Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၂) - ကျိုင်းကောင် ကပ်ဘေးကြီး.... လျှို့ဝှက်နယ်မြေထဲက အဖြစ်ဆိုးကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ။ အပြင်ဘက်ရှိ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကြီး အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာမှာ မူလက ရှေးဟောင်း ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပြည့်နှက်နေပြီး စိမ်းလန်းစိုပြေလှသော ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကြီး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တိုင်အောင် မည်သူတစ်ဦးတစ်ယောက်မှ ခြေမချခဲ့ဖူးသဖြင့်... ရေတွက်၍ပင် မရနိုင်လောက်အောင် များပြားလှသော ရှားပါး ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် သစ်သီးများ ရှင်သန် ကြီးထွားနေခဲ့သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... ယခု အခိုက်အတန့်တွင်မူ ထိုနေရာ၌ ကြောက်မက်ဖွယ် ကပ်ဘေးကြီး တစ်ခု ဆိုက်ရောက်နေချေပြီ။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်လုပ်ကြစမ်းဟေ့... လက်သွက်ခြေသွက် လုပ်ကြကွား”</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် ပြန့်ပြူးနေသော ကျောက်ဆောင်ကြီး တစ်ခုပေါ်တွင် မတ်တတ်ရပ်ကာ... ‘ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆေးပင်ခူး အဖွဲ့’ (အမှန်တော့ ဂေါ်ပြားများဖြင့် ဖရိုဖရဲ တူးဆွနေသော ဆောက်လုပ်ရေး အလုပ်သမား တစ်အုပ်) ကို အော်ဟစ် ကွပ်ကဲနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အမြစ်ကအစ ဆွဲနှုတ်ကြ... ဘာအမြစ်မှ အကျန်မခံနဲ့။ ချန်ထားခဲ့ရင် တခြားကောင်တွေ အချောင်ရသွားလိမ့်မယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p>“ဟိုသစ်ပင်ပေါ်က အသီးတွေကို လှမ်းမမီဘူး ဟုတ်လား... အပင်ကိုပါ ခုတ်လှဲပစ်လိုက်လေကွာ။ အဲ့ဒီ သစ်သားတွေက အရမ်းကို  အသုံးဝင်တာကွ”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အဖျက်အဆီး ကွပ်ကဲမှု အောက်တွင်... ကစားသမားများမှာ အလွန်တရာ အံ့မခန်း အလုပ်တွင်ကျယ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း ၁ - မြေကြီး တစ်စက်တောင် ချမ်းသာ မပေးခြင်း)</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) သည် ခရမ်းရွှေရောင် ဂျင်ဆင်း ခင်းကြီးထဲတွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤဂျင်ဆင်းမျိုးမှာ အပြင်လောကတွင် ရှာဖွေရန် အလွန်တရာ ခဲယဉ်းလှသော်လည်း... ဤနေရာတွင်မူ မုန်လာဥဖြူများပမာ ပေါများပြည့်နှက်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သူသည် ပရော်ဖက်ရှင်နယ် ဆေးပင်ခူး ဂေါ်ပြားများကိုပင် အသုံးမပြုတော့ဘဲ... သူ၏ စစ်သုံး ဂေါ်ပြားကြီးဖြင့် ဂျင်ဆင်းများကို မြေကြီးများနှင့်ပါမကျန် “ဗွပ်” ခနဲ ဆွဲတူးထုတ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီ မြေကြီးတွေက ကြည့်ရတာ မဆိုးဘူးပဲ...ခရမ်းရောင်လေးတွေတောင် သမ်းနေတယ်။ အာဟာရဓာတ်တွေ သောက်ရမ်း ပြည့်ဝနေမှာ သေချာတယ်ဗျာ”</p> <p> </p> <p>သူသည် တွင်းထဲရှိ မြေကြီးများကိုပင် အလွတ်မပေးဘဲ... ဂုန်နီအိတ် တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်ကာ အတင်း ဖိသိပ်ထည့်နေရင်း တတွတ်တွတ် ရေရွတ်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒါတွေ အိမ်ပြန်သယ်သွားပြီး ငါ့ရဲ့ ပက်ပါလေး ရဲ့ ဝက်ခြံကို ခင်းပေးရမယ်။ ခရမ်းရွှေရောင် ဝက် အဖြစ်များ ဆင့်ကဲပြောင်းလဲသွားမလား မသိဘူးနော်...”