Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၀) - ထောင်ချောက်ဆင်ခြင်း....</h2> <h2 style="text-align: center;">သဘောကျတဲ့သူတွေကတော့ အလိုလို ငါးစာ လာဟပ်ကြမှာပဲလေ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။</p> <p> </p> <p>"ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ်" သင်္ဘောကြီး၏ ကုန်းပတ်ပေါ်၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ညင်သာသော ပင်လယ်လေပြေလေးများ တိုက်ခတ်နေပြီး ရေပြင်မှာလည်း တဖိတ်ဖိတ် တောက်ပနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ပွက်လောညံနေခဲ့သော ‘ငါးတစ်ကောင်လုံး စားသောက်ပွဲကြီး’ မှာ အဆုံးသတ်သွားဝောာ့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်... အရိုးချည်းသက်သက် ကျန်နေတော့သော ငါးရိုးပုံကြီးများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး၊ ကစားသမားများမှာမူ ဗိုက်မဝသေးသည့်အပြင် အနည်းငယ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်နေသည့် ခံစားချက်များကိုပင် ခံစားနေကြရရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဟူး... အကုန်လုံး ပြေးကုန်ကြပြီလေ... တစ်ကောင်မှတောင် မကျန်တော့ဘူး"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် တည်ငြိမ်နေသော ပင်လယ်ရေပြင်ကြီးကို ကြည့်ရင်း... သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားမကြီးဖြင့် စဉ်းတီတုံးကို စိတ်ပျက်လက်ပျက် ခေါက်နေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "ငါ့ရဲ့ လျှို့ဝှက် အထူးဆော့စ် တောင် မကုန်သေးဘူး။ ဒီခေတ်က ပင်လယ်မိစ္ဆာတွေရဲ့ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားက သောက်ရမ်းကို အားနည်းလွန်းတာပဲ..."</p> <p> </p> <p>"ဟုတ်တယ်... ဒီအတိုင်း ရိုးရိုးလေး ငါးဖမ်းနေရတာက သောက်ရမ်းကို အချိန်ကုန်တာပဲ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် သူ၏ ဓားပျံကို သုတ်သင်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဒါ့အပြင်... ပိုက်ကွန်နဲ့ ဖမ်းမိတာတွေက ငါးသေး၊ ပုစွန်သေးလေးတွေ ချည်းပဲလေ။ တကယ့် အဆင့်မြင့် ပင်လယ်သားရဲတွေက ဉာဏ်ရည်မြင့်ပြီး ရေနက်ပိုင်းမှာ ပုန်းနေတတ်ကြတာဗျ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ကောင်းကောင်း စားချင်တယ် ဆိုရင်တော့... သူတို့ကို အပြင်ထွက်လာအောင် မျှားထုတ်ရမယ့် နည်းလမ်းတစ်ခုတော့ ရှာရမယ်ဟေ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုစကားကြောင့် လူတိုင်း၏ အကြည့်များမှာ ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ဝေ့ဝဲသွားကြပြီး... နောက်ဆုံးတွင်တော့ ကုန်းပတ် ကုလားထိုင်ပေါ်၌ အေးအေးဆေးဆေး သွားကြားထိုးနေသော ဝမ်သဲ့ဖာ ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>အတိအကျ ပြောရလျှင်... သူဝတ်ဆင်ထားသော လေးလံပြီး ဆီဂျီးများ ပေကျံနေသည့် အမည်းရောင် သံမဏိ နွားရိုင်း ချပ်ဝတ်ကြီးဆီသို့ ရောက်ရှိသွားခြင်းပင်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ ကြက်သီးထသွားရပြီး... ချက်ချင်းပင် မတ်တတ်ထိုင်လိုက်ကာ ရင်ဘတ်ကို ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဘာ... ဘာလုပ်ချင်ကြတာလဲဟ။ ငါက သူရဲကောင်းနော်... ဟို ငါးခေါင်းဆောင်ကြီးကို ငါကိုယ်တိုင် ဖိထားခဲ့တာလေ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"ဟီးဟီး... အစ်ကိုကြီး ဝမ် ရေ..."