Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၈၅)</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားကိုဆွဲထုတ်ခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်၊ ဒီရွှေငါးလေးက တကယ်အသက်ရှိနေသလိုပဲ”</p> <p>အခြားတပည့်များကလည်း မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်ကို အားတက်သရော ဆွေးနွေးချီးကျူးနေကြသည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး”</p> <p>တပည့်များအပေါ် တော်တော်လေး စည်းကမ်းကြီးသော နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ပင်လျှင် ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ပြီး အနည်းငယ် ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>“တစ်လအတွင်းမှာ ‘မြူခိုးပုံရိပ်ယောင်’ အတတ်ကို ဒီအဆင့်အထိ တတ်မြောက်အောင် သင်ယူနိုင်တာက သူမမှာ ပုံရိပ်ယောင်အတတ်အတွက် ပါရမီရှိတာကို ပြသနေတာပဲ”</p> <p>သူသည် ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး လေသံမှာ တည်ကြည်သွားကာ “ဒါပေမဲ့ ရွှေငါးရဲ့ လှုပ်ရှားမှုက အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးပြီး တိုးတက်အောင် လုပ်လို့ရသေးတယ်။ နောက်ပြီး ရွှေငါးရဲ့ မျက်လုံးတွေက နည်းနည်း တောင့်တင်းနေတယ်...”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ၏ မှတ်ချက်များကို အလေးအနက် နားထောင်ပြီး သူ၏စကားလုံးတိုင်းကို သူမ၏ နှလုံးသားထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။</p> <p>“လမ်းညွှန်ပေးတဲ့အတွက် ကျေးဇူးတင်ပါတယ် နည်းပြ” သူမက ရိုသေစွာ ဂါရဝပြုလိုက်ပြီး</p> <p>“ဒီတပည့် တိုးတက်အောင် သေချာပေါက် ကြိုးစားပါ့မယ်”</p> <p>နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး “ပုံရိပ်ယောင် တာအိုဆိုတာက အစစ်မဟုတ်တာကို အစစ်အမှန်ဖြစ်အောင် ဖန်တီးတာပဲ၊ အတုကို အစစ်နဲ့ ခွဲမရအောင် လုပ်တာပဲ။</p> <p>အခု မင်းက အခြေခံနည်းလမ်းတွေကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီ၊ နောင်မှာတော့ ပြီးပြည့်စုံအောင် ကြိုးကြိုးစားစား ကျင့်ကြံဖို့ လိုသေးတယ်......</p> <p>နားမလည်တာရှိရင်လည်း ငါ့ဆီကို အချိန်မရွေး လာမေးလို့ရတယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများက ထိုစကားကို ကြားသောအခါ လှုပ်ခတ်သွားပြီး သူမက ရိုသေစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီတပည့် အတင့်ရဲပြီး မေးပါရစေ နည်းပြ၊ အကယ်၍ ဒီတပည့်က ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်ကို ရွှေအမြုတေအဆင့် အထိ ဖိနှိပ်ထားတဲ့ နည်းပြ ချင်းယီ နဲ့ ရင်ဆိုင်ရရင် ဘယ်လိုမျိုး အနိုင်ယူသင့်ပါသလဲ”</p> <p>နည်းပြ ရွှမ်ဝေ မှာ မပြုံးဘဲ မနေနိုင်တော့ဘဲ ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ မေးစေ့အောက်မှ မုတ်ဆိတ်ရှည်ကို သပ်လိုက်သည်။</p> <p>“မင်းလေးကတော့ ရည်မှန်းချက် တော်တော်ကြီးတာပဲ။</p> <p>ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ ချင်းယီ ကို ရွှေအမြုတေအဆင့်နဲ့ စိန်ခေါ်ဖို့ဆိုတာ သူမရဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းက မင်းရဲ့အဆင့်အထိ ဖိနှိပ်ထားတယ်ဆိုရင်တောင် ဒါက လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ဘူး”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်သွားကာ “ဒါက စိတ်ကူးယဉ်အိပ်မက်တစ်ခုမှန်း ကျွန်မ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မကြိုးစားကြည့်ရင် အမြဲတမ်း မကျေမနပ် ဖြစ်နေမိမှာစိုးလို့ပါ”</p> <p>သူမ၏ ဇွဲထက်သန်မှုကို မြင်သောအခါ နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က ခေတ္တ စဉ်းစားလိုက်ပြီး “မင်း ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ အကြောင်း ကြားဖူးလား” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်လုံးများ ဝင်းလက်သွားပြီး သူမက ချက်ချင်း ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“သတင်းပို့ပါတယ် နည်းပြ၊ ဒီတပည့်က ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ရဲ့ ပထမဆုံး ပုံစံသုံးမျိုးကို စာကြည့်ဆောင်မှာ တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင် ဖတ်ခဲ့ဖူးပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေကို အပြည့်အဝ နားမလည်သေးပါဘူး”</p> <p>နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က မုန့်ဝမ်ကို အံ့အားသင့်သလို ကြည့်လိုက်ပြီး “ဒါဆိုရင် အဲဒါကို ငါ့ကို ပြစမ်း”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ ရောင်းရင်းတပည့်များကို ကြည့်ကာ အနည်းငယ် တွန့်ဆုတ်နေပြီး တစ်ခုခုကို စိုးရိမ်နေပုံရသည်။</p> <p>နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က ထိုအရာကို မြင်သဖြင့် ကျယ်လောင်စွာ ပြောလိုက်သည်။ “ရတယ်၊ လုပ်သာလုပ်ပါ။ ငါ ဒီမှာ ရှိနေတာမလို့ မင်း ဘာမှ စိုးရိမ်စရာမလိုဘူး”</p> <p>နည်းပြ၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရသောအခါမှ မုန့်ဝမ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ စိတ်ကို တည်ငြိမ်အောင် ထားပြီးနောက် သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို ထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငရဲဓားမြှောင်ပင် ဖြစ်သည်”</p> <p>သူမက ဓားမြှောင်ကို သုံးနေသည်ကို မြင်သောအခါ နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က တိတ်တဆိတ် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သော်လည်း ဘာမှ အများကြီး မပြောတော့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်က စိတ်ကို စုစည်းပြီး စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ရာ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ နှလုံးသွေး မှာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ဆီသို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာသော မြစ်ရေကဲ့သို့ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်ပြီး ကောင်းကင်သို့ တည့်တည့် ချိန်လိုက်ရာ မမြင်နိုင်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ ပျံ့နှံ့သွားပြီး လူတိုင်းကို အသက်ရှူရ ခက်ခဲသွားစေသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် မုန့်ဝမ်က ဓားမြှောင်ကို ရုတ်တရက် လွှဲလိုက်ရာ တောက်ပသော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ငွေရောင် လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ထွက်ပေါ်လာပြီး မတားဆီးနိုင်သော အားမာန်ဖြင့် ကောင်းကင်ကို ခွင်းကာ အဝေးမှ ကျောက်တံတိုင်းကို ပြင်းထန်စွာ ရိုက်ခတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p>နားကွဲမတတ် ဟိန်းဟောက်သံနှင့်အတူ ကျောက်တံတိုင်းမှာ ချက်ချင်း ပြိုကျသွားပြီး နေရာအနှံ့ လွင့်စင်သွားသော အပိုင်းအစများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ဖုန်နှင့် မီးခိုးများ ပျောက်ကွယ်သွားပြီးနောက် လူတိုင်း သေချာကြည့်လိုက်ကြရာ မူလက အလွန်မာကျောသော ကျောက်တံတိုင်းမှာ ထိုဓားချက်တစ်ချက်တည်းဖြင့် အမှန်တကယ်ပင် အက်ကွဲသွားခဲ့သည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>“ဟူး...........”</p> <p>အံ့ဩသံများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တပည့်အားလုံးမှာ ဝိုင်းစက်ကာ တုန်လှုပ်နေသော မျက်လုံးများဖြင့် သူတို့ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မယုံနိုင်စရာအဖြစ် ကြည့်နေကြသည်။</p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်နိုင်မှာလဲ..........”