</p> <p> </p> <p>အခြား ကစားသမားများကလည်း သူ့ကို အတုယူကာ လိုက်လံ တူးဆွကြသည်။ ရလဒ်အနေဖြင့်... မူလက ညီညာပြန့်ပြူးနေသော ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် လမျက်နှာပြင်ပမာ ချိုင့်ခွက်တွေ ဗလပွဖြင့် စုတ်ပြတ်သတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း ၂ - အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခြင်း)</p> <p> </p> <p>အခြား တစ်ဖက်တွင်မူ... ကျောက်ကပ်ကြော် သည် အလွန်တရာ တန်ဖိုးကြီးလှသော မီးတောက်သီး အပင်များကို စိုက်ကြည့်နေသည်။ အပင်များပေါ်တွင် နီရဲတောက်ပနေသော အသီးများ ပြည့်နှက်နေပြီး... ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသော အမွှေးနံ့များကို ထုတ်လွှတ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီအသီးတွေနဲ့ သကြားလုံး လုပ်စားရင်တော့ သောက်ရမ်း မိုက်မှာပဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>သူသည် အသီးများ အားလုံးကို အမြန် ခူးဆွတ်လိုက်သော်လည်း... ထိုမျှနှင့် အားမရသေးချေ။ သစ်ပင်၏ ပင်စည်ကို လက်ဖြင့် ပွတ်သပ်ကြည့်လိုက်ပြီး... ချောမွေ့လှသော အထိအတွေ့ကို ခံစားလိုက်ရသောအခါ...</p> <p> </p> <p>“ဒီ သစ်သားက... ထိပ်တန်း သစ်သီးမီးသွေး လုပ်ဖို့ ကွက်တိပဲဟ။ အသားကင်တဲ့ နေရာမှာ သုံးလိုက်ရင်... အနံ့ကတော့ လုံးဝ ရှယ်ဖြစ်သွားမှာ အသေအချာပဲ”</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ခုတ်ကြစမ်း... အကုန်လုံး သယ်သွားကြမယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p>သို့ဖြစ်ရာ... မိနစ်အနည်းငယ် အတွင်းမှာပင် နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော ဝိညာဉ်သစ်သီး အပင်ကြီးများမှာ... ပုဆိန်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော ကစားသမား တစ်အုပ်၏ ခုတ်လှဲခံလိုက်ရပြီး၊ အပိုင်းပိုင်း ခုတ်ထစ်ခံရကာ ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များ အတွင်းသို့ အတင်း ထိုးသိပ် ထည့်ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း ၃ - ပိုက်ဆံကိုတင် မကဘူး... အသက်ကိုပါ လုယူခြင်း)</p> <p> </p> <p>အပင်များ သာမက... ထိုနေရာရှိ မိစ္ဆာသားရဲများပင် ဘေးဒုက္ခ ဆိုက်ကုန်ကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို စောင့်ကြပ်နေရသော [ချပ်ဝတ် ကြံ့ကြီး (အဆင့် ၂ အစောပိုင်း)] တစ်ကောင်သည်... မည်သူက ၎င်း၏ အိပ်စက်ခြင်းကို လာရောက် နှောင့်ယှက်နေသနည်း ဟု ကြည့်ရှုရန် ၎င်း၏ တွင်းထဲမှ တွားသွား ထွက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော် အပြင်သို့ ထွက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... အစိမ်းရောင် တောက်နေသော မျက်လုံးပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့်၏ ဝိုင်းဝန်း စိုက်ကြည့်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး... ဂိတ်စောင့် မွန်းစတားကြီးဟေ့။ ပစ္စည်းကောင်းတွေ သေချာပေါက် ကျမှာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အသေ မသတ်ကြနဲ့နော်... အရှင်ဖမ်းကြစမ်း။ ငါ အဲ့ကောင်ကြီးကို စီးဖို့ လိုချင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကြံ့ကြီးမှာ ဘာဖြစ်မှန်းပင် မသိလိုက်ရမီ... မရေမတွက်နိုင်သော ထောင်ချောက် ကြိုးကွင်းများနှင့် တံငါပိုက်ကွန်များ၏ ရစ်ပတ် ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံလိုက်ရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူး...”