Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၁) - ရေဓားပြများနှင့် ဆုံတွေ့ခြင်း...</h2> <h2 style="text-align: center;">ဓားပြတိုက်တာဟေ့... အတွင်းခံဘောင်းဘီတွေ အကုန်ချွတ်ပေးစမ်း...</h2> <p style="text-align: center;">*</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်... ပင်လယ်ရေပြင်ထက်၌၊</p> <p> </p> <p>(အမည်းရောင်မန်ဟိုင်း) ဟု အမည်ရသော အဆင့် (၃) မှော်လက်နက် စစ်သင်္ဘောကြီးသည် အနက်ရောင် သံမဏိသစ်သားများဖြင့် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ဆောက်ထားသည်။ သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် အသည်းထိတ်ဖွယ် ဝင်တိုက်ခွဲစက်ကြီး တစ်ခုနှင့် ဘေးနှစ်ဖက်တွင် ဝိညာဉ်အမြောက်များ အပြည့်အစုံ တပ်ဆင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>ဤပင်လယ်ပြင်ဧရိယာ၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော၊ (အမည်းရောင်မန်ဟိုင်း ရေဓားပြအဖွဲ့) ၏ ခေါင်းဆောင်၊ ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့် ကျင့်ကြံသူ မျက်လုံးတစ်ဖက် သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်လျက် ရှေ့နားမှ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် စုတ်ချာချာ သင်္ဘောကြီးကို လောဘတကြီး လှမ်းကြည့်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“သူဌေး... ရှေ့က သင်္ဘောကြီးက ကြည့်ရတာ... နည်းနည်း ကြက်သီးထစရာကြီးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ရေဓားပြ တပည့်ကျော်တစ်ယောက်က တံတွေးကို ခြောက်ကပ်စွာ.. မျိုချလိုက်ပြီး ဆူးချွန်များ အပြည့်တပ်ဆင်ထားကာ ကြက်သွန်နီ၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူ အနံ့များ လှိုင်လှိုင်ထွက်နေသော ထိုထူးဆန်းသည့် သင်္ဘောကြီးကို လက်ညိုးထိုးပြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလို သင်္ဘောမျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူးဗျာ... ပြီးတော့ သင်္ဘောဘေးမှာ တွဲလောင်း ချိတ်ထားတာတွေက... လူသားခြောက်တွေလား...”</p> <p> </p> <p>သူ ဆိုလိုသည်မှာ သင်္ဘောဘေးဘက်တွင် တွဲလောင်း ချိတ်ဆွဲထားဆဲဖြစ်ပြီး ရေပေါ်သို့ ပြန်ဆွဲမတင်ရသေးသော (လူသား ငါးစာ) များကို ပြောခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဘာကြောက်စရာ ရှိလို့လဲကွ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် က သူ၏ ပါးစပ်ထဲမှ ဆေးပြင်းလိပ် (ဝိညာဉ်ဆေးပင် တစ်မျိုးဖြင့် လိပ်ထားသောအရာ) ကို ထွေးထုတ်လိုက်ပြီး အထင်သေးဟန်ဖြင့် လှောင်ရယ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကြည့်စမ်း... အဲဒီလှေစုတ်ကြီးမှာ သေသေချာချာ တည်ဆောက်ထားတဲ့ ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်းတောင် မရှိဘူး... အပေါ်က လူတွေကလည်း ဖရိုဖရဲနဲ့... တချို့ဆို အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးတွေပဲ ဝတ်ထားတာကွ... ဘေးလွတ်ရာ ထွက်ပြေးလာတဲ့ ဒုက္ခသည်တွေနဲ့ တူတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါ ငါတို့ဆီ အလကား ရောက်လာတဲ့ သားကောင်တွေပဲ... ယောကျ်ားတွေကို သတ်၊ မိန်းမတွေကို ဖမ်း... ဒီလှေစုတ်ကြီးကိုတောင် သံစုတ်အဖြစ် ပြန်ရောင်းစားလို့ ရသေးတယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် က ခါးဆီမှ ဓားမကြီးကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို စုစည်းလိုက်ပြီး ဟိန်းညံစွာ အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကပ်စမ်း... ဝင်တိုက်...”