Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၁) - လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဖွင့်လှစ်ခြင်း....</h2> <h2 style="text-align: center;">လူရိုးလူကောင်းတွေကသာ တံခါးမကြီးကနေ ဝင်ကြတာလေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~သုံးရက် ကြာပြီးနောက်... ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာရှိ ချန်ဝူချောက်ကမ်းပါးကြီး၌ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ ချန်ဝူတောင်တန်း တစ်ခုလုံးတွင် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အရှုပ်ထွေးဆုံးနှင့် အန္တရာယ် အများဆုံး ဧရိယာ ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် လူသူအရိပ်အယောင် ကင်းမဲ့နေတတ်သော်လည်း... လွန်ခဲ့သော ရက်အနည်းငယ် အတွင်း၌မူ အလံတံခွန်များ တလွင့်လွင့်နှင့် ပွက်လောညံနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား... ဒဏ္ဍာရီလာ ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ဝင်ပေါက်မှာ ချောက်ကမ်းပါးကြီး အထက်ရှိ လေဟာနယ် ဆုံမှတ်တစ်ခု၌ တည်ရှိနေသောကြောင့်ပင်။</p> <p> </p> <p>ယခုအချိန်တွင်... ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်း၊ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်မှ သခင်ကြီး သုံးဆယ့်ခြောက်ဦး နှင့်... သတင်းကြား၍ အပြေးအလွှား ရောက်ရှိလာကြသော မရေမတွက်နိုင်သည့် တစ်ကိုယ်တော် ကျင့်ကြံသူများမှာ နေရာတစ်ခုလုံးကို လုံးဝ (လုံးဝ) ဝိုင်းရံထားကြလေပြီ။ ကောင်းကင်ယံတွင် ဓားပျံများနှင့် လေလှေများ ပြည့်နှက်နေပြီး... မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း တဲအိမ်များက အဆုံးအစမဲ့ ခင်းကျင်းထားရာ... ယခင် ‘မိစ္ဆာ တစ်သောင်း တွေ့ဆုံပွဲ’ ထက်ပင် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမို ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အချိန်ကျရောက်ပြီ... အခင်းအကျင်းကို ဖွင့်ကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ချင်းယန်ဂိုဏ်း၏ ဂိုဏ်းချုပ် ချင်းရွှမ် အရှင် ၏ ကျယ်လောင်လှသော ဟိန်းဟောက်သံကြီးနှင့်အတူ... အစွမ်းထက် မူလဝိဉာဉ်အဆင့် ပညာရှင် အမြောက်အမြားက ပူးပေါင်းကာ မှော်ပညာများကို လွှတ်ထုတ်လိုက်ကြသည်။ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော ဝိညာဉ်အလင်းတန်းများမှာ လေဟာနယ်ရှိ အမှတ်တစ်ခုတည်းဆီသို့ စုပြုံ ကျရောက်သွားပြီး... လှိုင်းဂယက်များ ထဖြစ်သွားစေတော့၏။ ထိုစဉ်... တိမ်တိုက်များ ကြားမှနေ၍ ပေရာချီ မြင့်မားပြီး ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော ဧရာမ ကြေးဝါတံခါးကြီး တစ်ချပ် ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>တံခါးကြီးမှာ တင်းကျပ်စွာ ပိတ်ထားပြီး... ၎င်း၏ အပေါ်တွင် အစွမ်းထက်လှသော အခင်းအကျင်း အလင်းတန်းများက စီးဆင်းနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“တာအိုရောင်းရင်းတို့... ပူးပေါင်းပြီး အခင်းအကျင်းကို ဖျက်ဆီးကြစို့”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း... ဒိုင်း...”</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော မှော်ရတနာများနှင့် ဓားပျံများမှာ ကြေးဝါတံခါးကြီးဆီသို့ နားကွဲမတတ် အသံကြီးများနှင့်အတူ ဝင်ရောက် တိုက်မိကုန်ကြသည်။ ဤသည်မှာ ကျင့်ကြံခြင်းလောကမှ လျှို့ဝှက်နယ်မြေများကို စူးစမ်းရှာဖွေရာတွင် အသုံးပြုလေ့ရှိသော ပုံမှန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းပင် ဖြစ်ချေသည်... (အကြမ်းဖက်ခြင်း၊ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာနှင့် တရားဝင် ဝင်ရောက်ခြင်း)။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား...</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ အာရုံစိုက်မှုများက ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ကြေးဝါတံခါးမကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိနေကြချိန်တွင်...</p> <p> </p> <p>ထိုနေရာနှင့် မိုင်သုံးဆယ်ခန့် ကွာဝေးသော၊ ခါးလောက်ရှိသည့် ပေါင်းပင်များ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် လူသူကင်းမဲ့သော ကျောက်တောင် ကုန်းရိုင်းလေး တစ်ခု၌...</p> <p> </p> <p>“ဖူး... ဖူး... သောက်ကျိုးနည်း နေရာစုတ်ကြီး... ပင့်ကူအိမ်တွေချည်းပဲဟေ့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) သည် လမ်းရှင်းရန်အတွက် သူ၏ သံမဏိ ဂေါ်ပြားကြီးကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေပြီး... ပါးစပ်ထဲသို့ ဝင်လာသော မြက်မြစ်များကို ရွံရှာစွာဖြင့် ထွေးထုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ပေးလိုက်တဲ့ မြေပုံက တကယ်ရော ယုံရလို့လားဗျာ။ ဒီလို ခွေးချေးနင်းမိမယ့် နေရာမျိုးမှာ... ဘယ်လိုလုပ် ဝင်ပေါက် ရှိနေမှာလဲကွ”</p> <p> </p> <p>“ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်းပါကွာ... မြေပုံ ညွှန်ပြတဲ့အတိုင်းသာ လိုက်ခဲ့”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က စနစ် မြေပုံငယ်လေးပေါ်ရှိ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်နေသော အစိမ်းရောင် မြှားလေးကို ကြည့်ရင်း... ခေါင်းပင် မလှည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။ “စနစ်က ပြနေတာတော့... ဒီနေရာမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေရဲ့ ဗဟိုဧရိယာဆီကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားစေမယ့် ‘လေဟာနယ် အက်ကွဲကြောင်း’ ရှိတယ်တဲ့။ သာမန် အရပ်စကားနဲ့ ပြောရရင်တော့... နောက်ဖေးပေါက် ပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p>အပြည့်အဝ လက်နက်တပ်ဆင်ထားကြသော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမား အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ... ဆုချင်းကော နှင့် ကျန်းချန် (အာရုံစိုက်မခံရစေရန် သာမန် အရပ်ဝတ် အရပ်စားများကို လဲလှယ် ဝတ်ဆင်ထားသည်) တို့နှင့်အတူ သူခိုးများပမာ ကျောက်တုံးပုံကြီးများ ကြားတွင် တိုးဝှေ့ သွားလာနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်... လိပ်ခွံတစ်ခုနှင့် တူသော ဧရာမ ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံး၏ အနောက်ဘက်၌ အုပ်စုကြီး ရပ်တန့်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ရောက်ပြီဗျို့... ဒီနေရာပဲ”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ဝိုင်းအုံ ကြည့်ရှုလိုက်ကြရာ... ချက်ချင်းပင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်တုံးကြီး၏ အောက်ခြေတွင်... အလင်းရောင် ကင်းမဲ့နေပြီး၊ မီတာဝက်ခန့်သာ အမြင့်ရှိကာ... ချောကျိကျိ ရေညှိများ ဖုံးလွှမ်းနေသည့် မြေတွင်းပေါက်လေး တစ်ခု ရှိနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>တွင်းဝတွင် ခြောက်သွေ့နေသော နွယ်ပင်အချို့ တွဲလောင်းကျနေပြီး... အေးစက်သော လေများ တစ်ချက်တစ်ချက် တိုက်ခတ်လာတတ်၏။ ကြည့်ရသည်မှာ ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ တွင်းအောင်းရာ နေရာ၊ သို့မဟုတ် ဂူဖောက်သမားများ တူးထားသော တွင်းပေါက်နှင့်ပင် တူနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက...”