Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၃) - ကြားခံစခန်းသို့ ရောက်ရှိခြင်း... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစုများ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု နယ်မြေ။</p> <p> </p> <p>သုံးရက်တိုင်တိုင် ရွက်လွှင့်ပြီးနောက် (အမှန်တကယ်တော့ စားသောက်နေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်)၊ အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များ မှုတ်ထုတ်ကာ ဒယ်အိုးမည်းကြီးများနှင့် ပုစွန်ထုပ်ကြီးများ ရေးဆွဲထားသော ထူးဆန်းသည့် သင်္ဘောနှစ်စင်းသည် ဤစည်ကားလှသော ပင်လယ်ပြင်သို့ နောက်ဆုံးတွင် ဆိုက်ရောက်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစုများသည် ကြီးငယ်မဟူ ကျွန်းပေါင်းရာချီဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး အပြာရောင် ပင်လယ်ပြင်ထက်တွင် ပြန့်ကျဲနေသော ကြယ်ပွင့်လေးများပမာ တောက်ပနေပေသည်။ ၎င်းသည် အလယ်ပိုင်း တိုက်ကြီးနှင့် အရှေ့ပင်လယ်ပြင်၏ ရေနက်ပိုင်းတို့ကို ဆက်သွယ်ပေးထားသော အသက်သွေးကြော လမ်းကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ကုန်သည်သင်္ဘောများ၊ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများနှင့် မိစ္ဆာသားရဲများပင် စုဝေးရာ နေရာတစ်ခု ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဝါး... ဒီကျွန်းက လှလိုက်တာကွာ...”</p> <p> </p> <p>ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသော ဝမ်သဲ့ဖာသည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်လျက် အဝေးမှ အကြီးဆုံးဖြစ်သော ပင်မကျွန်းကြီးကို လှမ်းကြည့်နေ၏။ ထိုကျွန်းပေါ်တွင် ခမ်းနားထည်ဝါသော အဆောက်အဦးများဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။ ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေကာ ဆိပ်ကမ်းတွင်လည်း စစ်သင်္ဘောများနှင့် ကုန်တင်သင်္ဘော ထောင်ပေါင်းများစွာ ဆိုက်ကပ်ထားသည်ကို တွေ့ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ထိုမြင်ကွင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သံစုတ်များဖြင့် ပေါင်းစပ် တည်ဆောက်ထားသော ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ စစ်သင်္ဘော နှစ်စင်းမှာမူ အဆင့်မြင့် ဇိမ်ခံကားပြပွဲထဲသို့ ထွန်စက်တစ်စီး ဝင်လာသကဲ့သို့ အလွန်ပင် အချိုးမပြေဘဲ စုတ်ချာနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ အစပြုရွာ ဆိုတာလားဗျ... အရမ်း ချမ်းသာမယ့်ပုံပဲနော်... လျှို့ဝှက် တာဝန်တွေများ ရှိမလား မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>ထိုအရူးတစ်သိုက်သည် သင်္ဘောလက်ရန်းကို မှီလျက် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် အရောင်များ တလက်လက် တောက်ပနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက် ကျန်းချန်က ကုန်းပတ်ပေါ်တွင် ရပ်လျက် သူ၏ ဝတ်ရုံကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်ဝတ်လိုက်၏။ သူ့ဘေးတွင် ရပ်နေသော ဆုချင်းကောမှာမူ မျက်နှာဖုံး ဇာပဝါကို တပ်ဆင်ထားပြီး (အသိများနှင့် ဆုံမည်ကို ရှောင်ရှားရန် ဖြစ်ပေသည်)၊ ရာထူးတိုးထားခါစ ဒုတိယ စားဖိုမှူး ဖြစ်သူ မျက်လုံးတစ်ဖက် ကမူ သူ့ဘေးတွင် ရိုကျိုးစွာ ရပ်လျက် လမ်းညွှန်ပေးနေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ရှေ့နားတင် ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းရဲ့ လွတ်လပ်သော ဆိပ်ကမ်း ရှိတယ်ဗျ... အဲဒီမှာ နောက်ခံအင်အားကို ဂရုမစိုက်ကြဘူး၊ ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးကိုပဲ အသိအမှတ် ပြုကြတာ... ကျွန်တော်တို့ အဲဒီမှာ ရိက္ခာ ဖြည့်တင်းလို့ ရသလို သင်္ဘောပေါ်မှာ ပုံနေတဲ့ ပင်လယ်စာတွေကိုလည်း ရှင်းထုတ်လို့ ရတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“အင်း... ဆိုက်ကပ်လိုက်ပါ..”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ဆိုက်ကပ်သံနှင့်အတူ ကျင့်ကြံသူများ၏ အံ့သြ ရွံရှာသော အကြည့်များကြားမှ ထိုထူးဆန်းသော သင်္ဘောနှစ်စင်းသည် ဆိတ်ငြိမ်သော ဆိပ်ကမ်းနေရာတစ်ခုသို့ ဇွတ်တရွတ် တိုးဝင် ဆိုက်ကပ်လိုက်လေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝေါ့... ဒါ ဘာအနံ့ကြီးလဲကွ...”</p> <p> </p> <p>ဆိပ်ကမ်းသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ထူးဆန်းပြီး ညှီစော်နံသော အနံ့ဆိုးကြီးတစ်ခုက သူတို့ဆီသို့ ရိုက်ခတ်လာပေသည်။ ၎င်းသည် လတ်ဆတ်သော ပင်လယ်စာအနံ့မျိုး မဟုတ်ဘဲ မြေကြီးနံ့နှင့် ပုပ်ဟောင်နေသော အနံ့တို့ ရောပြွမ်းနေသည့် ထူးဆန်းသော အနံ့ကြီး ဖြစ်လေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာတွေ ဖြစ်နေတာလဲ... ဒီကျွန်းပေါ်က အိမ်သာကျင်း ပေါက်ကွဲသွားတာလား...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် နှာခေါင်းကို ရှုံ့လိုက်၏။ စားဖိုမှူး တစ်ယောက်အနေဖြင့် အနံ့အသက်များနှင့် ပတ်သက်လာလျှင် သူက အာရုံအခံနိုင်ဆုံး ဖြစ်ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ် မျက်လုံးတစ်ဖက် ၏ မျက်နှာမှာ ပျက်ယွင်းသွားပြီး သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး... ခင်ဗျားတို့ မသိကြသေးလို့ပါ... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစုက အခု ကပ်ဘေးတစ်ခု ဆိုက်နေတာဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ပိုးမွှား ကပ်ဘေးလား...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ပါရဲ့ဗျာ... အဲဒါက တစ်ကိုယ်လုံး အနီရဲရဲနဲ့ အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင် လို့ ခေါ်တဲ့ အမျိုးအစားပဲ... လက်မကြီး နှစ်ခု ပါပြီး အခွံက သံပန်းလို မာကျောတယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် က လက်ဟန်ခြေဟန်ဖြင့် ဆက်ရှင်းပြ၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီကောင်တွေက ပေါက်ဖွားနှုန်း အရမ်းမြန်တယ်ဗျ... တွေ့သမျှ အကုန်စားတာပဲ၊ ဝိညာဉ်ဆေးပင်တွေ၊ ဝိညာဉ်သစ်ပင်တွေနဲ့ ပင်လယ်ရေမှော်တွေက အစ အကုန်စားပစ်တာ... ပြီးတော့ သဘာဝအရလည်း ကြမ်းတမ်းတယ်... အဆင့် (၁) ပဲ ရှိပေမဲ့ အုပ်စုလိုက်ကြီး လာတတ်တော့ သတ်လို့ကို မကုန်နိုင်ဘူး... အရေးအကြီးဆုံးကတော့လေ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ရွံရှာသော အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီပိုးကောင်တွေက အသားကလည်း နည်းနည်းလေး၊ အခွံကလည်း မာသေး၊ ပြီးတော့ မြေကြီးနံ့ အရမ်းပြင်းတာဗျ... အောက်တန်းအကျဆုံး ပင်လယ်မိစ္ဆာတွေတောင် အဲဒီကောင်တွေကို မစားကြဘူး... အခုဆို ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု တစ်ခုလုံး အဲဒီကောင်တွေ ပြည့်နှက်နေပြီလေ... ကျွန်းသခင်က အဲဒါတွေကို ရှင်းပေးနိုင်မယ့်သူကို ဆုကြေးငွေ အများကြီး ထုတ်ထားပေမဲ့ ဘယ်သူမှ မလုပ်ချင်ကြဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆိပ်ကမ်းရှိ ရေမြောင်းထဲမှ အနီရောင် အရိပ်တစ်ခု လျှပ်တစ်ပြက် ထွက်ပေါ်လာပြီး လက်မကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ မာနထောင်လွှားစွာဖြင့် ကုန်းပေါ်သို့ တက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အမလေး... မိစ္ဆာပိုးကောင်ကြီး... နင်းသတ်ကြပါတော်...”