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>အလွန်ကောင်းမွန်သော အင်ဂျင်စနစ်၏ အကူအညီဖြင့် အမည်းရောင်မန်ဟိုင်း သင်္ဘောကြီးသည် အလျင်အမြန် ကပ်သွားပြီး ဧရာမ သံချိတ်ကြိုးကြီးများသည် လေထဲတွင် တဝီဝီ မြည်ဟည်းကာ (ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ်) သင်္ဘော၏ ဘောင်ကို ခိုင်မြဲစွာ ချိတ်တွယ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်တွေ... ချဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဓားပြတိုက်တာဟေ့... ပါတာတွေ အကုန်ချပေးစမ်း...”</p> <p> </p> <p>နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားများဖြင့် ရေဓားပြ အယောက် (၂၀၀) ကျော်သည် မှော်လက်နက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဆူပွက်နေသော ရေနွေးအိုးထဲသို့ ဖက်ထုပ်များ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ တစ်ဖက် သင်္ဘောကုန်းပတ်ပေါ်သို့ ခုန်ဆင်းသွားကြသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား...</p> <p> </p> <p>သူတို့၏ ခြေထောက်များ ကြမ်းပြင်နှင့် ထိမိပြီး ရှေ့မှ မြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသည့် အခိုက်အတန့်၌ပင် ယခင်က မိုးထိမတတ် ထောင်လွှားနေခဲ့သော သူတို့၏ မာနမီးတောက်ကြီးမှာ ရုတ်တရက် ရေခဲရိုက်ခံလိုက်ရသလို ငြိမ်းအေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် လူပေါင်း တစ်ထောင်ကျော်ခန့် (နောက်ထပ် နှစ်ထောင်ခန့်မှာ အခန်းထဲတွင် အိပ်နေကြပေသည်) ပြည့်ကြပ်စွာ ရပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသူများ ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ ဓားပျံများ၊ မှော်လက်နက်များ မဟုတ်ဘဲ...</p> <p> </p> <p>ငါးအကြေးခွံတွေ ကပ်နေသော ခုတ်ဓားကြီး တစ်လက်... ဂဏန်းဥတွေ ပေပွနေသော သံတူရွင်း... ဧရာမ ဂေါ်ပြားကြီး တစ်လက်... နှင့်... ဒယ်အိုးမည်းကြီး တစ်လုံး။</p> <p> </p> <p>ထိုထက် ပို၍ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းသည်ကား သူတို့၏ မျက်လုံးများပင် ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>ဓားပြ အတိုက်ခံရမည့်သူများ၏ မျက်လုံးထဲတွင် ရှိရမည့် ကြောက်လန့်မှု အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိချေ။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ... အလွန် လှပသော အမျိုးသမီး တစ်ဦးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ သို့မဟုတ် အလွန် ရှားပါးသော ပစ္စည်းကောင်းကြီးကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ လောဘတကြီး ဝါးစားမတတ် စိမ်းလဲ့နေသော မျက်လုံးများ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်တွေ... အနီရောင် နာမည်နဲ့ ဘော့စ်တွေ လာပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဆုံးတွင် ရပ်နေသော ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ ငါးကြီးကြီး မမိ၍ စိတ်ပျက်နေခဲ့ရာမှ ယခု ဤရေဓားပြအုပ်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ၊ အထူးသဖြင့် မျက်လုံးတစ်ဖက် ၏ ဝင်းလက်နေသော အဆင့်မြင့် ချပ်ဝတ်များကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သွားရည်များ ကျလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... အလုပ်ရပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒါ စနစ်က ပေးတဲ့ ဘောနပ်စ်ပဲကွ... ဟို မျက်လုံးတစ်ဖက် ကို ကြည့်စမ်း... သူ့သွားတွေက ရွှေတွေကွ... ရွှေအစစ်တွေ...”