</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် အော်ဟစ်လိုက်ရပြီး... လူသန်ကြီး တစ်အုပ်၏ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဖိကြိတ် ပွတ်ဆွဲခြင်းကို ခံလိုက်ရရှာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်တွင်မူ... ဝိညာဉ်ဆေးပင်များကို ကာကွယ်ရန် ပျက်ကွက်သွားရုံသာမက၊ ၎င်း၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ချပ်ဝတ် အချပ်ရေ အတော်များများပင် ခွာယူခံလိုက်ရပြီး ဒိုင်းကာများ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားဝောာ့၏။ နောက်ဆုံးတွင်တော့... အဝတ်ဗလာဖြင့် သားရဲယဉ်ပါး အိတ်ထဲသို့ အတင်းအဓမ္မ ထိုးသိပ် ထည့်ခံလိုက်ရတော့သည် ။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက်ခန့် အတွင်းမှာပင်...</p> <p> </p> <p>စတုရန်းမိုင် အနည်းငယ်ခန့် ကျယ်ဝန်းသော ဤ ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်လေးမှာ... ဆာလောင်နေသော ဝံပုလွေ ကောင်ရေ တစ်သိန်းခန့် ဖြတ်သန်းသွားသည့်အလား စုတ်ပြတ်သတ်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဆေးပင်များ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်သစ်ပင်များ မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများလည်း မရှိတော့ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကြည့်လို့ ကောင်းသော ကျောက်ခဲလေးများကိုပင် ပြောင်သလင်းခါအောင် ယူဆောင်သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကျန်ရစ်ခဲ့သည်မှာ... လုံးဝ (လုံးဝ) ဖျက်ဆီးခံထားရသော အပျက်အစီး ပြင်ကြီး သက်သက်သာ ဖြစ်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သိမ်းကြစို့ဟေ့... ပြီးပြီ။ နောက်မြေပုံ တစ်ခုကို ကူးကြမယ်ဗျို့”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ... ဖောင်းကားနေသော ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ်များကို ကိုယ်စီလွယ်ကာ (အချို့ဆိုလျှင် ဂုန်နီအိတ်များကိုပင် ထမ်းထားရသေးသည်)၊ အလွန်တရာ ကျေနပ် အားရစွာဖြင့် လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာဆီသို့ ဆက်လက် ထွက်ခွာသွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... လျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ ပင်မ တံခါးဝကြီးတွင် ၊</p> <p> </p> <p>နှစ်နာရီတိတိ မနားတမ်း ပစ်ခတ် တိုက်ခိုက်ပြီးနောက်တွင်မူ... ခမ်းနားကြီးကျယ်လှသော ကြေးဝါ တံခါးကြီးမှာ နားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ နောက်ဆုံး၌ ပြိုကျသွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>“ပွင့်ပြီဟေ့... လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီး ပွင့်သွားပြီဗျို့”</p> <p> </p> <p>ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်းမှ လက်ရွေးစင် တပည့်များမှာ... အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်လျက် အတွင်းသို့ သူ့ထက်ငါ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ရင်ထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်များ အပြည့်အဝ ရှိနေပြီး... နေရာတိုင်းတွင် ဝိညာဉ်ဆေးပင်များနှင့် ကံကြမ္မာ အခွင့်အရေးများ ပြည့်နှက်နေမည့် မြင်ကွင်းကြီးကို စိတ်ကူးယဉ်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား...</p> <p> </p> <p>အပြင်ဘက် ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ်ထဲသို့ သူတို့ ပြေးဝင်သွားချိန်တွင်မူ... အားလုံးပင် နေရာ၌ ကျောက်ရုပ်များပမာ တောင့်ခဲသွားကြရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကြီးကြောင့်... ရုပ်ရှင် ရိုက်ကွင်း မှားဝင်လာမိတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတ်ချောက်ချားနေတာများလား ဟုပင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ ပြန်လည် သံသယ ဝင်သွားကြရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက ဝိညာဉ်ဆေးပင် ဥယျာဉ် တဲ့လား”</p> <p> </p> <p>ချင်းယန်ဂိုဏ်းမှ တပည့်တစ်ဦးက အရှေ့သို့ ကြောင်အမ်းအမ်းဖြင့် စိုက်ကြည့်ရင်း ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ဆေးပင်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေရမည့် မြေပြင်ကြီးမှာ... ယခုအခါ တွင်းနက်ကြီးများ၊ တူးဆွထားသော ရွှံ့ပုံကြီးများနှင့်သာ ပြည့်နှက်နေပြီး မြက်တစ်ပင်ပင် အကျန် မရှိတော့ချေ။ ဧရာမ ဝိညာဉ်သစ်ပင်ကြီး အချို့မှာလည်း အငုတ်တိုများ အဖြစ်သာ ကျန်ရစ်နေပြီး... ခုတ်ထစ်ထားသော နေရာများမှာလည်း အသစ်စက်စက် လတ်ဆတ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် ထူးဆန်းသော အမှိုက်များလည်း ပြန့်ကျဲနေသေး၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျိုးပဲ့နေသော ဂေါ်ပြားရိုး တစ်ခု၊ စားကြွင်းစားကျန် အထုတ်များ နှင့်... မည်သူ ကျန်ရစ်ခဲ့မှန်း မသိသော ဖိနပ်စုတ် တစ်ဖက်...</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ.. ငါ့ရဲ့ နှစ်တစ်ထောင် သွေးသီးတွေကော ဘယ်မှာလဲဟယ်”</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... ဝက်တွေ လာမွှေသွားတာလားဟယ်”</p> <p> </p> <p>ပန်းတစ်ရာ နန်းတော်မှ မိန်းကလေး ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦးမှာ... ဗလာကျင်းနေသော မြေပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း ငိုချင်သွားရရှာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“စာအုပ်ထဲမှာ ရေးထားတာ ဒီလို မဟုတ်ပါဘူးရှင်... နေရာတိုင်းမှာ ရတနာတွေ ရှိနေမယ် ဆိုတာက ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>အနောက်မှ လိုက်ပါလာသော ချင်းရွှမ် အရှင် နှင့် အခြား အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီးများလည်း ပျံသန်း ရောက်ရှိလာကြ၏။ ဤ ကြောက်မက်ဖွယ် မြင်ကွင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် အခါတွင်မူ... ရွှေအမြုတေအဆင့် ဆရာကြီးများ၏ မျက်နှာများပင် ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ... ဒီလောက်တောင် ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းက...”</p> <p> </p> <p>ချင်းရွှမ် အရှင် သည် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်ပြီး၊ ကျိုးပဲ့နေသော သံဂေါ်ပြား တစ်လက်ကို ကောက်ယူကာ တည်ကြည်လေးနက်စွာ ဆန်းစစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီ ဂေါ်ပြားပေါ်မှာ ဘယ်လို ဝိညာဉ်စွမ်းအင် တုန်ခါမှုမှ မရှိဘူး... ရိုင်းစိုင်းတဲ့ ခွန်အားသက်သက်နဲ့ ကျိုးသွားတာပဲ။ ပြီးတော့ ဒီလုပ်ရပ်တွေကို ကြည့်ရတာ... သောက်ရမ်းကို ကြမ်းတမ်းပြီး ဖရိုဖရဲ နိုင်လွန်းတယ်။ အမြစ်လေး တစ်ပင်တောင် မချန်ထားခဲ့ဘူး... ဒါဟာ သေချာပေါက်... ဒုက္ခသည်တွေရဲ့ လက်ချက်ပဲဟေ့”</p> <p> </p> <p>“မဖြစ်နိုင်တာ...” အခြား အကြီးအကဲ</p> <p>တစ်ဦးက ဝင်ရောက် ငြင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“လျှို့ဝှက်နယ်မြေက အခုလေးတင်မှ ပွင့်တာလေ... ဘယ်က ဒုက္ခသည်ကများ ငါတို့ထက် ပိုမြန်နေရမှာလဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... အမြင်စူးရှသော တပည့်တစ်ဦးက ကျောက်တုံးကြီး တစ်တုံးပေါ်ရှိ စာကြောင်း တစ်ကြောင်းကို မြင်တွေ့သွား၏။ မီးသွေးခဲဖြင့် ကွေ့ကောက်စွာ ရေးသားထားသော စာသားများမှာ...