</p> <p> </p> <p>ဖြတ်သွားဖြတ်လာ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ အချို့မှာ ကြောက်လန့်တကြား အော်ဟစ်ကာ ထွက်ပြေးသွားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ထို မိစ္ဆာပိုးကောင် ဆိုသည့် အရာကို သေချာ မြင်လိုက်ရသောအခါ ချက်ချင်းပင် ကျောက်ရုပ်ပမာ ဖြစ်သွားတော့၏။ ထိုနောက် သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားပြီး အသက်ရှူနှုန်းများ မြန်ဆန်လာကာ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်လာ၏။ ပျောက်ဆုံးနေသော ဖခင်အရင်းကို ပြန်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက ဟိုဟာ မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ရှေ့သို့ ခုန်အုပ်လိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ထိုမိစ္ဆာပိုးကောင် ကို ဖမ်းဆုပ်ကာ သူ၏ မျက်လုံးရှေ့သို့ တေ့၍ သေချာ ကြည့်လိုက်၏။ အနီရောင် အခွံ၊ အမွေးအမျှင် ရှည်ရှည်များ၊ သန်မာသော လက်မကြီး နှစ်ခုနှင့် ထိုရင်းနှီးနေသော မြေကြီးနံ့...။</p> <p> </p> <p>“ခွေးမသားလေး... ဒုက္ခပါပဲကွာ...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် က ရင်ကွဲမတတ် အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးကွ... ဒါ ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးဗျ... ပြီးတော့ ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေနဲ့ ကြီးထွားလာတဲ့၊ ငါ့မျက်နှာထက်တောင် ကြီးနေတဲ့ မျိုးဗီဇပြောင်း ရေချိုပုစွန်ထုပ်ကြီးကွ...”</p> <p> </p> <p>ထိုအော်သံကြောင့် ဘေးနားရှိ အရူးတစ်သိုက်လုံး လန့်ဖြန့်သွားကြပြီး အားလုံး ဝိုင်းအုံလာကာ ကြည့်လိုက်ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ... တကယ်ကြီးပဲဟ... ဒီအကောင်ကို ဒီမှာ မိစ္ဆာပိုးကောင် လို့ ခေါ်တာလား... ပြီးတော့ ဒီလိုကောင်တွေ အများကြီး ရှိနေတာကို ဘယ်သူမှ မစားကြဘူးပေါ့...”</p> <p> </p> <p>အလွန်တရာ ရယ်စရာကောင်းလှသကဲ့သို့ အလွန်တရာ ဝမ်းသာလုံးဆို့ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကြီးတစ်ခုသည် ထိုသူတို့ကြားတွင် ပျံ့နှံ့သွားလေတော့၏။ အကြောင်းမူကား သူတို့၏ မူလကမ္ဘာတွင် ဤအရာသည် ညဉ့်နက်ပိုင်း သရေစာများ၏ ဘုရင်တစ်ဆူ ဖြစ်ပြီး လူလုပ် မွေးမြူရေးခြံများဖြင့်ပင် မွေးမြူရသော အစားအစာ ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ဤကျင့်ကြံခြင်းလောကတွင်မူ လူတိုင်း မုန်းတီးသော၊ ပြန့်ပွားလွယ်သော ပိုးမွှားကောင် ဖြစ်နေသည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ... ဒါ လုံးဝကို အလဟဿ ဖြစ်နေတာပဲ။</p> <p> </p> <p>“ကျောက်ကပ်ကြော်... ဒါကို စားလို့ ရတယ်မလားကွ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စားလို့ ရသလား ဆိုတဲ့ မေးခွန်းကိုတောင် မမေးနဲ့ကွ...