Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၄) - ကျူးကျော်မျိုးစိတ်... ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးတွေမှာ အပြစ်မရှိပါဘူးဗျာ...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ညနေခင်းအချိန်။ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု။ လွတ်လပ်သော ဆိပ်ကမ်းဧရိယာ။</p> <p> </p> <p>နေမင်းကြီး ဝင်ရောက်သွားကာ ပင်လယ်လေအေးအေးလေးက တဖြူးဖြူး တိုက်ခတ်နေ၏။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤအချိန်၌ ဆိပ်ကမ်းတွင် ကမန်းကတန်း သွားလာနေကြသော ကျင့်ကြံသူများနှင့် ကုန်တင်ကုန်ချ အလုပ်သမားများသာ ရှိနေရမည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား... ယနေ့တွင်မူ ထိုနေရာ၌ လူအုပ်ကြီးက ပြည့်ကြပ်စွာ ဝိုင်းရံနေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတွင်မူ မီးပြင်းပြင်းဖြင့် တည်ထားသော ဒယ်အိုးမည်းကြီး ဆယ်လုံးက တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်နေ၏။ အနီရဲရဲ ဆီများက လှိမ့်တက်နေပြီး ငရုတ်ကောင်းစေ့များက ပေါက်ကွဲထွက်နေကာ မျက်စိဖြင့်ပင် မြင်နိုင်သော အဖြူရောင် ရနံ့များက လူကို ညှို့ယူဖမ်းစားနိုင်သော မိစ္ဆာမလေးများပမာ ထိုနေရာရှိ လူအများ၏ နှာခေါင်းထဲသို့ တိုးဝင်သွားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ကျက်ပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>စားဖိုမှူးကြီး ကျောက်ကပ်ကြော် သည် အင်္ကျီချွတ်ထားပြီး လည်ပင်းတွင် မျက်နှာသုတ်ပဝါဖြူ တစ်ထည်ကို ပတ်ထားလျက် သံယောင်းမကြီးဖြင့် ဒယ်အိုးဘေးကို ခေါက်ကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းရဲ့ လျှို့ဝှက် ဟင်းချက်နည်း... (မာလာ အခွံနီ ပုစွန်ထုပ်ကြော်) ရပြီကွ... ပထမဆုံး အသုတ်မို့လို့ အလကား မြည်းစမ်းခွင့် ပေးမယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်သူ အရင်ဆုံး စမ်းစားရဲလဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဘေးမှ ကြည့်နေသူများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်ကာ ကြောင်တောင်တောင် ဖြစ်နေကြပေသည်။ အနံ့က သွားရည်ကျလောက်အောင် မွှေးပျံ့နေသော်ငြားလည်း ဒါက (မိစ္ဆာပိုးကောင်) ပဲ မဟုတ်ပါလား။ ၎င်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ် လက်မကြီးများနှင့် နာမည်ဆိုးဖြင့် ကျော်ကြားသော မြေကြီးနံ့ကြီးက လူတိုင်း၏ စိတ်ထဲတွင် အတားအဆီး တစ်ခု ဖြစ်နေစေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ စားမယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... မုတ်ဆိတ်မွေး ဘုတ်သိုက်နှင့် ဗလတောင့်တောင့် လူကြီးတစ်ယောက် ထွက်လာ၏။ သူက ဆိပ်ကမ်း အလုပ်သမားများ၏ ခေါင်းဆောင် ဖြစ်ပြီး မိစ္ဆာသားရဲ အသားစိမ်းများကိုပင် နှစ်ခြိုက်စွာ စားသောက်တတ်သူ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီပိုးမွှားကောင်က ဘာတွေများ စွမ်းနိုင်မလဲ ဆိုတာ ငါ ကြည့်ချင်သေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ဗလကြီးသည် ဆိုင်ရှေ့သို့ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး နှမ်းဖြူလေးများ၊ ကြက်သွန်မြိတ် စိမ်းစိမ်းလေးများ ဖြူးထားကာ အနီရောင် ဆီများ ရွှဲနေသော (မိစ္ဆာပိုးကောင်) ပန်းကန်ကို ကြည့်ကာ တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူက တစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ကျောက်ကပ်ကြော် ပြထားသည့်အတိုင်း ပုစွန်ခေါင်းကို ချွတ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် ဟင်းရည်ကို တစ်ကျိုက် စုပ်သောက်လိုက်ပြီးနောက် ဖြူဖွေးအိစက်နေသော ပုစွန်သားကို ပါးစပ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဝါး... ဝါး…”</p> <p> </p> <p>တစ်နေရာလုံး