Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၇၇) - ပြိုင်ဘက်ကင်း စစ်သင်္ဘောကြီး.... ဒါကြီးက သင်္ဘောတဲ့လားဗျာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~သုံးရက် ကြာပြီးနောက်... ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ တောင်နောက်ဘက်ရှိ ယာယီ သင်္ဘောကျင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ဗလာကျင်းနေသော တောင်ကြားလေးမှာ... ယခုအခါ၌မူ သံထုသံများ၊ ရိုက်နှက်သံများနှင့်အတူ ဂဟေဆော်ရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော မီးပွားများဖြင့် ပွက်လောညံနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ် ဝတ်ရုံကို ခန့်ညားစွာ ဆင်မြန်းထားသော ကျန်းချန် သည်... နောက်ကနေ စိုးရိမ်တကြီး လိုက်ပါလာသည့် ဆုချင်းကော နှင့်အတူ ကစားသမားများ၏ 'ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဖန်တီးမှုကြီး' ကို လာရောက် စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... သူတို့ကို တကယ်ပဲ ပင်လယ်ခရီးစဉ်အတွက် ယုံကြည်စိတ်ချလို့ ရပါ့မလားဟင်..."</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော သည် အဝေးရှိ ရွက်ဖျင်တဲကြီးဖြင့် အုပ်ထားသော ဧရာမ အရိပ်မည်းကြီးကို လှမ်းကြည့်ရင်း... သူမ၏ မျက်ခွံများမှာ အဆက်မပြတ် တဆတ်ဆတ် ခုန်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>"လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်ပိုင်းတွေတုန်းကလေ... ဒီနားက ဖြတ်သွားတိုင်း အထဲကနေ ပေါက်ကွဲသံတွေချည်းပဲ ကြားနေရတာ... ပြီးတော့... ဝက်အော်သံတွေလည်း ပါသေးတယ်။ ကျွန်မတော့ သိပ်ပြီး ကြည့်မကောင်းဘူးနော်..."</p> <p> </p> <p>"စိတ်မပူပါနဲ့..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က သူကိုယ်တိုင်လည်း သိပ်ပြီး မသေချာလှသော်ငြား... လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ အပြင်ပန်းတွင်မူ တည်ငြိမ်နေဟန် ဖမ်းထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"သူတို့ရဲ့ အလှအပ ခံစားတတ်တဲ့ အနုပညာ အမြင်က နည်းနည်းတော့ ထူးခြားဆန်းပြားနေပေမယ့်... တကယ်တမ်း လက်တွေ့ အသုံးချတဲ့ နေရာမှာတော့... တော်တော်လေးကို အစွမ်းထက်ကြပါတယ်လေ..."</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ စကားပြောနေကြရင်းနှင့်ပင်... သူတို့နှစ်ဦးမှာ သင်္ဘောဆိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် မျက်နှာတစ်ပြင်လုံး ဆီဂျီးများ ပေကျံနေပြီး... လက်ထဲတွင် ရှုပ်ယှက်ခတ်အောင် ဆွဲထားသော ပုံစံကြမ်း စာရွက်ကြီး တစ်ရွက်ကို ကိုင်ဆောင်လျက် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ ပြေးလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးဗျို့... တာဝန် ပြီးမြောက်ပါပြီဟေ့။ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ စူပါစစ်သင်္ဘောကြီး... 'ကွေ့ယွမ် နံပါတ်တစ်' (ယာယီနာမည်) ပြီးသွားပါပြီဗျာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အို..."</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဖွင့်ပြစမ်းပါဦး...ကျုပ်လည်း တစ်ချက်လောက် ကြည့်ရအောင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီအစ်ကိုတို့ရေ... ဖွင့်ချလိုက်ကြစမ်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း က လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ရွက်ဖျင်တဲကြီးကို ဆွဲချွတ်လိုက်သည့် အခိုက်အတန့်မှာပင်... ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံး၏ သွေးချွေးများ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံထားသော 'စစ်သင်္ဘောကြီး' မှာ နောက်ဆုံး၌ ၎င်း၏ ဇာတိရုပ်အမှန်ကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... လေထုကြီး တစ်ခုလုံးမှာ တစပြင်ပမာ တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ မျက်နှာပေါ်ရှိ အပြုံးများမှာ နေရာ၌ပင် တောင့်ခဲသွားသည်။ ဆုချင်းကော မှာမူ လန့်ဖြတ်ပြီး အနောက်သို့ ခြေတစ်ဝက်ခန့် အလိုအလျောက် ဆုတ်လိုက်မိရှာ၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ မျက်စိရှေ့တွင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်မှာ... သူတို့ စိတ်ကူးယဉ်ထားခဲ့သော ခမ်းနားထည်ဝါလှသည့် ဇိမ်ခံလေလှေကြီး သို့မဟုတ် ပျံသန်းရေး သင်္ဘောကြီးများနှင့် လုံးဝ (လုံးဝ) တူညီမနေခဲ့ပေ။</p> <p> </p> <p>ထိုအစား... အမှိုက်ပုံထဲမှ ပစ္စည်းများဖြင့် ကမန်းကတန်း ပေါင်းစပ် တပ်ဆင်ထားသည့်အလား... ဧရာမ သံမဏိ ဖြူကောင်ကြီး တစ်ကောင်သာ ဖြစ်နေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောကြီး တစ်ခုလုံးမှာ အနက်ရောင် အတိဖြစ်နေပြီး (အကြောင်းမူကား အနက်ရောင် သံချေးတုံးများကို အများအပြား အသုံးပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်)... ကိုယ်ထည်မှာလည်း ရေစီးကြောင်းနှင့်အညီ ချောမွေ့နေခြင်း မရှိဘဲ၊ ဝင်တိုက်သည့် အရှိန်ကို ပိုမို ပြင်းထန်စေရန်အတွက် စိန်ပွင့်ပုံသဏ္ဍာန် ချွန်ချွန်ကြီး လုပ်ထားသည်။</p> <p> </p> <p>အဆိုးရွားဆုံး ကိစ္စများကတော့...</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောဦးပိုင်း- ခန့်ညားလှသော နဂါးခေါင်း သို့မဟုတ် ဖီးနစ်ငှက်ခေါင်းများ အစား... အဆင့် (၃) မီးတောက် ခြင်္သေ့ကြီး သွားလဲစဉ်က ကျွတ်ကျလာသည့် ဧရာမ အစွယ်ကြီး တစ်ချောင်းကို အတင်း ထိုးစိုက်ထားသဖြင့်... ကြည့်ရသည်မှာ ချိုတစ်ချောင်းတည်းပါသော မွန်းစတားကြီး တစ်ကောင်နှင့်ပင် တူနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောဝမ်းဗိုက်ပိုင်း- နှစ်မီတာခန့် ရှည်လျားသော သံမဏိ ဆူးချွန်ကြီးများက သိပ်သည်းစွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး... အဝေးမှ ကြည့်လျှင် ဧရာမ ဆူးပါသော တင်းပုတ်ကြီး တစ်ခုနှင့်ပင် တူနေတော့သည်။ လူတစ်ယောက်ယောက်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်ကနေများ ဖြတ်ပျံသွားလျှင်... ကြည့်နေရင်းနှင့်တောင် နာချင်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်- နေရာတိုင်းတွင် ဖာထေးထားသော အရာများက ဗလပွဖြစ်နေ၏။ ဒီနေရာမှာ အနီရောင် သံပြား တစ်ချပ်၊ ဟိုနေရာမှာ အစိမ်းရောင် ကြေးဝါပြား တစ်ချပ်နှင့် အတော်လေး ကြည့်ရဆိုးနေ၏။ အထင်ရှားဆုံး အရာမှာ ရွက်တိုင်၏ ထိပ်ဖျားတွင်... အဝေးကြည့်စင် အစား၊ ဧရာမ သံအိုးမည်းကြီး တစ်လုံးကို တပ်ဆင်ထားပြီး ဒါက ဖြည်းညှင်းစွာ လည်ပတ်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါ... ဒါက..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် လည်ပတ်နေသော သံအိုးမည်းကြီးကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ပြီး... သူ၏ လက်ချောင်းများပင် သဲ့သဲ့မျှ တုန်ယင်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဦးလေးကျန်း... တစ်ချက်လောက် ရှင်းပြပါဦး။ အဲ့ဒီ အိုးကြီးက ဘာလုပ်ဖို့လဲဗျ။ ကောင်းကင်ဘုံက လာမယ့် အချက်ပြ လှိုင်းတွေကို ဖမ်းဖို့များ တပ်ထားတာလား"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝါး... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးက အမြင် သောက်ရမ်း စူးရှတာပဲဗျာ</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း က အလွန်တရာ ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာဖြင့် မိတ်ဆက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အဲ့ဒါက...ကျုပ်တို့ ကိုယ်တိုင် တီထွင်ဖန်တီးထားတဲ့ 'ရေအောက် အသံလှိုင်းဖမ်း စနစ်' ပဲဗျို့။ အသံကုန်ဟစ်နေတဲ့ မိစ္ဆာအရိုး ရဲ့ ပဲ့တင်သံကို အသုံးပြုထားပြီး... ဟို သံအိုးမည်းကြီးရဲ့ အသံစုဆောင်းနိုင်တဲ့ အာနိသင်နဲ့ ပေါင်းစပ်ထားတာလေ။ မိုင်ငါးဆယ် ပတ်လည် အတွင်းမှာရှိတဲ့ ငါးအုပ်တွေကို အတိအကျ ထောက်လှမ်းနိုင်တယ်နော်၊ ပင်လယ်စာ ရှာတဲ့ နေရာမှာတော့ လုံးဝ သေချာပေါက်ပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် မှာ လုံးဝ (လုံးဝ) စကားပင် မဟနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>"ဒါဆို... စွမ်းအင်ကကော ဘယ်ကလာမှာလဲဟင်..