</p> <p>တစ်စုံတစ်ယောက်က သူ၏ ပါးစပ်ကို ပိတ်ပြီး မျက်နှာတွင် အံ့အားသင့်မှုများ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>အခြားသူများမှာလည်း ကြောင်အသွားပြီး မိမိဘာသာ ရေရွတ်နေကြသည်။</p> <p>“ဒီလောက်ထိ လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်နိုင်တဲ့ ဓားသိုင်းက တကယ်ကို ကြောက်စရာကောင်းလိုက်တာ..... ဒါက ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက် ထုတ်ဖော်နိုင်တဲ့ ခွန်အား တကယ်ပဲလား”</p> <p>နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ပင်လျှင် အနည်းငယ် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး၊ ဒီဓားသိုင်းမှာ တစ်စုံတစ်ခုကို လွှမ်းမိုးချုပ်ကိုင်ပြီး အလျှော့မပေးတဲ့ အရည်အသွေးမျိုး ရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့...”</p> <p>သူက ခေတ္တရပ်လိုက်ပြီး နှမြောတသဖြစ်ဟန် လေသံဖြင့် “ဒါက ‘ပုံသဏ္ဍာန်’ ပေါ်မှာပဲ ရှိနေသေးတယ်၊ အဲဒီရဲ့ ‘ရည်ရွယ်ချက်’ ကိုတော့ မရသေးဘူး”</p> <p>သူ၏ စကားအဆုံးတွင် မွန်းကြပ်စေသော ဖိအားတစ်ခုမှာ ရုတ်တရက် ကျရောက်လာသည်။</p> <p>လူတိုင်း၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဝေဝါးသွားပြီး ခံ့ညားထည်ဝါသော တောင်ကြီးတစ်လုံးမှာ လေထဲတွင် ပေါ်လာကာ လွှမ်းမိုးသော အရှိန်အဝါဖြင့် မုန့်ဝမ်အပေါ်သို့ အထက်မှ ဖိချလိုက်သည်။</p> <p>“ဟူး.......”</p> <p>အံ့ဩသံများ တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာပြီး တပည့်များမှာ ဆူညံသွားကြသည်။</p> <p>“နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ ဘာဖြစ်လို့ မုန့်ဝမ်ကို ရုတ်တရက် တိုက်ခိုက်တာလဲ”</p> <p>“ဟုတ်ပ၊ မုန့်ဝမ်က ရွှေအမြုတေ ပထမအဆင့်ပဲ ရှိသေးပေမဲ့ အဲဒီဓားရဲ့ စွမ်းအားက ငါ့ကိုတောင် လန့်သွားစေတာပဲ။ အဲဒါက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ‘ရည်ရွယ်ချက်’ မရှိဘဲ နေမှာလဲ”</p> <p>“ငါ့အထင်တော့ နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က မုန့်ဝမ်ကို ကိုယ်တိုင် လမ်းညွှန်ပေးချင်လို့ နေမှာပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူ့ဆီက လမ်းညွှန်မှုရဖို့ဆိုတာ ကြီးမားတဲ့ အခွင့်အရေးပဲလေ”</p> <p>အချို့မှာ ထိတ်လန့်သွားကြပြီး၊ အချို့မှာ ဇဝေဇဝါ ဖြစ်နေကြကာ အချို့မှာမူ မနာလိုခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်းတို့ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>တောင်ကြီးမှာ ပို၍ ပို၍ နီးကပ်လာကာ ၎င်း၏ ကြီးမားသော အရိပ်မှာ မုန့်ဝမ်ကို လွှမ်းမိုးထားပြီး လေပြင်းများမှာ သဲနှင့် ကျောက်ခဲများကို လွင့်စင်သည်အထိ ပြင်းထန်စွာတိုက်ခတ်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမအပေါ်သို့ တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချထားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရပြီး အသက်ပင် မရှူနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမက အပေါ်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ရာ တောင်ကြီးမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို ဆက်သွယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိပြီး ကောင်းကင်နှင့် နေမင်းကို ကွယ်ထားကာ ၎င်း၏ အရှိန်အဝါ မှာ ပြင်းထန်သောကြောင့် လူတိုင်းကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့စေသည်။</p> <p>“ဒါက ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်ရဲ့ စွမ်းအားလား”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အလွန်တုန်လှုပ်သွားသဖြင့် စကားပင် မပြောနိုင်တော့ပေ။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ယခင်က မကြုံဖူးသော အန္တရာယ်ခံစားချက်တစ်ခုမှာ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသည် ဤတောင်ကြီး၏ ဖိခြင်းကို တကယ်ခံလိုက်ရပါက သူမ အမှန်တကယ် သေသွားလိမ့်မည်။</p> <p>နည်းပြ ရွှမ်ဝေ က လက်နှစ်ဖက်ကို နောက်ပစ်ကာ ရပ်နေပြီး မုန့်ဝမ်၏ အသက်ရှင်ခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းမှာ သူ့အတွက် ဘာမှမဟုတ်သကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ကြောက်ရွံ့မှုကို အတင်းနှိမ်ကာ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်လိုက်သည်။</p> <p>ဓားမြှောင်၏ အေးစက်သော ထိတွေ့မှုက သူမအတွက် ထူးဆန်းသော ခွန်အားတစ်ခုကို