တိတ်ဆိတ်သွားတော့သည်။ လူတိုင်းက ဗလကြီး၏ မျက်နှာအမူအရာကို စူးစိုက် ကြည့်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်... ဗလကြီး၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွား၏။ သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ နားမလည်နိုင်ဖြစ်မှုမှ အံ့သြထိတ်လန့်မှု၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ဝမ်းသာလုံးဆို့မှုနှင့် နောက်ဆုံးတွင် အလွန်တရာ သာယာနှစ်ခြိုက်သွားသည့် အမူအရာသို့ အဆင့်ဆင့် ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုး... အိုးရှစ်...”</p> <p> </p> <p>ဗလကြီးမှာ မနေနိုင်တော့ဘဲ ကျိန်ဆဲလိုက်တော့သည်။ (ကစားသမားများထံမှ သင်ယူထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်)</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ ဘာအရသာကြီးလဲကွ...”</p> <p> </p> <p>“စပ်တယ်... တအား စပ်တယ်... ဒါပေမဲ့... လုံးဝကို ခံတွင်းတွေ့တာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအသားကလေ... လုံးဝကို ကျစ်လစ်အိစက်နေတာပဲကွ... ပြီးတော့ ဟင်းရည်တွေ အကုန် စိမ့်ဝင်နေတာ... မြေကြီးနံ့ လုံးဝ မရှိတော့ဘူး... လတ်ဆတ်ပြီး မွှေးပျံ့နေတဲ့ အရသာပဲ ကျန်တော့တယ်...”</p> <p> </p> <p>သူ စကားဆက်ပြောရန်ပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ချေ။ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ပုစွန်များကို အသည်းအသန် အခွံနွှာကာ ပါးစပ်ထဲသို့ တစ်ကောင်ပြီးတစ်ကောင် ထိုးထည့်နေတော့၏။ ပါးစပ်မှ ဆီများ တမြှားမြှား ကျလာကာ အသက်ရှူသံများပင် ပြင်းထန်နေရသည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်ကွာ... အရမ်း ကောင်းတယ်... ငါ့ကို ဆယ်ပိဿာ ပေးစမ်း... အိမ်ပြန်ပြီး အရက်လေးနဲ့ မြည်းရအောင် သယ်သွားမလို့...”</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး တစ်ယောက် စတင် မြည်းစမ်းလိုက်သည်နှင့် ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးများ၏ အခြေအနေမှာ ချက်ချင်းပင် ထိန်းမနိုင်သိမ်းမရ ဖြစ်သွားတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ကြီး အဲဒီလောက် စားကောင်းတာလား... ငါလည်း စမ်းစားကြည့်ချင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>သတ္တိရှိသော တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူ အနည်းငယ်က လာရောက် မြည်းစမ်းကြ၏။</p> <p> </p> <p>တစ်မိနစ် အကြာ...။</p> <p> </p> <p>“သူဌေး... ကျွန်တော့်ကိုလည်း ဆယ်ပိဿာ ပေးဗျာ... နေဦး... အစိတ်... ပိဿာအစိတ်ပေး...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအရသာက လုံးဝ အမိုက်စားပဲ... နတ်စုဝေးဂေဟာက ဝိညာဉ်အစားအစာတွေထက်တောင် ပိုမိုက်သေးတယ်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက မိစ္ဆာပိုးကောင်တဲ့လား... လုံးဝ နတ်ပိုးကောင်လေးတွေပါဗျာ... အရင်တုန်းက ဘာလို့ ဒီလောက် စားကောင်းမှန်း မသိခဲ့ကြတာပါလိမ့်...”</p> <p> </p> <p>ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလုံး ပွဲဆူသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆိုင်ရှေ့တွင် ချက်ချင်းပင် နဂါးကြီး တစ်ကောင်ပမာ အရှည်ကြီး တန်းစီနေသော လူတန်းကြီး ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဆိပ်ကမ်းအပြင်ဘက်အထိပင် ရှည်လျားသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မတိုးကြနဲ့လေ... မတိုးကြပါနဲ့... အားလုံးအတွက် လောက်ပါတယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ က ကစားသမား တစ်စုကို ဦးဆောင်ကာ စည်းကမ်း ထိန်းသိမ်းပေးနေ၏။ သူ၏ အပြုံးမှာ ပန်းပွင့်လေးများထက်ပင် ပို၍ တောက်ပနေပေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဈေးနှုန်းတွေကို အတိအကျ ကပ်ထားတယ်နော်... မာလာ အစပ်အရသာက တစ်ပိဿာကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံး... ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် တစ်ဆယ့်သုံးမျိုး အရသာက (၁၂) တုံး... ကြက်သွန်ဖြူ အရသာ... အစပ်မစားနိုင်တဲ့ တာအိုမိတ်ဆွေတွေအတွက် အထူးသင့်တော်တယ်နော်... အဲဒါက (၁၅) တုံးဗျ...”</p> <p> </p> <p>“အကြွေးမရဘူးနော်... ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး၊ ဆေးလုံး၊ မှော်လက်နက် ပစ္စည်းတွေနဲ့ ဖလှယ်လို့ ရတယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဤဈေးနှုန်းမှာ ကျင့်ကြံသူတစ်ယောက်အတွက် အလကား ရသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သိထားရမည်မှာ... နတ်စုဝေးဂေဟာတွင် ရိုးရိုး ဟင်းတစ်နပ် စားလျှင်ပင် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ရာချီ ပေးရသည် မဟုတ်ပါလား။ ယခု ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး (၁၀) တုံးတည်းဖြင့် ဝိညာဉ်ကို လှုပ်ခတ်သွားစေနိုင်သော ဤနတ်သုဒ္ဓါကို ခံစားရမည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>အကုန် ဝယ်ပစ်ဟေ့...</p> <p> </p> <p>“မြန်မြန်... မီးဖိုချောင်အဖွဲ့တွေ အလုပ်ပြန်လုပ်ကြဟေ့... ကုန်ကြမ်း ပြတ်နေပြီကွ...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် က ဟင်းမွှေဇွန်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လာပြီဗျို့... လာပြီ...”</p> <p> </p> <p>ရေဓားပြအုပ်ကြီး... ယခုအခါ စဉ်းတီတုံး တာဝန်ခံ အလုပ်သမားများ... ခြံရံလျက် မျက်လုံးတစ်ဖက် သည် သူတို့၏ ဓားများကို အလွန် မြန်ဆန်စွာ ဝှေ့ယမ်းကာ ပုစွန်များကို အသည်းအသန် ခွဲစိတ် ရှင်းလင်းနေကြပေသည်။ သူတို့၏ ဓားချက်များမှာ အရိပ်များအဖြစ် မှုန်ဝါးသွားသည်အထိ မြန်ဆန်လှပေ၏။ သူတို့ တစ်သက်လုံး လူသတ်ရာတွင်ပင် ဤမျှ မမြန်ဆန်ခဲ့ဖူးပေ။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကျွန်း၏ အခြားနေရာများတွင်မူ...</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ၏ ပုစွန်ဖမ်း အဖွဲ့များ သည် နေရာအနှံ့ အစေ့အစပ် လိုက်လံ ရှာဖွေနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... ဟိုဘက် ကျူတောထဲမှာ တစ်အုပ်လုံး ရှိတယ်ကွ... ဝိုင်းထားဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒီအကောင်ကြီးက ငါ့ဟာနော်... ငါ မျက်စိကျထားတာ...”</p> <p> </p> <p>“မပြေးနဲ့လေ... မင်းက ပိုးမွှားကပ်ဘေး မဟုတ်ဘူးလား... ကပ်ဘေးတစ်ခုရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းပြီး ငါနဲ့ လာချစမ်းပါကွ...”</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ကျွန်းပေါ်တွင် သောင်းကျန်းခဲ့ပြီး ကျွန်းသခင်ကိုပင် ခေါင်းကိုက်စေခဲ့သော အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင် များမှာ ယခုအခါ သူတို့၏ နိဂုံးချုပ် ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်နေကြရလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ နံစော်နေသော ရေမြောင်းများထဲ ပုန်းနေသည်ဖြစ်စေ၊ ရွှံ့တွင်း အနက်ကြီးထဲ ပုန်းနေသည်ဖြစ်စေ၊ မျက်လုံးများ စိမ်းလဲ့နေသော ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲကြီးများ ၏ တူးဖော်ခြင်းကို ခံရတော့မည်သာ ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>အခွံခွာခါစ အခွံပျော့ ပုစွန်လေး တစ်ကောင်ဆိုလျှင် ပုန်းနေရန် ကြိုးစားနေစဉ်မှာပင် ကစားသမား တစ်ယောက်၏ အမြင်ကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်တွေ... အခွံပျော့လေးကွ... အကောင်းစားလေးဗျာ... အခွံနွှာစရာမလိုဘဲ တန်းကြော်စားလို့ ရတယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ပုစွန်လေးမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် လက်မလေးများကို ဝှေ့ယမ်းကာ အသံတိတ် အော်ဟစ်နေရှာတော့၏။</p> <p> </p> <p>'ငါတို့က ကျူးကျော်မျိုးစိတ်တွေလေကွာ... နည်းနည်းပါးပါးလေးတော့ လေးစားမှု ထားကြပါလား...'