Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၀) - နောက်ဆုံးပိတ် အစီအစဉ်.... မဝယ်နိုင်ဘူးလား...</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါဆိုရင် အလကား ယူပစ်လိုက်မယ်လေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီး။ ထျန်းကျီခန်းမ လေလံအိမ်တော်။ ဒုတိယထပ်ရှိ အထူးဧည့်သည်တော် သီးသန့်ခန်းအတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က သောက်ရမ်း များပြားလှသည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်းတိတိနှင့် ‘သံစုတ်တုံး’ (နတ်ဘုရားလက်နက် အပိုင်းအစ) ကို လေလံအောင်သွားပြီးနောက်မှာတော့... အခန်းတွင်းက လေထုကြီးဟာ စောစောက ရူးသွပ်မှုတွေမှ တဖြည်းဖြည်းနှင့်.. အထီးကျန် ဆန်တသော အခြေအနေဆီကို ရောက်ရှိသွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>ဗလာကျင်းသွားသည့် သူတို့ရဲ့ အိတ်ကပ်တွေကို စမ်းကြည့်လိုက်ပြီး... စနစ် မျက်နှာပြင်ပေါ်က သုည ဖြစ်နေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး လက်ကျန် စာရင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါမှာတော့... အားလုံးက အမှန်တရား တစ်ခုကို နောက်ဆုံး၌ သဘောပေါက်သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ လုံးဝ (လုံးဝ) မွဲသွားကြပြီ ဆိုတာကိုပေါ့။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... စိတ်လိုက်မာန်ပါ လုပ်မိတာက တကယ့် မိစ္ဆာအစစ်ပဲဟေ့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) က ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးရဲ့ စုဆောင်းထားသမျှ ပိုက်ဆံတွေ အကုန်သုံးပြီး ဝယ်လာသည့် ထိုသံစုတ်တုံးလေးကို မျက်နှာနဲ့ ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း ငွေကြေးရဲ့ နွေးထွေးမှုကို ခံစားကြည့်ဖို့ ကြိုးစားနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း သံချေးနံ့တွေကလွဲလျှင် ဘာမှ မရပါ‌ချေ။</p> <p> </p> <p>“ဒီဟာက တကယ်ပဲ နတ်ဘုရားလက်နက် ဖြစ်ဖို့ မျှော်လင့်ရမှာပဲ... မဟုတ်ရင်တော့ ငါ ဒီသံတုံးကို စားပစ်ရတော့မယ်”</p> <p> </p> <p>“မတွေးနဲ့တော့ကွာ... ပေါ့ပေါ့ပါးပါး နေစမ်းပါ။ အဟောင်းတွေ သွားမှ အသစ်တွေ လာမှာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်၏။ အမှန်တော့ သူကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏ ဓားကို ပြင်ဖို့တောင် ပိုက်ဆံ မကျန်တော့ပါလေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်... လေလံခန်းမ အတွင်းရှိ မီးရောင်များ အားလုံး ရုတ်တရက် ငြိမ်းသွားပြီး... လေလံစင်မြင့်ပေါ်သို့သာ အတောက်ပဆုံးသော မီးမောင်းကြီး တစ်ခု ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသက်ရှူကျပ်မတတ် ကျယ်ပြန့်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ဝိညာဉ်ဖိအားကြီး တစ်ခုက နေရာ တစ်ခုလုံးကို ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားသည်။ ဒီဖိအားကြီးက ယခင်က အကြီးအကဲ ဟွမ် ဆီက ထွက်ပေါ်လာသည့် ဖိအားထက်တောင် ပိုပြီး ပြင်းထန်နေသေးပြီး... မူလဝိဉာဉ် အဆင့်ရဲ့ တံခါးဝကိုတောင် သဲ့သဲ့မျှ ထိခတ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်ရဲ့ မျက်လုံးတွေ ကျဉ်းမြောင်းသွားပြီး... ကိုယ်ဟန်ကို မတ်မတ် ထိုင်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>လေလံဆရာမလေး ဟုန်ယွီ က တည်ကြည်လေးနက်စွာ ရပ်နေပြီး... အထပ်ထပ် ပိတ်လှောင်ထားသော ခရမ်းရွှေရောင် ကျောက်စိမ်း သေတ္တာလေး တစ်လုံးကို လက်နှစ်ဖက်နှင့်.. ကိုင်ဆောင်ကာ ပြသခုံပေါ်သို့ သတိကြီးစွာ တင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တာအိုရောင်းရင်းတို့ရှင်... ဒီနေ့ညရဲ့ နောက်ဆုံးပိတ် အစီအစဉ်ကြီး အကြောင်းကိုတော့ အားလုံးပဲ ကြားပြီးကြလောက်ပြီ ထင်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွီ ရဲ့ အသံက အရင်လို ဆွဲဆောင်မှု မရှိတော့ဘဲ... တည်ကြည်လေးနက်မှုတွေ အပြည့်အဝ ပါဝင်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဟာ... ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဗဟိုဧရိယာရဲ့ မြေပုံ အပိုင်းအစပဲ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဒဏ္ဍာရီတွေ အရဆိုရင်တော့... ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုတာ ရှေးခေတ် နတ်ဘုရားတွေနဲ့ မိစ္ဆာတွေ တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြတဲ့ စစ်မြေပြင်ရဲ့ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ဖြစ်ပြီး... အဲ့ဒီအထဲမှာ ကောင်းကင်ဘုံကို တက်လှမ်းနိုင်မယ့် လျှို့ဝှက်ချက်တွေ၊ ပျောက်ဆုံးနေတဲ့ ကျင့်စဉ်တွေနဲ့ ဝိညာဉ်ရတနာတွေ မရေမတွက်နိုင်အောင် ရှိနေတယ်လို့ ဆိုပါတယ်။ ဒီ မြေပုံ အပိုင်းအစလေးကတော့... ဗဟိုဧရိယာဆီကို လုံခြုံစွာ သွားနိုင်မယ့် လမ်းကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်ရှင်”</p> <p> </p> <p>“အခြေခံ လေလံဈေးကတော့... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ပါရှင်”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>နေရာတစ်ခုလုံး ပွက်လောရိုက်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဈေးကွက်ထဲကလို ဆူညံသံမျိုး မဟုတ်ဘဲ... သြဇာကြီးမားသော ဆရာကြီးတွေရဲ့ အသက်ရှူသံ မြန်လာမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာတဲ့ ဝိညာဉ် ပဲ့တင်ထပ်သံကြီးတွေပဲ ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါးသောင်း... အဆင့်မြင့် တဲ့လား”</p> <p> </p> <p>သီးသန့်ခန်း အတွင်း၌မူ... ခုနလေးတင် အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး နှစ်သောင်း သုံးပစ်လိုက်၍ ဝမ်းနည်းနေကြသော ကစားသမားတွေဟာ ချက်ချင်းပဲ မှင်သက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ငွေလဲလှယ်နှုန်းတွေ အရ တွက်ကြည့်မည် ဆိုလျှင်... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်တုံးဟာ အလယ်အလတ်အဆင့် ကျောက်တုံး တစ်ရာနှင့် ညီမျှပြီး၊ အဆင့်နိမ့် ကျောက်တုံး တစ်ထောင်နှင့် ညီမျှတယ် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ငါးသောင်း ဆိုတာ... အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သန်းငါးရာ တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... ငါ့ကို ခွင့်လွှတ်ပါ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါကမှ တကယ့် ကျင့်ကြံခြင်း လောက အစစ်ကြီးလားဟ။ ဆင်းရဲမွဲတေမှုက