Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၅) - ပဋိပက္ခ ကြီးထွားလာခြင်း...</h2> <h2 style="text-align: center;">ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းက ဆက်ကြေး လာကောက်တာတဲ့လား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်း။ လွတ်လပ်သော ဆိပ်ကမ်း။ ညဈေးတန်း။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က စည်ကားသိုက်မြိုက်ပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော ညဈေးတန်းကြီးသည် ရုတ်တရက် အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ခွပ်...”</p> <p> </p> <p>ကျယ်လောင်သော ရိုက်ခွဲသံကြီး တစ်ခု။ လူတွေ ပုစွန်ထိုင်စားနေသည့် စားပွဲတစ်လုံး မှောက်ခုံ ဖြစ်သွားပြီး ပုစွန်ခွံများနှင့် မာလာဟင်းရည် ပူပူများ ကြမ်းပြင်အနှံ့ ပက်ဖြန်းသွားသည်။</p> <p> </p> <p>“မစားကြနဲ့တော့... အကုန် ရပ်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ရွှေအမြုတေ အစောပိုင်းအဆင့်ရှိသော ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ ခေါင်းဆောင် မိုးကြိုးကျား သည် လူအုပ်အလယ်တွင် ရပ်နေ၏။ ပြောင်လက်နေသော ခေါင်းတုံးနှင့် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်နှာထားရှိသည့် သူသည် ကွင်းကိုးကွင်းတပ် ဓားမကြီးတစ်လက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားပြီး၊ သူ၏ နောက်တွင်လည်း အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့်ရှိ လူမိုက် ငါးဆယ်ကျော်ခန့်က ကြောက်မက်ဖွယ် မျက်နှာထားများဖြင့် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း၏ ဆိုင်ကို ဝိုင်းရံထားကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ဘေးနားရှိ စားသုံးသူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ပုစွန်များကို ချကာ အဝေးသို့ ဆုတ်ခွာသွားကြပြီး အကဲခတ်နေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းပဲဟေ့... မိုးကြိုးကျား ကြီးကွ...”</p> <p> </p> <p>“သေပါပြီ... ဒီနယ်ဝေးကလူတွေ စည်းမျဉ်းကို နားမလည်ကြဘူး... သူတို့ဆိုင်က အရမ်း ရောင်းကောင်းနေတော့ မိုးကြိုးကျား ရဲ့ မျက်စိကျတာကို ခံရပြီပေါ့ကွာ...”</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာဗျာ... ဒီလောက် စားကောင်းတဲ့ မိစ္ဆာပိုးကောင်လေးတွေကို နောက်ဆို စားရပါတော့မလား မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>ကွင်းလုံးကျွတ် တိတ်ဆိတ်သွားသော အခြေအနေကို မိုးကြိုးကျား က အလွန် ကျေနပ်နေပုံရ၏။ သူက ဓားမကြီးကို ထမ်းလျက် ဟင်းချက်နေသော ကျောက်ကပ်ကြော် ထံသို့ အထာကျကျ လျှောက်သွားလိုက်ပြီး ဓားမကြီး၏ ကျောဘက်ဖြင့် ဒယ်အိုးမည်းကြီးကို ခေါက်လိုက်ရာ “ချွင်” ခနဲ အသံထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်... ဟင်းချက်တဲ့ကောင်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကို ဒီမှာ ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ဘယ်သူက ခွင့်ပြုထားလို့လဲ... ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းရဲ့ စည်းကမ်းတွေကို နားမလည်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် လက်ထဲမှ ဟင်းမွှေဇွန်းကို လှည့်ကစားရင်း ရုတ်တရက် ပေါ်လာသော ခေါင်းတုံးကြီးကို ကြောင်တောင်တောင် ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“စည်းကမ်း... ဒါ လွတ်လပ်တဲ့ ဆိပ်ကမ်း မဟုတ်ဘူးလား... ကျွန်းသခင်က ဘယ်နေရာမှာမဆို ပစ္စည်းချရောင်းလို့ ရတယ်လို့ ပြောထားတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“လွတ်လပ်တဲ့ ဆိပ်ကမ်း ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးကျား က လှောင်ပြုံးပြုံးလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ တံတွေး