</p> <p> </p> <p>သုံးနာရီမျှ အကြာတွင်...။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်း ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မိစ္ဆာပိုးကောင်များအားလုံး လုံးဝ ပြောင်သလင်းခါသွားတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ ကျွန်း၏ အတွင်းပိုင်း ပိုနက်သော နေရာများနှင့် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူသူကင်းမဲ့သော ကျွန်းများဆီသို့ပါ မဖြစ်မနေ ဝင်ရောက် ရှာဖွေရတော့၏။</p> <p> </p> <p>ညဥ့်နက်ချိန်သို့ ရောက်လေပြီ။</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ဈေးတန်း တစ်ခုလုံး မီးရောင်များ ထိန်လင်းနေပေသည်။ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူတိုင်းလိုလိုသည် ဆီများ ရွှဲနေသော ရေချိုပုစွန်ထုပ် အိတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည်... သို့မဟုတ်... လမ်းဘေးဆိုင်များတွင် ထိုင်ကာ ပုစွန်ခွံနွှာရင်း၊ ဝိညာဉ်အရက် သောက်ရင်း လေလုံးထွားနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>လေထုထဲတွင် အစပ်နှင့် အချို အရသာ ရနံ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး အချိန်ကြာမြင့်စွာ စွဲကျန်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ဆိုင်ခန်း၏ နောက်ဘက်၌၊</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် တောင်လိုပုံနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ (အများစုမှာ အဆင့်နိမ့်များ ဖြစ်သော်ငြားလည်း အရေအတွက်က အလွန် များပြားပေသည်) နှင့် စနစ် နောက်ကွယ်မှ အလျင်အမြန် တိုးတက်လာသော ဂိုဏ်း ရန်ပုံငွေများ ကို ကြည့်ကာ ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အစားအသောက် ယဉ်ကျေးမှုကို ဖြန့်ချိတာကလည်း အပျော့စား အင်အားပြ နည်းဗျူဟာ တစ်ခုပဲကိုး...”</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင်မူ ဆုချင်းကော သည် လက်အိတ်များ စွပ်ထားပြီး ကြက်သွန်ဖြူ ပုစွန်ထုပ် တစ်ကောင်ကို အလွန် ကျက်သရေရှိလှစွာ၊ သို့သော် အလွန် မြန်ဆန်စွာ အခွံနွှာနေ၏။ သူမရှေ့ရှိ ပုစွန်ခွံများမှာ တောင်ကုန်းငယ်လေး တစ်ခုစာမျှပင် စုပုံနေလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...”</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော က ပါးစပ်ထဲ အပြည့် ပလုတ်ပလောင်းဖြင့် ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီအရာက ရုပ်ဆိုးပေမဲ့... တကယ်ကို... အရသာရှိတာပဲနော်...”</p> <p> </p> <p>“ဒီဟင်းလျာကို နောက်ဆို ဂိုဏ်းရဲ့ နေ့စဉ် စားသောက်ကုန် စာရင်းထဲ ထည့်ထားလို့ ရမလားဟင်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က ခပ်ပြုံးပြုံးဖြင့် တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ မျိုးတုံးသွားအောင် မစားပစ်သရွေ့တော့... အများကြီး ရှိပါသေးတယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် သည် ချွေးသံတရဲရဲဖြင့် ပြေးလာပြီး အတော်လေး ထူးဆန်းသော မျက်နှာအမူအရာဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... အခြေအနေ မကောင်းတော့ဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ကုန်ကြမ်း ပြတ်သွားလို့လား...”