Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ထျန်းချန် ဓားသိုင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဂျူနီယာမုန့်... မင်းရဲ့ရလဒ်က တကယ်ကို ကောင်းမွန်ပါတယ်။ အရင်က ငါနဲ့ နည်းပြချင်းယီ လေ့ကျင့်တုန်းကလည်း အဲ့လောက်ပဲ ရခဲ့တာ”</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုချီက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လေသံကို ခပ်လေးလေး ပြောင်းလိုက်သည် “ဒါပေမဲ့ နောက်တစ်ခါ နည်းပြချင်းယီနဲ့ ပြန်ယှဉ်ပြိုင်တဲ့အခါ သူက ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားမှာမို့ မင်း လေးကွက်အထိ ခံနိုင်ဖို့ ခက်လိမ့်မယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲ ထိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုချီ ပြောသည်မှာ မှန်ပေသည်။ နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့်ရှိ ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ အစွမ်းမှာ တိုင်းတာ၍ မရပေ.......။</p> <p>တူညီသော နည်းလမ်းမှာ ဒုတိယအကြိမ်တွင် ထိရောက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အကယ်၍ နောက်တစ်ကြိမ် စိန်ခေါ်မှုတွင် သူမ တစ်ကွက်တည်းနှင့် ရှုံးနိမ့်သွားပါက နည်းပြက သူမကို အထင်သေးသွားနိုင်သည်။</p> <p>“စီနီယာအစ်ကို... ကျွန်မကို ဘာများ အကြံပေးချင်သလဲဟင်......” မုန့်ဝမ်က နှိမ့်ချစွာ အကြံဉာဏ်တောင်းလိုက်သည်။</p> <p>“ငါ့အကြံပြုချက်ကတော့... မင်း ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’  ကို သင်ယူဖို့ပဲ” ချီယွမ်ရှောင်က ခဏမျှ စဉ်းစားပြီးမှ အကြံပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီဓားသိုင်းက အလွန်ကို လျင်မြန်ပြီး ပြင်းထန်တယ်။ အောင်မြင်သွားတဲ့အခါ တောင်တွေကို ဖြိုခွဲနိုင်သလို ရွှေနဲ့ ကျောက်စိမ်းတွေကိုတောင် အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်တယ်......</p> <p> အကယ်၍ မင်း ဒါကို တတ်မြောက်သွားရင် နည်းပြချင်းယီရှေ့မှာ ဆယ်ကွက်ထက်မက ခံနိုင်ဖို့ ပြဿနာ ရှိမှာမဟုတ်ဘူး”</p> <p>“ထျန်းချန် ဓားသိုင်း ဟုတ်လား......” မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် လှုပ်ခတ်သွားသည်။</p> <p>သူမ ဤဓားသိုင်းအမည်ကို စာကြည့်တိုက်ရှိ စာရင်းများတွင် မြင်ဖူးသော်လည်း သေသေချာချာ မကြည့်ခဲ့မိပေ။</p> <p>“မှန်တယ်... ဒီဓားသိုင်းက ကျင့်ကြံဖို့ ခက်ခဲပေမဲ့ သူ့ရဲ့ စွမ်းအားကတော့ ကြီးမားလှတယ်။</p> <p>ပိုပြီး အရေးကြီးတာက ဘယ်လိုစွမ်းအားမျိုးနဲ့မဆို ဒီဓားသိုင်းကို ထုတ်ဖော်နိုင်တာကြောင့် မင်းရဲ့ သွေးစွမ်းအင်နဲ့လည်း လွယ်လွယ်ကူကူ ထုတ်သုံးနိုင်တယ်........”</p> <p>“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စီနီယာအစ်ကို......”</p> <p>သတင်းပို့ခြင်းကို အဆုံးသတ်ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် စာကြည့်တိုက်သို့ သွားကာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်းအကြောင်း ရေးထားသော ရှေးဟောင်းကျမ်းစာကို ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>ပထမစာမျက်နှာကို လှန်လိုက်သည်နှင့် စူးရှသော အရှိန်အဝါတစ်ခုက သူမ၏ မျက်လုံးများကို ကန်းသွားစေမည့်အလား ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ မသက်မသာဖြစ်စေသော ခံစားချက်ကို သည်းခံကာ ဖတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထျန်းချန် ဓားသိုင်းတွင် ပုံစံခုနစ်မျိုး ရှိပြီး တစ်မျိုးချင်းစီတွင် အဆုံးမဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်း စွမ်းအားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>ပထမပုံစံ အနေဖြင့်  ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ဖြစ်ပြီး