Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၁၇၈) - ပင်လယ်ပြင်သို့ ထွက်ခွာခြင်း....</h2> <h2 style="text-align:center">အော့... ပင်လယ်ကြီးမှာ ရေတွေချည်းပါလားဗျာ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ချန်ဝူတောင်တန်း၏ အထက် ကောင်းကင်ယံ။ အမြင့်ပေ သုံးထောင်ခန့်၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝူးဟူး... သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲဟေ့”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) သည် “ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ် သင်္ဘောကြီး” ၏ ဦးပိုင်း (အမှန်တော့ တပ်ဆင်ထားသော ဧရာမ အစွယ်ကြီးပေါ်တွင်) မတ်တတ်ရပ်လျက်... လေပြင်းများကို မျက်နှာမူကာ တိုက်တန်းနစ် ဇာတ်ဝင်ခန်းထဲကလို လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်းထားလိုက်သည်။ (ဝဖြိုးနေသော ဝက်ဝံဗားရှင်းတော့ ဖြစ်နေသည်လေ)။</p> <p> </p> <p>“ငါက ကမ္ဘာကြီးရဲ့ ဘုရင်ကွ။ ငါက ပင်လယ်ဓားပြ ဘုရင်ကြီးဟေ့”</p> <p> </p> <p>သူ၏ အနောက်ဘက် ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်မူ... စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသော ကစားသမားများဖြင့် ပြည့်ကျပ်နေတော့၏။ ဒီလောက် ကြီးမားတဲ့ ယာဉ်ကြီးကို ပထမဆုံး စီးဖူးကြခြင်း ဖြစ်ပြီး... (အမိုးမပါသဖြင့်) အပေါ်စီးမှနေ၍ အရာအားလုံးကို ထင်ရှားစွာ မြင်တွေ့နေရသည် မဟုတ်ပါလော။ အောက်ဘက်ရှိ တိမ်တိုက်များနှင့် တောင်တန်းများ လျင်မြန်စွာ ဖြတ်သန်းသွားသည်ကို ကြည့်ရင်း... အားလုံးက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ အော်ဟစ်နေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ရှုခင်းက သောက်ရမ်း မိုက်တာပဲကွာ” “မျက်နှာပြင် ဓာတ်ပုံ ရိုက်ထားစမ်း... လူမှုကွန်ရက်မှာ တင်ပြီး ကြွားရမယ်ဗျို့” “ဒီ သင်္ဘောကြီးက ကြည့်ရတာသာ အရုပ်ဆိုးတာ... သောက်ရမ်း မြန်တာပဲဟေ့။ ပက်ပါရေ... မင်း သောက်ရမ်း မိုက်တယ်ကွာ”</p> <p> </p> <p>အင်ဂျင်ခန်း အတွင်း၌မူ... အဆင့် (၂) တောဝက်ကြီး ပက်ပါ သည် ၎င်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် တွဲလောင်းကျနေသော ထောင်နှစ်ချီ သက်တမ်းရှိ မှော်မုန်လာဥနီလေးအတွက်... ၎င်း၏ အသက်စွမ်းအင်များကို မီးကုန်ယမ်းကုန် မီးရှို့ကာ ရူးသွပ်စွာ ပြေးလွှားနေရှာတော့သည်။ ၎င်း၏ ခွာလေးဖက်မှာ လေထဲတွင် လွင့်ပျံနေပြီး အရိပ်များပင် ထွက်ပေါ်နေကာ... ဧရာမ တာဘိုင် ဒလက်ကြီးများကို ရူးသွပ်စွာ လည်ပတ်စေနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... ဤ စိတ်လှုပ်ရှား ပျော်ရွှင်မှုကြီးမှာ နာရီဝက်ခန့်သာ ခံလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>အသစ်အဆန်း ဖြစ်မှုတွေ လျော့ကျသွားတဲ့အခါမှာတော့... ကစားသမားတွေဟာ တစ်ခုခု မှားယွင်းနေပြီဆိုတာကို စတင် သတိထားမိလာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး ပြဿနာကတော့... တုန်ခါမှုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အကြောင်းမူကား... ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် စွမ်းအင်စနစ်ကို ဒီဇိုင်းဆွဲရာတွင် ‘တုန်ခါမှု ထိန်းချုပ်ရေး’ ဆိုသည့် သဘောတရားကို လုံးဝ (လုံးဝ) ခေါင်းထဲ ထည့်မထားခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်၏။ တောဝက်ကြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း... သင်္ဘောကြီး တစ်စီးလုံး ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ခါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို တုန်ခါမှုမှာ ပုံမှန် လှုပ်ရှားမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ... ပါကင်ဆန် ရောဂါသည် တစ်ဦးပမာ ကြိမ်နှုန်းမြင့်မားစွာဖြင့် ဖရိုဖရဲ ဆတ်ဆတ်တုန်နေခြင်းပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂျောက်... ဂျောက်... ဂျောက်... ဂျောက်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ရေတစ်ငုံခန့် သောက်ရန် ကြိုးစားလိုက်သော်လည်း... ခွက်ကို နှုတ်ခမ်းနား တေ့လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ သူ၏ သွားများနှင့် ခွက်နှုတ်ခမ်းသားတို့ ရိုက်ခတ်ကာ ဒရမ်တီးနေသည့်အလား မြည်ဟည်းသွားတော့၏။ ရေတစ်စက်မှ ပါးစပ်ထဲ မရောက်လိုက်ဘဲ... သူ၏ ပေါင်ကြားထဲသို့သာ အကုန် ဖိတ်စင်ကျကုန်သည်။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... ဒီ သင်္ဘောကြီးက... လယ်ထွန်စက်ကြီး လိုပဲ ဆတ်ဆတ်ကို တုန်နေတာပါလား... ငါ့ခေါင်းတွေတောင် ကိုက်လာပြီဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဒုတိယ ပြဿနာကတော့... ဆူညံသံပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>အသံကာကွယ်ရေး စနစ်ဆိုသည်မှာ လုံးဝ မရှိခဲ့ပေ။ တောဝက်ကြီး၏ အော်ဟစ်သံများ၊ (အဆိုင်းနှစ်ဆွဲရသဖြင့် အိပ်မောကျနေသော) ခြင်္သေ့ကြီး၏ ဟောက်သံများနှင့်... ဂဟေဆက် မကောင်းသဖြင့် သံပြားများ ပွတ်တိုက်မိရာမှ ထွက်ပေါ်လာသော ကျွိကျွိမြည်သံများ ပေါင်းစပ်သွားသည့်အခါ... လူကို ရူးသွပ်သွားစေနိုင်သော ဆူညံသံ သံစုံတီးဝိုင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးနှင့် အဆိုးရွားဆုံး ပြဿနာကတော့... ခေါင်းမူးခြင်း (လေမူးခြင်း) ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>အချိန်ကုန် သက်သာစေရန်အတွက် ကျန်းချန် က အမြန်ဆုံး အရှိန်ဖြင့် သွားရန် အမိန့်ပေးထားသည် မဟုတ်ပါလော။ စစ်သင်္ဘောကြီးမှာ လေစီးကြောင်းများ ကြားတွင်... ရိုလာကိုစတာ အမြန်ရထားကြီး စီးနေရသည့်အလား အထက်အောက် ရမ်းခါနေပြီး၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဘောလုံးတစ်လုံး အကန်ခံရသည့်အလား ဘေးတိုက် ယိမ်းယိုင်သွားတတ်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်... ကိုယ်ခံအား နည်းပါးသော မှော်ကျင့်ကြံသူ ကစားသမား တစ်ဦးမှာ မျက်နှာကြီး ဖြူရော်နေပြီး၊ ပါးစပ်ကို အုပ်ကာ သင်္ဘောလက်ရန်းဆီသို့ အပြေးအလွှား သွားလိုက်သည်။ ထို့နောက်... အောက်ဘက်ရှိ သစ်တောအုပ်ကြီးဆီသို့ သက်တံရောင် အန်ဖတ်များကို အားရပါးရ ပက်ဖြန်းလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ဤသည်မှာ အချက်ပြလိုက်သည့်အလားပင်။ ကွင်းဆက် တုံ့ပြန်မှုကြီး စတင်သွားဝောာ့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ မခံနိုင်တော့ဘူး... ငါလည်း ခေါင်းတွေ သောက်ရမ်း မူးနေပြီ... ဝေါ့...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဒီ ရူပဗေဒ အင်ဂျင်ကြီးက... သောက်ရမ်းကို လက်တွေ့ဆန်လွန်းနေပြီကွာ။ နားတွင်း အာရုံခံစနစ် ယိုယွင်းသွားတဲ့ ခံစားချက်ကိုပါ အတုခိုးထားတယ် တဲ့လား...”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“မလှုပ်နဲ့တော့ဟေ့... ပက်ပါ... အရှိန်နည်းနည်း လျှော့စမ်းပါ။ ငါ့ ဦးနှောက်တွေ အပိုင်းပိုင်း အတစ်တစ် ဖြစ်တော့မယ်ကွ”</p> <p> </p> <p>ခုနလေးတင် အသက်ဝင် တက်ကြွနေခဲ့ကြသော ကစားသမား သုံးထောင်မှာ... ယခုအခါ သေလုမျောပါး ဖြစ်နေကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အချို့က ရွက်တိုင်ကို တင်းကျပ်စွာ ဖက်ထားပြီး လုံးဝ မလွှတ်တော့ချေ။ အချို့က မြေပြင်ပေါ်တွင် ပက်လက်လန်ကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များပင် ထွက်နေတော့၏။ အချို့မှာ ဂိမ်းထဲမှ ထွက်ရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း... [အထူး ယာဉ်ပေါ်တွင် ရှိနေစဉ် အတင်းအဓမ္မ ထွက်ခွာပါက ဇာတ်ကောင် ပြုတ်ကျ သေဆုံးမည် ဖြစ်သည်] ဆိုသည့် စနစ်၏ သတိပေးချက်ကိုသာ ရရှိလိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ့်ကို ကြေကွဲစရာ မြင်ကွင်းကြီးပါလား...”</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော သည် (ကျန်းချန် ၏ အထူး ခွင့်ပြုချက်ဖြင့်) အခန်းတွင်းရှိ တစ်ခုတည်းသော ကူရှင် ကုလားထိုင်လေးပေါ်တွင် ထိုင်နေရှာ၏။ သူမသည် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များဖြင့် ကာကွယ်ထားသော်ငြား... ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်မှ ဖြတ်သန်း လွင့်ပျံသွားသော အန်ဖတ်များကို ကြည့်ရင်း သူမ၏ အစာအိမ်ထဲတွင်လည်း ကမောက်ကမ ဖြစ်လာသလို ခံစားနေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူမသည် ဘေးနားတွင် မျက်လုံးမှိတ်ကာ တောင်ကြီး တစ်တောင်ပမာ တည်ငြိမ်စွာ ထိုင်နေသော ကျန်းချန် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး... အားနည်းလှသော အသံလေးဖြင့် မေးလိုက်ရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... အရှေ့ပင်လယ်ကို ရောက်ဖို့ အချိန် ဘယ်လောက်လောက် လိုပါသေးလဲဟင်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က မျက်လုံးများကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဖွင့်လိုက်ပြီး... စနစ် မြေပုံကို တည်ငြိမ်စွာ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရောက်တော့မှာပါ... ပက်ပါ ရဲ့ လက်ရှိ အရှိန်နဲ့ ဆိုရင်တော့... နောက်ထပ် လှုပ်ခါမှု... အဲ... နောက်ထပ် နှစ်နာရီလောက် ပျံသန်းလိုက်ရင် ရောက်ပြီလေ”</p> <p> </p> <p>“နှစ်နာရီ တောင် ဟုတ်လား...” ဆုချင်းကော ၏ မျက်လုံးရှေ့တွင် မှောင်မည်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ငါ့ကိုသာ သတ်ပစ်လိုက်ပါတော့ဟယ်..’</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>နှစ်နာရီ ကြာပြီးနောက်... အရှေ့ပင်လယ်ပြင်၏ အစွန်အဖျား၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ပြာလဲ့လဲ့ ပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်တွင်... သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကစားသမားများမှာ မျက်ရည်များပင် ကျဆင်းလာလုမတတ် ဝမ်းသာသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်ကြီး... ပင်လယ်ကြီး ရောက်ပြီဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “နောက်ဆုံးတော့ တုန်ခါမှုကြီး ရပ်သွားပြီပေါ့... မြန်မြန် ဆင်းသက်စမ်းပါ။ ငါ မြေကြီးကို နင်းချင်လှပြီဗျို့”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>မီးခိုးမည်းများ တလူလူ ထွက်နေသော စစ်သင်္ဘောကြီးသည်... ပင်လယ်ရေပြင်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ဆင်းသက်လိုက်ရာ၊ ပေရာချီ မြင့်မားသော လှိုင်းလုံးကြီးများ ထပွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>တုန်ခါမှုများ ရပ်တန့်သွားသော်ငြား... လှိုင်းတံပိုးများကြောင့် သင်္ဘောကြီးမှာ အထက်အောက်၊ ဘေးတိုက် ယိမ်းထိုးနေပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေါ့...”</p> <p> </p> <p>ယခုလေးတင် အန်ထားပြီးသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည်... သူ၏ ရှေ့မှ အဆုံးအစမဲ့ ယိမ်းထိုးနေသော ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း၊ သင်္ဘောလက်ရန်းကို မှီကာ ထပ်မံ အန်ချရပြန်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်ကြီး... ရေတွေချည်းပါလား.. အော့... လှိုင်းတွေချည်းပဲဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ဤအချိန်တွင်... ကစားသမားများ၏ ဆွေးနွေးရေး ချန်နယ် (ဖိုရမ်) ကြီးမှာ ပေါက်ကွဲလုမတတ် ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>(ဆာဗာတစ်ခုလုံးဆိုင်ရာ ထိပ်ဆုံးတင်ထားသော ပို့စ် - ကယ်ကြပါဦးဗျို့... ကျင့်ကြံခြင်း လောကကြီးမှာ လေမူး/ရေမူးတဲ့ ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ပါ။)</p> <p> </p> <p>ပို့စ်တင်သူ (ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား) - ညီအစ်ကိုတို့ရေ... "ပင်လယ်ပြင်ကြီးကို အောင်နိုင်ခြင်း" ဆိုတဲ့ စကားတွေကို လုံးဝ မယုံကြနဲ့နော်။ ဒါဟာ သေချာပေါက် "ရေမူးခြင်း သရုပ်တူ ဂိမ်း ၂၀၂၅" ကြီးပဲဗျို့။ ကျုပ်တော့ အန်ရလွန်းလို့ သည်းခြေရည်တွေတောင် ထွက်လာတော့မယ်။ ကယ်ကြပါဦး... ကျင့်ကြံခြင်း လောကမှာ ရေမူးပျောက်ဆေး ဘယ်က ဝယ်လို့ ရမလဲဟေ့။ အွန်လိုင်းမှာ စောင့်နေမယ်... သောက်ရမ်း အရေးကြီးတယ်နော်။</p> <p> </p> <p>ပထမထပ် (ရှန်နွန်) - စိတ်မပူနဲ့... ငါ ခုလေးတင် ဂျင်းနဲ့ လိမ္မော်ခွံခြောက်ကို သုံးပြီး အအန်ပျောက် ဆေးလုံး တစ်အိုး ဖော်စပ်ထားတယ်။ စမ်းကြည့်မလားဟေ့... ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ကတော့... သလိပ်တက်ပြီး တအေ့အေ့ ဖြစ်နေတတ်တာပဲ။</p> <p> </p> <p>ဒုတိယထပ် (ဇီဝဗေဒ ခွေးပေါက်လေးရဲ့ ဘွဲ့ယူ စာတမ်း) - စမ်းသပ်ပြီးပြီ... အလုပ်ဖြစ်တယ်ဟေ့။ ကျွန်တော်… ဆက်အန်နေတုန်းပဲ ဆိုပေမယ့်... လေတက်တဲ့ အသံကတော့ သောက်ရမ်း စည်းချက်ကျသွားတယ်ဗျို့။</p> <p> </p> <p>တတိယထပ် (ခရီးသွား က) - ဒီဂိမ်း ဖန်တီးတဲ့သူတွေ ဒါလေးကို ပြင်ပေးလို့ မရဘူးလားဗျာ။ "လက်တွေ့ဆန်သော ရေမူးခြင်း" ဆိုတဲ့ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ပိတ်ထားပေးလို့ မရဘူးလားဟင်။</p> <p> </p> <p>စတုတ္ထထပ် (တရားဝင် အကြောင်းပြန်စာ) - ချစ်ခင်လေးစားရပါသော