</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော သည် ဒူးခေါင်းလောက်တောင် မမြင့်သော ထိုတွင်းပေါက်လေးကို စိုက်ကြည့်ရင်း... နှုတ်ခမ်းများပင် ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတော်စင်မလေး တစ်ဦး၏ တည်ငြိမ်မှုများမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ပြိုကျလုနီးပါး ဖြစ်နေပြီလေ။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... ဒါက... ရှင်ပြောတဲ့ ဖြတ်လမ်း ဆိုတာလားဟင်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် မှာမူ တုန်လှုပ်ခြင်း မရှိဘဲ... တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို ရေပက်မဝင်အောင် ပြောဆိုနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မဟာတာအိုမှာ လမ်းစဉ် ငါးဆယ် ရှိပြီး... ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုမှာ လမ်းစဉ် လေးဆယ့်ကိုးသွယ် ရှိတယ်။ လူသားတွေအတွက်တော့ မျှော်လင့်ချက် တစ်လမ်းတည်းသာ ကျန်ရစ်တယ်လေ။ ဒီပေါက်က ကြည့်ရတာ ခွေးတိုးပေါက်နဲ့ တူပေမယ့်... တကယ်တမ်းတော့ ကောင်းကင်ဘုံက ကံစပ်တဲ့ သူတွေအတွက် ချန်ထားပေးခဲ့တဲ့ မျှော်လင့်ချက် ရောင်ခြည်လေး တစ်ခုပဲ ဒါကို ‘ရိုးရှင်းမှုဆီသို့ ပြန်လည် သွားရောက်ခြင်း’ လို့ ခေါ်တာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ဟွန်း... ခွေးတိုးပေါက်ကနေ တွားသွားရမှာကိုများ... ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်တဲ့ စကားတွေ သုံးနေရတာလဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း က ဂေါ်ပြားကို ခါးတွင် ထိုးထည့်လိုက်ပြီး... ပါးစပ်မှ ညည်းတွားနေသော်လည်း၊ သူ၏ လုပ်ရပ်များကမူ စကားနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်။ သူသည် မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက်သား နေလိုက်ပြီး... ပေကြိုး တစ်ခွေကို ထုတ်ကာ တွင်းပေါက်၏ အချင်းကို တိုင်းတာလိုက်ပြီးနောက်၊ ပညာရှင် ပီသစွာဖြင့် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“အချင်းက ၅၅ စင်တီမီတာ ဆိုတော့... နည်းနည်းတော့ ကျဉ်းတယ်ဗျ။ ဒါပေမဲ့... တွင်းနံရံတွေက ကျောက်သားတွေနဲ့ ဖွဲ့စည်းထားတာမို့လို့ သောက်ရမ်း ခိုင်ခံ့ပြီး ပြိုကျမှာ မဟုတ်ဘူး။ မြေပြင်ကတော့ နည်းနည်း ချောနေတယ်... ဒါကြောင့် တွားသွားတဲ့အခါ မြေကြီးကို သေချာ ဆုပ်ကိုင်ဖို့တော့ သတိထားကြဦးနော်”</p> <p> </p> <p>“ကျုပ် အရင် သွားမယ်ဗျို့”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း မှာ ပေကျံမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း မရှိဘဲ... သွက်လက်သော ငါးရှဉ့်အိုကြီး တစ်ကောင်ပမာ ရွှံ့ဗွက်များထဲသို့ လျှောတိုက် ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ မျက်စိတစ်မှိတ် အတွင်းမှာပင် ပျောက်ကွယ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... ဦးလေးကျန်း ကတော့ တကယ့် အမိုက်စားပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပစ္စည်းကောင်းတွေအတွက်ကွာ... ငါလည်း သွားပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆောင်လမ်းပြ ရှိသွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ကစားသမားများမှာ ချက်ချင်းပင် သူတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာများကို ဘေးချိတ်လိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဧရာမ အကျိုးအမြတ်ကြီးနှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် မျက်နှာပန်း လှဖို့ဆိုတာ ဘာမှ အရေးမပါတော့ပါလေ။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက် မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက်သား နေကြပြီး... တွင်းထဲသို့ တိုးဝင်ရန် တန်းစီနေကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး... ငါ့ဖင်ကို လာမတွန်းနဲ့လေကွာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဘယ်ကောင် ဖိနပ်ချွတ်ထားတာလဲဟ။ အနံ့က သောက်ရမ်း ဆိုးတာပဲဟာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှေ့ကကောင်တွေ မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းပါ... အနောက်ကလူတွေ ညပ်နေပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းမှာ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ရယ်စရာကောင်းသလို၊ အလွန်တရာ ဖရိုဖရဲလည်း ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ အလှည့် ရောက်သောအခါတွင်မူ... ပြဿနာ စတက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ပေါင်နှစ်ရာကျော် အလေးချိန်ရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာကြီးနှင့်... လေးလံလှသော အမည်းရောင် သံမဏိ ချပ်ဝတ်ကြီးတို့ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ... သူ တွင်းဝ၌ မှောက်ချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ဖော့ဆို့ကြီး တစ်ခုပမာ အံဝင်ခွင်ကျ ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အား... အား...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အတင်း တိုးဝင်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း... သူ၏ စည်ပိုင်းလုံးပမာ ဗိုက်ကြီးက အကြီးမားဆုံး အတားအဆီး ဖြစ်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညပ်နေပြီ... ညပ်နေပြီဗျို့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကိုယ်တစ်ဝက်က တွင်းထဲရောက်နေပြီး... အပြင်ဘက်သို့ ထွက်နေသော ဖင်ကြီးနှင့် ခြေထောက်များမှာ လေထဲတွင် ရူးသွပ်စွာ ကန်ကျောက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကယ်ကြပါဦးဗျို့... ကျုပ် အထဲဝင်လို့လည်း မရဘူး၊ အပြင်ထွက်လို့လည်း မရတော့ဘူးဟေ့။ တစ်ယောက်ယောက်.. ကျုပ်ကို လာတွန်းပေးကြပါဦး”</p> <p> </p> <p>“ဟိုက်... မင်းလို ဖက်တီးကတော့ ဝိတ်ချဖို့ လိုနေပြီကွ”</p> <p> </p> <p>ခွန်အားကြီးသော အခြား ကစားသမားများမှာ မတတ်သာဘဲ ရှေ့သို့ တိုးလာကြပြီး... လူအချို့က ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ ဖင်ကြီးကို အားကုန် ကန်ကျောက်ရင်း အသံပြိုင် အော်ဟစ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တစ်... နှစ်... သုံး... သွားစမ်းဟေး”</p> <p> </p> <p>“ဗွပ်...”</p> <p> </p> <p>ဖော့ဆို့ကို ဆွဲနုတ်လိုက်သည့်အလား အသံကြီး တစ်ခုနှင့်အတူ... ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ နောက်ဆုံးတွင်တော့ တွင်းထဲသို့ အကန်ခံလိုက်ရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တွင်းနက်ကြီး အတွင်းမှ သူ၏ ပဲ့တင်ထပ်နေသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>အမျိုးသား ကစားသမားများ အားလုံး တွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားပြီးနောက်... တွင်းဝတွင် ကျန်းချန် နှင့် ဆုချင်းကော နှစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော သည် ရွှံ့ဗွက်များနှင့် အမည်မသိ အကျိအချွဲများ ဖုံးလွှမ်းနေသော တွင်းပေါက်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း... မျက်နှာလေး ဖြူရော်နေပြီး မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့ခြင်းများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။ လမ်းဘေးရှိ ဖုန်မှုန့်လေးများကိုပင် ရွံရှာတတ်သော နတ်မိမယ်လေး တစ်ပါး အတွက်မူ... ဤကဲ့သို့သော တွင်းပေါက်ထဲသို့ တွားသွားရခြင်းမှာ သေရသည်ထက်ပင် ပိုမို ဆိုးရွားနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... တကယ်ပဲ တခြား လမ်းကြောင်း မရှိတော့ဘူးလားဟင်...” သူမက မျက်ရည်များ ဝဲလျက် တုန်ယင်သော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်ရှာ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး ကောင်းကင်ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။ “တံခါးမကြီးမှာ အနည်းဆုံး လူသောင်းချီ ရှိနေတယ်လေ။ အဲ့ဒီကနေ ဝင်မယ်ဆိုရင် သွေးထွက်သံယို အသေအလဲ တိုက်ခိုက်ရမှာပဲ။ ဒီနေရာက နည်းနည်း ညစ်ပတ်ပေမယ့်... တန်းစီစရာ မလိုဘဲ ဗဟိုဧရိယာဆီကို တိုက်ရိုက် ရောက်သွားမှာ”</p> <p> </p> <p>“ပိုပြီး အစွမ်းထက်ချင်တယ် ဆိုရင်တော့... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နှိမ့်ချတတ်ဖို့ သင်ယူရမှာပဲလေ”</p> <p> </p> <p>စကားအဆုံးတွင်... ကျန်းချန် သည် အကြံတစ်ခု ရသွားပြီး မိမိကိုယ်ကိုယ် ဖုန်ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်း တစ်ခု (မူလဝိဉာဉ်အဆင့်၏ အထူး အခွင့်အရေး) ဖန်တီးလိုက်ကာ... ကျက်သရေရှိစွာ ခါးညွတ်၍ တွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော မှာ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ကာ အချိန်အတော်ကြာအောင် ရုန်းကန်နေရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့... သူမသာ မဝင်ခဲ့လျှင် ဤလူသူကင်းမဲ့သော တောရိုင်းထဲ၌ တစ်ယောက်တည်း ကျန်ရစ်ခဲ့မည်။ ဂိုဏ်းက လိုက်ဖမ်းခံရတော့မည်ကို သဘောပေါက်သွားကာ... မျက်လုံးများကို စုံမှိတ်ပြီး ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာစွာ ချလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဖြစ်ချင်ရာ ဖြစ်တော့ဟယ်...”</p> <p> </p> <p>သူမသည် သေရွာသွားမည့် စစ်သည်တော် တစ်ဦးပမာ... ဖြူလွလွ ဝတ်ရုံလေးကို တင်းကျပ်စွာ ရစ်ပတ်လိုက်ပြီးနောက်၊ မြေပြင်ပေါ်၌ မှောက်လျက်သား နေကာ... ‘လွတ်လပ်မှု’ ဆီသို့ ဦးတည်နေသော မှောင်မည်းပြီး ညစ်ပတ်လှသည့် တွင်းပေါက်ကြီးထဲသို့ တွားသွား ဝင်ရောက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>အမွှေးတိုင် တစ်ဝက်ခန့် လောင်ကျွမ်းပြီးချိန်တွင်။ ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေသော ထူးဆန်းသည့် လေဟာနယ် တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကြီးမှာ ခရမ်းရောင် သမ်းနေပြီး... မြေပြင်ပေါ်တွင်လည်း အပြင်လောက၌ မျိုးသုဉ်း ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သော ထူးခြားဆန်းပြားသည့် ပန်းမန်များ ဖုံးလွှမ်းနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>စိမ်းလန်းစိုပြေလှသော ဆေးပင် ဥယျာဉ် တစ်ခု၏ ဘေးနားရှိ... ပုန်းကွယ်နေသော ကျောက်တုံးပုံကြီး တစ်ခု။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... ကျောက်တုံးပုံကြီးမှာ ရုတ်တရက် လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖူး...”