ငါ့ရဲ့ စိတ်ကူးဉာဏ်တွေကို ကန့်သတ်ထားတာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ငါတို့ဆီက ရှိသမျှ ပိုက်ဆံ အကုန်စုရင်တောင်... အဲ့ဒီဈေးရဲ့ အစွန်းလေးတောင် မရလောက်ဘူးဟေ”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ လက်ရန်းကို မှီကာ... အောက်ဘက်တွင် ပုံမှန်အားဖြင့် အေးအေးဆေးဆေး နေတတ်ကြသော ဆရာကြီးများ ရူးသွပ်စွာ ဈေးခေါ်နေကြသည်ကို ငေးကြည့်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ခြောက်သောင်းဗျို့” “ရှစ်သောင်း” “တစ်သိန်းဟေ့”</p> <p> </p> <p>လေလံပြိုင်ဆိုင်မှုမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လှပြီး... ဈေးတစ်ကြိမ် ခေါ်လိုက်တိုင်း ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တောင်ကြီး တစ်တောင် ရွေ့လျားသွားသကဲ့သို့ ရှိနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယထပ်တွင် ကြွားဝါနေခဲ့သော သခင်လေးကျောက် ပင်လျှင်... ဤအချိန်တွင်မူ သူ၏ ပါးစပ်ကို လိမ်မာစွာ ပိတ်ထားရသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤ ပြိုင်ဆိုင်မှု အဆင့်အတန်းမှာ သူလို သူဌေးသားပေါက်စလေး ဝင်ပါနိုင်သည့် အဆင့်မျိုး မဟုတ်တော့ပေ။</p> <p> </p> <p>လေလံပွဲတွင် ပါဝင်နေသူများမှာ... အလယ်ပိုင်းတိုက်ကြီးရှိ ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီးများမှ အကြီးအကဲများ သို့မဟုတ်၊ မူလဝိဉာဉ်အဆင့် မွန်းစတား အိုကြီးများ၏ ကိုယ်စားလှယ်များသာ ဖြစ်ချေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ချင်းယန်ဂိုဏ်း က တစ်သိန်းနဲ့ ငါးသောင်း ပေးမယ်”</p> <p> </p> <p>အိုမင်းနေသော အသံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ကစားသမားများက သေချာ ကြည့်လိုက်သောအခါ... ယခင်က ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းကို ဖျက်ဆီးချင်နေခဲ့သော ချင်းရွှမ် အရှင် (ကိုယ်ပွား သို့မဟုတ် ကိုယ်စားလှယ်) ပင် ဖြစ်နေကြောင်း မှတ်မိသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... ချင်းယန်ဂိုဏ်းက အကုန်လုံးကို သိမ်းချင်နေတာလား။ ငါတို့ ကောင်းကင်မိစ္ဆာဂိုဏ်း က နှစ်သိန်း ပေးမယ်ဗျို့”</p> <p> </p> <p>“ဒီမြေပုံကို... ငါတို့ ဓားတစ်သောင်း စံအိမ် က လိုချင်တယ်။ နှစ်သိန်းနဲ့ ငါးသောင်းဟေ့”</p> <p> </p> <p>ဈေးနှုန်းများမှာ တစ်ဟုန်ထိုး မြင့်တက်လာပြီး... မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် သုံးသိန်း အထက်သို့ ရောက်ရှိသွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေရင်း... အခင်းအကျင်းဖြင့် ကာကွယ်ထားပြီး ထောင့်လေး တစ်ခုသာ မြင်နေရသော သားရေ မြေပုံလိပ်ကြီးကို ကြည့်ကာ မျက်မှောင် အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>‘စနစ်ရဲ့ အချက်ပေးချက်တွေအရ ဆိုရင်... ဒီမြေပုံက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ အနာဂတ် တိုးချဲ့မှုတွေ အတွက် အလွန် အရေးကြီးတယ်လေ။ သူတို့သာ ဒါကို ရသွားရင်... အခြားဂိုဏ်းတွေ မရောက်ခင် လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက ပစ္စည်းကောင်းတွေကို အကုန်လုံး ရှင်းထုတ်နိုင်မှာပဲ မဟုတ်လား။’</p> <p> </p> <p>ဒါပေမဲ့... ငါ မဝယ်နိုင်ဘူး၊ တကယ်ကို မဝယ်နိုင်ဘူးလေ။ ငါ့ကိုယ်ငါ ရောင်းစားရင်တောင်မှ အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး သုံးသိန်း ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပါဘူး။</p> <p> </p> <p>ဒီအတိုင်းပဲ... ရပ်ကြည့်နေရတော့မှာလား’</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ဤကိစ္စကို လုံးဝ (လုံးဝ) လက်မခံနိုင်ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... အကြံဉာဏ် တစ်ခုက သူ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p>“နေပါဦး... ငါက အခု စနစ် ဗားရှင်း ၄.၀ ကို သုံးနေတာလေ။ အဲ့ဒီမှာ... ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော မျက်လုံး နဲ့ ဒေတာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်တွေ ပါတယ် မဟုတ်လား”</p> <p> </p> <p>“ဒါက မြေပုံ ဆိုမှတော့... ဒါဟာ ဒေတာတွေပဲပေါ့။ ဒေတာ ဖြစ်နေမှတော့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် ရဲတင်းလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို အနည်းငယ် ပိတ်လိုက်ပြီး... ကိုယ်တွင်းရှိ မူလဝိဉာဉ်ကို အသက်သွင်းလိုက်သည်။ မူလဝိဉာဉ် အဆင့် ပြီးပြည့်စုံခြင်း ၏ ကျယ်ပြောလှသော နတ်ဘုရား အာရုံများမှာ... စနစ်၏ စွမ်းအားများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားပြီး လေလံစင်မြင့်ပေါ်သို့ တိတ်တဆိတ် ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>(စနစ်... ‘မြင်ကွင်းစုံ စကင်ဖတ်ခြင်း’ မုဒ် ကို ဖွင့်လိုက်စမ်း။)</p> <p> </p> <p> </p> <p>(ပစ်မှတ် - ဟို မြေပုံ အပိုင်းအစ။)</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(အခင်းအကျင်းကို ကျော်ဖြတ်ရန် ကြိုးစားနေပါသည်... အားနည်းချက်ကို တွေ့ရှိပါပြီ... ထိုးဖောက် ဝင်ရောက်မှု အောင်မြင်ပါသည်။)</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်၏ အမြင်အာရုံ (စနစ် မျက်နှာပြင်) အတွင်း၌... မူလက မှုန်ဝါးနေသော သားရေလိပ်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းပြတ်သားလာတော့၏။ ၎င်း၏ အပေါ်ရှိ မျဉ်းကြောင်းများ၊ အမှတ်အသားများ၊ မှင်စက်လေးများ အပါအဝင် အရာအားလုံးကို... စနစ်က ဒေတာများ အနေဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ဖတ်ရှုပြီး ကူးယူနေလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>(ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု တိုးတက်မှု အခြေအနေ - ၁၀ ရာခိုင်နှုန်း... ၃၀ ရာခိုင်နှုန်း... ၈၀ ရာခိုင်နှုန်း...)</p> <p> </p> <p>လေလံစင်မြင့်ပေါ်တွင်မူ ဟုန်ယွီ သည် တစ်ခုခုကို အာရုံရလိုက်သည့်အလား ဇဝေဇဝါဖြင့် ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သော်လည်း... ဘာထူးခြားချက်ကိုမှ မတွေ့ရချေ။</p> <p> </p> <p>“သုံးသိန်းခွဲ တစ်ကြိမ်... သုံးသိန်းခွဲ နှစ်ကြိမ်...”