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော က သင်္ဘောဝမ်းဗိုက် အတွင်းမှ ထွက်ပေါ်နေသော ဒုံးဒုံးဒိုင်းဒိုင်း အသံကြီးများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်ရှာ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> "ကျွန်မ ကြားနေရတာက... ဝက်အော်သံတွေ ဖြစ်နေသလိုပဲနော်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... ဒါက ပိုပြီးတောင် ခေတ်မီတဲ့ နည်းပညာ အသစ်စက်စက်ပဲကွယ့်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်... ဦးလေးကျန်း က သူတို့နှစ်ဦးကို အင်ဂျင်ခန်းဆီသို့ ခေါ်ဆောင်သွားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဖန်သားဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မှန်ပြတင်းပေါက်မှ တစ်ဆင့် ကြည့်လိုက်သည့်အခါ... သူတို့သည် အသက်ရှူမှားလောက်မည့် မြင်ကွင်းကြီးကို တွေ့လိုက်ကြရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ကြွက်ဘီးလုံးကြီး တစ်ခု အတွင်း၌... အဆင့် (၂) သံခွံ တောဝက်ကြီး 'ပက်ပါ' မှာ အမောတကောဖြင့် ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>၎င်း၏ အရှေ့တည့်တည့်တွင်မူ... ဘယ်တော့မှ လှမ်းမမီနိုင်သော မှော်မုန်လာဥနီ တစ်လုံးကို ချိတ်ဆွဲထားသည်။</p> <p> </p> <p>"ဒါကတော့ ကျုပ်တို့ရဲ့ 'ဇီဝစွမ်းအင်သုံး အင်ဂျင်' ပဲဗျို့"</p> <p>ဦးလေးကျန်း က သူ၏ ရင်ဘတ်ကို ပုတ်ကာ ရဲရဲဝင့်ဝင့် အာမခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"သဘာဝ ပတ်ဝန်းကျင်ကို လုံးဝ မထိခိုက်စေဘူးနော်။ စွမ်းဆောင်ရည်ကလည်း သောက်ရမ်း မြင့်တယ်။ မုန်လာဥနီတွေ အလုံအလောက် ရှိနေသရွေ့... စွမ်းအင်ကတော့ အဆုံးအစမဲ့ပဲဟေ့။ ဒါ့အပြင်... ငါတို့က အလှည့်ကျ စနစ်ကိုပါ ဆွဲထားသေးတယ်။ ဟိုခြင်္သေ့ကြီး တာ့ဟုန် ကိုပါ အဆိုင်းနှစ်ခု ခွဲပြီး ပြေးခိုင်းမှာဆိုတော့... ခရီးစဉ် နှောင့်နှေးမှာကို လုံးဝ (လုံးဝ) ပူစရာ မလိုဘူးဗျာ"</p> <p> </p> <p>ဘီးလုံးကြီးထဲတွင် မျက်ရည်များ ဝဲလျက် အသည်းအသန် ပြေးနေရရှာသော တောဝက်ကြီးကို ကြည့်ရင်း... ဆုချင်းကော သည် သူမ၏ လောကအမြင်ကြီး တစ်ခုလုံး ပြိုကျသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဒါ တိရစ္ဆာန်တွေကို ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်နေတာလေ။ ဒါကိုများ စူပါစစ်သင်္ဘောကြီး တဲ့လား။ အရှေ့ပင်လယ်ကို သွားဖို့အတွက်... ငါတို့က ဒီလို ယာဉ်မျိုးကို စီးရမှာလားဟယ်။</p> <p> </p> <p>"ကျွန်မ မစီးဘူးနော်..."</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော က လုံးဝကို ဆန့်ကျင်သည့် မျက်နှာထားဖြင့် ခေါင်းကို အဆက်မပြတ် ရမ်းခါလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒီသင်္ဘောကြီးကို စီးရမယ့်အစား... သေလိုက်တာကမှ ပိုကောင်းဦးမယ်။ အရုပ်ဆိုးလွန်းတယ်... ပြီးတော့ ကြည့်ရတာ အချိန်မရွေး ပြုတ်ကျသွားတော့မယ့် ပုံကြီးပဲရှင်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ညီမလေးကလည်း... မှားပြီလေဗျာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) သည် ပင်လယ်ဓားပြ ဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းလျက် (မျက်လုံးတစ်ဖက်ကို ဖုံးထားပြီး၊ လက်တစ်ဖက်တွင်လည်း ချိတ်ကောက်ကြီး တပ်ထားသေးသည်) ကုန်းပတ်ပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"နည်းနည်းတော့ အရုပ်ဆိုးပေမယ့် သောက်ရမ်း ခိုင်တယ်နော်။ ကိုယ်ထည်ပေါ်မှာ ‘မာကျောခြင်း အခင်းအကျင်း’ ပေါင်း သုံးထောင်တိတိကို ထွင်းထုထားတာဗျို့။ ရွှေအမြုတေအဆင့် မိစ္ဆာသားရဲကြီး