Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၄) - ဗဟိုခန်းမဆောင်.... ရန်သူ့ခေါင်းဆောင် လား... အဲ့ဒါ ငါတို့ရဲ့ နောက်လိုက်လေးလေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ။ ဗဟိုဧရိယာ။ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော ဝင်္ကပါကြီးကို ဖြတ်သန်းလာပြီးနောက်... ‘ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ဖြိုဖျက်ရေး အဖွဲ့’ မှ ကစားသမား အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ... နောက်ဆုံးတွင်တော့ ပေဆယ်ဂဏန်းခန့် မြင့်မားသော ကျောက်စိမ်းဖြူ တံခါးကြီး နှစ်ချပ် ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တံခါးကြီးမှ ထွက်ပေါ်နေသော အခင်းအကျင်း အလင်းတန်းများမှာ အလွန်တရာ ပြင်းထန်လွန်းသဖြင့် သူတို့ ဖြိုဖျက်ရန် မဝံ့ရဲကြပေ။ ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် ဂေါ်ပြား နှစ်လက်ဖြင့် အခင်းအကျင်းကို ရိုက်ချိုးရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့သဖြင့်... မတတ်သာဘဲ တံခါးကို တွန်းဖွင့်ကာ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြရသည်။</p> <p> </p> <p>ခန်းမကြီး၏ အတွင်းပိုင်းမှာ အလွန်တရာ ကျယ်ဝန်းလှပြီး... အမိုးခုံးပေါ်တွင် မရေမတွက်နိုင်သော ပုလဲရောင်စုံများ မြှုပ်နှံထားသဖြင့် နေ့ခင်းဘက်အလား လင်းထိန်နေတော့၏။ ခန်းမကြီး၏ အဆုံး၌မူ... ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသော ခရမ်းရွှေရောင် ရတနာသေတ္တာကြီး သုံးလုံးမှာ လေထဲတွင် လွင့်မျောနေပြီး... ၎င်းတို့မှာ ဤလျှို့ဝှက်နယ်မြေ၏ နောက်ဆုံး ဆုလာဘ်များ ဖြစ်ကြောင်း အထင်အရှားပင်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... ထိုရတနာသေတ္တာများ၏ ရှေ့တွင် ‘တောင်ကုန်းလေး တစ်ခု’ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p>“ခူး... ခူး... ခေါ... ခေါ...”</p> <p> </p> <p>မိုးခြိမ်းသံပမာ ဟောက်သံကြီးက ခန်းမကြီး တစ်ခုလုံးသို့ ပဲ့တင်ထပ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဒါက အရှည် ပေသုံးဆယ်ကျော်ခန့် ရှိပြီး... တစ်ကိုယ်လုံးကို နီရဲတောက်ပနေသော အကြေးခွံများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းထားသည့် ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> [မီးတောက် ခြင်္သေ့ကြီး - (အဆင့် ၃ အလယ်အလတ်အဆင့်)]။</p> <p> </p> <p>အိပ်မောကျနေသော်လည်း ၎င်းထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းလှသည့် အပူရှိန်နှင့် ဖိအားများကြောင့် လေထုများပင် တွန့်လိမ်နေတော့၏။ အဆင့် (၃) အလယ်အလတ်အဆင့် ဆိုသည်မှာ လူသား ကျင့်ကြံသူ တစ်ဦး၏ ရွှေအမြုတေ အလယ်အလတ်အဆင့် အထွတ်အထိပ် နှင့် ညီမျှသည်။ သို့သော် မိစ္ဆာသားရဲများ၏ ထူထဲသော သားရေနှင့် မာကျောလှသော ကိုယ်ထည်တို့ကြောင့်... ၎င်း၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားမှာ ရွှေအမြုတေ နှောင်းပိုင်းအဆင့် နှင့်ပင် ရင်ပေါင်တန်းနိုင်စွမ်း ရှိသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“အား... နောက်ဆုံး ရန်သူ့ခေါင်းဆောင်ကြီးဟေ့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီး မှည့်ပြီလား) မှာ ကြောက်လန့်တကြားဖြင့် အနောက်သို့ ဆုတ်လိုက်ရာ... အနောက်မှ လူ၏ ခြေထောက်ကိုပင် နင်းမိသွားရရှာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒီ သွေးတန်းကြီး... ဒီ မေးခွန်းသင်္ကေတ ပြနေတဲ့ အဆင့်ကြီး... ငါတို့လို ချီစုစည်းမှု အဆင့် သာမန် ကစားသမားလေးတွေ စုတိုက်ရင်တောင်မှ... သူ့ရဲ့ သွားကြားညပ်ဖို့တောင် လောက်ပါ့မလားဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မလန့်ကြနဲ့ဟေ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင် ကစားသမား ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် မှာ လက်ဖဝါးများ ချွေးပြန်နေသော်လည်း တည်ငြိမ်နေဟန် ဖမ်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဂိမ်းရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေ အရဆိုရင်တော့... ဒီလို ဂိတ်စောင့် မွန်းစတား တွေမှာ ပဟေဠိ ဖြေရှင်းရမယ့် နည်းလမ်းတွေ ရှိတတ်တယ်ဗျ။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ထောင်ချောက်တွေ ဒါမှမဟုတ် အားနည်းချက်တွေ ရှိမလား လိုက်ရှာကြည့်ကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ တုံ့ဆိုင်းနေကြပြီး မွန်းစတားကြီးကို သွားမတိုက်ရဲ ဖြစ်နေကြစဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်... ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အဝင်ဝမှနေ၍ ပွက်လောညံနေသော ခြေသံများနှင့် ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မိစ္ဆာလမ်းစဉ်က ခွေးကောင်တွေ... မပြေးစမ်းနဲ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ ဘယ်ပြေးနိုင်မလဲ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p>ချင်းရွှမ် အရှင် သည် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ် ဂိုဏ်းကြီး ခြောက်ဂိုဏ်းမှ လက်ရွေးစင် တပ်ဖွဲ့များကို ဦးဆောင်ကာ... အမောတကောဖြင့် နောက်ဆုံး၌ အမီလိုက်လာနိုင်ဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့ အားလုံးမှာ ဖုန်များ၊ ရွှံ့များ ပေကျံနေပြီး... ဝတ်ရုံများပေါ်တွင်လည်း ဝင်္ကပါထဲမှ ရလာသော အဆိပ်ရည်များနှင့် ထုံးမှုန့်များ ပေကျံနေကာ အလွန်တရာ စုတ်ပြတ်သတ်နေကြသော်လည်း...  မျက်လုံးများထဲတွင်မူ ဒေါသမီးတောက်များ တောက်လောင်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသားများမှာ ခန်းမကြီးထဲတွင် ပိတ်မိနေပြီး...</p> <p>အ ရှေ့တွင်လည်း အိပ်မောကျနေသော အဆင့် (၃) သားရဲကြီး တစ်ကောင် ရှိနေသည်ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... ချင်းရွှမ် အရှင် မှာ အစပိုင်းတွင် အံ့သြသွားသော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင်မူ ရူးသွပ်စွာဖြင့် ဝမ်းသာအားရ ဟားတိုက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... ကောင်းကင်ဘုံက မျက်စိရှိတယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p>“ရှေ့မှာက သားရဲကြီး... အနောက်မှာက ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ် တပ်ကြီးလေ။ ဒီတစ်ခါတော့ မင်းတို့ ဘယ်လို လှည့်ကွက်တွေ ထုတ်သုံးနိုင်ဦးမလဲ ဆိုတာ ကြည့်ရသေးတာပေါ့ကွာ”</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့... ငါ့အမိန့်ကို နားထောင်ကြစမ်း။ ခံစစ် အခင်းအကျင်း ဖွဲ့စည်းပြီး တံခါးဝကို ပိတ်ထားလိုက်။ သူတို့ကို လွတ်မပေးနဲ့... ဟိုခြင်္သေ့ကြီးက ငါတို့အစား သူတို့ကို ရှင်းလင်းပေးသွားလိမ့်မယ်”</p> <p> </p> <p>ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများမှာ အမြန်ပင် ဖြန့်ကျက် နေရာယူလိုက်ကြပြီး... တံခါးဝကို ပိတ်ဆို့ကာ ဝမ်းသာအားရ မျက်နှာပေးများဖြင့် ကြည့်နေကြတော့၏။ သူတို့ အမြင်တွင်မူ... ချီစုစည်းမှု အဆင့်မျှသာ ရှိသော ဤ မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ တစ်အုပ်မှာ... အဆင့် (၃) သားရဲကြီး ရှေ့တွင် သေချာပေါက် အသက်ပျောက်ရတော့မည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ဆူညံသံများကြောင့် လန့်နိုးသွားသော အိပ်မောကျနေသည့် မီးတောက် ခြင်္သေ့ကြီးမှာ... ရုတ်တရက် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်သည်။ ရွှေရောင် မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသော ထို မျက်လုံးများထဲတွင်... ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများနှင့် အိပ်ရေးပျက်သွားသဖြင့် ဒေါသထွက်နေမှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ဖြည်းညှင်းစွာ မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး... အကြေးခွံများကို တစ်ချက် ခါယမ်းလိုက်ရာ၊ အပူလှိုင်းကြီး တစ်ခုက နေရာတစ်ခုလုံးသို့ ရိုက်ခတ်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>“သွားပြီ... ဘော့စ်ကြီး နိုးလာပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ရှေ့နောက် ညပ်နေပြီ... ဒီတစ်ခါတော့ ငါတို့ တကယ် မျိုးတုံးတော့မယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ဖရိုဖရဲ ဖြစ်ကုန်ကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဤ အရေးကြီးလှသော အခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p> </p> <p>“မလန့်ကြနဲ့... ငါ့မှာ အစီအစဉ် ရှိတယ်”</p> <p> </p> <p>ဝက်ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းထားသော ဝမ်သဲ့ဖာ ထံသို့ ရုတ်တရက် အကြံဉာဏ် တစ်ခု စီးကူးလာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သားရဲယဉ်ပါး ဥယျာဉ် အတွင်း၌... အဆင့် (၂) သံခွံ တောဝက်ကြီး ‘ပက်ပါ’ ကို သူ နေ့ရောညပါ လေ့ကျင့်ပေးခဲ့ရသည့် နေ့ရက်များကို သူ ပြန်လည် အမှတ်ရသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ပက်ပါရေ... သွားစမ်း။ မင်းရဲ့ အစ်ကိုဝမ်းကွဲကြီးနဲ့ သွားစကားပြောချေ”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က ဝက်ကြီး၏ ဖင်ကို အားပါးတရ ရိုက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် (၂) တောဝက်ကြီး ပက်ပါ မှာ... အဆင့် (၃) သားရဲကြီး၏ ခြိမ်းခြောက်မှု အောက်တွင် အနည်းငယ် ကြောက်လန့်နေသော်လည်း... သခင်ဖြစ်သူ၏ ဇွတ်တရွတ် ခိုင်းစေမှု (နှင့် အချိန်အကြာကြီး ကျွေးမွေးထားခဲ့သော မေတ္တာတရား) ကြောင့် အံကို ကြိတ်ကာ ရှေ့သို့ တိုးသွားရရှာတော့၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းသည် တိုက်ခိုက်ရန် မဟုတ်ဘဲ... ဝဖြိုးလှသော ဖင်ကြီးကို လှုပ်ခါကာ ခြင်္သေ့ကြီး၏ ငါးမီတာ အကွာသို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီးနောက်...</p> <p> </p> <p>“ဝူး... ဝူး... ဟူး... ဟူး...”