</p> <p> </p> <p>“ဟို တပည့်ကောင် ဓားက မိုက်တယ်... ငါ ယူမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင် သားရေချပ်ဝတ်နဲ့ ကောင်... မင်း မလှုပ်နဲ့နော်... အဲဒါ ငါ့ဆိုက် အတိအကျပဲ...”</p> <p> </p> <p>ရေဓားပြများအားလုံး မှင်သက်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် ၏ ဓားကိုင်ထားသော လက်များမှာ အနည်းငယ် တုန်ယင်လာပေ၏။ သူ တစ်သက်လုံး ရေဓားပြ လုပ်လာခဲ့ပြီး လူတိုင်းက သူ့ကို ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော်ငြား၊ ယနေ့မှ အဘယ်ကြောင့် သူသည် ဝံပုလွေအုပ်ထဲသို့ လမ်းမှား ရောက်လာသော သိုးပေါက်လေး တစ်ကောင်လို ခံစားနေရပါသနည်း။</p> <p> </p> <p>“မင်း... မင်းတို့က ဘယ်သူတွေလဲ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် က ကြောက်လန့်တကြား အသံတုန်တုန်ဖြင့် ဟောက်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါက အမည်းရောင် မန်ဟိုင်း...”</p> <p> </p> <p>“သွားသေလိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က ထိုအဓိပ္ပာယ်မရှိသော စကားများကို လျစ်လျူရှုကာ သူ၏ ဓားရှည်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပစ္စည်းတွေအတွက်... ရွှေသွားအတွက်... ချဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဝေး...”</p> <p> </p> <p>လူတစ်ထောင်ကျော်ရှိသော ကစားသမား အုပ်ကြီးသည် ရေဓားပြ အယောက် (၂၀၀) ဆီသို့ ဆည်ကျိုးကျသကဲ့သို့ ဝံပုလွေအူသံများ ပေးကာ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးဝင်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား တိုက်ပွဲ မဟုတ်။ အုပ်စုဖွဲ့ အနိုင်ကျင့် ရိုက်နှက်ခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း - ၁။ ဤနေရာတွင် သိုင်းလောက၏ သိက္ခာတရား ဆိုသည်မှာ မရှိချေ။)</p> <p> </p> <p>အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အစောပိုင်းအဆင့် ရေဓားပြခေါင်းဆောင် တစ်ယောက်သည် အလွန် မိုက်ကာ အထာကျသော ဓားသိုင်းကွက် တစ်ခုကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>စတင်ရန်ပင် မရသေးခင်မှာ အဖြူရောင် အမှုန့်ထုပ် တစ်ထုပ် (ထုံးမှုန့်နှင့် ငရုတ်သီးမှုန့် ရောထားသောအရာ) က သူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ လာမှန်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“အား... ငါ့မျက်လုံးတွေ...”</p> <p> </p> <p>သူ မျက်လုံးကို ကာကွယ်နေစဉ်မှာပင် ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း က နောက်စေ့ကို ဂေါ်ပြားဖြင့် ခွပ်ခနဲ နေအောင် ရိုက်ချလိုက်၏။ ထို့နောက် တောင့်တောင့်တင်းတင်း လူမိုက် ငါးယောက်ခန့် ပြေးဝင်လာကာ သူ၏ ခြေလက်များကို ဖိချုပ်ထားပြီး အဝတ်အစားများကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချွတ်ပစ်ကြတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလှုပ်နဲ့... ဒီလက်ပတ်လေး လှတယ်... ချွတ်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ဖိနပ်ပါ ချွတ်... ဒါ တိမ်စီးဖိနပ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း - ၂။ ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ ဂုဏ်သိက္ခာ... အဲဒီလိုအရာမျိုး လုံးဝ မရှိပါ။)</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင် ဖြစ်သော ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျွမ်းကျင်သူ မျက်လုံးတစ်ဖက် သည် ခေါင်းဆောင်ကို အရင်ဖမ်းရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ကျန်းချန် ရှိရာသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပျံသန်းသွား၏။</p> <p> </p> <p>လေထဲသို့ တက်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုက သူ့ကို ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုန်း...”