ဝင်တိုက်ရင်တောင်မှ... သူ့အရိုးပဲ ပြန်ကျိုးသွားစေရမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒါ့အပြင်... ငါတို့က ဂိုဏ်းရဲ့ ရည်မှန်းချက်နဲ့ ကွက်တိကျတဲ့ သောက်ရမ်း မိုက်တဲ့ နာမည်တစ်ခုကိုတောင် ပေးထားသေးတယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် သူ၏ နားထင်ကြောများကို ပွတ်သပ်လိုက်ရင်း... မကောင်းဆိုးဝါး ခံစားချက်ကြီး တစ်ခု ဝင်ရောက်လာသည်ကို သိလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"မင်းတို့က ဘယ်လို နာမည်များ ပေးထားလို့လဲကွ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကစားသမား သုံးထောင်ကျော်မှာ နားကွဲမတတ် အသံပြိုင် အော်ဟစ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ် သင်္ဘောကြီး ပါဗျို့..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် - "..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော - "..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် လေကို တစ်ချက် အဝရှူလိုက်ပြီး... အရုပ်ဆိုး အကျည်းတန်သော်လည်း ‘ငါက သောက်ရမ်း ကြမ်းတယ်နော်... လာမစမ်းနဲ့’ ဆိုသည့် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသော စစ်သင်္ဘောကြီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူ အရှုံးပေးလိုက်ရတော့၏။ အကြောင်းမူကား... လက်တွေ့ အသုံးတည့်ဖို့က အရေးအကြီးဆုံးပဲ မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p>"ကောင်းပြီလေ..."</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က ဂရုမစိုက်တော့သည့်အလား လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး... ဖြစ်ချင်ရာဖြစ်ဟုသာ ဆုံးဖြတ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>"နာမည်က နည်းနည်းတော့ ရိုင်းပေမယ့်... ငါ့ရဲ့ ခံစားချက်တွေကိုတော့ တိုက်ရိုက် ဖော်ပြနေတာပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"အားလုံးပဲ... သင်္ဘောပေါ် တက်ကြ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ခရီးစဉ်ကတော့... အရှေ့ပင်လယ်ပဲ၊ ငါတို့တွေ... ပင်လယ်စာ သွားစားကြမယ်ဟေ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဝူးဟူး... သွားကြစို့ဗျို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ အောင်ပွဲခံ အော်ဟစ်လျက် စစ်သင်္ဘောကြီးပေါ်သို့ အလုအယက် တက်ရောက်သွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>“အီ….”</p> <p> </p> <p>အင်ဂျင်ခန်းထဲမှ တောဝက်ကြီး ပက်ပါ ၏ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေသော အော်ဟစ်သံကြီး ထွက်ပေါ်လာပြီး... ဘီးလုံးကြီးများမှာလည်း ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဂွမ်း... ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>ဧရာမ သံမဏိ မွန်းစတားကြီးသည် မည်းမှောင်နေသော မီးခိုးလုံးကြီးများကို မှုတ်ထုတ်လိုက်ပြီး (ချောဆီများ လောင်ကျွမ်းသွားသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်)... သွားကျဥ်ချင်စရာ ကောင်းလှသော သံပွတ်တိုက်သံကြီးများနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံသို့ ဖြည်းညှင်းစွာ ပျံတက်သွားကာ... အရှေ့ဘက် မိုးကုတ်စက်ဝိုင်းဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တဖြည်းဖြည်း ဝေးကွာသွားသော 'အမှိုက်သင်္ဘောကြီး' ကို ကြည့်ရင်း... ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဇွတ်ဆွဲတင်ခံလိုက်ရသော ဆုချင်းကော မှာမူ... လေပြင်းများကို မျက်နှာမူလျက် နောင်တ မျက်ရည်များ ကျဆင်းနေရရှာတော့သည် ။</p> <p> </p> <p>(ချင်းယန် ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... ကျွန်မ ချင်းယန်ဂိုဏ်းကို ပြန်လာပြီး အပြစ်ပေးခံပါရစေတော့ရှင်... ဒီနေရာက အရမ်းကို အရှက်ကွဲလွန်းလို့ပါ…)</p> <p> </p> <p> </p>


Save