဒါပေမဲ့ တကယ်ကို ပေးဝင်လို့ မရလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ မိန်းကလေးက ပြတ်ပြတ်သားသားပင် ငြင်းဆိုလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါဟာ စည်းကမ်းပါရှင်။ ပြီးတော့... ဒီလောက်များပြားတဲ့ လက်နက်တွေနဲ့ ဂေါ်ပြားတွေကို ယူလာတာက... တခြား ဧည့်သည်တော်တွေကို ထိတ်လန့်သွားစေနိုင်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဟေး... ဒီ ကောင်မလေးကတော့ကွာ”</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း မှာ မကျေမနပ် ဖြစ်သွားပြီး သူ၏ ဂေါ်ပြားကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုန်းခနဲ မြည်အောင် စိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါက ငါ့ရဲ့ ထမင်းအိုး။ ဒါက ငါ့ရဲ့ အသက်သွေးကြော မှော်ရတနာလေ။ ဘာလို့ ယူဝင်လို့ မရရမှာလဲ။ ကျင့်ကြံသူတွေက မှော်ရတနာ ယူလာတာဟာ သာမန်ကိစ္စ မဟုတ်ဘူးလားကွ”</p> <p> </p> <p>နှစ်ဖက်စလုံး တံခါးဝတွင် အခြေအတင် ဖြစ်နေကြစဉ်... ကြည့်နေသူများ ပိုမို များပြားလာပြီး လက်ညှိုးထိုး ပြောဆိုသံများမှာလည်း ပို၍ပင် ကျယ်လောင်လာတော့၏။ အဖွဲ့၏ နောက်ဆုံးတွင် လိုက်ပါလာပြီး၊ မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်ရန် ကောက်ရိုးဦးထုပ် တစ်လုံးကို ဆောင်းထားသော ကျန်းချန် မှာမူ... နောက်ဆုံးတွင်တော့ သည်းမခံနိုင်တော့ချေ။ ဤ လူပြက်တစ်အုပ်ကြောင့်... သူ၏ သိက္ခာများမှာ မြေခလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အစကတည်းက သူတို့ကို လွတ်လွတ်လပ်လပ် လုပ်ခွင့် မပေးခဲ့သင့်ဘူးလေ... ဒါဟာ လေလံပွဲ မဟုတ်တော့ဘူး၊ ဘေးဒုက္ခတစ်ခု ဆိုက်ရောက်နေသလို ဖြစ်နေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် အကူအညီမဲ့စွာ သက်ပြင်းချလိုက်ပြီးနောက်... ရှေ့သို့ ခပ်သွက်သွက် လျှောက်လှမ်းသွားကာ ငြင်းခုံနေဆဲ ဖြစ်သော ဝမ်သဲ့ဖာ ကို ဘေးသို့ တွန်းဖယ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တော်တော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အရှက်ခွဲမနေကြနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အသံမှာ အေးစက်ပြီး ကြည်လင်နေကာ... ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော အာဏာစက်များ ပါဝင်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထို့နောက်... သတိကြီးစွာဖြင့် စိုက်ကြည့်နေသော ဧည့်ကြိုမိန်းကလေး၏ အကြည့်အောက်တွင်ပင်... ကျန်းချန် သည် သခင်လေးကျောက် ပေးထားခဲ့သော ရွှေရောင်တံဆိပ်ပြားကို လက်ထဲမှ ထုတ်ယူကာ ညင်သာစွာ ပြသလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့က... သခင်လေးကျောက် ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ကြားထားတဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်တွေပဲ”</p> <p> </p> <p>အရောင်တလက်လက် တောက်နေသော ထျန်းကျီ အထူးဧည့်သည်တော် တံဆိပ်ပြားကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... ဧည့်ကြိုမိန်းကလေး၏ မျက်နှာထားမှာ ချက်ချင်းပင် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဒါက အလွန်တရာ မြင့်မားလှသော အဆင့်အတန်းရှိသည့် တံဆိပ်ပြား ဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူမှာ အလွန်တရာ ကြွယ်ဝသူ သို့မဟုတ် အာဏာရှိသူသာ ဖြစ်နိုင်ပြီး... ကျောက်မျိုးနွယ်စုဝင်များပင်လျှင် ဤတံဆိပ်ပြားမျိုးကို ခဲယဉ်းစွာ ပိုင်ဆိုင်ကြရသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမသည် ဒုက္ခသည်များနှင့် တူနေသော ဤလူအုပ်ကြီးကို သံသယဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး... ထူးထူးခြားခြား ထက်မြက်ပုံရသည့် ကျန်းချန်ကို တစ်ချက် ပြန်ကြည့်ကာ၊ နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ၏ အလုပ်အကိုင် သိက္ခာကိုသာ ရှေ့တန်းတင်လိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အော်... သခင်လေးကျောက်ရဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်တွေ ကိုး”</p> <p> </p> <p>ဧည့်ကြိုမိန်းကလေးမှာ အမြန်ပင် ခါးညွတ် ဂါရဝပြုလိုက်ရရှာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ထူးဆန်းနေဆဲ ဖြစ်သော်လည်း၊ သူမ၏ လေသံမှာမူ အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ရိုသေသွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အထူးဧည့်သည်တော် တံဆိပ်ပြား ရှိနေမှတော့... သေချာပေါက် ဝင်လို့ ရပါတယ်ရှင်။ စောစောက ကျွန်မရဲ့ ရိုင်းစိုင်းမှုတွေအတွက် တောင်းပန်ပါတယ်ရှင်... ကြွပါ... ကြွကြပါရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... အစကတည်းက ဒီလို ပြောလိုက်ရင် ပြီးနေတာကို။ ငါ့ရဲ့ ဇာတ်ရုပ်အစစ်ကို ထုတ်ပြမှပဲ မင်းတို့က ကြောက်တတ်ကြတာလား”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က မာနတခွဲသားဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး... သူ၏ လူမိုက်ဟန်ပန်များကို ပြန်လည် ဖမ်းလျက် အတွင်းထဲသို့ ခန့်ညားစွာ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဧည့်ကြိုမိန်းကလေး၏ ဘေးမှ ဖြတ်သွားစဉ် သူသည် ခေါင်းကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ... သစ်စေးနံ့များမှာ လေနှင့်အတူ လွင့်ပျံ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... လူအများ၏ အံ့သြမှု၊ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုနှင့် အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသော အကြည့်များကြားမှနေ၍... လူအုပ်ကြီးမှာ ထျန်းကျီခန်းမအတွင်းသို့ အုတ်အော်သောင်းနင်း ဝင်ရောက်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထွက်ခွာသွားသော သူတို့၏ ကျောပြင်များကို ကြည့်ရင်း... ဧည့်ကြိုမိန်းကလေးမှာ သူမ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်ရင်း တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်လေးကျောက်ရဲ့ အကြိုက်တွေက... ဘယ်တုန်းက ဒီလောက်အထိ ထူးခြားသွားရတာလဲဟယ်..”</p> <p> </p> <p>ခန်းမအတွင်းသို့ ရောက်ရှိသွားသော ကစားသမားများမှာမူ... သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် မှင်တက်သွားကြရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဒါဟာ လေလံခန်းမ မဟုတ်တော့ဘူး... ဒါဟာ ဧရာမ အိမ်တွင်း နတ်ဘုရား နယ်မြေကြီး တစ်ခုလို ဖြစ်နေတာပဲကိုး။</p> <p> </p> <p>အမိုးခုံးပေါ်တွင်မူ မရေမတွက်နိုင်သော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများမှာ... ကြယ်တာရာများပမာ ထွင်းထု စီခြယ်ထားကြသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဧရာမ စက်ဝိုင်းပုံစံ ခန်းမကြီးအတွင်း၌ လူပေါင်း ထောင်ချီ၍ ဆံ့နိုင်ပြီး... ဗဟိုလေလံ စင်မြင့်မှာမူ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေကာ၊ ၎င်း၏ ပတ်လည်၌ ကြိုးကြာငှက်များနှင့် မင်္ဂလာရှိသော တိမ်တိုက်များ၏ ပုံရိပ်ယောင်များက ဝန်းရံထားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“အိုးရှစ်... အဆင့်မြင့်လိုက်တာ။ တကယ့်ကို အဆင့်မြင့်လွန်းတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ အဆောက်အဦးကို ပြုပြင်ဖို့ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက်တောင် ကုန်ထားမလဲ မသိဘူးနော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ဒီတစ်ခါတော့ ပစ္စည်းကောင်းလေးတွေ အိမ်ပြန်သယ်သွားမှ ဖြစ်မယ်ဟေ့။ အလကားတော့ အဖြစ်မခံနိုင်ဘူးဗျို့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် သူ၏ ဦးထုပ်ကို ငိုက်စိုက် ဆောင်းလိုက်ပြီး... စိတ်လှုပ်ရှားနေသော တောသားတစ်အုပ်ကို ဦးဆောင်ကာ ဝန်ထမ်းတစ်ဦး၏ လမ်းပြမှုဖြင့် ဒုတိယထပ်ရှိ အထူးဧည့်သည်တော် အခန်းဆီသို့ ခပ်သွက်သွက် ဦးတည်သွားတော့၏။ သူကတော့ လူမမြင်သော နေရာတစ်ခုမှာ ပုန်းနေချင်ရုံ သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ဤ ပြဿနာကောင်များမှာ လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုကို အလွန်အမင်း ရရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... သူ လုံးဝ (လုံးဝ) မသိထားသည်မှာ... တတိယထပ်ရှိ အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံ သီးသန့်ခန်းတစ်ခု အတွင်း၌... ယခင်က သူတို့၏ လှည့်စားမှုကို ခံခဲ့ရသော သခင်လေး ကျောက်ယူချိုင် သည်... မှန်သားပြင်မှတစ်ဆင့် ယခုလေးတင် ဝင်ရောက်လာသော ထိုလူအုပ်ကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ယုတ်မာလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံးတော့ ရောက်လာကြပြီပေါ့... တောသား တစ်အုပ်”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ညတော့... ပစ္စည်းကို ဝယ်နိုင်ပေမယ့် အသက်ရှင်လျက်နဲ့ ယူမသွားနိုင်ဘူး ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို... ဒီသခင်လေးက မင်းတို့ကို ကောင်းကောင်းကြီး ပြသပေးရမှာပေါ့…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save