Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၆၈) - လေလံပွဲ စတင်ခြင်း.... ဒါဟာ ပိုက်ဆံရှိသူတွေပဲ စိုးမိုးတဲ့ ကမ္ဘာကြီးလားဗျာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး၏ ထျန်းကျီခန်းမ လေလံအိမ်တော်။ ဒုတိယထပ်ရှိ အထူးဧည့်သည်တော် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ... ဒီကုလားထိုင်က တကယ့်သားရေစစ်စစ်ပဲ မဟုတ်လား။ အိစက်နေတာပဲဗျို့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) သည် အခန်းထဲသို့ ဝင်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးလှသော ဝိညာဉ်သားရဲအမွှေးများ ခင်းကျင်းထားသည့် ကုလားထိုင်ကြီးပေါ်သို့ ပစ်လှဲချလိုက်ကာ သာယာနာကျင်စွာ ညည်းတွားလိုက်တော့၏။ သူဝတ်ဆင်ထားသော လေးလံလှသည့် အမည်းရောင် သံမဏိ ချပ်ဝတ်ကြီးက ကုလားထိုင်ကို ဖိချလိုက်သဖြင့်... နားငြီးစရာကောင်းသော ကျွိကျွိမြည်သံများပင် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“ထိုင်ပဲ နေမနေနဲ့ဦးလေ... စားပွဲပေါ် ဟဟာတွေကိုလည်း ကြည့်ဦးဗျ”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် က သူ၏ရှေ့မှ စန္ဒကူးနီသားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော လက်ဖက်ရည်ဝိုင်းလေးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရာ... သူ၏မျက်လုံးများမှာ အရောင်တလက်လက် တောက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစားပွဲလေးပေါ်တွင်... အမျိုးမျိုးသော ဝိညာဉ်သစ်သီးများ ထည့်ထားသည့် လက်ရာမြောက်လှသော ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ပြားများ ရှိနေပြီး... ဘေးနားတွင်မူ အဖြူရောင် မီးခိုးငွေ့များ သဲ့သဲ့မျှ ထွက်ပေါ်နေသည့် အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည်အိုး တစ်လုံးပင်။</p> <p> </p> <p>“ဒီသစ်သီးတွေက... ငါတို့ တောင်နောက်ဘက်က ချဉ်စုတ်စုတ် တောသီးတွေထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုပြီး အဆင့်မြင့်တဲ့ပုံပဲ နော်...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော်က ဖန်သားပမာ ကြည်လင်နေသော စပျစ်သီးပုံသဏ္ဍာန် ဝိညာဉ်သီးတစ်လုံးကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး အားရပါးရ ကိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... ချိုလိုက်တာဗျာ။ အရည်တွေကလည်း စိမ့်ထွက်လာတာပဲ။ ဒါတွေအကုန်လုံးက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေချည်းပဲဗျို့။ စားလိုက်တာနဲ့ ရင်ထဲကို အေးမြသွားတာပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက အလကားလားဗျ။ စိတ်ကြိုက်စားလို့ ရတာလားဟေ့”</p> <p> </p> <p>“သေချာတာပေါ့ဗျာ... အထူးခန်းထဲ ရောက်နေပြီဆိုမှတော့ အလကားပေါ့။ အမြတ်ရတုန်း နှိပ်ကြစို့ဗျို့”</p> <p> </p> <p>ထိုခဏ၌... အခန်းထဲရှိ ကစားသမား အယောက်နှစ်ဆယ်ကျော်မှာ ငတ်မွတ်နေသော တစ္ဆေများအလား ပြောင်းလဲသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဂွတ်... ဂွတ်...ဂျွတ်...ဂျွတ်...”