ယူဆောင်လာပေးသည်။</p> <p>သူမ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ကို သိသည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမ လုံးဝ ပျက်စီးသွားလိမ့်မည်။</p> <p>သူမသည် ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညှင်းစွာ မြှောက်လိုက်ပြီး သူမအပေါ်သို့ ဖိကျလာသော ကြီးမားသော တောင်ဆီသို့ တည့်တည့် ချိန်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကြီးမားသော တောင်ထိပ်ရှေ့တွင် အလွန်တရာ သေးငယ်လှသော်လည်း အလွန်ပင် ခိုင်မာနေသည်။</p> <p>တောင်ကြီး၏ အရိပ်က သူမကို လုံးဝ ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လေပြင်း များက သူမ၏ မျက်နှာကို ဓားနှင့် လွှဲရိုက်သကဲ့သို့ တိုက်ခတ်နေသဖြင့် နာကျင်မှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှာ လေးကြိုးကဲ့သို့ တင်းနေပြီး သူမ၏ ကြွက်သားအားလုံးမှာ တုန်ယင်နေသည်။</p> <p>ဖိနှိပ်ထားသော ခံစားချက်မှာ ပို၍ ပို၍ ပြင်းထန်လာကာ သူမ၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ညှစ်ထုတ်ခံရတော့မည့်အတိုင်း ဖြစ်နေပြီး သေခြင်းတရား၏ ကြောက်ရွံ့မှုမှာ ဒီရေကဲ့သို့ သူမ၏ နှလုံးသားထဲသို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>“မဖြစ်ဘူး..... ငါ ဒီမှာ သေလို့မဖြစ်ဘူး.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ နှလုံးသားထဲမှ ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး သူမ၏ အသက်ရှင်လိုစိတ်က သူမ၏ စွမ်းဆောင်ရည်ကို နှိုးဆွလိုက်သည်။</p> <p>ဤအသက်နှင့် သေခြင်းအကြား အရေးကြီးသော အချိန်တွင် သူမ၏ စိတ်ထဲ၌ တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှာ ‘အသက်ရှင်ဖို့’ ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားသဖြင့် သွားဖုံးများမှ သွေးများပင် ထွက်လာတော့မည့်အတိုင်းဖြစ်ကာ သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်ခုလုံးရှိ နှလုံးသွေး များမှာ ရူးသွပ်စွာ ဟုန်းဟုန်းတောက်လာသည်။</p> <p>“ငါ့အတွက် ပျက်စီးစမ်း.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ပါးစပ်မှ အသံသြသြဖြင့် ဟိန်းဟောက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာပြီး ထက်မြက်သော ဓားအရှိန်အဝါ တစ်ခုမှာ ကောင်းကင်နှင့် မြေပြင်ကို နှစ်ခြမ်းခွဲပစ်တော့မည့်အတိုင်း ကောင်းကင်သို့ ထိုးတက်သွားသည်။</p> <p>“ဝုန်း.....”</p> <p>ဓားအရှိန်အဝါသည် ကြီးမားသော တောင်ကြီးနှင့် တိုက်မိသွားပြီး ပေါက်ကွဲသွားသော ကြယ်တစ်ပွင့်ကဲ့သို့ တောက်ပသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာကာ တည့်တည့်ပင် မကြည့်နိုင်တော့ပေ။</p> <p>ဤဓားချက်တစ်ချက်အောက်တွင် တောင်ကြီးမှာ အမှန်တကယ်ပင် နှစ်ခြမ်းကွဲသွားခဲ့သည်။</p> <p>တောင်ကြီး၏ တစ်ခြမ်းစီမှာ ဝုန်းခနဲ ပြိုကျသွားပြီး နေရာအနှံ့သို့ ပြင်းထန်သော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ရိုက်ခတ်သွားစေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် မောပန်းနွမ်းနယ်စွာဖြင့် ဒူးထောက်လျက် လဲကျသွားပြီး လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်မှာလည်း မြေပြင်ပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p>သူမသည် အသက်ကို လုရှူနေရပြီး သူမ၏ အဆုတ်များမှာ ပေါက်ကွဲတော့မည့်အတိုင်း နာကျင်နေသည်။</p> <p>သူမ၏ ခွန်အားအားလုံးမှာ ကုန်ခမ်းသွားပြီး အသက်နှင့်ရင်း၍ တိုက်ပွဲဝင်ခဲ့ရသကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသည်။</p> <p>ချွေးများက သူမ၏ အဝတ်အစားများကို ရွှဲနစ်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မှာ ကပ်နေသဖြင့် အေးစက်မှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>သူမသည် ခေါင်းကို အနိုင်နိုင် မော့ကြည့်လိုက်ရာ ဝေဝါးနေသော အမြင်အာရုံကြားမှ တောင်ကြီး၏ တစ်ခြမ်းစီမှာ လေထဲတွင် ဝိုက်ဆင်းသွားပြီး အဝေးသို့ လွင့်ထွက်သွားသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save