Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">ချင်းယီနှင့် တစ်ကျော့ပြန် တိုက်ပွဲ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>အားလုံးမှာ မျက်စိများ ဝေဝါးသွားသလို ခံစားလိုက်ရပြီး တောင်ကျရေတံခွန်ကဲ့သို့ ခုခံ၍မရနိုင်သော ကြီးမားလှသည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ သွန်းလောင်းကျဆင်းလာသည်။</p> <p>ထိုစွမ်းအားကြောင့် အစီအရင် မှာ အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ပျက်စီးသွားပြီး ရွှေရောင်မှော်စာလုံး များမှာလည်း ချက်ချင်း မှိန်ဖျော့သွားတော့သည်။</p> <p>ဆယ်ဂဏန်းကျော်သော ကျင့်ကြံသူ များမှာ ကြိုးပြတ်သွားသော စွန်များကဲ့သို့ လွင့်စင်သွားကြပြီး စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ ပြင်းထန်စွာ ကျသွားကြရာ ညည်းတွားသံများမှာလည်း တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထို့နောက်တွင် အဖွဲ့အမျိုးမျိုး တတ်ရောက်လာကြပြန်သည်။</p> <p>ဓားကျင့်ကြံသူအဖွဲ့သည် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာသွန်းသကဲ့သို့ ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သော်လည်း ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ မှာ လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့်ပင် ကစဉ့်ကလျား ဖြစ်သွားကြသည်။</p> <p>ဂါထာကျင့်ကြံသူ အဖွဲ့၏ နည်းဗျူဟာ များမှာ ထူးချွန်သုံးပါးစီးဆင်းမှုနှင့်အတူ ဝေဝေဆာဆာ ရှိလှသော်လည်း နည်းပြချင်းယီ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအား ရိုက်ခတ်မှုအောက်တွင် ပူဖောင်းများကဲ့သို့ ကွဲကြေသွားရသည်။</p> <p>ကိုယ်ခန္ဓာကျင့်ကြံသူ  အဖွဲ့၏ အရှိန်အဝါ မှာ သက်တံကဲ့သို့ တောက်ပပြီး သူတို့၏ လက်သီးနှင့် ခြေ‌‌ေထာက်များမှာ လေတိုးသံများ ထွက်ပေါ်နေသော်လည်း နည်းပြချင်းယီ၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော လှုပ်ရှားမှုများရှေ့တွင် ကလေးကစားသကဲ့သို့ အားကိုးရာမဲ့ ဖြစ်နေကြသည်။</p> <p>တစ်ဖွဲ့ပြီးတစ်ဖွဲ့ ရှုံးနိမ့်သွားကြသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ရွှီထျန်းမင်သည် သူ၏ အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ကာ စင်မြင့်ပေါ်သို့ တက်လာခဲ့သည်။</p> <p>သူ့နောက်မှ လူသုံးဦးမှာလည်း ပါရမီထူးချွန်သူများထဲမှ ပါရမီအလွန်ပါသူများ ဖြစ်ကြပြီး တစ်ဦးချင်းစီမှာ ထူးခြားသော ခွန်အားများ ရှိကြသည်။</p> <p>ပရိသတ်အားလုံး၏ အကြည့်မှာ သူတို့ထံသို့ စုပုံသွားပြီး အားလုံး၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်မီးတောက်များ ပြန်လည် တောက်ပလာသည်။</p> <p>“နည်းပြ ချင်းယီ... ကျွန်တော်တို့ကို လမ်းညွှန်ပေးပါဦး”</p> <p>ရွှီထျန်းမင်က အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး သူ၏ လက်ထဲမှ ဓားရှည်မှာလည်း အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်နေသည်။</p> <p>သူတို့လေးဦးသည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ဓားအရှိန်အဝါ များမှာ ဟိုဟိုဒီဒီ ဖြတ်သန်းနေပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအားများမှာလည်း ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည့် ကြယ်တံခွန် လေးစင်းကဲ့သို့ ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ ထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီမှာ အလောတကြီး မရှိဘဲ သူမ၏ နူးညံ့သော လက်ကို ခပ်ဖွဖွ မြှောက်လိုက်ရာ မမြင်ရသော အားတစ်ခုက ထိုလေးဦးကို ဝိုင်းရံထားလိုက်သည်။</p> <p>လှုပ်ရှားမှု အနည်းငယ်အကြာတွင် တစ်ဦးမှာ အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ စင်မြင့်အပြင်ဘက်သို့ လွင့်စင်သွားသည်။</p> <p>ကျန်ရှိသော သုံးဦးမှာ တိုက်စစ်ကို မြှင့်တင်လိုက်သော်လည်း နည်းပြ ချင်းယီ၏ ခံစစ်ကို မဖောက်နိုင်သေးပေ။</p> <p>လှုပ်ရှားမှု ၁၀ ခု မပြည့်မီမှာပင် သူတို့အားလုံး တစ်ဦးပြီးတစ်ဦး ရှုံးနိမ့်သွားကြသည်။</p> <p>ရွှီထျန်းမင်၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေပြီး သူ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် မကျေနပ်မှုများ ပြည့်နှက်နေသော်လည်း သူတို့နှင့် နည်းပြ ချင်းယီကြားရှိ ကွာဟချက်မှာ ကူး၍မရနိုင်သော ချောက်ကမ္ဘာကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်ကို ဝန်ခံခဲ့ရသည်။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီသည် တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် သူမ၏ လက်များကို နောက်ပစ်ကာ တစ်ကွင်းလုံးကို ဝေ့ကြည့်ရင်း ဖြည်းညင်းစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“နောက်ထပ် ဘယ်သူရှိသေးလဲ”</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီ၏ စကားအဆုံးတွင် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ သင်္ချိုင်းကုန်းကဲ့သို့ တိတ်ဆိတ်သွားသည်။</p> <p>အားလုံးမှာ သူမ၏ စွမ်းအားကြီးမားမှုကို ကြောက်ရွံ့သွားကြပြီး စမ်းသပ်ကြည့်ရန် စိတ်အားထက်သန်နေသည့် တပည့်များမှာလည်း နှင်းရိုက်ခံရသော ခရမ်းသီးများကဲ့သို့ အရှိန်အဝါ များ ထိုးကျသွားကြသည်။</p> <p>ရွှီထျန်းမင် ဦးဆောင်သည့် အဖွဲ့ပင် ဤမျှ ဆိုးဆိုးရွားရွား ရှုံးနိမ့်ခဲ့လျှင် သူတို့ကဲ့သို့ သာမန်တပည့်များက ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p>ဖော်ပြ၍မရသော စိတ်ပျက်အားငယ်မှုများမှာ လူတိုင်း၏ နှလုံးသားထဲတွင် ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>ထိုစဉ် လူအုပ်ကြားမှ ပုံရိပ်တစ်ခု ဖြည်းညင်းစွာ ထွက်လာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ မုန့်ဝမ်ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် တစ်ဦးတည်း လျှောက်လာပြီး စင်မြင့်ပေါ်သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း တက်လာရာ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မှိုင်းညို့နေသော အခြေအနေနှင့် လုံးဝ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီသည် မျက်ခုံးတစ်ချက် ပင့်လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်၏ လုပ်ရပ်ကြောင့် အနည်းငယ် အံ့အားသင့်သွားပုံရသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်... မင်းရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တွေရော ဘယ်မှာလဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အနည်းငယ် ဦးညွှတ်ကာ ရိုရိုသေသေဖြင့်ပင် “နည်းပြကို တင်ပြရရင်... ကျွန်မက တစ်ယောက်တည်း တိုက်ခိုက်ရတာကိုပဲ ကျင့်သားရနေလို့ပါ” ဟု ဖြေကြားလိုက်သည်။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီ၏ နှုတ်ခမ်းဖျားတွင် ကျေနပ်သည့် အပြုံးရိပ်တစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အရမ်းကောင်းတယ်၊ မင်းမှာ သတ္တိရှိတာပဲ။ အဲဒီလိုဆိုရင် မင်း ဘယ်လောက်အထိ တိုးတက်လာလဲဆိုတာ ငါ့ကို ပြစမ်းပါဦး”</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီ စကားပြောပြီးသည်နှင့် မမြင်ရသော ဧရာမလှိုင်းလုံးကြီးကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားတစ်ခုမှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တိုးဝင်သွားသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သူမ၏ ခါးမှ ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ကိုယ်တွင်းရှိ သွေးစွမ်းအား များမှာ ဒီရေကဲ့သို့ တိုးထွက်လာပြီး ဓားမြှောင်အတွင်းသို့ စီးဝင်သွားသည်။</p> <p>နောက်တစ်ခဏတွင် မုန့်ဝမ် လှုပ်ရှားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ ပုံရိပ်မှာ တစ္ဆေတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖမ်းရခက်လှပြီး ဓားမြှောင်မှာ လေကိုပိုင်းဖြတ်ကာ စူးရှသော အသံနှင့်အတူ နည်းပြ ချင်းယီထံသို့ တည့်တည့် ဦးတည်သွားသည်။</p> <p>ဆန်းပြားသော လှုပ်ရှားမှုများ၊ ကြွားဝါသော ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ မပါဝင်ဘဲ စစ်မှန်သော ဓားဆန္ဒ နှင့် ခွန်အားများသာ ပါဝင်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ တတိယမြောက် လှုပ်ရှားမှုဖြစ်သော ‘မိုးကောင်းကင်ကို ဆွဲဖြဲခြင်း’ဖြစ်သည်။</p> <p>ဓားသွား ဖြတ်သန်းသွားသည့် နေရာတိုင်းတွင် လေထုမှာ ပြိုကွဲသွားပုံရပြီး မိုးခြိမ်းသံသဲ့သဲ့ကိုလည်း ကြားနေရသည်။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီ၏ ပုံရိပ်မှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားသွားပြီး ဓားသွားကို လွယ်ကူစွာ ရှောင်တိမ်းကာ တန်ပြန်တိုက်စစ် ဆင်နွှဲလိုက်သည်။</p> <p>သူတို့၏ ပုံရိပ်များသည် စင်မြင့်ပေါ်တွင် ရောယှက်နေပြီး ဓားအလင်းတန်းများ လင်းလက်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအားများ ထိပ်တိုက်တွေ့မှုကြောင့် ဟိန်းဟောက်သံများ ပွင့်ထွက်လာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားကာ သူမ၏ ဓားသိုင်းမှာ ပိုမိုပြင်းထန်လာပြီး တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် ပြိုင်ဘက်ကို အစိတ်စိတ်အမွှာမွှာ ခွဲပစ်တော့မည့်အလား ပြင်းထန်သော ခွန်အားများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း နည်းပြ ချင်းယီ၏ ခွန်အားမှာ သူမထက် များစွာ သာလွန်လှပြီး လှုပ်ရှားမှုတိုင်းတွင် ယှဉ်ပြိုင်၍မရသော စွမ်းအားများ ပါဝင်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းကို နည်းပြ ချင်းယီက လွယ်ကူစွာပင် ချေဖျက်နိုင်ခဲ့ပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် မုန့်ဝမ်မှာ နောက်သို့ပင် ဆုတ်ပေးလိုက်ရသည်။</p> <p>အကွက် ၂၀ ကျော်အကြာတွင် မုန့်ဝမ်၏ ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သေးငယ်သော ဒဏ်ရာအချို့ ရရှိနေပြီး အသက်ရှူသံမှာလည်း အနည်းငယ် မမှန်တော့ပေ။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီသည် အဆုံးထိ တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ နူးညံ့သော လက်ဝါးရိုက်ချက် တစ်ချက်ဖြင့်သာ မုန့်ဝမ်ကို နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်သွားစေခဲ့သည်။</p> <p>လှုပ်ရှားမှု ၁၀ ခုကျော်ကို ကြံ့ကြံ့ခံပြီးနောက်တွင် မုန့်ဝမ်သည် နောက်ဆုံး၌ ရှုံးနိမ့်သွားခဲ့သည်။</p> <p>“မင်း တော်တော်လေး ကောင်းပါတယ်။ ထျန်းချန် ဓားသိုင်းရဲ့ ပထမဆုံး လှုပ်ရှားမှု သုံးကွက်ကို ဒီလောက်တိုတောင်းတဲ့ အချိန်အတွင်းမှာ တတ်မြောက်နိုင်တာဟာ ထူးခြားတဲ့ နားလည်သဘောပေါက်မှု စွမ်းရည် ရှိလို့ပဲ”</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီသည် သူမ၏ ဓားရှည်ကို သိမ်းလိုက်ပြီး ချီးကျူးသည့် အမူအရာ ပြလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ကို ခပ်ပြင်းပြင်း ရှူရှိုက်ရင်း လက်အုပ်ချီကာ “နည်းပြက ချီးမြှောက်လွန်းပါတယ်၊ ဒါက စီနီယာအစ်ကို ချီယွမ်ရှောင်ဆီက လမ်းညွှန်မှု ရခဲ့လို့ အနည်းငယ် တိုးတက်လာတာပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“ချီယွမ်ရှောင်လား... မဆိုးပါဘူး၊ သူကလည်း အလားအလာရှိတဲ့ ပါရမီရှင်တစ်ယောက်ပဲ”</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီက ခေါင်းညိတ်ပြပြီး သူမ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ သစ်သားပြား တစ်ခုနှင့် ဆေးလုံး ပုလင်းတစ်လုံးကို ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်အား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒီသစ်သားပြားကို ယူပြီး စာကြည့်ဆောင် ကို သွားပါ။ အဲဒီက ကိုးထပ်မြောက်မှာ ထျန်းချန် ဓားသိုင်းရဲ့ စတုတ္ထကွက်ကနေ ဆဋ္ဌမကွက်အထိကို သွားဖတ်လို့ရတယ်။ ဒီဆေးလုံး ပုလင်းကတော့ မင်း ဓားသိုင်း လေ့ကျင့်ရာမှာ သုံးဖို့အတွက် ငါပေးတဲ့ ဆုလာဘ်ပဲ”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သစ်သားပြားနှင့် ဆေးလုံးများကို ယူလိုက်ပြီး “နည်းပြကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်” ဟု ထပ်မံ ဦးညွှတ် နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးကာ လူတိုင်းကို ဝေ့ကြည့်ရင်း “ဒီနေ့ အတန်းကို ဒီမှာပဲ ရပ်နားမယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>အတန်းပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် စာကြည့်ဆောင် သို့ တိုက်ရိုက် သွားခဲ့သည်။</p> <p>ကောင်တာသို့ ရောက်သောအခါ သူမသည် နည်းပြ ချင်းယီ ပေးလိုက်သော သစ်သားပြားကို စီမံခန့်ခွဲသူ စီနီယာအစ်မ ထံ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>စီနီယာအစ်မသည် သစ်သားပြားကို ယူပြီး သေချာ စစ်ဆေးပြီးနောက် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ သွားတော့... ဒါပေမဲ့ မြန်မြန်လုပ်နော်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ရစ်ပတ်နေသော လှေကားများအတိုင်း တက်လာပြီး စာကြည့်ဆောင်၏ ကိုးထပ်မြောက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>ဤနေရာတွင် ထိပ်တန်း ကျင့်စဉ်များကိုသာ သိမ်းဆည်းထားပြီး တစ်ခုချင်းစီမှာ တန်ဖိုးဖြတ်၍မရနိုင်ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထျန်းချန် ဓားသိုင်း ပါဝင်သော ကျောက်စိမ်းပြားကို လျင်မြန်စွာ ရှာတွေ့ခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ၎င်းကို သေချာစွာ ထုတ်ယူပြီး သူမ၏ ဝိညာဉ်အာရုံ ကို ကျောက်စိမ်းပြားအတွင်းသို့ စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပို့လွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>ထျန်းချန် ဓားသိုင်း၏ စတုတ္ထမြောက် လှုပ်ရှားမှုကို ‘ကြယ်ကြွေခြင်း’ ဟု ခေါ်သည်။</p> <p>ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ အလင်းတန်းမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ လင်းလက်လာပြီး ကြယ်များကို ကြေမွစေနိုင်ကာ ဥက္ကာခဲများကို ဖြတ်တောက်နိုင်ပြီး ညကောင်းကင်ယံကို မှိန်ဖျော့သွားစေနိုင်သည်။</p> <p>ပဉ္စမမြောက် လှုပ်ရှားမှုကိုမူ ‘တောင်ကွဲခြင်း’ ဟု ခေါ်သည်။</p> <p>ဓားတစ်ချက် ဝေ့ယမ်းလိုက်ရုံဖြင့် တောင်များကို အမြစ်မှ နုတ်ပစ်နိုင်သော စွမ်းအားရှိပြီး မြင့်မားသော တောင်ထိပ်များကို ဖြိုချကာ ဖုန်မှုန့်အဖြစ် ပြောင်းလဲစေနိုင်ပြီး မြေကြီးကို တုန်ခါစေနိုင်သည်။</p> <p>ဆဋ္ဌမမြောက် လှုပ်ရှားမှုကိုမူ ‘သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်’ ဟု ခေါ်သည်။</p> <p>ဓားတစ်ချက် ရိုက်ခတ်လိုက်ရုံဖြင့် ၎င်း၏ အလင်းတန်းမှာ သေမင်း၏ တံစဉ်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ဇီဝအသက်စွမ်းအားများကို ဖြတ်တောက်ကာ အသက်များကို ယူဆောင်နိုင်ပြီး အရာအားလုံးကို ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားစေနိုင်သည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ဤဓားသိုင်းမှာ မပြည့်စုံသေးဘဲ သတ္တမမြောက် လှုပ်ရှားမှု ကျန်ရှိနေသေးသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်တွင် နောင်တရနေရန် အချိန်မရှိပေ။</p> <p>ဓားသိုင်း လှုပ်ရှားမှုများ၏ အနှစ်သာရကို မှတ်သားပြီးနောက် သူမသည် မိုးစက်နားဆောင်မှ ထွက်လာကာ လေ့ကျင့်ရန် သင့်တော်သော အခြား ကျင့်ကြံခြင်းကမ္ဘာငယ် တစ်ခုကို ရှာဖွေလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် စတုတ္ထမြောက် လှုပ်ရှားမှု ‘ကြယ်ကြွေခြင်း’ ကို အရင်ဆုံး ကြိုးစားကြည့်သည်။</p> <p>သူမသည် ဓားရိုးကို တင်းတင်းဆုပ်ကိုင်ကာ ခန္ဓာကိုယ်ကို အနည်းငယ် နှိမ့်လိုက်ပြီးနောက် ဓားကို ရုတ်တရက် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။</p> <p>ဓားအလင်းတန်းမှာ ကြယ်များကဲ့သို့ လင်းလက်လာပြီး စူးရှသော အသံနှင့်အတူ ကောင်းကင်ယံကို ဖြတ်သန်းသွားသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း ကျောက်စိမ်းပြားထဲတွင် ဖော်ပြထားသော မြင်ကွင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုမှာ မှိန်ဖျော့နေပြီး အရှိန်အဝါလုံးဝ မရှိသလို ဖြစ်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် စိတ်မပျက်ဘဲ သူမ၏ ကိုယ်ဟန်အနေအထားကို အဆက်မပြတ် ပြင်ဆင်ပြီး ဓားဆန္ဒ ၏ ပြောင်းလဲမှုများကို ခံစားကြည့်သည်။</p> <p>တစ်လတာ အချိန်သည် မျက်တောင်တစ်ခတ်အတွင်း ကုန်ဆုံးသွားသည်။</p> <p>ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ သင်ကြားရမည့်နေ့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး အဖွဲ့များစွာ ရှုံးနိမ့်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတွင် နောက်တစ်ကြိမ် ပြန်လည်ရပ်တည်နေခဲ့သည်။</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီသည် စင်မြင့်အလယ်တွင် ရပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ မုန့်ဝမ်ထံသို့ တည်ငြိမ်စွာ ကျရောက်နေသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save