တစ်ချက် ထွေးချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက တခြားလူတွေကို ပြောတဲ့ စကားကွ... ဒီလမ်းပေါ်မှာတော့ ငါ့စကားကသာ ဥပဒေပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူက တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် လက်ချောင်း သုံးချောင်းကို ထောင်ပြကာ လေထဲတွင် ဝှေ့ယမ်းရင်း အလွန် မာနထောင်လွှားသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပထမအချက်... မင်းတို့ ဆိုင်ခွန် မပေးရသေးဘူး... ဒီရက်ပိုင်း ရောင်းရငွေရဲ့ (၇၀) ရာခိုင်နှုန်းကို ငါ ယူမယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒုတိယအချက်... မင်းတို့ရဲ့ 'မိစ္ဆာပိုးကောင်' ကြော်က မဆိုးဘူး... ဒါပေမဲ့ ဟင်းချက်နည်းကတော့ ငါတို့ မသိသေးဘူး... အဲဒီ ဟင်းချက်နည်းကို ပေး... ဒီနေ့ကစပြီး ဒီစီးပွားရေးကို ငါ့ရဲ့ ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းက သိမ်းလိုက်ပြီ... မင်းတို့က ငါ့ရဲ့ အလုပ်သမားတွေပဲ လုပ်ရမယ်...”</p> <p> </p> <p>“တတိယအချက်ကတော့...”</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးကျား ၏ အကြည့်က မလှမ်းမကမ်းတွင် ပုစွန်ခွံနွှာနေသော ဆုချင်းကော ထံသို့ ရောက်သွားပြီး သူ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တဏှာ အရိပ်အယောင်များ လျှပ်ပြေးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဟို မိန်းမချောလေးက တော်တော် လှတာပဲ... ငါ့ကို စော်ကားမိတဲ့ အပြစ်အတွက် သူ့ကို ငါ့မယားအဖြစ် ခေါ်သွားမယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူနှင့် သူ၏ တပည့်များက အားရပါးရ ဟားတိုက် ရယ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကြားတယ်မလား... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီးကို မြန်မြန် ကျေးဇူးတင်လိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“အသက်ရှင်ချင်သေးရင် ဒူးထောက်ပြီး ရှိခိုးလိုက်...”</p> <p> </p> <p>တစ်ကွင်းလုံး သုသာန်တစပြင်လို တိတ်ဆိတ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမားများ အားလုံး သူတို့ လုပ်လက်စ အလုပ်များကို ရပ်လိုက်ကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် လက်ထဲမှ သံတူရွင်းကို ဖြည်းညှင်းစွာ ချလိုက်သည်။ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က ကျောဘက်မှ ဓားပျံကို အသံတိတ် ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကမူ သူ၏ ခွကြားထဲမှ အုတ်ခဲကျိုး တစ်လုံးကို ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သူတို့ အချင်းချင်း မျက်နှာချင်းဆိုင် ကြည့်လိုက်ကြပြီး တစ်ယောက်၏ မျက်လုံးထဲတွင် အခြားတစ်ယောက်က... အရူးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သည့် အကြည့်မျိုးကို မြင်တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... ငါ ကြားလိုက်တာ မမှားဘူးမလား...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က နားကို ကလော်ရင်း ဘေးနားရှိ လူကို မယုံနိုင်စွာ မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခုနက အဲဒီ အန်ပီစီ က ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ၇၀ ရာခိုင်နှုန်း ခွဲပေးရမယ်... လျှို့ဝှက်ချက်ကို ပေးရမယ်... ပြီးတော့ ငါတို့ရဲ့ မက်စကော့လေးကိုပါ လုချင်တယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>“ဟုတ်တယ်... မင်း ကြားတာ မမှားဘူး...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် က တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ပုံမှန် အွန်လိုင်းဂိမ်းတွေရဲ့ သဘောသဘာဝအရ... ဒီလို စကားမျိုးက အဆင့်နိမ့် လူကြမ်းတွေက 'တစ်မိသားစုလုံး သတ်ပစ်ခံရမယ့်' ဇာတ်ကွက်ကို ဆွဲဖွင့်ဖို့ ပြောလေ့ရှိတဲ့ စကားမျိုးပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဟား... ဟား... ဟား...