</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် လက်နှစ်ဖက်ကို ပွတ်သပ်ရင်း... အလွန်တရာ သဘောကောင်းလှသော မျက်နှာပေးဖြင့် အနားသို့ လျှောက်လာသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> "ကြည့်စမ်းပါဦး... မင်းရဲ့ ခံစစ်စွမ်းအားက ဂိုဏ်းတစ်ခုလုံးမှာ အကောင်းဆုံးလေ... ဆူးချွန်တွေလည်း ပါသေးတယ်။ ပြီးတော့... မင်းရဲ့ သွေးတန်းကလည်း သောက်ရမ်း ရှည်တယ် မဟုတ်လား..."</p> <p> </p> <p>"ဒါဟာ တကယ့်ကို... သဘာဝက ပေးထားတဲ့... အဆင့်မြင့် ငါးစာကြီးပဲ"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"သောက်ကျိုးနည်း...ခင်ဗျားတို့က ကျုပ်ကို ငါးစာ လုပ်ချင်နေကြတာလားဗျာ"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် နေရာမှ ခုန်ထလိုက်ပြီး လှည့်ပြေးရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သို့သော်... ယုတ်မာလှသော အပြုံးများကို ကိုယ်စီ တပ်ဆင်ထားကြသည့် လူသန်ကြီး ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ သူ့ကို ဝိုင်းရံထားပြီး ဖြစ်နေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>"ငါ မလုပ်ဘူးနော်... ငါက ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူကွ။ အရှေ့တန်းက တန့်ခ်လေ... တီကောင် မဟုတ်ဘူးဟေ့။"</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အသည်းအသန် ရုန်းကန်နေရှာ၏။</p> <p> </p> <p>"ဂုဏ်ပြုမှတ်တွေ တိုးပေးမယ်ဗျာ..."</p> <p> </p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က လက်တစ်ချောင်း ထောင်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အဆင့် (၃) ပင်လယ်သားရဲ တစ်ကောင် ဖမ်းမိရင်... ဂုဏ်ပြုမှတ် ငါးရာ ပေးမယ်။ ပြီးတော့... ရလာတဲ့ ပစ္စည်းတွေကိုလည်း မင်း အရင်ဆုံး ရွေးချယ်ခွင့် ရှိစေရမယ်ဟေ့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ ရုန်းကန်နေမှုများမှာ ချက်ချင်းပင် ရပ်တန့်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် သုံးစက္ကန့်ခန့် တုံ့ဆိုင်းနေပြီးနောက်... နောက်ဆုံးတွင်တော့ အံကို ကြိတ်ကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>"အပိုဆု ကြေးတော့ ထပ်ပေးရမယ်နော်။ ပထမဆုံး ဖမ်းမိတဲ့ ငါးရဲ့ မျက်လုံးကို ငါ စားမယ်ဗျို့"</p> <p>"သဘောတူတယ်ဟေ့..."</p> <p> </p> <p>---</p> <p> </p> <p>ဆယ့်ငါးမိနစ် ကြာပြီးနောက်။ သင်္ဘော၏ အမြီးပိုင်း၌ ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော ‘လူသား ငါးမျှားခြင်း’ စစ်ဆင်ရေးကြီးကို တရားဝင် စတင်လိုက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ... (မူလက သင်္ဘောကျောက်ဆူး ကြိုးအဖြစ် အသုံးပြုရန် ရည်ရွယ်ထားသော) လက်ကောက်ဝတ်ခန့် တုတ်သည့် အထူးကြိုးဝိုင်းကြီးဖြင့်၊ ဧရာမ ကရိန်းချိတ်ကြီး တစ်ခုတွင် လက်ခြေများ တင်းကျပ်စွာ ချည်နှောင်ခံထားရသည်။</p> <p> </p> <p>ပိုမို ဆွဲဆောင်မှု ရှိစေရန်အတွက်... ကျောက်ကပ်ကြော် ကလည်း စေတနာ အလွန် ကောင်းစွာဖြင့် (ဟို ဟင်းလျာကြီး