</p> <p> </p> <p>(ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ဖြိုဖျက်ရေး အဖွဲ့ ဒီနေရာကို ရောက်ဖူးတယ်ဟေ့။)</p> <p> </p> <p> </p> <p>(ထပ်လောင်း အသိပေးချက် - တစ်ပတ်ရစ် လက်နက် ကိရိယာ အစုံအလင်ကို ဈေးကောင်းပေးပြီး ဝယ်ယူနေပါသည်။ ဆက်သွယ်ရန် - ဝမ်သဲ့ဖာ။)</p> <p> </p> <p>“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း......”</p> <p> </p> <p>ထို စာလုံးသုံးလုံးကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်... ချင်းရွှမ် အရှင် မှာ သွေးတစ်ပွက် အန်ချသွားရလေပြီ။ သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရူးသွပ်စွာ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး... ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကျောက်တုံးများပင် လေထဲသို့ လွင့်စဉ်ကုန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်တွေပဲ... ဒီ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ခွေးကောင်တွေပဲကွ။ သူတို့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အထဲ ရောက်နေတာလဲဟ”</p> <p> </p> <p>“ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်... တကယ့်ကို ရိုင်းစိုင်းလွန်းတယ်။ ငါတို့ရဲ့ မြေကိုတောင် လုယူရဲတယ်ပေါ့လေ။ သူတို့က ငါတို့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ရဲ့ အခြေခံ အုတ်မြစ်တွေကိုပါ ဖြတ်တောက်ချင်နေတာပဲကွ”</p> <p> </p> <p>ဒေါသတကြီး ဟိန်းဟောက်သံကြီးများက ဗလာကျင်းနေသော (ပြောင်သလင်းခါအောင် အရှင်းခံလိုက်ရသော) ဆေးပင် ဥယျာဉ်ကြီး အတွင်းသို့ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“လိုက်ကြစမ်း... သူတို့နောက်ကို လိုက်ကြ”</p> <p> </p> <p>ချင်းရွှမ် အရှင် သည် သူ၏ ဓားပျံကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး... အရှေ့ဘက်ရှိ ကစားသမားများ ချန်ရစ်ထားခဲ့သော ဖရိုဖရဲ ခြေရာများဆီသို့ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ အပြည့်ဖြင့် ညွှန်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ ကျိုင်းကောင်တွေကို မျိုးတုံးအောင် မသုတ်သင်နိုင်ရင်... ငါ လူမလုပ်တော့ဘူးကွ”</p> <p> </p> <p>ယခင်က တစ်ခါမှ မကြုံဖူးသေးသော ‘ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ မိစ္ဆာလမ်းစဉ်ကို လိုက်လံ သတ်ဖြတ်ခြင်း (အမှန်တကယ်တော့ အလုခံရသော ပစ္စည်းများကို လိုက်လံ ပြန်လည် သိမ်းဆည်းခြင်း)’ ဇာတ်လမ်းကြီးမှာ... ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ အတွင်း၌ တရားဝင် စတင်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဘက် သိပ်မဝေးလှသော နေရာ၌မူ...</p> <p> </p> <p>မြေပုံ တစ်ခုလုံး၏ အမုန်းတရားများကို ဆွဲယူထားမိပြီ ဆိုသည်ကို လုံးဝ (လုံးဝ) သတိမထားမိကြသော ကစားသမားများမှာ... မြေအောက် ဝင်္ကပါကြီး တစ်ခု၏ အဝင်ဝတွင် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ဆွေးနွေး တိုင်ပင်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ဒီ ဝင်္ကပါကြီးက ကြည့်ရတာ သောက်ရမ်း ရှုပ်ထွေးမယ့် ပုံပဲနော်။ ငါတို့ လမ်းရှာပြီး ဝင်ကြမလား... ဒါမှမဟုတ်... နံရံတွေကို ဖြိုချပြီး မျဉ်းဖြောင့်အတိုင်းပဲ တိုးဝင်သွားကြမလားဟေ့…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save