</p> <p> </p> <p>ရွှံ့များ ပေကျံနေသော ဝဖြိုးလှသည့် ခေါင်းကြီး တစ်လုံးသည်... ကျောက်တုံး အက်ကွဲကြောင်း ကြားမှနေ၍ ထွက်ပေါ်လာပြီး၊ လတ်ဆတ်သော လေကို အားပါးတရ ရှူရှိုက်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ... ငါ အသက်ရှင်သေးတယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အသည်းအသန် တွားသွား ထွက်လာပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ပက်လက်လန် လဲကျသွားသည်။ ချက်ချင်းဆိုသလိုပင်... တစ်ယောက်ပြီး တစ်ယောက်၊ ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး ရွှံ့မျောက်များပမာ ဖြစ်နေသော ကစားသမားများ ထွက်ပေါ်လာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ... သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများနှင့် ညည်းတွားမှုများ အားလုံးမှာ ချက်ချင်းပင် လွင့်စင် ပျောက်ကွယ်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ရှေ့မှောက်ရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကြီး အတွင်း၌... အံ့မခန်း သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ ပြည့်နှက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။ [နှစ်ထောင်ချီ သွေးသီး]၊ [ခရမ်းရွှေရောင် ဂျင်ဆင်း]၊ [နဂါးပုံစံ မြက်ပင်]... အပြင်လောကမှာ ဆိုရင် သွေးထွက်သံယို အသေအလဲ လုယူကြရမယ့် ဒီ ရတနာတွေက... ဒီနေရာမှာတော့ ဂေါ်ဖီထုပ်တွေလို နေရာတိုင်းမှာ ရှိနေပါလား။</p> <p> </p> <p>ထို့ထက် ပိုအရေးကြီးသည်ကတော့...</p> <p> </p> <p>ဒီနေရာမှာ ဘယ်သူမှ မရှိပါချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>တံခါးမကြီးရဲ့ တစ်ဖက်ခြမ်းမှာ ရှိနေတသော ဂိုဏ်းအသီးသီးက အခင်းအကျင်းတွေကို ဖျက်ဆီးဖို့ အသည်းအသန် ကြိုးစားနေကြတုန်း အချိန်မှာပင်... သူတို့တွေက ရတနာသိုက်ကြီးရဲ့ ဗဟိုချက်မှာ နေရာယူပြီးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝူးဟူး ...</p> <p> </p> <p>“ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီဟေ့။ ငါတို့ တစ်ဖွဲ့တည်း အကုန် သိမ်းလို့ ရပြီ”</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... ဒါက နောက်ဖေးပေါက်ကနေ ဝင်ရတဲ့ အရသာ ဆိုတာလားကွ”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ နေရာ၌ပင် ခုန်ပေါက်နေကြပြီး... သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ ဝိညာဉ်ဆေးပင်များထက်ပင် ပိုမို စိမ်းလန်း တောက်ပနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“လုကြစမ်း... မြက်တစ်ပင်တောင် အရှင် မထားခဲ့နဲ့ဟေ့”</p> <p> </p> <p>ရှန်နွန် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်နေပြီး... ဧရာမ ဂုန်နီအိတ်ကြီး တစ်လုံးကို ထုတ်ကာ အနီးဆုံးရှိ နှစ်ထောင်ချီ သွေးသီး ဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဟာတွေ... အကုန်လုံး ငါ့ဟာတွေပဲ။ ငါ နတ်ဆေးတွေ ဖော်စပ်တော့မယ်ဗျို့”</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထကပ်ဘေး ၏ ကျိုင်းကောင် အုပ်ကြီးသည်... ဤ မပွင့်လန်းသေးသော အပျိုစင် နယ်မြေကြီးဆီသို့ တရားဝင် ဆင်းသက်လာခဲ့လေပြီ ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save