ချက်ရာမှ ကျန်ရစ်သော ဟင်းရည်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့်) လျှို့ဝှက် ဆွဲဆောင်မှု ဆော့စ်ကို သူ၏ ကိုယ်ပေါ်သို့ သုတ်လိမ်းပေးလိုက်သေး၏။</p> <p> </p> <p>"အဆင်သင့် ဖြစ်ပြီလား... ပိုက်ချကြမယ်"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း ၏ အမိန့်ပေးသံ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>"အား"</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ အော်ဟစ်သံကြီးနှင့်အတူ... သူသည် ဧရာမ အလေးတုံးကြီး တစ်ခုပမာ "ဗွမ်း" ခနဲ မြည်အောင် ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချခံလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>အေးစက်လှသော ပင်လယ်ရေများက သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဝါးမြိုသွားသည်။ ဝမ်သဲ့ဖာ သည် အသက်ကို အောင့်ထားလိုက်ပြီး (အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်တွင် အချိန်အကြာကြီး အသက်အောင့်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်သည်)... ရေလှိုင်းများနှင့်အတူ ရေထဲတွင် ဖြည်းညှင်းစွာ လွင့်မျောနေ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော ပြင်းထန်လှသည့် အသားဟင်း (ဆော့စ်) အမွှေးနံ့ကြီးမှာလည်း... ပင်လယ်ရေများ ကြားတွင် လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ်... နှစ်မိနစ်...</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်။</p> <p> </p> <p>ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ရေစီးကြောင်းများ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို ဝမ်သဲ့ဖာ အာရုံရလိုက်၏။ အေးစက်လှသော သတ်ဖြတ်လိုစိတ် တစ်ခုက သူ့ကို သော့ခတ်ထားလိုက်ပြီ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူသည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ... နောက်ကျိနေသော ပင်လယ်ရေများ အောက်တွင်၊ ချောက်ကမ်းပါး အောက်ခြေမှနေ၍ လျင်မြန်စွာ တက်လာနေသော ဧရာမ အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p>ဒါက... အကျယ် ငါးမီတာကျော်ခန့် ရှိပြီး၊ ဧရာမ လက်မကြီး နှစ်ဖက် ပါရှိသော အဆင့် ၂ အထွတ်အထိပ် ရေနက် မိစ္ဆာဂဏန်းကြီး ပင် ဖြစ်ချေတော့သည်။ ၎င်းသည် အမွှေးနံ့များကြောင့် ဆွဲဆောင်ခံလိုက်ရပြီး... ဝမ်သဲ့ဖာ ကို အရသာရှိလှသော ပလက်တန် ကောင်ကြီး တစ်ကောင်ဟု ထင်မှတ်သွားပုံ ရသည်။</p> <p> </p> <p>"ရွှစ်..."</p> <p> </p> <p>ဂဏန်းကြီးသည် လျင်မြန်စွာ ပြေးတက်လာပြီး... ၎င်း၏ ဧရာမ လက်မကြီးဖြင့် ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ ပေါင်ကို အားပါးတရ ညှပ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>"ဒိုင်း..."</p> <p> </p> <p>တုံးအိလှသော အသံကြီး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ဂဏန်းလက်မကြီးမှာ ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ အမည်းရောင် သံမဏိ ခြေကာကို တင်းကျပ်စွာ ညှပ်ထားပြီး... မီးပွားများပင် လွင့်စဉ်ထွက်သွားသည်။ (ရေအောက်မှာ မီးပွား ထွက်တယ် ဆိုရင်ပေါ့လေ)။</p> <p> </p> <p>ခံစစ်ကို မဖောက်ထွင်းနိုင်ခဲ့သော်ငြား... ပြင်းထန်လှသော ဖိအားကြီးကြောင့် ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အတော်လေး နာကျင်သွားရရှာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဟပ်ပြီဟေ့... ငါးစာ လာဟပ်ပြီဗျို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ရေအောက်မှနေ၍ ကြိုးကို အသည်းအသန် ဆွဲလှုပ်လိုက်ပြီး... အထူး တပ်ဆင်ထားသော အချက်ပြ ခေါင်းလောင်းလေးမှ တစ်ဆင့် အပေါ်သို့ သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်တွင်...