Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားကျင့်စဉ်</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>တောင်ခြေရင်းတွင် ရပ်နေရင်း မုန့်ဝမ်သည် သူမရှေ့ရှိ မြင့်မားလှသော တောင်ထိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုက သူမအပေါ်သို့ လွှမ်းမိုးသွားသည်။</p> <p>တောင်က ပိုမိုမြင့်မားလေလေ၊ သူမကိုယ်သူမ သိမ်ငယ်သည်ဟု ပို၍ ပေါ်လွင်လေဖြစ်သည်။</p> <p>သို့သော် ဤကြီးမားလှသော ကွာခြားချက်မှာ မုန့်ဝမ်ကို ကြောက်ရွံ့သွားစေမည့်အစား သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် အဆုံးမဲ့ ရည်မှန်းချက်တစ်ခုကို တောက်လောင်စေခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ဤတောင်ကြီးကို သူမ၏ ဓားဖြင့် ဖြိုခွဲပစ်မည်......</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ဝဝရှူကာ သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲမှ ဓားရှည်တစ်စင်းကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆူပွက်နေသော စွမ်းအင် များကို ခံစားကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ အနှစ်သာရကို ထပ်တလဲလဲ ပြန်လည်အမှတ်ရကာ ဓားဆွဲထုတ်သည့် လှုပ်ရှားမှုများကို အကြိမ်ကြိမ် ပုံဖော်နေခဲ့သည်။</p> <p>တဖြည်းဖြည်းနှင့် သူမသည် လက်ထဲရှိ ဓားရှည်နှင့် တစ်သားတည်း ဖြစ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>သူမသည် အတုမရှိသော နတ်ဘုရားဓားတစ်စင်းအလား ပြောင်းလဲသွားပြီး ၎င်း၏ ထက်မြက်မှု မှာ အထင်းသား ပေါ်လွင်ကာ မည်သူမျှ မတားဆီးနိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ကြည်လင်သော အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ရုတ်တရက် ဖွင့်လိုက်ရာ စူးရှသော အလင်းတန်းများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် ဓားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ အမြင့်သို့ မြှောက်လိုက်ပြီး ခွန်အားအားလုံးကို ဓားသွားပေါ်သို့ စုစည်းလိုက်ကာ ပြင်းထန်စွာ ခုတ်ချလိုက်သည်......</p> <p>တောက်ပသော ဓားအလင်းတန်းမှာ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်ကျော်သွားသည့် သက်တံတစ်ခုကဲ့သို့ တောင်ထိပ်ပေါ်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျရောက်သွားသည်။</p> <p>နားကွဲမတတ် ကျယ်လောင်သော ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ တောင်ထိပ်မှာ ပြင်းထန်စွာ တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p>ကျောက်စိုင် ကျောက်ခဲများမှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ လွင့်စင်သွားပြီး ဖုန်မှုန့်များမှာ ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကိုပင် ဖုံးလွှမ်းသွားသည်။</p> <p>သို့သော် ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သက်သွားသောအခါ တောင်ထိပ်မှာ မပျက်စီးပဲမူလအတိုင်းမတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး တောင်စောင်းပေါ်တွင်မူ တိမ်လှသော ဓားရာတစ်ခုသာ ထင်ကျန်ခဲ့သည်။</p> <p>ထိုအချိန်မှာပင် မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာလည်း ‘ချွင်’ ဟူသော အသံနှင့်အတူ အပိုင်းပိုင်း ကွဲအက်သွားလေသည်။</p> <p>ဤဓားရှည်မှာ မုန့်ဝမ်၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် တွေ့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ၎င်းမှာ ဝိညာဉ်လက်နက်မျှသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤမျှ ပြင်းထန်သော ရိုက်ခတ်မှုကို မခံနိုင်ခြင်းမှာ ပုံမှန်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ သိုလှောင်လက်စွပ်ထဲတွင် အသင့်အတင့် ကောင်းမွန်သော ဓားတစ်စင်းကို ခဏမျှ ရှာဖွေသော်လည်း တစ်စင်းမှ မတွေ့ရှိခဲ့ပေ။</p> <p>သူမသည် ‘ငရဲ’ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်ကာ ဓားရှည်အစားထိုးအဖြစ် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကို ဆက်လက်လေ့ကျင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ သည် ပုံစံထက် ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒ ကိုသာ အဓိကထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>လက်ထဲရှိ ဓားမြှောင်မှာ ဓားရှည်လောက် မကောင်းသော်လည်း ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒမှာမူ အတူတူပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>ငရဲ ဓားမြှောင်မှာမူ အလွန်ပင် ထက်မြက်လှပေသည်။ မုန့်ဝမ်၏ လက်ထဲတွင် ၎င်းမှာ လျှပ်စီးအမည်းရောင်တစ်ခုကဲ့သို့ လေကို ခွင်းသွားကာ စူးရှသော လေတိုးသံများကို ထွက်ပေါ်စေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ၏ အနှစ်သာရကို ၎င်းအတွင်းသို့ ပေါင်းစပ်လိုက်ရာ ဓားမြှောင်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း ဓားအရှိန်အဝါ ၏ စွမ်းအားကို အနည်းငယ် ပြသနေသည်။</p> <p>ထပ်မံ ခုတ်ချလိုက်ပြန်သည်......</p> <p>တောင်ထိပ်မှာ ထပ်မံတုန်ခါသွားပြီး ကျောက်စိုင်များ လွင့်စင်လာကာ မုန့်ဝမ်၏ မိစ္ဆာခန္ဓာကိုယ်ကို လာရောက်ထိမှန်သဖြင့် အက်ကွဲသံများ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ဖုန်မှုန့်များ ငြိမ်သွားသောအခါ မုန့်ဝမ် သေချာကြည့်လိုက်ရာ တောင်စောင်းပေါ်တွင် ၂ မီတာ သို့မဟုတ် ၃ မီတာ ခန့်ရှိသော ဟာကွက်ကြီးတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပြီး အတွင်းရှိ ကျောက်သားထုများကိုပင် မြင်တွေ့နေရသည်။</p> <p>သို့သော် ဤအဆင့်မှာ သူမ မျှော်မှန်းထားသည့် ‘တောင်ဖြိုခြင်း’ ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုနှင့် အလှမ်းဝေးနေသေးသည်ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ အသက်ကို ဝဝရှူကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ဆူပွက်နေသော စွမ်းအင် များကို ထိန်းညှိလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ကျင့်စဉ်၏ အခြေခံများကို ထပ်တလဲလဲ အမှတ်ရကာ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်နှင့် ခွန်အားကို အကြိမ်ကြိမ် ပြင်ဆင်ပြီး ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒကို နားလည်နိုင်ရန် ကြိုးစားနေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို အဆက်မပြတ် ဝှေ့ယမ်းနေခဲ့ရာ သူမ၏ အဝတ်အစားများမှာ ချွေးများဖြင့် စိုရွှဲနေသော်လည်း သူမ လုံးဝ သတိမပြုမိပေ။</p> <p>သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ထိုတောင်ထိပ်သာ ရှိပြီး သူမ၏ ရင်ထဲတွင်မူ ထိုအဆုံးစွန်သော ဓားချက်တစ်ချက်သာ ရှိသည်။</p> <p>အကြိမ်ကြိမ်၊ ထပ်ကာထပ်ကာ။</p> <p>တောင်စောင်းပေါ်မှ အပေါက်များမှာ ပိုမိုများပြားလာပြီး ပို၍ နက်ရှိုင်းလာသည်။</p> <p>ဓားကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်တိုင်း မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ တိုးတက်မှုကို ခံစားရပြီး ဓား၏ စိတ်ဆန္ဒ ပိုမိုကောင်းမွန်လာသည်ကို သိရှိနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် တစ်ခုခု လိုအပ်နေသည်ဟု အမြဲခံစားနေရသည်။</p> <p>ပါးလွှာသော လိုက်ကာတစ်ခုက ခြားထားသကဲ့သို့ အမှန်တရားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မမြင်နိုင်ဘဲ ဖြစ်နေသည်။</p> <p>ဤခံစားချက်မှာ လည်ပင်းထဲတွင် ဆူးတစ်ချောင်း စူးနေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဖော်ပြ၍ မရနိုင်ပေ။</p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် ဓားကို သိမ်းကာ တောင်ကို မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သုံးရက်တိုင်တိုင် ဓားကျင့်စဉ်ကို လေ့ကျင့်ပြီးနောက် တောင်စောင်းပေါ်မှ အပေါက်များမှာ အဆပေါင်းများစွာ ကျယ်ပြန့်လာပြီး အောက်ခြေမမြင်ရလောက်အောင် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>တောင်ထိပ်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ် အမာရွတ်တစ်ခု