</p> <p> </p> <p>လေလံပွဲမှာ အဆုံးသတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ပြီး... နောက်ဆုံးတွင်တော့ ငွေကြေးဓန အင်အား တောင့်တင်းလှသော ‘ဓားတစ်သောင်း စံအိမ်’ က အောင်မြင်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>ဟုန်ယွီ က “သုံးကြိမ်” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည့် အချိန်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>(အချက်ပေးသံ။ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခြင်း ပြီးဆုံးပါပြီ။)</p> <p>(ဂုဏ်ယူပါတယ် ပိုင်ရှင်။ ‘ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဗဟိုဧရိယာ မြေပုံ အပိုင်းအစ (အဆင့်မြင့် ပုံတူ)’ ကို ရရှိသွားပါပြီ။)</p> <p>(မြေပုံ အချက်အလက်များကို စနစ်၏ မြေပုံငယ်လေးထဲသို့ အလိုအလျောက် ထည့်သွင်းပြီး ဖြစ်ပါသည်။)</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ပြီး သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ကာ... သူ၏ နဖူးပေါ်ရှိ ချွေးစေးလေးများကို သတိထားမိလိုက်သည်။ မူလဝိဉာဉ် အဆင့် ဆရာကြီး အမြောက်အမြားရဲ့ မျက်စိအောက်မှာတင် ခိုးကြောင်ခိုးဝှက် လုပ်ရတာက တကယ့်ကို ရင်ခုန်စရာ ကောင်းလှသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ဘာဖြစ်လို့လဲဗျ။ ဈေးတွေ ကြီးလွန်းလို့ လန့်သွားတာလား”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က အနားသို့ တိုးလာပြီး သနားစရာကောင်းသော မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်ဗျာ...ကျွန်တော်တို့က ဆင်းရဲပေမယ့် ဂုဏ်သိက္ခာတော့ ရှိပါတယ်။ အဲ့ဒီ မြေပုံစုတ်လောက်ကို ကျွန်တော်တို့ ဂရုမစိုက်ပါဘူးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ပြန်ကြစို့။ ကျွန်တော်တို့တော့ သွားရည်တွေတောင် ကျနေပြီ” အခြား ကစားသမားများကလည်း ဝင်ရောက် တိုက်တွန်းကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဆင်းရဲလွန်းသဖြင့် ‘စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အောင်ပွဲခံခြင်း’ ကို အတင်းအဓမ္မ လုပ်နေရသော ဤတပည့်များကို ကြည့်ရင်း... ကျန်းချန် က သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် လက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေဟာနယ်ကို ညင်သာစွာ ခေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>(ဆာဗာတစ်ခုလုံးသို့ ကြေညာချက်။ ဂိုဏ်း၏ ဆုလာဘ်များကို ဝေငှပေးလိုက်ပါပြီ။)</p> <p> </p> <p>(အချက်ပေးသံ။ ဂုဏ်ယူပါတယ် တပည့်တို့။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ကျန်းချန် သည် သူ၏ ပြိုင်ဘက်ကင်းလှသော နတ်ဘုရား စွမ်းအင်များကို အသုံးပြုကာ (အလကား ရလာခြင်းကို ဆိုလိုသည်) ‘ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ’ ၏ အသေးစိတ် မြေပုံ အချက်အလက်များကို အောင်မြင်စွာ ရယူနိုင်ခဲ့ပါပြီ။)</p> <p> </p> <p>(ယခုအခါ... ၎င်းမြေပုံကို ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသား အားလုံးထံသို့ အခမဲ့ ဖြန့်ဝေပေးလိုက်ပါပြီ။ ကျေးဇူးပြု၍ ညာဘက် အပေါ်ထောင့်ရှိ မြေပုံငယ်လေးကို နှိပ်ပြီး ကြည့်ရှုနိုင်ပါသည်။)</p> <p> </p> <p>“.....”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ လုံးဝကို ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် မသိစိတ်မှနေ၍ စနစ် မြေပုံကို ဖွင့်ကြည့်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>ယခင်က မည်းမှောင်နေခဲ့သော “ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာ” ဧရိယာကြီးမှာ... ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းအပေါ်တွင်... လမ်းကြောင်းများ၊ မွန်းစတား ဖြန့်ကျက်မှု အနေအထားများနှင့်... (စနစ်က ခန့်မှန်းပေးထားသော) ရတနာသေတ္တာ တည်ရှိရာ နေရာများကိုပါ အသေးစိတ် မှတ်သားပေးထားသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ဒီမြေပုံက... ခုနလေးတင် လေလံပစ်သွားသော အပိုင်းအစ မြေပုံထက်တောင် ပိုပြီး အသေးစိတ် ကျနေသေးသည်လေ။</p> <p> </p> <p>“ဘုရားရေ...”</p> <p> </p> <p>“အလကား ရတာလား။ ပိုက်ဆံပေးဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးလား”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက တကယ့် အမိုက်စားပဲဗျာ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး သက်တော်ရာကျော် ရှည်ပါစေဗျို့။ ဒါက ဒဏ္ဍာရီထဲက ‘ငါ အကုန်လုံး လိုချင်တယ်’ ဆိုတဲ့ အကွက်ကြီးပဲလားဗျ”</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... ဟို အရူးတွေကတော့ သုံးသိန်းခွဲတောင် ပေးလိုက်ရပြီး ဘာမှလည်း အထောက်အကူ မဖြစ်လောက်ဘူးဗျို့။ ကျွန်တော်တို့က တစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ အကုန်လုံး ရသွားတာပဲဟေ့”</p> <p> </p> <p>သီးသန့်ခန်း အတွင်း၌... ချက်ချင်းပင် ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော လေထုကြီး ဖုံးလွှမ်းသွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ... အောက်ဘက်တွင် သုံးသိန်းခွဲတောင် အကုန်ခံပြီး ဝယ်ထားရသော မြေပုံ အပိုင်းအစလေးကို ကိုင်ကာ ပြုံးဖြီးဖြီး ဖြစ်နေသည့် ဓားတစ်သောင်း စံအိမ်မှ အကြီးအကဲကို... သနားစရာကောင်းပြီး လှောင်ပြောင်လိုသည့် အကြည့်များဖြင့် ငုံ့ကြည့်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ပန်းချီကား တစ်ချပ်ကို သုံးသိန်းခွဲ တဲ့လား။ ကျွတ်... ကျွတ်... ပိုက်ဆံတွေ ပေါပြီး အ တယ်ဆိုတာ ဒါမျိုးကို ခေါ်တာပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှူး... တိုးတိုး။ လူမသိစေနဲ့လေဗျာ... ငါတို့က ‘အရင်းအမြစ် မျှဝေသုံးစွဲနေတာ’ ဆိုတော့... သူတို့ ကြားသွားရင် ငါတို့တော့ အသေပဲဟ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး သူ၏ ဝတ်ရုံစများကို သေသပ်အောင် ပြင်လိုက်ကာ... အလွန်တရာ ကျေနပ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>(သွားကြစို့လေ။)</p> <p> </p> <p>“လေလံပွဲလည်း ပြီးပြီဆိုတော့... ငါတို့ ပြန်ကြတာပေါ့”</p> <p> </p> <p>“ဒီမြေပုံလည်း ရပြီဆိုတော့... အဲ့ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုတဲ့ နေရာကို သွားပြီး... ဒီ ဆရာကြီးတွေကို အံ့သြစရာလေး နည်းနည်းလောက် ပေးရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီလေ...”</p> <p> </p> <p>ဒီနေ့ညမှာတော့... ထျန်းကျီခန်းမကြီးက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး မြတ်သွားဝောာ့သည်။ သို့သော်လည်း အကြီးမားဆုံး အောင်နိုင်သူများကတော့... အရေးအကြီးဆုံး သတင်းအချက်အလက်တွေကို တစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ ယူသွားနိုင်ခဲ့တဲ့ ‘အလကား လာစားသွားသူများ’ ပင် ဖြစ်ချေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p>


Save