</p> <p> </p> <p>"ကလင်... ကလင်...ကလင်..."</p> <p> </p> <p>အချက်ပြ ခေါင်းလောင်းလေးမှာ အရေးပေါ် မြည်ဟည်းလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ငါးမိပြီဟေ့... ညီအစ်ကိုတို့... ဆွဲကြစမ်း"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ချောင်းမြောင်းနေခဲ့ကြသော ခွန်အားကြီး ကစားသမား အယောက် တစ်ရာကျော်မှာ... လွန်ဆွဲပွဲကြီး ဆင်နွှဲနေသည့်အလား ကြိုးကြီးကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>"တစ်... နှစ်... သုံး... ဆွဲဗျို့"</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>"အား... ဟေး... အား... ဟေး..."</p> <p> </p> <p>အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် နှင့် ချီစုစည်းမှု နှောင်းပိုင်းအဆင့် ကစားသမား တစ်ရာကျော်၏ စုပေါင်း ခွန်အားကြီးမှာ အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p> </p> <p>ရေနက် ဂဏန်းကြီးမှာ အရသာရှိစွာ စားသုံးရန် ပြင်ဆင်နေစဉ်မှာပင်... ရုတ်တရက် ငြင်းဆန်၍ မရနိုင်သော အင်အားကြီး တစ်ခုကို ခံစားလိုက်ရသည်</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> ဒါက ဘာဖြစ်မှန်းပင် မသိလိုက်ရမီ... ငါးစာကြီးနှင့်အတူ ရေပြင်ပေါ်သို့ ဆွဲတင်ခံလိုက်ရတော့၏။</p> <p> </p> <p>"ဝှစ်..."</p> <p> </p> <p>ဧရာမ ဂဏန်းကြီးသည် ရေပြင်ကို ဖောက်ထွက်လာပြီး... လေထဲတွင် လှပသော ကွေးညွတ် လမ်းကြောင်း တစ်ခုကို ဖန်တီးကာ ကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ဘုန်းခနဲ မြည်အောင် ပြုတ်ကျလာလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“သောက်ကျိုးနည်း... ကြီးလိုက်တဲ့ ဂဏန်းကြီးဗျာ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> “အထဲမှာ ဥတွေ အများကြီး ပါမှာ သေချာတယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> “စကားများ မနေနဲ့တော့... တူတွေ ယူခဲ့ကြ။ ရိုက်သာ သတ်လိုက်တော့ဗျို့”</p> <p> </p> <p>ကစားသမား ဆယ်ဂဏန်းခန့်မှာ... သံတူကြီးများနှင့် ဂေါ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်လျက် တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်လာကြပြီး၊ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေသော ဂဏန်းကြီးကို အဆက်မပြတ် ဝိုင်းဝန်း ထုရိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>သနားစရာကောင်းသော အဆင့် (၂) အထွတ်အထိပ် ဂဏန်းကြီးမှာ... ရေလှိုင်းလေး တစ်ချက်ပင် မရိုက်ခတ်နိုင်လိုက်ရှာဘဲ စားစရာ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားရရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... အလုပ်ဖြစ်တယ်ဟေ့။ ဒီနည်းလမ်းက တကယ်ကို ထိရောက်တာပဲဗျို့”</p> <p> </p> <p>ဆွဲတင်ခံရစဉ်က