Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၅) - လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ပြီးဆုံးခြင်း....</h2> <h2 style="text-align: center;">အကြီးမားဆုံး ရတနာသိုက်ကြီးက...</h2> <h2 style="text-align: center;">ဖာထေးစရာ အပိုင်းအစလေး တဲ့လားဗျာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>~ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ။ ဗဟို ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံး ကျန်ရစ်နေခဲ့သော ဖြောင့်မတ်သည့် လမ်းစဉ်မှ ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် တံခါးဝမှနေ၍ သနားစရာ ကောင်းလောက်အောင် ထွက်ပြေးသွားတော့မှသာ... ဤ ဖရိုဖရဲ ‘လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တိုက်ပွဲ’ ကြီးမှာ အပြီးသတ်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီး အတွင်း၌မူ... တစ်ချိန်က ခန့်ညားထည်ဝါလှသော အဆင့် (၃) မိစ္ဆာသားရဲကြီး ..မီးတောက် ခြင်္သေ့ကြီး မှာ ယခုအခါ ကြောင်ကြီး တစ်ကောင်ပမာ မြေပြင်ပေါ်၌ ပက်လက်လန်နေပြီး၊ ပြောင်လင်းနေသော သံအိုးမည်းကြီးကို အရှက်ကင်းမဲ့စွာ လျှာဖြင့် လျက်နေတော့၏။ ၎င်း၏ ဘေးနားတွင်လည်း... အဆင့် (၂) တောဝက်ကြီး ‘ပက်ပါ’ က မာနတခွဲသားဖြင့် ဟူးဟူးဟဲဟဲ အသံများ ပြုလုပ်နေပြီး၊ သူ အသစ် အသိအမှတ်ပြုထားသော အစ်ကိုကြီးနှင့် တိုက်ခိုက်ရေး ဗဟုသုတများ ဖလှယ်နေပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>“တော်တော့... တော်လောက်ပြီလေကွာ... လျက်မနေနဲ့တော့။ အိုးအောက်ခြေတောင် ပေါက်ထွက်တော့မယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>စားဖိုမှူး ကျောက်ကပ်ကြော် သည် သူ၏ အိုးကြီးကို သတိကြီးစွာဖြင့် ပြန်သိမ်းလိုက်ပြီး ခြင်္သေ့ကြီး၏ ခေါင်းကို ပုတ်ပေးလိုက်သည်။ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း နှောင်းပိုင်းအဆင့်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူနိုင်စွမ်းရှိသော ဤ ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးမှာ... သူ၏ လက်ကိုပင် ညင်သာစွာ ပြန်လည် ပွတ်သီးပွတ်သပ် လုပ်လာသည် မဟုတ်ပါလော။ သေချာပေါက် ‘သားရဲ တစ်ထောင် ထောင်ချောက်... ပြိုင်ဘက်ကင်း ဟင်းလျာကြီး’ ၏ အရသာအောက်တွင် လုံးဝ (လုံးဝ) ဒူးထောက် အရှုံးပေးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ကြောင်ကြီးကို ခဏထားလိုက်။ ဒီဘက်က ရတနာသေတ္တာကို လာကြည့်ကြစမ်းပါဦးဗျို့...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) သည် ခန်းမ၏ အဆုံးရှိ စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ကာ စိတ်လှုပ်ရှားနေတော့၏။ သူ၏ ရှေ့တည့်တည့် လေထဲတွင်မူ... ရှေးဟောင်း အငွေ့အသက်များ ထွက်ပေါ်နေသည့် ခရမ်းရွှေရောင် ရတနာသေတ္တာ သုံးလုံးက လွင့်မျောနေသည်။ ၎င်းတို့မှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ရရှိမည့် အကြီးမားဆုံးသော ဆုလာဘ်များပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်... ကစားသမား အယောက် တစ်ရာကျော်မှာလည်း အလုအယက် ဝိုင်းအုံလာကြလေပြီ။ သူတို့ အားလုံးမှာ ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များ ရရှိထားပြီး ဝတ်စုံများ စုတ်ပြတ်သတ်နေသော်ငြား... သူတို့၏ မျက်လုံးများကမူ မီးမောင်းကြီးများထက်ပင် ပိုမို တောက်ပနေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူ ဖွင့်မလဲဟေ့။ ရှန်နွန် ပဲ ထပ်ဖွင့်မလား...”