</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် စားပွဲပေါ်မှ ဝိညာဉ်သစ်သီးများနှင့် လက်ဖက်ရည်များကို မုန်တိုင်းတစ်ခုပမာ ဝါးမြိုပစ်ကြတော့သည်။ အချို့က ပန်းကန်များကို မကာ ပါးစပ်ထဲသို့ အကုန်လောင်းထည့်ကြပြီး... အချို့ဆိုလျှင် ဗိုက်ပြည့်စေရန်အတွက် သစ်သီးအစေ့များကိုပင် ကြိတ်ဝါးကာ မျိုချနေကြလေ၏။</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကတော့ ပို၍ပင် ပါးနပ်လှသည်။ သူသည် သစ်သီးများကို စားရင်းနှင့်ပင်... အလွတ်ဖြစ်သွားသော ကျောက်စိမ်းပန်းကန်ပြားများကို အိတ်ကပ်ထဲသို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီပန်းကန်တွေက အဆင့်မြင့် ကျောက်စိမ်းတွေနဲ့ လုပ်ထားတာ။ ငါ ဂိုဏ်းရဲ့ ထမင်းစားဆောင်အတွက် ယူသွားမှ ဖြစ်မယ်။ ပန်းကန်ခွက်ယောက်တွေက အဆင့်မြင့်နေမှ ဂိုဏ်းက သိက္ခာရှိမှာ မဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးနေရာတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချန်မှာမူ... လက်ဖက်ရည်ပန်းကန်ကို ကိုင်ထားရင်း နေရာ၌ပင် ကျောက်ရုပ်ပမာ တောင့်ခဲသွားရရှာသည်။ သူသည် စားပွဲတော် လာသောက်သည့်အလား ပြုမူနေကြသော သူ၏တပည့်များကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး... ဘေးနားတွင် ရပ်နေသည့် ထျန်းကျီခန်းမမှ ဝန်ထမ်းကောင်မလေးကို လှမ်းကြည့်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုကောင်မလေး၏ မျက်လုံးများထဲတွင်မူ... အစေခံတစ်ဦး ဖြစ်လင့်ကစား ဖုံးကွယ်မရသော အထင်သေးမှုများ ပြည့်နှက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ ကျန်းချန်မှာ အနေရခက်စွာဖြင့် ချောင်းတစ်ချက်ဟန့်လိုက်ပြီး မျက်ရိပ်ပြကာ သတိပေးလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>(ငါ့ကို နည်းနည်းလောက် မျက်နှာသာ ပေးကြစမ်းပါဦးကွာ...)</p> <p> </p> <p>ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လေလံပွဲကြီးမှာ နောက်ဆုံး၌ စတင်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>ကြည်လင်ပြတ်သားလှသော ခေါင်းလောင်းသံလေး တစ်ချက်သည် နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ပွက်လောညံနေသော လေလံခန်းမကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် တိတ်ဆိတ်သွားဝောာ့၏။ မီးရောင်များ အားလုံး ငြိမ်းသွားပြီး... လေထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ဗဟိုလေလံစင်မြင့်ပေါ်သို့သာ တောက်ပလှသော အလင်းတန်းတစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် မီးနီရောင် ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားပြီး... ဆွဲဆောင်မှုရှိသော ကောက်ကြောင်း ရှိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သည့် မျက်ဝန်းများရှိသော လေလံဆရာမလေး တစ်ဦး... ပန်းရောင်ကြာပန်း မှော်ရတနာကို စီးနင်းကာ စင်မြင့်ထက်သို့ ဖြည်းညှင်းစွာ တက်လှမ်းလာခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>“မင်္ဂလာရှိသော ညချမ်းလေးပါ တာအိုရောင်းရင်းတို့ရှင်။ ကျွန်မကတော့ ဟုန်ယွီ ပါ... ဒီညရဲ့ လေလံပွဲကို ကျွန်မက တာဝန်ယူ တင်ဆက်ပေးသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်...”</p> <p> </p> <p>သူမ၏ အသံမှာ သိမ်မွေ့ပြီး ဆွဲဆောင်မှု အပြည့်ရှိကာ... သူမ၏ အလှတရားနှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သည့်အခါ ခန်းမတစ်ခုလုံးရှိ လေထုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ပူနွေးတက်ကြွလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ... ဒီဇာတ်ကောင်ရဲ့ ရုပ်ထွက်ကတော့ အလန်းစားကြီးပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ကြည့်စမ်း... ဟိုခြေတံတွေ၊ ဟိုခါးလေးတွေကို... ကျုပ်တော့ မခံနိုင်တော့ဘူးဗျို့၊ ကျုပ်မှာ ရှိသမျှ လက်ဆောင်တွေ အကုန်ပေးချင်လာပြီ”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ အခန်း၏ လက်ရန်းများကို မှီကာ သွားရည်တစက်စက် ကျလျက် စိုက်ကြည့်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“စကားတွေကို အများကြီး မပြောတော့ဘဲ... ပထမဆုံး လေလံပစ္စည်းကို တင်ဆက်ပေးပါရစေရှင်...ဒါကတော့  အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်လှေကြီး ပဲ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွီက လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ... ခန်းမအလယ်တွင် ဧရာမ ပုံရိပ်ယောင်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာ၏။ ဒါက ငွေရောင်များ တဖိတ်ဖိတ် တောက်နေသော ပျံသန်းရေး လှေကြီးတစ်စင်း ဖြစ်ပြီး... ကျန်းချန်၏ လှေထက်ပင် ပိုမို အဆင့်မြင့်ပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီလှေကြီးကိုတော့ လက်နက်ထုတ်လုပ်ရေး မဟာဆရာကြီး အုယဲ့ကျီ ကိုယ်တိုင် သွန်းလုပ်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်။ တစ်နေ့ကို မိုင်ပေါင်း တစ်သောင်းအထိ ခရီးနှင်နိုင်ပြီး... ကိုယ်ပိုင် ခံစစ်အခင်းအကျင်းတွေလည်း ပါဝင်သလို၊ အတွင်းခန်း အပြင်အဆင်တွေကလည်း အလွန်တရာ ဇိမ်ကျလှပါတယ်ရှင်။ နေထိုင်ဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ခရီးသွားဖို့ပဲဖြစ်ဖြစ်... တကယ့်ကို မရှိမဖြစ် ပစ္စည်းကောင်းလေးပါပဲရှင်”</p> <p> </p> <p>“အခြေခံ လေလံဈေးကတော့... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သောင်း ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ဈေးနှုန်းကို ကြေညာလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... အထူးခန်းထဲရှိ ကစားသမားများမှာ နေရာ၌ပင် ငြိမ်ကျသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခုနလေးတင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေသော ဝမ်သဲ့ဖာမှာ... လက်ထဲမှ ဝိညာဉ်သစ်သီးပင် မြေပြင်ပေါ်သို့ “ဘုတ်” ခနဲ ပြုတ်ကျသွားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်... ဘယ်လောက်လဲဗျာ” သူက အသံတွေ တုန်ယင်လျက် မေးလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“တစ်သောင်း ဟုတ်လား။ အဲ့ဒါက အခြေခံဈေးပဲ ရှိသေးတာလားဗျ”</p> <p> </p> <p>“တစ်သောင်းနဲ့ တစ်ထောင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တစ်သောင်းနဲ့ နှစ်ထောင်”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“တစ်သောင်းနဲ့ ငါးထောင်”</p> <p> </p> <p>အောက်ဘက်မှ ဈေးခေါ်သံများမှာ နားအူမတတ် ဆူညံနေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ခန်းမအတွင်းရှိ ကျင့်ကြံသူများမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို မြေပြင်ပေါ်မှ ကျောက်ခဲများပမာ သဘောထားကာ မဆိုင်းမတွပင် ဈေးမြှင့် ခေါ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် ထိုဝိညာဉ်လှေကြီး၏ ဈေးနှုန်းမှာ နှစ်သောင်း ရှစ်ထောင်အထိ တက်သွားခဲ့ပြီး... နောက်ဆုံးတွင် အမည်မသိ ဂိုဏ်းတစ်ခုမှ အကြီးအကဲ တစ်ဦးက လေလံအောင်သွားခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“နှစ်သောင်း ရှစ်ထောင် တဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်းဓားတစ်လက် သည် သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ဖိထားရင်း နှလုံးသွေးတွေ ယိုစီးနေသလို ခံစားလိုက်ရရှာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ငါတို့တွေ မှောင်ခိုဈေးကွက်မှာ အသေအလဲ လုပ်ကိုင်ပြီး ရှာထားတာတောင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နည်းနည်းပါးပါးပဲ ရတာလေ။ တခြားလူတွေကျတော့... ငါတို့ရဲ့ စုစုပေါင်း ပိုင်ဆိုင်မှုထက် အဆပေါင်းများစွာ များတဲ့ ငွေတွေကို ယာဉ်တစ်စီး ဝယ်ဖို့အတွက်တင် သုံးပစ်နေကြတာပါလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဟာ ပိုက်ဆံရှိသူတွေပဲ ဆော့နိုင်တဲ့ ကမ္ဘာကြီးလားဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “အီးဟီးဟီး..