အနည်းငယ် လှုပ်ခါသွားသဖြင့် ခေါင်းမူးနေသော ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ... ဧရာမ ဂဏန်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ နဂါးတစ်ကောင်ပမာ ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်... ငါ့ကို အောက်ချပေးကြစမ်း။ ခုနက အောက်မှာ လိပ်ကြီး တစ်ကောင်ကို ငါ မြင်လိုက်တယ်... အဲ့ဒါကိုပါ ငါ ဖမ်းချင်သေးတယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p>အောင်မြင်မှု အရသာကို မြည်းစမ်းခွင့် ရသွားကြသဖြင့်... ဤ ‘ထောင်ချောက်ဆင်’ မျှားသည့် နည်းဗျူဟာမှာ သင်္ဘောကြီး တစ်စီးလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ပြန့်နှံ့သွားဝောာ့သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက လူတစ်အုပ်တည်းသာ မျှားနေခဲ့ကြသော်လည်း... မကြာမီမှာပင် အုပ်စုပေါင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် အထိ တိုးပွားလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခံစစ်စွမ်းအား မြင့်မားသော ခန္ဓာကိုယ် ကျင့်ကြံသူ ကစားသမားများမှာ... ယခုအခါ လူအလိုချင်ဆုံးသော ‘အရင်းအမြစ်’ များ ဖြစ်လာကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ခံစစ် မာတဲ့သူ ရှာနေတယ်နော်... ငါးစာ လိုနေလို့ပါ။ နေ့တွက်နဲ့ ရှင်းပေးမယ်ဟေ့”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ... လုပ်မယ်။ ငါ အခုလေးတင် ရွှေခေါင်းလောင်း အကာအကွယ် ကျင့်စဉ်ကို သင်ထားတာ... သောက်ရမ်း မာတယ်နော်”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“ငါ့ကို မလုကြနဲ့လေ... ငါ့ကိုယ်ပေါ်မှာ ရွှံ့တွေ အများကြီး ပေနေတာဆိုတော့... ငါးတွေ ပိုပြီး လာဟပ်မှာ သေချာတယ်ကွ”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်...ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ် သင်္ဘောကြီး၏ ပတ်ပတ်လည် ရေပြင်ထဲတွင် လွင့်မျောနေသော ‘လူသား ငါးစာ’ များဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့သည် ရေထဲတွင် စိမ်နေရင်း အဖွဲ့လိုက် ချတ် တွင် စကားစမြည် ပြောဆိုနေကြသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေး... ဝမ်ကြီး... အဲ့ဒီဘက်မှာ ဘာလှုပ်ရှားမှု ရှိလဲ” “ဘာမှ မရှိဘူးဗျာ... ငါးသေးလေးတွေ တစ်အုပ်ပဲ ဖြတ်သွားတာ။ တစ်ချက်တောင် လှည့်မကြည့်သွားဘူးလေ”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>“အိုးရှစ်... ဒီဘက်ကို အကောင်ကြီး တစ်ကောင် လာနေပြီဟေ့။ ငါးမန်းနဲ့ တူတယ်ဗျို့။ ညီအစ်ကိုတို့... ဆွဲ... မြန်မြန် ဆွဲတင်ကြစမ်းပါကွာ”</p> <p> </p> <p>ရေအောက်တွင်မူ...</p> <p> </p> <p>မူလက မုဆိုးများ ဖြစ်ခဲ့ကြသော ပင်လယ်သတ္တဝါများမှာ လုံးဝကို အူကြောင်ကျား ဖြစ်ကုန်ကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>ယနေ့ သူတို့ တွေ့ရသော သားကောင်များမှာ အလွန်တရာ ထူးဆန်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သားရေက အလွန် ထူထဲသဖြင့် ကိုက်၍မရသလို... ကိုက်မိသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းသော အင်အားကြီး တစ်ခုက သူတို့ကို လေထဲသို့ ဆွဲတင်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ပို၍ ကြောက်စရာ ကောင်းသည်မှာ... ဆွဲတင်ခံရသော အဖော်များမှာ ဘယ်သောအခါမှ ပြန်မလာကြတော့ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အရိုးများနှင့် အခွံများသာ ရေအောက်သို့ လွင့်မျော ကျဆင်းလာကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဒီ ပင်လယ်ပြင်ကြီးကတော့... ကျက်သရေ မရှိတော့ဘူးပဲ။</p> <p> </p> <p>သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ထိုင်နေသော ကျန်းချန် သည်... ဤ စည်ကားသိုက်မြိုက်နေပြီး အနည်းငယ် ထူးဆန်းနေသော ‘ငါးဖမ်းပွဲတော်ကြီး’ ကို ကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းများပင် ထိန်းမရအောင် တုန်ယင်လာရတော့၏။</p> <p> </p> <p>(ငါ ထင်ထားတာက... ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ ရွက်လွှင့်ခရီးစဉ် ဆိုတာ... လှိုင်းတံပိုးတွေကို ခွင်းပြီး မိစ္ဆာတွေကို သုတ်သင်ရမယ် လို့လေ။)</p> <p> </p> <p>(အခု ရလဒ်ကတော့... ‘အရှေ့ပင်လယ်ပြင် အယောက်တစ်ရာ ငါးမျှား ပြိုင်ပွဲကြီး’ ဖြစ်နေပါလား။)</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် တောင်ကြီးများပမာ ပုံနေသော တိုက်ပွဲဝင် လက်နက်များနှင့်... ကစားသမားများ၏ လျင်မြန်စွာ မြင့်တက်လာနေသော အတွေ့အကြုံတန်းများကို ကြည့်လိုက်သည့် အခါတွင်မူ... ဤသည်မှာလည်း အတော်လေး ကြည့်ကောင်းသော မြင်ကွင်း တစ်ခုပင် ဖြစ်ချေသည်။</p> <p> </p> <p>(ထားလိုက်ပါတော့လေ... ကြောင်မည်းဖြစ်ဖြစ်၊ ကြောင်ဖြူဖြစ်ဖြစ် ကြွက်ခုတ်နိုင်ရင် ကြောင်ကောင်းပဲ မဟုတ်လား။)</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က ခေါင်းယမ်းလိုက်ပြီး... ယခုလေးတင် ကင်ထားသော ဂဏန်းလက်မ အသားကင် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ အားရပါးရ ကိုက်စားလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အင်း... သောက်ရမ်း စားလို့ ကောင်းတာပဲ”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>ရွက်တိုင်၏ ထိပ်ဖျားရှိ သံအိုးမည်းကြီး (ရေဒါ) ထံတွင် ကင်းစောင့်နေသော ဆုချင်းကော ထံမှ ရုတ်တရက် အံ့သြတကြီး အော်ဟစ်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးရှင်... အရှေ့ဘက် မိုင်ဆယ်ဂဏန်း အကွာမှာ ထူးခြားတဲ့ လှုပ်ရှားမှု တစ်ခုကို ထောက်လှမ်း မိပါတယ်”</p> <p> </p> <p>“အမည်းရောင် စစ်သင်္ဘောကြီး တစ်စီးက... အမြန်ဆုံး အရှိန်နဲ့ ချဉ်းကပ်လာနေပါတယ်ရှင်။ လွှင့်ထူထားတဲ့ အလံကို ကြည့်ရတာတော့... ဦးခေါင်းခွံနဲ့ အရိုးကြက်ခြေခတ် ပုံစံမျိုးပဲရှင့်”</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်ဓားပြ တွေလား...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်တောက်သွားပြီး... မတ်တတ်ရပ်ကာ နှုတ်ခမ်းထောင့်မှ ဂဏန်းဆီများကို သုတ်ပစ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ပင်လယ်ပြင်က တကယ့်ကို ဧည့်ဝတ်ကျေတာပဲ။ ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားပြီးတာနဲ့... သင်္ဘော လာပို့ပေးတဲ့ သူတွေတောင် ရှိနေပြီလားဟ”</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့... ကြိုးတွေကို ပြန်သိမ်းလိုက်ကြစမ်း”</p> <p> </p> <p>“ဧည့်သည်တွေကို ဧည့်ခံဖို့... အသင့်ပြင်ထားကြကွယ့်”</p> <p> </p>


Save