</p> <p> </p> <p>“မဟုတ်ဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် က အဝေးသို့ လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ အရောင်းသွက်လွန်းနေတော့... တခြားလူတွေရဲ့ ဈေးကွက်ကို သွားလုမိသလို ဖြစ်သွားပြီဗျ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က သူ ညွှန်ပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဆိပ်ကမ်း၏ တစ်ဖက်စွန်းတွင် အနက်ရောင် ဝတ်စုံများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် ဓားကောက်များ ချိတ်ဆွဲထားသော၊ ကြမ်းကြုတ်သည့် မျက်နှာထားများ ရှိကြသည့် ကျင့်ကြံသူ တစ်စုသည် လူအုပ်ကြီးကို တွန်းဖယ်ကာ ကြောက်မက်ဖွယ် သိုင်းအငွေ့အသက်များ လွှင့်ထုတ်လျက် ချဉ်းကပ်လာနေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခေါင်းဆောင်လုပ်သူမှာ ခေါင်းတုံးနှင့် ဗလတောင့်တောင့် လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာတွင် အမာရွတ်များ အပြည့်ရှိကာ ရက်စက်သော မျက်လုံးများ ပိုင်ဆိုင်ထား၏။</p> <p> </p> <p>မျက်လုံးတစ်ဖက် က တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟိုလူတွေက (ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း) က လူတွေဗျ... သူတို့က ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစုက ဒေသခံ လူမိုက်တွေလေ... ဆက်ကြေးကောက်တာတို့၊ ဆိပ်ကမ်း စီးပွားရေးကို ထိန်းချုပ်တာတို့ လုပ်တာပေါ့... ကျွန်တော်တို့က ဒီနေ့ စားသောက်ဆိုင်တွေ အားလုံးရဲ့ ဈေးကွက်ကို သိမ်းကျုံးယူလိုက်တော့ သူတို့ ပြဿနာ လာရှာတာ ဖြစ်မယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျန်းချန် သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို ချလိုက်ပြီး သူ၏ နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ပြဿနာ လာရှာတာလား...”</p> <p> </p> <p>“အတော်ပဲ... ထမင်းစားပြီး လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ဖို့ အချိန်ရောက်ပြီပဲ...”</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ပါးစပ်များ ဆီရွှဲနေအောင် စားသောက်နေကြသော ကစားသမားများကို လှမ်းအော်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စားတာတွေ ရပ်လိုက်တော့... တစ်ကောင်ကောင်က ငါတို့ဆိုင်ကို လာမှောက်မလို့တဲ့ကွ...”</p> <p> </p> <p>“ဘယ်လိုဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဆိုင်လာမှောက်မည် ဟူသော စကားကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကစားသမားများ အားလုံး ချက်ချင်းပင် ဒေါသမီး လျှံတက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ ကိုင်ထားသော စားလက်စ ပုစွန်ကို မြေပြင်ပေါ်သို့ ဆောင့်ချလိုက်ပြီး ဘေးနားရှိ သံတူရွင်းကို ဆွဲယူကာ လူသတ်ချင်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် မတ်တတ်ထရပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကများ ငါ့ရဲ့ ညဉ့်နက်ပိုင်း သရေစာလေးကို လာထိရဲတယ်ပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... လက်နက်တွေ ဆွဲကြဟေ့...”</p> <p> </p> <p>[t.n: "ခြေနှစ်ချောင်း သားရဲကြီးများ" ဟူသည်မှာ တရုတ်ဝတ္ထုများတွင် တိရစ္ဆာန်များနှင့် မိစ္ဆာများက လူသားများကို တင်စားခေါ်ဝေါ်လေ့ရှိသော အသုံးအနှုန်း ဖြစ်ပေသည်။ "ဆိုင်လာမှောက်မည်" ဟူသည်မှာ မိမိတို့၏ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းကို အင်အားသုံး၍ ဖျက်ဆီးရန် လာခြင်းကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်၏။ ထို့အပြင် တရုတ်ပြည်တွင် ရေချိုပုစွန်ထုပ် သည် ကျူးကျော်မျိုးစိတ် ဖြစ်သော်ငြားလည်း ညဉ့်နက်ပိုင်း သရေစာအဖြစ် အလွန်လူကြိုက်များလွန်းသဖြင့် မွေးမြူရေးခြံများဖြင့်ပင် မွေးမြူရသည်အထိ ဖြစ်နေခြင်းကို စာရေးသူမှ ဟာသဆန်ဆန် ထည့်သွင်း ရေးဖွဲ့ထားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။]</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save