ဓားချက်တစ်ချက် ထုတ်လိုက်သည်နှင့် တောင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး မြေပြင်ကို အက်ကွဲစေကာ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။</p> <p>ဒုတိယပုံစံ မှာ ‘ပင်လယ်ဖြတ်ခြင်း’ ဟုခေါ်ပြီး ဓားဖြင့် ခုတ်ချလိုက်ပါက ပင်လယ်နှင့် ရေစီးကြောင်းများကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး မြစ်များကို ပြောင်းပြန်စီးစေကာ ပင်လယ်များကို လှိုင်းထန်စေနိုင်သည်။</p> <p>တတိယပုံစံတွင်မူ ‘မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲခြင်း’ ဟု ခေါ်ကာ ဓားဖြင့် ထိုးနှက်လိုက်ပါက ကောင်းကင်ယံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ရောက်ရှိသွားပြီး မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲနိုင်ကာ မိုးကြိုးနှင့် မီးတောင်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်အထိ ကြမ်းတမ်းလှပေသည်။</p> <p>နောက်ပိုင်း ပုံစံများအတွက်မူ ရှေးဟောင်းကျမ်းစာတွင် မှတ်တမ်းမရှိပေ။</p> <p>သို့သော် မုန့်ဝမ်က စာကြည့်တိုက်မှူးကို မေးမြန်းကြည့်သောအခါ ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ ပထမခြောက်မျိုးကို နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့် ကျောင်းသားများသာ ဝင်ခွင့်ရှိသော ကိုးထပ်မြောက်တွင် ထားရှိကြောင်း သိရသည်။</p> <p> ဓားသိုင်းအပြည့်အစုံမှာမူ အထက်အကယ်ဒမီတွင်သာ ရှိပေသည်။</p> <p>အချိန်များ တစ်မိနစ်ပြီးတစ်မိနစ် ကုန်လွန်သွားရာ မုန့်ဝမ်သည် ထျန်းချန် ဓားသိုင်းထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် မေ့လျော့နေခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ဓားသိုင်းကို ထပ်တလဲလဲ လေ့လာရင်း ၎င်း၏ နက်နဲမှုကို ခံစားနေမိရာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များမှာ ပေါက်ကွဲထွက်လုမတတ် လှုပ်ရှားလာသည်။</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိသော်လည်း မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ပြီး စာကြည့်တိုက်မှ ထွက်ကာ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းသို့ ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>ဓားသိုင်း၏ အခြေခံများကို ပြန်လည်အမှတ်ရရင်း သူမသည် ညာလက်ကို ဆန့်ထုတ်ကာ လေထဲတွင် ဓားပုံစံ တစ်ချက်ဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ လက်ချောင်းထိပ်မှ သေးငယ်သော ဓားအလင်းတန်းလေးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး အနီးနားရှိ ကျောက်ရုပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားကာ ကျောက်ရုပ်ပေါ်တွင် အဖြူရောင် အမှတ်အသားလေးတစ်ခုသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။</p> <p>“မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက မမှန်သေးဘူး” မုန့်ဝမ်က ခေါင်းခါလိုက်သည်။ သူမ၏ လက်ချောင်းများ ထပ်မံလှုပ်ရှားကာ ဓားအလင်းတန်းများစွာ ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း ကျောက်ရုပ်ပေါ်တွင် အစင်းရာများသာ ထင်ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းရှိ ကျောက်ရုပ်ကိုတောင် မဖျက်ဆီးနိုင်လျှင် ထျန်းချန် ဓားသိုင်းလို့ ခေါ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ........။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဓားသိုင်းကို ပြန်လည်တွေးတောပြီး ဖောက်ထွက်နိုင်မည့် အရာတစ်ခုခုကို ရှာဖွေနေသည်။</p> <p>“ပထမပုံစံ ‘တောင်ဖြိုခြင်း’... ဓားထုတ်လိုက်တာနဲ့ တောင်တွေကို ဖြိုခွဲမယ်၊ မြေပြင်ကို အက်ကွဲစေမယ်... တောင်ဖြိုခြင်း... တောင်ဖြိုခြင်း...”