ကစားသမားများရှင်... လက်တွေ့ အကျဆုံးနှင့် အသက်ဝင်ဆုံးသော ခံစားမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်ရန်အတွက် ဤလုပ်ဆောင်ချက်ကို ပိတ်ထား၍ မရနိုင်ပါ။ ကစားသမားများ အနေဖြင့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ခံစွမ်းအားကို မြှင့်တင်ရန်၊ သို့မဟုတ်... အသားကျအောင်သာ ကြိုးစားနေထိုင်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။</p> <p> </p> <p>ပဉ္စမထပ် (ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက်) - စကားများ မနေကြနဲ့တော့။ ရှေ့ကနေ တစ်ခုခု လာနေတယ်ဗျို့။</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ အဆက်မပြတ် အန်နေကြစဉ်မှာပင်...</p> <p> </p> <p>မူလက တည်ငြိမ်နေသော ပင်လယ်ရေပြင်အောက်မှ ဧရာမ လှိုင်းဂယက်ကြီးများ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ အဖြူရောင် လှိုင်းလုံးများက ရေပြင်ထက်တွင် လျင်မြန်စွာ ပြေးလွှားနေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထက်မြက်လှသော ကျောဆူးတောင် ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ ရေပြင်ကို ခွဲကာ... စစ်သင်္ဘောကြီးဆီသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ချဉ်းကပ်လာကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“အဲ့ဒါက...”</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်နေသော ကျန်းချန် သည် နတ်ဘုရား အာရုံဖြင့် တစ်ချက် အကဲခတ်လိုက်ပြီး... သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် နောက်ပြောင်လိုသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်ရတာ... ငါတို့ရဲ့ 'ပင်လယ်စာ စားသောက်ပွဲကြီး' က အိမ်တိုင်ရာရောက် လာပို့ပေးနေပြီ ထင်တယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့... အန်တာကို ရပ်လိုက်ကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ အသံကြီးမှာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ ပါဝင်နေပြီး... ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော လူအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်းပင် လန့်နိုးသွားစေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ထကြစမ်း... အလုပ်လုပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီ။ အများဆုံး ဖမ်းနိုင်တဲ့သူက... ဒီည ပထမဆုံး စားရမယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p>မြေပြင်ပေါ်တွင် သေချင်ယောင်ဆောင်ပြီး လှဲနေကြသော ကစားသမားများမှာ... 'စားရမယ်' ဆိုသည့် စကားလုံးကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ မျက်နှာများ အစိမ်းရောင် သမ်းနေဆဲ ဖြစ်သော်ငြား ဒရောသောပါး ခုန်ထလာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်စာ တဲ့လား... ဘယ်မှာလဲ... ဘယ်မှာလဲဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို တွဲထူပေးကြပါဦး... ငါ တိုက်နိုင်သေးတယ်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ဝေါ့... ငါးအစိမ်းသုပ် အတွက်ဟေ့... ချကြစမ်း”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save