အရမ်း ရက်စက်လွန်းတယ်... ဒီဂိမ်းထဲက ချမ်းသာတဲ့သူနဲ့ ဆင်းရဲတဲ့သူကြားက ကွာဟချက်က ကြီးလွန်းတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဟို ဝိညာဉ်လှေ ဝယ်သွားတဲ့ အဘိုးကြီးကို ငါ ဓားပြတိုက်ချင်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>နောက်ထပ် တင်သွင်းလာသော ပစ္စည်းများကတော့ ကစားသမားများကို ပို၍ပင် စိတ်ပျက်သွားစေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့် တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို တိုးမြှင့်ပေးသော ဆေးလုံးတစ်လုံးကို ငါးသောင်းဖြင့် ရောင်းထွက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထူးခြားဆန်းပြားလှသော အဆင့်မြင့် ကျင့်စဉ်စာအုပ် အပြတ်အသတ် တစ်အုပ်မှာမူ ရှစ်သောင်းဖြင့် ရောင်းထွက်သွားပြန်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ရှေးဟောင်း သွေးမျိုးဆက် ပါဝင်သော ဝိညာဉ်သားရဲ ကလေးတစ်ကောင် (မျက်လုံးပင် မပွင့်သေးပါ) မှာမူ... တစ်သိန်းအထိ ဈေးပေါက်</p> <p>သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ အခန်းထောင့်တွင် စုရုံးကာ... တစ်ဟုန်ထိုး တက်နေသော ကိန်းဂဏန်းများကို ကြည့်ရင်း ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် မျက်ရည်များပင် ကျလာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခါးတွင် အသစ်ဝယ်ယူ ချိတ်ဆွဲထားသော အလယ်အလတ်အဆင့် ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်လေးများကို စမ်းကြည့်လိုက်ကြပြီးနောက်... ရုတ်တရက် ထိုအိတ်လေးများမှာလည်း တန်ဖိုးမရှိသလို ခံစားလိုက်ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>“ပြန်ကြစို့ဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က လုံးဝကို စိတ်ဓာတ်ကျနေသည့် ပုံစံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာက အရမ်း အန္တရာယ် များလွန်းတယ်။ ပိုက်ဆံရှိတဲ့ သူတွေချည်းပဲလေ။ ငါတို့လို ကြိုးစားပမ်းစား ရှာဖွေနေရတဲ့ ကစားသမားတွေ အတွက်တော့... ဒီမှာဆိုရင် အဖိနှိပ်ခံရရုံပဲ ရှိမှာဗျို့”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည်လည်း အနည်းငယ် အကူအညီမဲ့နေမိသည်မှာ အမှန်ပင်။ သူသည် မူလဝိဉာဉ်အဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သော်လည်း... ငွေကြေးဓန အင်အားပိုင်းတွင်မူ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ ကလေးသူငယ်အဆင့်သာ ရှိနေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း စိတ်ကုန်သွားကြပြီး အလုပ်ပြန်လုပ်ရန် စောစောထွက်ခွာဖို့ ပြင်ဆင်နေကြစဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>“နောက်ထပ် တင်ဆက်ပေးမယ့် လေလံပစ္စည်းလေးကတော့... အနည်းငယ် ထူးခြားပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>စင်ပေါ်မှ လေလံဆရာမလေး ဟုန်ယွီက သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး... လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်လှသော လေသံဖြင့် (တကယ်တော့ လူများကို လမ်းလွဲအောင် လုပ်နေခြင်းဖြစ်သည်) ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါကိုတော့ ကျွန်မတို့တွေ ရှေးဟောင်း စစ်မြေပြင် အပျက်အစီး တစ်နေရာကို စူးစမ်းရှာဖွေရင်း ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>သူမသည် လင်ဗန်းပေါ်မှ အနီရောင် ပိတ်စကို လှန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုလင်ဗန်းထဲတွင်... လက်ဖဝါးခန့် အရွယ်အစားရှိပြီး၊ မှောင်မည်းကာ အသွားအထစ်များ ပါဝင်နေသည့် ကျိုးပဲ့နေသော သံစုတ်တုံးလေး တစ်တုံး ငြိမ်သက်စွာ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက သံချေးများ တက်နေပြီး မည်သည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုမှလည်း မရှိချေ။ အမှိုက်ပုံထဲမှ ကောက်ရလာသော သံစုတ် တစ်တုံးနှင့်ပင် တူနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ပရိသတ် တစ်ခုလုံးမှာ လှောင်ပြောင် သံများ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဘာအမှိုက်လဲ။ ထျန်းကျီခန်းမက အခုတော့ အမှိုက်တွေပါ လိုက်ရောင်းနေပြီလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖယ်လိုက်စမ်းပါ... ငါတို့က အကောင်းဆုံး မှော်ရတနာတွေကိုပဲ ကြည့်ချင်တာ”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွီမှာမူ အရှက်ရခြင်း မရှိဘဲ ဆက်လက် မိတ်ဆက်ပေးနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အားလုံးပဲ စိတ်မလောကြပါနဲ့ရှင်။ ဒီပစ္စည်းက ကြည့်ရတာ သာမန်လို့ ထင်ရပေမယ့်... အင်မတန်မှ မာကျောလှပါတယ်ရှင်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးရဲ့ မီးတောက်နဲ့တောင်မှ ဒါကို အရည်ဖျော်လို့ မရနိုင်ပါဘူးရှင်။ ကျွန်မတို့ရဲ့ ပစ္စည်းစစ်ဆေးသူတွေကတော့... ဒါဟာ ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက်တစ်ခုရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နိုင်သလို၊ ဒါမှမဟုတ် လျှို့ဝှက်နယ်မြေတစ်ခုကို ဖွင့်နိုင်တဲ့ သော့ချက်တစ်ခုလည်း ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ ခန့်မှန်းထားကြပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒါဟာ ခန့်မှန်းချက် သက်သက်ပဲ ဖြစ်တဲ့အတွက်... ဒီပစ္စည်းရဲ့ အခြေခံဈေးကိုတော့ အများကြီး မသတ်မှတ်ထားပါဘူးရှင်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် သာ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... သံစုတ်တစ်တုံးကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ထောင် တဲ့လား။ အရူးပဲ ဝယ်လိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဟုတ်ပဗျာ... နတ်ဘုရားလက်နက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နေဦးတော့၊ ဒီလောက် အပိုင်းအစလေးက ဘာလုပ်လို့ ရမှာလဲ။ ပြန်ဆက်လို့မှ မရတာကိုး”</p> <p> </p> <p>ခန်းမကြီးတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားဝောာ့၏။ မည်သူမျှ ဈေးမခေါ်ကြပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား...</p> <p> </p> <p>ထိုသံစုတ်တုံးလေး ပေါ်ထွက်လာသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ အခန်းအတွင်းရှိ ကစားသမား အားလုံး၏ ဦးနှောက်ထဲတွင်... အလွန်တရာ စူးရှပြီး အရေးကြီးလှသော စနစ်၏ အချက်ပေးသံကြီး မြည်ဟည်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>(တီ..တီ..