</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ဧရာမ ဒယ်အိုးမည်းကြီး တစ်လုံး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ဂဏန်းပြုတ်ထားသဖြင့် ပူခြစ်နေဆဲဖြစ်သော ထိုဒယ်အိုးကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မျက်လုံးတစ်ဖက် ၏ ခေါင်းကို ရိုက်ချလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းကများ ငါ့ကို ဓားပြလာတိုက်တယ်ပေါ့လေ... ငါ ဟင်းချက်နေတဲ့ အချိန်တွေကို လာနှောင့်ယှက်ရလားကွ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် မှာ အပူဒဏ်ကြောင့် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီး၊ သူ့အပေါ် ဝိုင်းအုံလာသော ပုရွက်ဆိတ်အုပ်ကြီးကို ခါချရန် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်ပစ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... ကြက်သီးထဖွယ် ကောင်းလှသော၊ ကြောက်မက်ဖွယ် အငွေ့အသက်ကြီး တစ်ခုက သူ့ကို သော့ခတ်ထားလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>သူ ကြောက်လန့်တကြား လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ... အခန်းကျောထောက်နောက်ခံ အရိပ်ထဲတွင် ဂဏန်းလက်မ တစ်ဝက်ကို ဝါးစားနေသော အဆင့် (၃) မီးတောက်ခြင်္သေ့ကြီး (ဆွမ်နီ) က သူ့ကို အေးစက်စက် စိုက်ကြည့်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆွမ်နီ၏ ဘေးတွင်မူ လူငယ်လေး ကျန်းချန် က သူ့ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး တစ်ချက်မျှသာ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအကြည့်တစ်ချက်ကပင် ရေခဲဂူထဲ ကျသွားသကဲ့သို့ အေးစိမ့်သွားစေ၏။</p> <p> </p> <p>“မူ... မူလဝိညာဉ်အဆင့် အဘိုးကြီးလား...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် မှာ အသက်လွင့်မတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး ခြေထောက်များ ခွေကျကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒူးထောက် ကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“စီနီယာ... သနားပါ... ကျွန်တော်မျိုး မျက်စိရှင်လျက်နဲ့ ကန်းနေလို့ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင် ကိုယ်တိုင် ဒူးထောက်သွားပြီ ဖြစ်သဖြင့် ကျန်ရှိနေသော ရေဓားပြများမှာလည်း ဆက်လက် မခုခံရဲကြတော့ဘဲ လက်နက်များကို ချကာ ခေါင်းကိုက်လျက် ဆောင့်ကြောင့် ထိုင်ချလိုက်ကြတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“မလုပ်ကြပါနဲ့ဗျာ... အရှုံးပေးပါပြီ...”</p> <p> </p> <p>“မချွတ်ကြပါနဲ့တော့... အတွင်းခံလေးတော့ ချန်ထားပေးကြပါဗျာ... တောင်းပန်ပါတယ်...”</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲမှာ မျှော်လင့်ထားသည်ထက်ပင် ပို၍ မြန်ဆန်စွာ ပြီးဆုံးသွား၏။</p> <p> </p> <p>(၁၅) မိနစ် အကြာ...