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် မှာ စိတ်လှုပ်ရှားလွန်းသဖြင့် ငိုပင် ငိုချင်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက ဝိညာဉ်စွမ်းအင်တွေ ပြည့်နှက်နေတဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကြီးပြင်းလာတာလေ... အသားတွေက လုံးဝကို ကျစ်လစ်ပြီး အိစက်နေမှာ အသေအချာပဲ... မြေကြီးနံ့ ပျောက်သွားအောင် ဆီနဲ့ ငရုတ်သီး အများကြီး သုံးလိုက်တာနဲ့ လုံးဝကို အရသာရှိပြီး မွှေးပျံ့နေတဲ့ ဟင်းလျာတစ်ခွက် ဖြစ်သွားမှာကွ... ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်ဆယ့်သုံးမျိုး အရသာ... အစပ်ပေါင်း... ကြက်သွန်ဖြူထောင်း... ပေါင်းထားတာ... စဉ်းစားကြည့်ရင်းနဲ့တင် သွားရည်ကျလာပြီဟာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ပိုးကောင် တစ်ကောင်ကို ကြည့်ရင်း သွားရည်ကျနေသော ထိုအရူးတစ်သိုက်ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူကိုယ်တိုင် ထိုရေချိုပုစွန်ထုပ် ဆိုသည်ကို မစားဖူးသော်ငြားလည်း လောကစည်းမျဉ်းစနစ်၏ သတိပေးချက်အရ စီးပွားရေး အခွင့်အလမ်း တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>(တီ..တီ.. တန်ဖိုးမြင့် ဟင်းချက်ကုန်ကြမ်း .. ကျူးကျော်မျိုးစိတ်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပါပြီ... စနစ်၏ အကြံပြုချက် - ဒီသတ္တဝါတွေဟာ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်မှာ ပေါများနေပြီး ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှု ကုန်ကျစရိတ် သုည ပါ။ တကယ်လို့ ဟင်းချက်နည်း တစ်ခုကို ဖန်တီးနိုင်ရင် ဂိုဏ်းအတွက် ဝင်ငွေအများဆုံး ရရှိမယ့်.. စီးပွားရေး လုပ်ငန်း တစ်ခု ဖြစ်လာပါလိမ့်မယ်...)</p> <p> </p> <p>“ကုန်ကျစရိတ် သုညတဲ့လား...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အရင်းရှင် တစ်ဦး၏ အပြုံးမျိုး ကွေးညွတ်သွား၏။ သူက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ကာ လောဘကြောင့် မျက်လုံးများ အရောင်လက်နေသော ထိုသူတို့ကို အမိန့်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့... ခုနက မျက်လုံးတစ်ဖက် ပြောသွားတာကို ကြားလိုက်တယ် မဟုတ်လား... ကျွန်းသခင်က ပိုးမွှား နှိမ်နင်းဖို့ ဆုကြေးငွေ ထုတ်ထားတယ် ဆိုပါလား... ငါတို့က သူတို့ကို ပိုးမွှားတွေ ရှင်းပေးရုံတင်မကဘူး... ဒီပိုးကောင်တွေကို... ဗိုက်ထဲ ရောက်သွားအောင်ပါ ကူညီပေးရမယ်ကွ... တာဝန် ပေးအပ်လိုက်ပြီ... (အားလုံး ပုစွန်ထုပ် ဖမ်းကြစို့)... ပစ်မှတ်က... ဒီကျွန်းပေါ်မှာ ရှိတဲ့ ရေချိုပုစွန်ထုပ် မှန်သမျှ တစ်ကောင်မကျန် ဖမ်းဖို့ပဲ... တစ်ကောင်လေးတောင် အလွတ်မခံနဲ့နော်...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်ကဲ့ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ထိုသူတို့၏ အော်ဟစ် အားပေးသံကြီးသည် တခဲနက်.. ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>မကြာမီကမှ အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူများ အထင်သေး ရွံရှာခဲ့သော အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင် များသည် ယခုအခါ သူတို့မျက်လုံးထဲတွင် လမ်းလျှောက်နေသော ရွှေတုံးရွှေခဲများ၊ ညဉ့်နက်ပိုင်း သရေစာများနှင့် ဓနဥစ္စာဆီသို့ သွားရာ လမ်းမကြီးတစ်ခု ဖြစ်နေတော့ပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု နေထိုင်သူများမှာ သူတို့တစ်သက် မေ့မရနိုင်မည့် မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့ကြုံလိုက်ကြရလေတော့သည်။ ထူးဆန်းသော သင်္ဘောပေါ်မှ ဆင်းလာသည့် ဒုက္ခသည်များနှင့် တူသော ထိုကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်သည် ရုတ်တရက် ရူးသွပ်သွားကြပြီး ပိုက်ကွန်များ၊ ရေပုံးများနှင့် ဂေါ်ပြားများကို ကိုင်ဆောင်ကာ ကျွန်းပေါ်ရှိ နံစော်နေသော ရေမြောင်းများ၊ ကျူတောများနှင့် ကျင့်ကြံခြင်း စိုက်ခင်းများဆီသို့ အလုအယက် ပြေးဝင်သွားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟောဒီမှာ တစ်ကောင်... မပြေးနဲ့လေ... ဖေဖေ့ရဲ့ ပန်းကန်ထဲကို လာခဲ့စမ်း... ခွေးမသားလေး... ဒီလက်မကြီးက အကြီးကြီးပဲ... ဘုရင် ပုစွန်ထုပ်ကြီးကွ... မြန်မြန်... မြန်မြန်ဟေ့... ကျောက်ကပ်ကြော် ဆီအိုး တည်နေပြီ... ကုန်ကြမ်း ပြတ်နေတယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က လူတိုင်း အဝေးက ရှောင်ကြဉ်ခဲ့ရသော မိစ္ဆာပိုးကောင် များမှာ ယခုအခါ ခြေထောက်နှစ်ချောင်း ပိုမပါလာသည်ကိုပင် နောင်တရလုမတတ် ထိုအရူးတစ်သိုက်၏ တစ်ကျွန်းလုံး အနှံ့ လိုက်လံ ဖမ်းဆီးခြင်းကို ခံနေကြရလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆိပ်ကမ်းပေါ်တွင် ဒယ်အိုးကြီး ဆယ်လုံးကို တန်းစီ တည်ထားလိုက်ပေသည်။ သင်္ဘောပေါ်မှ သယ်ချလာသော ငရုတ်သီး၊ ငရုတ်ကောင်း၊ နာနတ်ပွင့်နှင့် သစ်ကြံပိုးခေါက် (အားလုံးမှာ လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ ခိုးယူလာသော အစားထိုး ဆေးပင်များ ဖြစ်ကြသည်) စသည့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များကို အလကား ရထားသကဲ့သို့ အိုးထဲသို့ သွန်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>မီးပြင်းပြင်းဖြင့် မွှေကြော်လိုက်တော့၏။ ကျင့်ကြံခြင်း လောကတွင် တစ်ခါမျှ မတွေ့ကြုံဖူးသေးသော၊ အလွန်တရာ ပြင်းထန်ပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလှသည့်၊ အစပ်အရသာနှင့် အချိုအရသာတို့ အချိုးကျ ပေါင်းစပ်ထားသော ရနံ့ကြီးတစ်ခုသည် ပင်လယ်လေပြင်းနှင့်အတူ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်း တစ်ခုလုံးသို့ ချက်ချင်း လွှမ်းခြုံသွားလေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မူလက ပိုးမွှားကပ်ဘေး ကို ရှောင်ရှားရန် နှာခေါင်းပိတ်ထားခဲ့ကြသော ထိုကျင့်ကြံသူများသည် ဤရနံ့ကို ရှူရှိုက်မိလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခြေလှမ်းများ ရပ်တန့်သွားကြပြီး လည်စွန်းများ လှုပ်ရှားကာ တံတွေးများ မျိုချမိသွားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘာအရသာကြီးလဲကွ... မွှေးလိုက်တာ... အနံ့က စူးရှနေတာပဲ... ဒါပေမဲ့... ငါ တကယ် စားချင်လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>အရသာခံ အာရုံများကို သိမ်းပိုက်မည့် စစ်ပွဲတစ်ပွဲသည် ဤညနေခင်းတွင် တရားဝင် စတင်လေတော့၏။</p> <p> </p> <p>[t.n - အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင် သို့မဟုတ် ရေချိုပုစွန်ထုပ် ဆိုသည်မှာ ပြင်ပကမ္ဘာ၏ ညဘက် လမ်းဘေးစားသောက်ဆိုင် ယဉ်ကျေးမှုတွင် အလွန် နာမည်ကြီးသော အစားအစာ (မာလာပုစွန်ထုပ်ကြော်) ကို ဆိုလိုခြင်းပါ။ စာရေးသူမှ ၎င်းကို ကျင့်ကြံခြင်းလောက၏ ပိုးမွှားကပ်ဘေးအဖြစ် ဟာသဆန်ဆန် တင်စား ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။]</p> <p> </p> <p> </p>


Save