</p> <p> </p> <p>အားလုံးက ထောင့်တစ်နေရာရှိ ရှန်နွန်ကို လှမ်းကြည့်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အာ... မဖွင့်ဘူး... မဖွင့်ဘူး။ ငါ ခုနလေးတင် အလောင်းတွေကို နှိုက်ထားလို့ လက်မှာ သွေးတွေ ပေနေတယ်။ လက်က ဆိုးနေမှာ ကြောက်တယ်...” ရှန်နွန် က လက်ကို အဆက်မပြတ် ရမ်းခါလျက် ငြင်းဆန်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်၊</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါဆိုလည်း ငါပဲ ဖွင့်လိုက်မယ်ကွာ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က သူ၏ စည်ပိုင်းလုံးပမာ ဗိုက်ကြီးကို ကော့ကာ မဆိုင်းမတွပင် ရှေ့သို့ ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒီနေ့ အထိုးခံရတာ နည်းနည်း များပေမယ့်... ငါ့ရဲ့ ကံကြမ္မာ အမှတ်တွေကတော့ အမြင့်ဆုံးကို ရောက်နေပြီလို့ ငါ့အာရုံက ပြောနေတယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း၏ စောင့်ကြည့်နေသော အကြည့်များအောက်တွင်... ဝမ်သဲ့ဖာ သည် လေကို တစ်ချက် အဝရှူလိုက်ပြီး ပထမဆုံး ရတနာသေတ္တာကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကလစ်... ဝှစ်...”</p> <p> </p> <p>မျက်စိကျိန်းမတတ် တောက်ပလှသော အလင်းတန်းကြီး တစ်ခု ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားရာ... လူတိုင်း၏ မျက်လုံးများပင် ကန်းမလို ဖြစ်သွားရလေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သေတ္တာထဲတွင်မူ ဖန်သားပမာ ကြည်လင်နေပြီး သိပ်သည်းလှသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ထုတ်လွှတ်နေသည့် ကျောက်တုံး တစ်ရာတိတိ ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>၎င်းတို့၏ တောက်ပမှုမှာ အဆင့်နိမ့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများထက် အဆပေါင်း ရာချီ၍ ပိုမို သန့်စင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>(ပစ္စည်း - အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး x ၁၀၀)</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတွေဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“အဆင့်နိမ့် တစ်သောင်းနဲ့ ညီတဲ့ဟာလေ... အဲ့ဒါဆိုရင် စုစုပေါင်း တစ်သန်းတောင် ရှိတာပေါ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ရူးသွပ်သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်သန်း တဲ့လား။ အဲ့ဒီပိုက်ဆံနဲ့ဆို လျိုယွင် ဈေးကွက် တစ်ဝက်လောက်ကိုတောင် ဝယ်လို့ရတယ်လေ။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့တော့ ချမ်းသာပြီကွ... တစ်ယောက်ကို ထောင်ချီ ရမှာပဲ။ ငါတော့ အလယ်အလတ်အဆင့် ဓားပျံကို ဝယ်မယ်ဗျို့... နှစ်လက်တောင် ဝယ်ပစ်မယ်။ တစ်လက်ကို စီးဖို့ သုံးပြီး... နောက်တစ်လက်ကိုတော့ ရန်သူဆီ လွှင့်ပစ်ဖို့ သုံးမယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်သံများကြားတွင်... ဝမ်သဲ့ဖာ သည် တုန်ယင်နေသော လက်များဖြင့် ဒုတိယမြောက် ရတနာသေတ္တာကို ဖွင့်လိုက်ပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ တောက်ပသော အလင်းတန်းများ မရှိတော့ဘဲ... ဧရာမ သားရဲကြီး တစ်ကောင်၏ အကြေးခွံဖြင့် ပြုလုပ်ထားပုံရသော ရှေးဟောင်း တံဆိပ်ပြား တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ ထိုတံဆိပ်ပြားပေါ်တွင် လိမ့်တက်နေသော လှိုင်းလုံး ပုံစံများကို ထွင်းထုထားပြီး... လှိုင်းရိုက်ခတ်သံများကိုပင် သဲ့သဲ့မျှ ကြားနေရတော့၏။</p> <p> </p> <p>(ပစ္စည်း - အရှေ့ပင်လယ် နဂါးနန်းတော် · လမ်းပြ တံဆိပ်ပြား (အထူး ပစ္စည်း))</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(ဖော်ပြချက် - ဤတံဆိပ်ပြားကို ပိုင်ဆိုင်သူသည် ‘အရှေ့ပင်လယ် ကျင့်ကြံခြင်း နယ်မြေ’ သို့ သွားရောက်နိုင်မည့် ရှေးဟောင်း တယ်လီပို့ အခင်းအကျင်းကို ဖွင့်လှစ်နိုင်ပြီး... ဒဏ္ဍာရီလာ ‘ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်’ အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိမည် ဖြစ်သည်။)</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(စနစ်၏ မှတ်ချက် - မြေပုံအသစ် ဖြစ်သော ‘အရှေ့ပင်လယ် ကျွန်းစုများ’ ကို ဖွင့်လှစ်ရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သော ပစ္စည်း ဖြစ်ပါသည်။)</p> <p> </p> <p>မြေပုံအသစ် တဲ့လား... ဒါတောင် ရေကြောင်းတိုက်ပွဲ ဗားရှင်းကြီးပေါ့လေ။</p> <p> </p> <p>ကျွမ်းကျင် ကစားသမား ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ၏ မျက်လုံးများမှာ အရောင်တောက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အရှေ့ပင်လယ် နဂါးနန်းတော် ဟုတ်လား... ဒါဆိုရင် နဂါးမလေးတွေ ရှိမယ်ပေါ့။ ပုစွန်စစ်သည်တွေ၊ ဂဏန်းစစ်သူကြီးတွေကော ရှိမလားဟင်။ အဲ့ဒါတွေကို အိမ်မွေး တိရစ္ဆာန် အဖြစ် ဖမ်းလို့ ရမလားဟေ...”</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်စာ... ငါကတော့ ပင်လယ်စာတွေ ဖမ်းမယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် ကတော့ ပင်လယ်စာ စားသောက်ပွဲကြီး အတွက် ကြိုတင် စီစဉ်နေဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကဲ့သို့ တိုက်ရိုက် အကျိုးအမြတ် မပေးစွမ်းနိုင်သော်ငြား... စူးစမ်းရှာဖွေလိုသော ကစားသမားများအတွက်မူ မြေပုံအသစ် ဖွင့်လှစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ငြင်းဆန်မရနိုင်သော ဆွဲဆောင်မှုကြီး တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အားလုံးက ပင်လယ်ပြင်ကြီးထက်တွင် ဓားပျံများစီးကာ ရေလွှာလျှောစီးမည့် မြင်ကွင်းကိုပင် စိတ်ကူးယဉ်နေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“နောက်ဆုံး တစ်ခုပဲ ကျန်တော့တယ်... ဒါကတော့ အပိတ် အစီအစဉ်ကြီးပဲဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က သူ၏ လက်ဖဝါးမှ ချွေးများကို သုတ်လိုက်ပြီး... တတိယမြောက် ရတနာသေတ္တာကို တည်ကြည်လေးနက်စွာ ဖွင့်လှစ်လိုက်သည်။ လူတိုင်းက အသက်အောင့်ထားကြပြီး... တစ်စုံတစ်ရာသော နတ်ဘုရား လက်နက်ကြီး ထွက်ပေါ်လာမည်ကို စောင့်မျှော်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... သေတ္တာ ပွင့်သွားချိန်တွင်မူ အထဲမှ မည်သည့် အလင်းတန်းမျှ ထွက်မလာခဲ့သလို၊ မည်သည့် ဖိအားမှလည်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအထဲတွင် မီးခိုးရောင် ကျောက်သင်ပုန်း အကျိုးအပဲ့ တစ်ခုသာ ရှိနေသည်။ ထိုကျောက်ပြားပေါ်တွင်... နားလည်ရခက်သော ခြစ်ခြစ်ကုတ်ကုတ် အရာများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး၊ အခင်းအကျင်း စာလုံးများနှင့်လည်း မတူ၊ သာမန် စာလုံးများနှင့်လည်း မတူဘဲ... အဓိပ္ပာယ်မဲ့ ရေးခြစ်ထားသော စာသားများနှင့်သာ ပိုတူနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>(ပစ္စည်း - ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ဖာထေးစရာ အပိုင်းအစ ဗားရှင်း ၀.၁ (...))</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(ဖော်ပြချက် - လောကကြီး၏ အခြေခံ ယုတ္တိဗေဒ သဘောတရားများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သည့် ကျောက်စာတိုင် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းသည် တစ်စုံတစ်ဦးသော ကြီးမြတ်လှသည့် တည်ရှိမှုက လောက၏ စည်းမျဉ်းများကို ပြုပြင်ဖာထေးရာတွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော အပိုင်းအစ တစ်ခု ဖြစ်ပုံရပါသည်...)</p> <p> </p> <p> </p> <p>(စနစ်၏ မှတ်ချက် - ဤပစ္စည်းကို အသုံးပြု၍ မရပါ၊ တပ်ဆင်၍ မရပါ၊ အရောင်းအဝယ် ပြုလုပ်၍ မရပါ။ ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးအပ်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။)</p> <p> </p> <p>“...”</p> <p> </p> <p>အခန်းတစ်ခုလုံး တိတ်ဆိတ်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပဲလားဟေ...”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ကျောက်ပြားကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ထောင့်ပေါင်းစုံမှ လှည့်ပတ် ကြည့်ရှုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဖာထေးစရာ တဲ့လား... အပိုင်းအစ လား။ ဒါက အုတ်ခဲကျိုး တစ်လုံးနဲ့ ဘာကွာလို့လဲကွ”</p> <p> </p> <p>“လခွမ်း... ရှုံးမဲ မဲနေတာလားဟ။ နောက်ဆုံးပိတ် သေတ္တာကြီးကနေ အမှိုက်စုတ်ကို ပေးရတယ်လို့ကွာ”</p> <p> </p> <p>“ငွေပြန်အမ်းပေး... ငါတို့ နတ်ဘုရား လက်နက်ကိုပဲ လိုချင်တယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ အကြီးအကျယ် စိတ်ပျက်သွားကြပြီး ညည်းတွားကုန်ကြသည်။ သူတို့အမြင်တွင်မူ... ဤအရာသည် ခုနက ရရှိခဲ့သော အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး တစ်ရာလောက်ပင် တန်ဖိုး မရှိဘူး မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား...</p> <p> </p> <p>လူအုပ်၏ အနောက်ဘက်မှနေ၍ တိတ်တဆိတ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သော ကျန်းချန် မှာမူ... ထိုကျောက်ပြားကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်မှာပင် သူ၏ မျက်လုံးများက အလွန်တရာ ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ ခေါ်ယူစရာပင် မလိုဘဲ... သူ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ စနစ် မျက်နှာပြင်မှာ အလိုအလျောက် ပွင့်လာခဲ့ပြီး၊ အနီရောင် သတိပေး မီးလုံးများက ရူးသွပ်စွာ မှိတ်တုတ်မှိတ်တုတ် ဖြစ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>(သတိပေးချက်။ အတိုင်းအတာ မြင့်မားလှသော သတင်းအချက်အလက် သယ်ဆောင်သည့် အရာကို တွေ့ရှိရပါသည်။)</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရန် ကြိုးစားနေပါသည်... ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှု ကျရှုံးပါသည်။)</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(တူညီသော ဇာစ်မြစ် တုန်ခါမှုများကို တွေ့ရှိရပါသည်။ ဤပစ္စည်းသည် ပိုင်ရှင်၏ ‘အပြင်းထန်ဆုံး ဂိုဏ်းစနစ်’ နှင့် အခြေခံ ယုတ္တိဗေဒပိုင်းဆိုင်ရာ ဆက်စပ်မှုများ ရှိနေပါသည်။)</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(အရေးကြီးသော တာဝန် စတင်ပါပြီ - ‘ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ဖာထေးစရာများ’ အားလုံးကို စုဆောင်းပြီး... ချန်ဝူ လောက၏ စည်းမျဉ်းများကို အသစ်ပြန်လည် ပုံဖော်ပါ။)</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ နှလုံးသားမှာ ပြင်းထန်စွာ ခုန်ပေါက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အခြားသူများက နားမလည်နိုင်သော်ငြား... ကူးပြောင်းလာသူ တစ်ယောက် အနေဖြင့် သူကတော့ ထိုကျောက်ပြားပေါ်ရှိ ‘အဓိပ္ပာယ်မဲ့ စာသား’ ဆိုသည်များကို သဲ့သဲ့မျှ နားလည်နေသည်လေ။ ...</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဒါက သေချာပေါက်... ကွန်ပျူတာ ကုဒ်တွေရဲ့ ကွဲလွဲနေသော ပုံစံတစ်ခုပဲလေ။</p> <p> </p> <p>(ကောင်းကင်ဘုံ တာအိုကို ဖာထေးခြင်း... လောကရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြင်ဆင်ခြင်း...)</p> <p> </p> <p>(ဒီ ကျင့်ကြံခြင်း လောကကြီးက တကယ်ပဲ ချို့ယွင်းချက်တွေ ပြည့်နေတဲ့ ပရိုဂရမ်ကြီး တစ်ခုများလား... ဒါမှမဟုတ် အင်အားစု တစ်ခုခုက အတင်းအဓမ္မ ပြောင်းလဲထားတဲ့ အကျဉ်းထောင်ကြီး တစ်ခုများလား...)</p> <p> </p> <p>(ပြီးတော့ ငါ့ရဲ့ စနစ်ရယ်၊ ဒီ ကစားသမားတွေရယ်က... ဒီ ချို့ယွင်းချက်တွေကို ပြင်ဆင်ဖို့ သုံးတဲ့... ဗိုင်းရပ်စ် ကာကွယ်ရေး ဆော့ဖ်ဝဲတွေ များလား...)</p> <p> </p> <p>အလွန်တရာ ရဲတင်းလှပြီး၊ ကျောချမ်းစရာကောင်းလှသော ယူဆချက်ကြီး တစ်ခုက ကျန်းချန် ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် ပေါ်ထွက်လာတော့၏။ ဤအချက်က ကစားသမားတွေ ဘာကြောင့် အကန့်အသတ်မရှိ ပြန်လည် ရှင်သန်နိုင်သလဲ ဆိုတာကို ရှင်းပြနိုင်ရုံသာမကဘဲ... သူတို့တွေက ဒီလောကကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို (အဆင့်အတန်း ကန့်သတ်ချက်များ ကဲ့သို့သော အရာများကို) ဘာကြောင့် လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြတာလဲ ဆိုတာကိုပါ ရှင်းပြနိုင်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ အသံက ကျန်းချန် ၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်သွားစေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုလူဝကြီးက ကျောက်ပြားကို တစ်ချက် လှုပ်ယမ်းလိုက်ရင်း...</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ အမှိုက်စုတ်ကို ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး လိုချင်လို့လားဗျ။ မလိုချင်ရင်တော့... ကျွန်တော် စားပွဲခြေထောက် ခုဖို့ ယူသွားလိုက်တော့မယ်နော်”</p> <p> </p> <p>“လိုချင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် လေကို တစ်ချက် အဝရှူလိုက်ပြီး... သူ၏ ရင်တွင်းမှ ဆူပွက်နေမှုများကို တည်ငြိမ်အောင် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။ သူသည် ရှေ့သို့ လှမ်းသွားကာ ထိုကျောက်ပြားကို တည်ကြည်လေးနက်စွာဖြင့် လှမ်းယူလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီပစ္စည်းက...