</p> <p>ထိုစကားလုံးနှစ်လုံးမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် မိုးခြိမ်းသံကဲ့သို့ ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ တောင်ဖြိုခြင်း ဆိုသည်မှာ အရှိန်အဝါ ပြင်းထန်လွန်းလှပေသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ‘တောင်က ငါ့ကို ပိတ်ဆို့ထားရင် ငါက တောင်ကို ဖြိုမယ်၊ ကောင်းကင်အောက်က အရာအားလုံးကို အထင်မကြီး..... ငါတစ်ယောက်တည်းကသာ အမြင့်ဆုံးပဲ......’ ဟူသော မာန်မာနပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ မျက်လုံးများကို မှိတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ အတွေးများကို ထိုလမ်းကြောင်းအတိုင်း ဦးတည်လိုက်သည်။</p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းပင် မျက်လုံးများကို ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာပြီး တစ်ကိုယ်လုံးရှိ သွေးစွမ်းအင်များမှာ ဓားကိုင်ထားသောလက်ဆီသို့ စုစည်းသွားကာ ဓားချက်တစ်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်......</p> <p>“တောင်ဖြိုခြင်း......”</p> <p>တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းမှာ လျှပ်စီးတန်းတစ်ခုကဲ့သို့ မတားဆီးနိုင်သော စွမ်းအားဖြင့် ကျောက်ရုပ်ကို ထိမှန်သွားသည်။</p> <p>ကျယ်လောင်သော အသံကြီးနှင့်အတူ ကျောက်ရုပ်မှာ ချက်ချင်းပင် အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ကွဲအက်သွားပြီး အပိုင်းအစများမှာ ဘေးပတ်ပတ်လည်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p>မြေပြင်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားပြီး တွင်းနက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာကာ ဖုန်မှုန့်များမှာ ကောင်းကင်ကို ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ဓားချက်ကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုပ်သိမ်းလိုက်ပြီး ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ကျန်ရှိနေသော စွမ်းအားများကို ခံစားကြည့်ရာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ အခြေခံသဘောတရားကို သူမ ထိတွေ့မိသွားပြီဟု ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော် သူမရှေ့ရှိ တွင်းကြီးကို ကြည့်ရင်း သူမ မကျေနပ်သေးပေ။</p> <p> ဖျက်ဆီးနိုင်စွမ်းမှာ ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ဟူသော အမည်နှင့် ယှဉ်လျှင် ဘာမှမဟုတ်သေးပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ် စဉ်းစားမိသည်မှာ... တကယ့် တောင်အစစ်တစ်ခုနှင့် ရင်ဆိုင်ရမှသာ ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမသည် ထျန်းချန် ဓားသိုင်းကို နားလည်ရန် ပိုမိုစိန်ခေါ်မှုရှိသော ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ခု လိုအပ်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>လေ့ကျင့်ရေးကွင်းအတွင်း၌ ကျောင်းသားများ လက်တွေ့တိုက်ခိုက်ရေး လေ့ကျင့်ရန် ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီက အထူးစီစဉ်ပေးထားသော ‘ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ်များ’ ရှိသည်။</p> <p>အထဲရှိ တောင်များ၊ မြစ်များ၊ ငှက်များနှင့် သားရဲများမှာ အစစ်အမှန်များ ဖြစ်သဖြင့် ကျင့်စဉ်များကို လေ့ကျင့်ရန် အကောင်းဆုံး နေရာများ ဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ထိုကမ္ဘာငယ်များကို အသုံးပြုရန် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမြောက်အမြား ပေးဆောင်ရသည်။</p> <p>စီနီယာအစ်ကိုချီနှင့် ပူးပေါင်းပြီးနောက် သူမ၏ နေ့စဉ်ဝင်ငွေမှာ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀၀ ခန့် ရှိသည်။ ယခင်က