။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှသော အမည်းရောင်မန်ဟိုင်း ရေဓားပြ အဖွဲ့ကြီးသည် ယခုအခါ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးများသာ အဖတ်တင်ပြီး ကုန်းပတ်၏ ထောင့်တစ်နေရာတွင် လေအေးအေးအောက်၌ တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လျက် စုပုံနေကြရရှာပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာမူ တိုက်ရာပါ ပစ္စည်းများကို ပျော်ရွှင်စွာ ခွဲဝေနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟား... ဒီဓားက မှော်လက်နက်ကွ... ငါတော့ ကံထူးပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီရွှေသွားက ရွှေအစစ်ကွ... ခုနက ကိုက်ကြည့်တာ ပျော့တယ်...” (ဝမ်သဲ့ဖာ က သွေးသံရဲရဲ ရွှေသွားကြီးကို ကိုင်လျက် အော်ပြောနေ၏။)</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ထိုင်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်လျက် သူ၏ ရှေ့တွင် တောင်လို ပုံနေသော ပစ္စည်းများနှင့် ဘေးတွင် ဆိုက်ကပ်ထားသော (အမည်းရောင်မန်ဟိုင်း) စစ်သင်္ဘောကြီးကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်... အိပ်ချင်နေတဲ့အချိန် ခေါင်းအုံး လာပေးတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ သင်္ဘောဟောင်းက သေးလွန်းတယ်... ဒီသင်္ဘောကို ခွဲထွက် အဖွဲ့ခွဲအနေနဲ့ သုံးဖို့ အတော်ပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူက မြေပြင်ပေါ်တွင် ဒူးထောက်နေသော မျက်လုံးတစ်ဖက် ကို လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး ကြင်နာသော အပြုံးဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မျက်လုံးတစ်ဖက် ဆိုလား... မင်းက ဒီရေပြင်အကြောင်း သေချာ သိတယ်ဆို...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် က ကပျာကယာ ခေါင်းတဆတ်ဆတ် ညိတ်ပြသည်။</p> <p> </p> <p>“သိပါတယ်ဗျာ... အရမ်းကို သိတာပေါ့... ကျွန်တော်က ဒီရေပြင်မှာ ကြီးလာတာပါ... ကျောက်ဆောင်ကအစ၊ ရတနာသိုက်တွေ၊ ရေသူမတွေအဆုံး အကုန် သိပါတယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က သူ့ပခုံးကို ပုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့ကစပြီး မင်းတို့ကို အဖွဲ့ထဲ သွင်းလိုက်ပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ တရားမဝင် လမ်းပြနဲ့ အလုပ်သမားတွေ ဖြစ်သွားတဲ့အတွက် ဂုဏ်ယူပါတယ်ကွာ...”</p> <p> </p> <p>“အခု ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က... လမ်းပြဖို့ပဲ... အနီးဆုံး ရိက္ခာဖြည့်တင်းလို့ရမယ့် ကျွန်းကို သွားမယ်... ငါတို့ ခိုးလာတဲ့... အဲလေ... တရားဝင် ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး သွားလုပ်ဖို့ လိုတယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် သည် ရေဓားပြများထက်ပင် ပို၍ ရေဓားပြဆန်နေသော ထို (ဖြောင့်မတ်သူများ) ကို ကြည့်ကာ နောင်တရစွာဖြင့် မျက်ရည်များ ကျလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'ဒါက ဓားပြတိုက်တာလား... ဓားပြ အတိုက်ခံရတာလား...'</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ကြီး၏ ကောင်းကင်ကြီးတော့ ပြောင်းလဲတော့မည် ထင်ပါရဲ့။</p> <p> </p> <p>[t.n: "အနီရောင် နာမည်နဲ့ ဘော့စ်များ" ဟူသည်မှာ RPG ဂိမ်းများတွင် ကစားသမားများက သတ်ဖြတ်၍ ပစ္စည်းများ ရယူနိုင်သော ရန်သူများကို ဆိုလိုပါသည်။ ဤနေရာတွင် ကစားသမားများက ရေဓားပြများကို ဂိမ်းထဲမှ ရန်သူများအဖြစ် သဘောထားကာ ရက်ရက်စက်စက် လုယက်နေကြခြင်းကို ဟာသဆန်ဆန် တင်စားထားခြင်းပါ။ ]</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save