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ ရုတ်တရက် အူတက်မတတ် ရယ်လိုက်ပြီး မျက်ရည်များပင် ထွက်လာတော့၏။ သူက မိုးကြိုးကျား ကို လူပြက်တစ်ယောက်ကို ကြည့်သကဲ့သို့ လက်ညိုးထိုးကာ ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အမြဲတမ်း ငါတို့ စတုတ္ထကပ်ဘေး တွေကပဲ သူများဆီက လုနေကြတာ... ဘယ်တုန်းကများ ဒီလို အဆင့်နိမ့် အန်ပီစီ တွေက ငါတို့ဆီက ပြန်လုမယ့် အလှည့်ကို ရောက်သွားတာလဲကွ...”</p> <p> </p> <p>“ဆက်ကြေး ကောက်ချင်တယ် ဟုတ်လား... ဒီက ဖက်တီးကြီးက တစ်သက်လုံး ဆက်ကြေး မပေးဖူးဘူးကွ... လမ်းကြေးပဲ ကောက်ဖူးတာ...”</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးကျား မှာ ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသော ရယ်သံကြီးကြောင့် ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ပုံမှန်ဆိုလျှင် ဤနယ်ဝေးမှ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများသည် ကြောက်လန့်တကြား ဒူးထောက် တောင်းပန်ရမည် မဟုတ်ပါလား။ ယခုမူ သူတို့က ကြောက်ရွံ့ခြင်း အလျဉ်းမရှိသည့်အပြင်... စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသေးသည်တဲ့လား။</p> <p> </p> <p>“သေချင်နေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်သွားသော မိုးကြိုးကျား သည် သူ၏ ဓားမကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ပေါက်ကွဲထုတ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကောင်းပြောလို့ နားမထောင်ရင် အကြမ်းဖက်ရတာပေါ့... ဟေ့ကောင်တွေ... ချိုးပစ်စမ်း... ယောကျ်ားတွေရဲ့ ခြေထောက်တွေကို ရိုက်ချိုးပြီး မိန်းမတွေကို ဖမ်းခဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ချဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းမှ လူမိုက် ငါးဆယ်ခန့်သည် ဟိန်းဟောက်ကာ ရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သူတို့ ဆိုင်နားသို့ပင် မရောက်ခင်မှာ အလွန်တရာ ခိုင်မာလှသော နံရံကြီးတစ်ခုနှင့် ဝင်တိုက်မိသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“စီးနင်းမှု စပြီဟေ့..စီးနင်းမှု စပြီ...”</p> <p> </p> <p>“ဘော့စ်က ဟို ခေါင်းတုံးပြောင်ကြီးကွ... အီလိုက်တ် မွန်းစတားတွေက ဓားကိုင်ထားတဲ့ ကောင်တွေ...”</p> <p> </p> <p>“ဟိုကောင်... မလုနဲ့... အနီရောင်ဝတ်ထားတဲ့ကောင် ငါ့ဟာ... သူ့ဖိနပ်ကို ငါ မျက်စိကျထားတာ...”</p> <p> </p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမား တစ်ရာကျော်သည် ထိုအချိန်တွင် ရေဓားပြများထက် ဆယ်ဆမျှ ပိုမို ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အငွေ့အသက်များကို ထုတ်ဖော်ပြသလိုက်ကြတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း - ၁။ ဒါကရော လက်နက်ပဲလား)</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ တပည့် တစ်ယောက်သည် ဓားကို မြှောက်ကာ ကျောက်ကပ်ကြော် ထံသို့ ခုတ်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်၌၊ ကျောက်ကပ်ကြော် သည် တည်ငြိမ်စွာပင် ညာဘက်လက်ကို ရုတ်တရက် မြှောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်း...”</p> <p> </p> <p>အခုလေးတင် ကျက်ကာစ၊ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေသော ငရုတ်ဆီ ဟင်းရည် ပူပူ တစ်ဇွန်း အပြည့်သည် ထိုသူ၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လောင်းချခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အား... ငါ့မျက်လုံးတွေ... စပ်လိုက်တာ... ပူတယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>ထိုတပည့်မှာ မျက်နှာကို အုပ်ကာ နာကျင်စွာ အော်ဟစ်နေ၏။ သူ သတိမဝင်လာခင်မှာပင် လေးလံသော ဒယ်အိုးမည်းကြီး တစ်လုံးက လေခွင်းသံနှင့်အတူ သူ၏ မျက်နှာတည့်တည့်သို့ မိတ်ဆက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>“မင်းကများ ငါ ဟင်းချက်နေတာကို လာနှောင့်ယှက်ရဲတယ်ပေါ့လေ... အခုက နေ့လယ်စာ စားချိန်ဆိုတာ မသိဘူးလားကွ...