စွမ်းအင် အလွန်မြင့်မားသော တုံ့ပြန်မှုကို တွေ့ရှိရပါတယ်။)</p> <p> </p> <p> </p> <p>(ဆာဗာတစ်ခုလုံးဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်တာဝန် စတင်ပါပြီ - ပျောက်ဆုံးနေသော နတ်ဘုရားလက်နက်။)</p> <p> </p> <p>(ပစ္စည်းအမည် -...... ရှေးဟောင်း နတ်ဘုရားလက်နက် ‘ကောင်းကင်ဖန်ဆင်းရှင် ပုဆိန်’ ၏ အဓိက အစိတ်အပိုင်း တစ်ခု ဖြစ်ပါသည်။)</p> <p> </p> <p> </p> <p>(စနစ်၏ မှတ်ချက် - ၎င်းသည် ဂိုဏ်းစနစ်ကို ပြုပြင်ရန်၊ ပိုမိုမြင့်မားသော အခွင့်အရေးများကို ရရှိရန်နှင့်... ကစားသမားများ၏ အဆင့်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်ရန်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသော ပစ္စည်းဖြစ်ပါသည်။ ၎င်း၏ တန်ဖိုးမှာ အတိုင်းအဆ မရှိပါ။)</p> <p> </p> <p> </p> <p>(တာဝန်၏ ရည်မှန်းချက် - ဘယ်လို နည်းလမ်းနဲ့မဆို ဒါကို ရအောင်ယူပါ။)</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ၏ မျက်လုံးများမှာ ချက်ချင်းပင် ငါးသေမျက်လုံးများမှသည် ဆလိုက်မီးကြီးများအလား ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“နတ်ဘုရားလက်နက်ရဲ့ အစိတ်အပိုင်း ဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖန်ဆင်းရှင် ပုဆိန် တဲ့လား... အဲ့ဒါ ဒဏ္ဍာရီထဲက အရာ မဟုတ်ဘူးလားဗျ”</p> <p> </p> <p> “အဆင့်ကန့်သတ်ချက်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မယ် ဟုတ်လား။ ဘုရားရေ... ဒါကို ကျုပ်တို့ ရအောင် ယူရမယ်ဗျို့”</p> <p> </p> <p>ခုနလေးတင် စိတ်ဓာတ်ကျနေသော အုပ်စုကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် အသက်ဝင်လာကြပြီး... လက်ရန်းများကို မှီကာ ထိုသံစုတ်တုံးလေးကို သွားရည်တစက်စက်ကျလျက် စိုက်ကြည့်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဝယ်မယ်... ငါတို့ သေချာပေါက် ဝယ်ရမယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဘယ်လောက်လဲ... တစ်ထောင် ဟုတ်လား။ ငါတို့ဆီမှာ အဲ့ဒီလောက်တော့ ရှိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာမှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး ဈေးခေါ်ရန် ပလ္လင်ပြားကို မြှောက်တော့မည့် ဆဲဆဲမှာပင်...</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်က သူ၏လက်ကို လှမ်းဖမ်းထားလိုက်ပြီး နက်ရှိုင်းသော မျက်ဝန်းများဖြင့် တိုးတိုးလေး ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“မလောနဲ့ဦးလေ... အခု ဘယ်သူမှ ဈေးမခေါ်သေးဘူး မဟုတ်လား။ ငါတို့ကသာ အသည်းအသန် ဖြစ်နေရင်... တခြားလူတွေ သံသယ ဝင်သွားလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအခါကျရင် ဈေးတွေ တက်ကုန်လိမ့်မယ် နော်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲဗျ”</p> <p> </p> <p>“စောင့်ကြည့်ဦးလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ပါးနပ်လှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပစ္စည်းက မရောင်းရတော့မယ့် အခြေအနေ ရောက်တဲ့ အချိန်ကျမှ... ငါတို့က ဝုန်းခနဲ ဈေးခေါ်ပြီး ယူပစ်လိုက်တာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့လည်း...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်သည် လမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဒုတိယထပ်မှ ဇိမ်ခံသီးသန့်ခန်း တစ်ခုဆီသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထိုနေရာမှနေ၍ စိတ်မသက်သာစရာ ကောင်းသော အရှိန်အဝါတစ်ခု (သခင်လေး ကျောက်ယူချိုင်) ထွက်ပေါ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကိစ္စက... ထင်သလောက်တော့ ချောမွေ့မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ငါ ခံစားနေရတယ်...”</p> <p> </p> <p>အရောင်တလက်လက် တောက်နေသော ဤလေလံအိမ်တော်အတွင်း၌... ‘ဈေးနှိမ်ဝယ်ယူခြင်း’ နှင့် ‘လုယက်ဖျက်ဆီးခြင်း’ တို့ကြားမှ လျှို့ဝှက်တိုက်ပွဲကြီး တစ်ခုမှာ မကြာမီ ပေါက်ကွဲထွက်လာတော့မည် ဖြစ်ချေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save