ထွင်းထုထားသကဲ့သို့ ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ မျက်မှောင်များမှာ တင်းတင်းကြုတ်နေဆဲပင်။ သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဇဝေဇဝါဖြစ်မှုမှာ အရိုးထဲက လောက်ကောင်များကဲ့သို့ သူမကို မအေးချမ်းနိုင်အောင် လုပ်နေသည်။</p> <p>“သခင်မ... သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်က တကယ့်ကို ပိုပိုပြီး လက်ရာမြောက်လာပါပြီ...... ဒီ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ က သခင်မရဲ့ လက်ထဲမှာ ကျားကို အတောင်ပံ တပ်ပေးလိုက်သလိုပါပဲ၊ စွမ်းအားက အတောမသတ်နိုင်အောင်ပဲ......”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် မြှောက်ပင့်ပြောဆိုနေသော အသံမှာ ‘နှလုံးစားပိုးကောင်’ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်က ပြောနေရင်းနှင့် ‘မြူပိုးကောင်အမ’  ကို တစ်ချက်စောင်းကြည့်ကာ ရန်လိုသော လေသံ ဖြင့် ဆက်ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်မ ဘာပဲလုပ်လုပ် ကျွန်တော်ကတော့ အမြဲတမ်း သခင်မရဲ့ ဘေးမှာ ရှိနေပြီး အားပေးနေမှာပါ။ တချို့ ပိုးကောင်တွေလို တိတ်တိတ်ဆိတ်ဆိတ်ပဲ နေနေတာမျိုး မဟုတ်ဘူး။ သူတို့က သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်အပေါ် ဘာတွေများ မကျေနပ်ချက် ရှိနေလဲ မသိဘူးနော်......”</p> <p>‘မြူပိုးကောင်အမ’ မှာ ရုတ်တရက် ချောက်ချခံလိုက်ရသဖြင့် ကြောင်သွားသည်။</p> <p>မိမိကို စွပ်စွဲလိုက်မှန်း သိသောအခါ ၎င်းက အလျင်အမြန် ရှင်းပြလိုက်သည် ...... “မဟုတ်ပါဘူး... မဟုတ်ပါဘူး သခင်မ...... ကျွန်မ အဲဒီလို လုံးဝ မရည်ရွယ်ပါဘူး...... သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်က သဘာဝအတိုင်း ထူးချွန်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့...”</p> <p>၎င်းက စကားကို ခေတ္တရပ်ကာ စကားလုံးများကို စုစည်းနေပြီးနောက်တွင်မှ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ဖြင့် ......</p> <p>“ကျွန်မ ခံစားရတာကတော့ သခင်မရဲ့ ဓားကျင့်စဉ်က ထက်မြက်ပေမဲ့ တစ်ခုခု... လိုနေသလိုပဲ”</p> <p>နှလုံးစားပိုးကောင်မှာ ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် ချက်ချင်း တက်ကြွသွားသည်။</p> <p>၎င်းက “လိုနေတယ်...... ဘာလိုတာလဲ...... မင်း သိတာရှိရင် ပြောပြလေ...... မဖုံးထားနဲ့၊ သခင်မကို မင်းရဲ့ ထူးခြားတဲ့ အမြင်တွေကို ပြောပြလိုက်စမ်းပါ......” ဟု အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>‘မြူပိုးကောင်အမ’ မှာ နှလုံးစားပိုးကောင်၏ ရန်လိုမှုကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျုံ့ထားလိုက်သည်။</p> <p>“ကျွန်မ... ကျွန်မ... ကျွန်မ ထင်တာကတော့...”</p> <p>၎င်းက အချိန်အတော်ကြာ ထစ်ထစ်ငေါ့ငေါ့ ဖြစ်နေပြီးနောက်တွင် တစ်စုံတစ်ရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောနိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>“ဘာလိုနေတာလဲ...... ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းသာ ပြောပါ၊ မကြောက်ပါနဲ့။ မင်းပြောတာ မှားနေရင်တောင် ငါ မင်းကို အပြစ်မတင်ပါဘူး”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်သော်လည်း ငြင်းပယ်၍ မရသော အာဏာ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ အားပေးမှုကို ရရှိသောအခါ ‘မြူပိုးကောင်အမ’ က သတ္တိမွေး၍ ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သခင်မ... ကျွန်မ ရှေးဟောင်းစာအုပ်တစ်အုပ်ထဲမှာ ပုံပြင်တစ်ပုဒ် ဖတ်ဖူးပါတယ်။ အဲဒါက ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ရှေ့မှာ တောင်ကြီးတစ်လုံးက ပိတ်ဆို့နေတာပါ.......”</p> <p>“သူက အဲဒီတောင်ကြီးကို နေ့တိုင်း ကြည့်ပြီး အရမ်းကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ကာ ဖိအားတွေ ခံစားနေရတာပါ။ ဒါပေမဲ့ သူက အစွမ်းမရှိတော့ အောင့်အည်းနေခဲ့ရတယ်.......”</p> <p>“တစ်နေ့မှာတော့ သူ ဆက်ပြီး သည်းမခံနိုင်တော့ဘဲ အဲဒီတောင်ကို ဖြိုပစ်မယ်လို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တယ်။ ဒါနဲ့ သူက သုံးနှစ်တိုင်တိုင် ဓားကျင့်စဉ်ကို ကြိုးစားလေ့ကျင့်ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ တောင်ကြီးကို ဓားတစ်ချက်တည်းနဲ့ နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်လိုက်နိုင်တယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုပုံပြင်ကို နားထောင်ရင်း အတွေးထဲ နစ်ဝင်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ဓားချက်များကြောင့် အမာရွတ်များ ပြည့်နေသော တောင်ထိပ်ကြီးကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူမတွင် ဘာလိုနေသလဲဆိုသည်ကို ရုတ်တရက် နားလည်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း ပြောချင်တာက... ဒီတောင်က ငါ့ကိုပေးတဲ့ ဖိအားက မပြင်းထန်သေးတာလား၊ ဒါမှမဟုတ် ငါ့ရဲ့ စွဲလမ်းမှုက မနက်ရှိုင်းသေးတာလား......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ကိုယ့်ဘာကိုယ် ရေရွတ်လိုက်ပြီး သူမ၏ လေသံတွင် တစ်စုံတစ်ရာကို နားလည်သွားသည့် အရိပ်အယောင် ပါဝင်နေသည်။</p> <p>“ကျွန်မလည်း သေသေချာချာတော့ မသိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သခင်မနဲ့ အဲဒီကျင့်ကြံသူသာ အခြေအနေချင်း တူခဲ့ရင် သခင်မလည်း ဒီတောင်ကို ဖြိုခွဲနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ကျွန်မ ထင်ပါတယ်” ဟု ‘မြူပိုးကောင်အမ’ က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို မှိတ်ကာ သူမကိုယ်သူမ ထိုပုံပြင်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူ၏ နေရာတွင် အစားထိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ဤတောင်ကြီးကို ရင်ဆိုင်နေရပြီး စိတ်ထဲတွင် မကျေနပ်မှုများနှင့် ဖိအားများ အဆုံးမဲ့ စုပုံနေသည်ဟု စိတ်ကူးကြည့်သည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ ခံစားချက်များကို လှုံ့ဆော်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း ထိုခံစားချက်ထဲသို့ အပြည့်အဝ နစ်မြုပ်ရန် ခက်ခဲနေသည်ကို တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။</p> <p>နောက်ထပ် ခုနစ်ရက်ကြာလျှင် သူမသည် ဤ ‘ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ်’ မှ ထွက်ခွာပြီး ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီသို့ ပြန်ရမည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဤတောင်သည် သူမနှင့် ဘာမှမသက်ဆိုင်ပေ။</p> <p>ထို့ကြောင့် ပုံပြင်ထဲမှ ကျင့်ကြံသူကဲ့သို့ နေ့ညမပြတ် ဖိအားများကို ခံစားနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ပြန်ဖွင့်လိုက်ကာ ဤကြိုးစားမှုကို လက်လျှော့လိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ထိုကျင့်ကြံသူ၏ ခံစားချက်ကို အပြည့်အဝ မခံစားနိုင်သည်မှာ သူမ၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ဖိအားများက ထိုလူနှင့် လုံးဝ ခြားနားနေသောကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် ဤနေရာတွင် အခြေချနေထိုင်မည် မဟုတ်သလို တောင်ကို ဖြိုခွဲချင်သည့် စွဲလမ်းမှုကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မွေးမြူရန် အချိန်လည်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤပုံပြင်က မုန့်ဝမ်ကို အတွေးသစ်တစ်ခု ပေးလိုက်သည်။</p> <p>တကယ်တမ်းတွင် ဤတောင်သည် တင်စားချက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>သူမ ပြန်လည် ဆန်းစစ်ရန် လိုအပ်သည်မှာ သူမ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အခြေအနေသာ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေအရ ငါ့အပေါ် အသက်ရောက်ဆုံး ဖိအားက ဘာဖြစ်မလဲ......”</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save