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် က ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း - ၂။ ဒါကရော တိုက်ပွဲလား)</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ရှေ့ဆုံးတွင် ရှိနေသော်ငြား လက်နက်ကို အသုံးမပြုချေ။</p> <p> </p> <p>သူက မချက်ရသေးသော၊ ဇလုံအရွယ်အစားခန့်ရှိသည့် အသက်ရှင်လျက် အခွံနီ ပုစွန်ထုပ်ကြီး တစ်ကောင်ကို ကောက်ကိုင်လိုက်ပြီး ရန်သူတစ်ယောက်၏ ခွကြားထဲသို့ ပစ်ပေါက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်း..ပုစွန်ထုပ်လေး... ဂီလိုတင်း ကတ်ကြေးသိုင်းကို သုံးလိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“တောက်...”</p> <p> </p> <p>ဒေါသထွက်သွားသော မိစ္ဆာပိုးကောင် သည် အလိုအလျောက်ပင် သူ၏ လက်မကြီးများကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ကံဆိုးသူ၏ ပေါင်ခြံကြားသို့ အတိအကျ ညှပ်မိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အဝူး...”</p> <p> </p> <p>ဝက်ကို အရှင်လတ်လတ် သတ်နေသကဲ့သို့ သွေးပျက်ဖွယ် အော်ဟစ်သံကြီး ညလေထုထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွား၏။ ထို ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ တပည့်မှာ လက်နက်ကို ပစ်ချကာ ခွကြားကို အုပ်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် လူးလှိမ့်နေတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟီးဟီး... ဒါကို ဇီဝလက်နက် လို့ ခေါ်တယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားစွာ ပြောလိုက်ပြီး နောက်သို့လှည့်ကာ ပုစွန်ထုပ် နှစ်ကောင်ကို ထပ်ကောက်လိုက်ပြီး လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ကိုင်မြှောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“လက်နှစ်ဖက်ကိုင် ပုစွန်စစ်သည်တော်ကြီး လာပြီ... ဘယ်ကောင် လာချင်သေးလဲ...”</p> <p> </p> <p>(မြင်ကွင်း - ၃။ ပရို ကစားသမားများ၏ အပြတ်အသတ် အနိုင်ယူမှု)</p> <p> </p> <p>ဤလူမိုက်များနှင့် ယှဉ်လျှင် ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကဲ့သို့သော အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အဆင့် ပရို ကစားသမားများမှာ များစွာ ပို၍ "ယဉ်ကျေး" ကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူတို့က လူသုံးယောက်ပါ ဓားအခင်းအကျင်းငယ် တစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းလိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဘယ်ဘက်ကနေ ညှပ်... ညာဘက်ကနေ ဖြတ်... အတူတူ ဝင်တိုက်...”</p> <p> </p> <p>ဓားအလင်းတန်း အချို့သည် တို့ဟူးကို လှီးဖြတ်သကဲ့သို့ ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်း၏ ကာကွယ်ရေး အစီအစဉ်ကို ချက်ချင်းပင် ထိုးဖောက် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တော့၏။ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူများကိုသာ အနိုင်ကျင့်လေ့ရှိသော ထိုလူမိုက်များသည် ဤကဲ့သို့ စစ်တပ်ကဲ့သို့ စည်းကမ်းရှိပြီး နည်းဗျူဟာကျကျ ပူးပေါင်းတိုက်ခိုက်မှုမျိုးကို တစ်ခါမျှ မကြုံဖူးခဲ့ကြချေ။</p> <p> </p> <p>သုံးမိနစ်ပင် မပြည့်လိုက်ပေ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းမှ အယောက် ငါးဆယ်လုံး မြေပြင်ပေါ်တွင် မှောက်လျက်သား ဖြစ်နေကြလေပြီ။ အချို့က ဒယ်အိုးဖြင့် အရိုက်ခံရ၍ သတိလစ်နေပြီး၊ အချို့က ပုစွန်ညှပ်ခံထားရကာ၊ အချို့မှာမူ ချပ်ဝတ်များ အချွတ်ခံလိုက်ရသဖြင့် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေးများဖြင့်သာ ကျန်ရစ်တော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ ဗဟိုတွင် ခေါင်းဆောင်ကြီး မိုးကြိုးကျား တစ်ယောက်တည်းသာ ကျန်ရစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ဓားမကြီးကို ကိုင်ထားသော သူ၏ လက်များမှာ ဆိုးရွားစွာ တုန်ယင်နေပြီး ပြောင်လက်နေသော ခေါင်းတုံးပေါ်တွင်လည်း ချွေးစေးများ ပျံနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါ တသီးပုဂ္ဂလ ကျင့်ကြံသူတွေလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက လမ်းပေါ်က တိုက်ပွဲတွေအတွက် အထူးလေ့ကျင့်ထားတဲ့ စစ်တပ်ကြီးများလား...”</p> <p> </p> <p>သူ စဉ်းစား၍ပင် မရသေးခင်မှာ အရိပ်မည်းကြီး တစ်ခုက သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ဆိုင်နောက်ဘက်မှ ဖြည်းညှင်းစွာ ထွက်လာပြီး လက်ထဲတွင် အခုလေးတင် အခွံနွှာထားသော ပုစွန်အမြီးလေး တစ်ခုကို ကိုင်ထား၏။ သူက ပုစွန်သားကို ပါးစပ်ထဲသို့ သပ်ရပ်စွာ ထည့်လိုက်ပြီး ဝါးလိုက်ကာ မိုးကြိုးကျား ကို ကြည့်၍ ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် လေး... ခုနက မင်း ဘာပြောလိုက်တာလဲ... ဒီလမ်းကို ဘယ်သူ အုပ်ချုပ်တာလဲ ဆိုပါလား...”</p> <p> </p> <p>မိုးကြိုးကျား မှာ သူ့ကို အရှင်လတ်လတ် ဝါးစားတော့မည့်အလား ဝိုင်းကြည့်နေကြသည့် စိမ်းလဲ့လဲ့ မျက်လုံးတစ်ရာကျော်ကို ကြည့်ရင်း တံတွေးကို ဂလုခနဲ မျိုချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကာကွယ်မှုများ အားလုံး လုံးဝ ပြိုကျသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အထင်လွဲတာပါ... အကုန်လုံးက အထင်လွဲတာပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလမ်းက... သခင်ကြီးတို့ရဲ့ ပိုင်နက်ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“နောက်ကျသွားပြီကွ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က ခေါင်းခါလိုက်ပြီး သူ၏ လက်မှ ဆီများကို ခါချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ငါက မူလက အေးအေးချမ်းချမ်း အစားအသောက်လေး စားနေချင်တာပါ... ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့တံခါးဝကို အတင်း လာခေါက်တော့လည်း...”</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့... ဒီကောင်ကိုပါ ကြိုးတုပ်လိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းမှာ ပင်လယ်အောက် ရတနာသိုက် ရှိတယ်လို့ ငါ ကြားထားတယ်... အတော်ပဲ... ငါတို့ရဲ့ စစ်သင်္ဘောကြီးအတွက် 'မ,တည်ရင်းနှီးငွေ' နည်းနည်း လိုနေတာနဲ့ အံကိုက်ပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>“ဟို မျက်လုံးတစ်ဖက် ဘယ်ရောက်သွားလဲ... လာ လမ်းပြ... ငါတို့ သွားပြီး... သူ့အိမ်ကို ဝင်မွှေမယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းတယ်... အိမ်ဖောက်ထွင်းတဲ့ နေရာမှာ ကျွန်တော်က ဆရာတစ်ဆူပဲဗျ...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ၏ အော်ဟစ်သြဘာပေးသံကြီးသည် မိုးခြိမ်းသံပမာ ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုညက ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းတွင် အိပ်မပျော်နိုင်သော ညတစ်ည ဖြစ်လာရန် ကံဖန်လာခဲ့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ပြိုင်ဘက်ကင်းခဲ့သော ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းသည် ရေချိုပုစွန်ထုပ်လေးများ ရောင်းနေသော "အရူးတစ်သိုက်" ကို သွားရောက် ပြဿနာရှာမိသောကြောင့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သူ အဖမ်းခံရရုံသာမက ဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်ပါ ပြိုကျပျက်စီးတော့မည့် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရပြီ ဖြစ်ပေတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save