စုဆောင်းထားသည်များနှင့် ပေါင်းလျှင် ကမ္ဘာငယ်ထဲတွင် ခဏတာ ကျင့်ကြံရန် လုံလောက်ပေသည်။</p> <p>ထို့ကြောင့် မုန့်ဝမ်သည် တွန့်ဆုတ်မနေတော့ဘဲ ဂူဗိမာန်ကမ္ဘာ ငှားရမ်းခြင်းကို တာဝန်ယူထားသော ကျင့်ကြံသူထံသို့ သွားလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားသောအခါ တာဝန်ခံတပည့်က ခေါင်းပင်မဖော်ဘဲ ဈေးနှုန်းကို ပြောလိုက်သည် ..... “ဓားသိုင်းကို နားလည်ဖို့အတွက်ပဲ သုံးပြီး အသက်တွေကို မသတ်ဘူးဆိုရင် တစ်နာရီကို အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ၃၀ ကျသင့်မယ်၊ ကြိုတင်ပေးချေရမယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး အိတ်ထဲမှ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးအိတ်ကို ထုတ်ကာ ကောင်တာပေါ် တင်လိုက်သည်။ “ဒါက ဆယ်ရက်စာအတွက်ပါ။ ကျေးဇူးပြုပြီး ရေတွက်ပေးပါ”</p> <p>ထိုအခါမှ တာဝန်ခံတပည့်က ခေါင်းမော့ကြည့်လာပြီး မုန့်ဝမ်ကို အံ့သြသလို ကြည့်လိုက်သည်။ ရွှေအမြုတေ ပထမအလွှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်က ဒီလောက်အထိ ချမ်းသာသည်လော...............</p> <p>ထို့နောက် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများကို ရေတွက်ကာ ကျောက်စိမ်းဆွဲပြားတစ်ခုကို မုန့်ဝမ်အား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက ကမ္ဘာငယ်တိုကင်ပဲ။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ထည့်လိုက်ရင် ကမ္ဘာငယ်က ပွင့်လာလိမ့်မယ်။ အချိန်စေ့သွားရင် တိုကင်က မင်းကို အပြင်ကို အလိုအလျောက် ပြန်ပို့ပေးလိမ့်မယ်ဆိုတာ မှတ်ထားပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တိုကင်ကို ယူလိုက်ရာ နွေးထွေးသော ခံစားချက်နှင့်အတူ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် လှိုင်းလေးများကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမ တိုကင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ်၏ အဝင်ဝဆီသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p>ကမ္ဘာငယ်အတွင်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် သင်းပျံ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များက သူမကို ဆီးကြိုလိုက်သဖြင့် ရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကို ရရှိစေသည်။</p> <p>ပထမတစ်ချက် ကြည့်လိုက်လျှင် ဤကမ္ဘာငယ်မှာ အပြင်လောကနှင့် မခြားနားလှပေ။</p> <p>သို့သော် တကယ်တမ်းတွင် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမှာ အတုများသာဖြစ်ပြီး နေ၊ လ၊ ကြယ်များမှာလည်း အကြီးအကဲများမှ ရတနာများဖြင့် ဖန်တီးထားသော ပုံရိပ်ယောင်များသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တောင်နှင့် မြစ်များကြားတွင် လမ်းလျှောက်လာရင်း အခြားသော ကျင့်ကြံသူအချို့ကိုလည်း တွေ့ရသည်။</p> <p>အချို့က အလုပ်ကြိုးစားနေကြပြီး၊ အချို့က အုပ်စုလိုက် ခရီးသွားနေကြကာ၊ အချို့ကမူ ရတနာလုရန် လူသတ်နေကြသည်။ သူတို့သည် သူတို့၏ စစ်မှန်သော အခြေအနေကို လုံးဝ မသိရှိကြပေ။ မုန့်ဝမ်သည် စိတ်ထဲမှ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p>တစ်ချိန်က သူမသည်လည်း သူတို့ကဲ့သို့ပင် အသိပညာနည်းပါးပြီး ကမ္ဘာငယ်လေးထဲတွင် ပိတ်မိနေခဲ့ဖူးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အတွေးများကို စုစည်းကာ အဝေးမှ မြင့်မားသော တောင်ထိပ်ဆီသို့ ပျံသန်းသွားလိုက်သည်။</p> <p>ထိုတောင်ထိပ်မှာ တိမ်တိုက်များကို ထိုးဖောက်ကာ ခမ်းနားစွာ တည်ရှိနေပြီး မြူခိုးများကြားတွင် ပုန်းကွယ်နေသည်မှာ သတ္တဝါအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသည့် ဧရာမဘီလူးကြီးတစ်ကောင်နှင့် တူနေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save