အရမ်းကို အရေးကြီးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန်.. ထပ်မံ ရှင်းပြမနေတော့ဘဲ... စနစ် နေရာလွတ်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး အလွှာအတွင်းသို့ တိုက်ရိုက် ထည့်သွင်း ပိတ်လှောင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းပြီ... ဒီ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ခရီးစဉ်ကတော့ အပြည့်အဝ အောင်မြင်သွားခဲ့ပြီပဲ”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ပါးစပ်မှသာ ညည်းတွားနေကြပြီး တကယ်တမ်းတွင်မူ အကြီးအကျယ် ချမ်းသာသွားကြသော တပည့်များကို ကြည့်ရင်း... ရှုပ်ထွေးလှသည့် အပြုံးတစ်ခု သူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>(ဒီလူတွေ လုံးဝ မသိကြဘူးလေ... လောကကြီးရဲ့ စည်းမျဉ်းတွေကို ပြန်ရေးနိုင်မယ့် သော့ချက်ကြီးက... သူတို့ ရှာတွေ့ခဲ့တဲ့ ‘ပြင်ဆင်ရေး ကိရိယာ’ ထဲမှာ ရှိနေတယ် ဆိုတာကိုပေါ့။)</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းကို ပြန်ကြစို့ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် များပြားတဲ့ အရင်းအမြစ်တွေရယ်... ဒီ တံဆိပ်ပြားလေးရယ် ရှိနေမှတော့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ အကြည့်များက အရှေ့ဘက် အရပ်ရှိ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ နောက်ထပ် ခရီးစဉ်က... ပင်လယ်ပြင်ကြီး ဆီကို ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ရတနာများကို ယူဆောင်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်... ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ တစ်ခုလုံးမှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါလာပြီး၊ လေဟာနယ် အတွင်း၌ မတည်ငြိမ်သော အက်ကွဲကြောင်းများ ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ပြေးကြဟေ့... မြေပုံကြီး ပြိုကျနေပြီဗျို့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ပက်ပါ... ပြေးလေကွာ... စားမနေနဲ့တော့”</p> <p> </p> <p>ဖရိုဖရဲ အခြေအနေကြီး အတွင်း၌... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ဖြိုဖျက်ရေး အဖွဲ့သည် သူတို့၏ တိုက်ပွဲဝင် ရတနာများနှင့်အတူ (အသစ် ရလာသော နောက်လိုက် ခြင်္သေ့ကြီးကိုပါ ခေါ်ဆောင်လျက်) လျှို့ဝှက်နယ်မြေကြီး မပြိုကျမီလေးတွင် တယ်လီပို့ တံခါးပေါက်မှနေ၍ အလုအယက် ပြေးထွက်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်၌... ချန်ဝူ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ ဆိုသည့် နေရာလေးမှာ လုံးဝ (လုံးဝ) ရှင်းလင်း (ပြောင်သလင်းခါအောင် လုယက်) ခြင်း ခံလိုက်ရပြီ ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>‘ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ဖာထေးစရာ’ နှင့် ပတ်သက်သော လျှို့ဝှက်ချက်ကြီးမှာမူ... မျိုးစေ့လေး တစ်စေ့ပမာ ကျန်းချန် ၏ နှလုံးသားထဲတွင် နက်ရှိုင်းစွာ မြှုပ်နှံထားလိုက်ပြီ ဖြစ်ပြီး... ၎င်း အမြစ်တွယ် ရှင်သန်လာမည့် နေ့ရက်ကိုသာ စောင့်မျှော်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save