</p> <p> </p> <p> မြေပြင်ပေါ်၌ လှဲချလိုက်ပြီး... ဝမ်းဗိုက်ကို အပေါ်လှန်ကာ အလွန်တရာ စံသတ်မှတ်ချက်မီသော ‘အရှုံးပေးခြင်း’ ဟန်ပန်ကို ဖမ်းလိုက်ပြီး၊ အလွန်တရာ ဖားယားလှသော ဝက်အော်သံလေးများကို ထုတ်ဖော်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မီးတောက် ခြင်္သေ့ကြီးမှာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းသည် ဤ ပုရွက်ဆိတ်လေးများကို မီးတောက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် မှုတ်ထုတ် သတ်ပစ်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါက မင်းရဲ့ နောက်လိုက်လေးပါ” ဟု မျက်နှာပေါ်တွင် အထင်အရှား ရေးသားထားသည့်အလား ဖြစ်နေသော ဤ တောဝက်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ... မြှောက်ထားသော ခြေဖဝါးကြီးမှာ လေထဲတွင်ပင် တောင့်ခဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာသားရဲများ ကြားတွင် တင်းကျပ်လှသော အဆင့်အတန်း ခွဲခြားမှုများ ရှိသော်လည်း... တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ထူးဆန်းလှသော ကိုယ်ချင်းစာစိတ်များလည်း ရှိနေတတ်သည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>ခြင်္သေ့ကြီး အသိစိတ် ပြန်မဝင်လာသေးမီမှာပင်... အခြား တစ်ဖက်မှ တိုက်ခိုက်မှု တစ်ခု ရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျောက်ကပ်ကြော်ရေ... မင်းရဲ့ အစွမ်းအစတွေကို ထုတ်ပြလိုက်စမ်း” ဝမ်သဲ့ဖာ က အနောက်သို့ လှည့်ကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုကေဗျို့...ကျုပ်ကိုသာ ကြည့်နေလိုက်တော့”</p> <p> </p> <p>စားဖိုမှူး ကျောက်ကပ်ကြော် သည် စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုတော့ဘဲ... ခန်းမ အလယ်တွင် ဧရာမ သံအိုးမည်းကြီး တစ်လုံးကို ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မီးမမွှေးတော့ဘဲ... ဝိညာဉ်သိုလှောင်အိတ် အတွင်းမှ သေချာစွာ ပိတ်လှောင်ထားသော မြေအိုးကြီး တစ်လုံးကို တိုက်ရိုက် ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ အပေါ်မှ ရွှံ့စေး ပိတ်စကို ဝုန်းခနဲ ရိုက်ခွဲလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>အလွန်တရာ မွှေးကြိုင် ပြင်းထန်လှသော... အဆင့်မြင့် ဆေးဖက်ဝင် သားရဲ အသားများစွာနှင့် လျှို့ဝှက် ဟင်းခတ် အမွှေးအကြိုင်များ ပေါင်းစပ်ထားသည့် အရသာရှိလှသော ဟင်းရည် အမွှေးအနံ့ကြီး တစ်ခုမှာ... ခန်းမကြီး အတွင်းသို့ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ... ယခင်က သူတို့ ရရှိထားခဲ့သော သားကောင်များ (ကြွက်ဘုရင်၏ အသားနှင့် လေဝံပုလွေ၏ အသား) များကို အသုံးပြုကာ ကျောက်ကပ်ကြော် က အထူးတလည် ပြင်ဆင် ချက်ပြုတ်ထားသော ‘သားရဲ တစ်ထောင် ထောင်ချောက်... ပြိုင်ဘက်ကင်း ဟင်းလျာကြီး’ ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂလု...”</p> <p> </p> <p>ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဟန် ပေါက်နေသော မီးတောက် ခြင်္သေ့ကြီး၏ နှာခေါင်းမှာ ရုတ်တရက် ရှုံ့မဲ့သွား၏။ သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသော ရွှေရောင် မျက်လုံးကြီးများမှာ... ထို ဧရာမ သံအိုးမည်းကြီးဆီသို့ ချက်ချင်း အာရုံရောက်သွားပြီး၊ တံတွေးကို အသံမြည်အောင် မျိုချလိုက်မိတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာ တိုင်အောင် ဤနေရာတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရပြီး ဂိတ်စောင့် နေရသဖြင့်... အားဖြည့် ဆေးလုံးများ စားခြင်းနှင့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ရှူရှိုက်ခြင်းမှလွဲ၍ ဘာမှ မစားခဲ့ရသောကြောင့်၊ ၎င်း၏ ပါးစပ်မှာ လုံးဝ (လုံးဝ) အရသာ ကင်းမဲ့နေပြီပင်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ကိုပါ တိုက်ရိုက် ရိုက်ခတ်သွားစေသော ဤ အသားဟင်း အမွှေးနံ့ကြီးမှာ... ၎င်းအတွက်တော့ လုံးဝကို ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော အရာကြီး တစ်ခု ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်...” (ငါ့အတွက်လား။)</p> <p> </p> <p>ခြင်္သေ့ကြီးက ခေါင်းကို စောင်းကာ ကျောက်ကပ်ကြော် ကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် က ဖားယားသော မျက်နှာပေးဖြင့်... ဟင်းခပ်ဇွန်းကြီးကို ကိုင်ကာ အိုးကို တစ်ချက် ခေါက်လိုက်ပြီး၊ အိုးကို တစ်လှည့်၊ ခြင်္သေ့ကြီးကို (ဒဏ္ဍာရီလာ သားရဲကြီးကို) တစ်လှည့် လက်ညှိုးထိုးပြကာ ‘စားပါ’ ဆိုသည့် ဟန်ပန်ကို ပြသလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... စားလှည့်ဗျာ။ အဝသာ စားလိုက်တော့ဟေ့”</p> <p> </p> <p>ခြင်္သေ့ကြီးမှာ နောက်ထပ် တုံ့ဆိုင်းမနေတော့ဘဲ... သံအိုးမည်းကြီး အနားသို့ လျှောက်သွားကာ၊ လျှာကြီးကို ထုတ်ပြီး ဟင်းရည်များနှင့် အသားများကို အားရပါးရ မျိုချလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယ စက္ကန့်တွင်မူ...</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ မျက်လုံးကြီးများမှာ မှိတ်ကျသွားပြီး... မျက်နှာပေါ်တွင် လူသား တစ်ဦးပမာ သာယာနာကျင်သော အမူအရာများ ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ ၎င်း၏ အမြီးကြီးပင်လျှင် ခွေးတစ်ကောင်ပမာ တရမ်းရမ်း ဖြစ်နေသေးသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“အောင်မြင်ပြီဟေ့... သဘောကျမှု အမှတ်တွေ တက်လာပြီဗျို့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားပြီး... ဤ အခွင့်အရေးကို ဖမ်းဆုပ်ကာ၊ တံခါးဝရှိ ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများကို လက်ညှိုးထိုးပြလျက် ခြင်္သေ့ကြီးကို (လက်ဟန်ခြေဟန်များဖြင့်) အော်ဟစ် ပြောဆိုလိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး... ဒီအသားတွေက ကျုပ်တို့ အစ်ကိုကြီးကို ဆက်သတာလေ။ ဒါပေမဲ့ ဟိုလူတွေက... အစ်ကိုကြီးရဲ့ အသားတွေကို လုချင်နေကြတာဗျ။ ပြီးတော့ အစ်ကိုကြီးရဲ့ ရတနာသေတ္တာတွေကိုပါ ခိုးချင်နေကြတာကွ”</p> <p> </p> <p>ခြင်္သေ့ကြီးမှာ လူစကားကို နားမလည်သော်လည်း... လက်ဟန်ခြေဟန်များကိုတော့ နားလည်ပြီး၊ တံခါးဝရှိ လူများထံမှ ထွက်ပေါ်နေသော ရန်လိုမှုများကို (နှင့် သတ်ဖြတ်လိုစိတ်များကို) အာရုံခံမိနေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတစ်ပါး ကျွေးတာ စားထားရင်... သူတစ်ပါး ခိုင်းတာ လုပ်ပေးရတာ ထုံးစံပဲလေ။</p> <p> </p> <p>ထို့အပြင်... အိပ်ရေးပျက်ထားသဖြင့် ဒေါသကလည်း အပြည့်အဝ မထွက်ရသေးဘူး မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>မီးတောက် ခြင်္သေ့ကြီးသည် ရုတ်တရက် အနောက်သို့ လှည့်လိုက်ပြီး... တံခါးဝတွင် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေကြသော ချင်းရွှမ် အရှင် နှင့် ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူ အုပ်စုကြီးကို မျက်နှာမူကာ... နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>တံတွေးများနှင့် ရောနှောနေသော အပူလှိုင်းကြီး တစ်ခုက... ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူများ၏ မျက်နှာပေါ်သို့ ပက်ဖြန်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲဗျာ”</p> <p> </p> <p>ချင်းရွှမ် အရှင် ၏ မျက်လုံးများမှာ ပြူးထွက်လုနီးပါး ဖြစ်သွားရရှာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ငါ.. ဘာတွေ မြင်နေရတာလဲ။</p> <p> </p> <p>ဟို ကြမ်းကြုတ် ရက်စက်လှတဲ့ အဆင့် (၃) ဂိတ်စောင့် သားရဲကြီးက... ဟို မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူတွေ ကျွေးတဲ့ အစားအစာကို စားနေတယ် ဟုတ်လား။ ပြီးတော့ ဟို ဖက်တီးနဲ့တောင် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်နေသေးတယ်။ အခုကျတော့... သူတို့ဆီကို အာရုံ ပြောင်းလာပြီလားဟ။</p> <p> </p> <p>“သတ္တဝါဆိုးကြီး... ငါတို့က ဖြောင့်မတ်တဲ့ လမ်းစဉ်ကကွ။ မင်း မျက်လုံးကန်းနေတာလား”</p> <p> </p> <p>အကြီးအကဲ တစ်ဦးက မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ အော်ဟစ်သံကို တုံ့ပြန်လိုက်သည်ကတော့... ချော်ရည်များ ပါဝင်သော ဧရာမ မီးလုံးကြီး တစ်လုံးပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>“အား...”</p> <p> </p> <p>ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ တပည့် အများအပြားမှာ လွင့်စင်သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဒါ ..ငါတို့ရဲ့ နောက်လိုက်လေး ဖြစ်သွားပြီဟေ့။ ညီအစ်ကိုတို့... ကျားကို အားကိုးပြီး ကြွားရမယ့် အချိန် ရောက်ပြီဟေး”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဝက်ကျောပေါ်တွင် စီးနင်းလျက်... ခြင်္သေ့ကြီး၏ ဧရာမ ကိုယ်ထည် အနောက်တွင် ပုန်းကွယ်ကာ ဂေါ်ပြားကို ဝှေ့ယမ်းရင်း အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစ်ကိုကြီး ခြင်္သေ့ရေ... ချစမ်းဗျို့။ ငါတို့ အနောက်ကနေ ကာဗာ ပေးမယ်။ ဒီ ဟန်ဆောင်ကောင်းတဲ့ ကောင်တွေကို သတ်ပစ်လိုက်စမ်း”</p> <p> </p> <p>“သတ်ကြစမ်းဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ဤနည်းဖြင့်... ကျင့်ကြံခြင်း လောက သမိုင်းတစ်လျှောက်တွင် အဓိပ္ပာယ် အမဲ့ဆုံးသော မြင်ကွင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အဆင့် (၃) သားရဲကြီး တစ်ကောင်က ရှေ့ဆောင်ကာ... အနောက်မှ ဂေါ်ပြားများနှင့် သံအိုးမည်းများကို ကိုင်ဆောင်ထားသော ချီစုစည်းမှု အဆင့် ‘မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ’ တစ်အုပ်က... ရွှေအမြုတေအဆင့် ပညာရှင် ခြောက်ဦး ဦးဆောင်သော ဖြောင့်မတ်သည့် လမ်းစဉ် မဟာမိတ်တပ်ကြီးကို အော်ဟစ်ကာ ပြန်လည် တိုက်ခိုက်နေကြသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင်... ဖြောင့်မတ်သော လမ်းစဉ်မှ အစွမ်းထက် ပညာရှင်ကြီးများမှာ... သားရေထူပြီး မီးမှုတ်တတ်သော ဤ ‘သစ္စာဖောက်’ ဂိတ်စောင့် မွန်းစတားကြီးကြောင့်၊ ဖရိုဖရဲ ဆုတ်ခွာကာ ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြရရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာ ဘယ်သူက တကယ့် လူဆိုး အစစ်လဲကွာ...”</p> <p> </p> <p>ခြင်္သေ့ကြီး၏ လက်သည်းချက်များကို အသည်းအသန် ရှောင်တိမ်းနေရင်း... ချင်းရွှမ် အရှင် ၏ ရင်တွင်းမှ နက်ရှိုင်းလှသော မေးခွန်းကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာရတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save