Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၆) - ဂိုဏ်းအချင်းချင်း ချကြပြီ... ရေအောက် ပြောက်ကျား တိုက်ပွဲဟေ့...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~ညဥ့်နက်ယံအချိန်။ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု။ ကျောက်ဆောင်မည်း ဧရိယာ။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ရေပြင်ထက်၌ မှောင်မည်းနေသော ကျောက်ဆောင်အနည်းငယ်သာ ရှိသော်ငြား၊ တကယ့်လက်တွေ့တွင်မူ ဤနေရာသည် ရေအောက် မီတာရာချီ အနက်တွင် ပုန်းကွယ်နေသော ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ ဧရာမ ဌာနချုပ် ဥမင်လှိုဏ်ဂူကြီး ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်... အလွန်တရာ ထူးဆန်းသော ပုံစံရှိသည့် စစ်သင်္ဘောကြီး နှစ်စင်းဖြစ်သော (ငါတို့ ပင်လယ်စာ စားချင်တယ်) နှင့် (ပင်လယ်စာ အမှတ် ၂) တို့သည် ဤနေရာသို့ အသံတိတ် ချဉ်းကပ်လာကာ ဝိုင်းရံလိုက်ကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“ရောက်ပါပြီဗျာ... ဒီအောက်တည့်တည့်မှာပါ...”</p> <p> </p> <p>ခြေလက်များ တုပ်နှောင်ခံထားရပြီး တစ်ကိုယ်လုံး စုတ်ပြတ်သတ်နေအောင် အရိုက်ခံထားရရှာသော မိုးကြိုးကျား သည် အောက်ဘက် ပင်လယ်ရေပြင်သို့ မေးငေါ့ပြကာ အသံတုန်တုန်ဖြင့် ပြောရှာ၏။</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီးတို့... အောက်မှာ (ရေခွဲ မဟာအခင်းအကျင်း) ကြီး ရှိတယ်ဗျ... ရေကူးကျွမ်းကျင်တဲ့ ဂိုဏ်းသား သုံးရာလောက်ကလည်း ကင်းစောင့်နေတာ... ရေရှောင် မှော်လက်နက်တွေ မပါရင် ဝင်ဖို့ အရမ်း ခက်လိမ့်မယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>သူ စကားပင် ဆုံးအောင် မပြောရသေးချေ။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... လက်နက်ကိရိယာတွေ ဝေမယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် သင်္ဘောဦးပိုင်းတွင် ရပ်လိုက်၏။ သူ၏ ဘေးတွင် သေတ္တာကြီး အနည်းငယ်ကို ချထားပြီး၊ ထူးဆန်းသော ဂါထာမန္တန်များ ရေးဆွဲထားသည့် အဝါရောင် စက္ကူထုပ်ကြီး တစ်ထုပ်ကို ကိုင်ကာ အသံကုန် အော်ဟစ်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း အင်ဂျင်နီယာဌာနရဲ့ နောက်ဆုံးပေါ် တီထွင်မှု... (ရေရှောင် အင်းလက်ဖွဲ့ ဗားရှင်း ၂ ဒသမ ၀) လာပြီကွ...”</p> <p> </p> <p>“နာရီဝက်ပဲ ခံပြီး မွန်းကျပ်ကျပ် ဖြစ်တတ်တဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုး နည်းနည်း ရှိပေမဲ့... ဈေးပေါတယ်ကွ... တစ်ယောက် တစ်ရွက်ယူပြီး နဖူးမှာ ကပ်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ အလုအယက် တန်းစီကာ အင်းလက်ဖွဲ့များကို ယူကြသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် စက္ကူတစ်ရွက်ကို ယူကာ သူ၏ နဖူးပေါ်သို့ ဖြန်းခနဲ ရိုက်ကပ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝီ...”</p> <p> </p> <p>မှေးမှိန်သော အပြာရောင် အလင်းလွှာတစ်ခု ချက်ချင်း ပေါ်လာပြီး သူ၏... ခေါင်း တစ်ခုလုံးကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဟုတ်ပေသည်။ ခေါင်း တစ်ခုတည်းကိုသာ ဖုံးအုပ်သွားခြင်း ဖြစ်လေ၏။ လည်ပင်းအောက်ပိုင်း တစ်ကိုယ်လုံးမှာမူ ရေများနှင့် တိုက်ရိုက် ထိတွေ့နေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>“ဟာ... ဦးလေးကျန်း... ဘာလို့ ခေါင်းစွပ်လေးပဲ ပါတာလဲဗျ... ကျွန်တော့် ဘောင်းဘီတွေ စိုကုန်ရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ က ငါးကန်အဝိုင်းလေးနှင့် တူနေသော အလင်းတန်းလေးကို စမ်းသပ်ကြည့်ရင်း အော်မေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အသုံးဝင်နေတာပဲ ကျေးဇူးတင်စမ်းပါကွာ... မင်းက ဘာတွေ များများစားစား လိုချင်နေသေးတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း က မျက်စောင်းထိုးကာ ပြန်ဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါက မင်းတို့ ရေအောက်မှာ လှုပ်ရှားရ လွယ်အောင်နဲ့ ရေရဲ့ ပွတ်တိုက်အား လျော့သွားအောင် တမင် လုပ်ပေးထားတာကွ...”</p> <p> </p> <p>“တော်ပြီ... စကားများမနေကြနဲ့တော့...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် ရေစိုခံ ဓားပျံကို ကျောတွင်လွယ်ကာ အလွန် အထာကျကျ လက်ဟန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ပစ်မှတ်က ရေအောက် ဥမင်ဂူ... နည်းဗျူဟာက အကုန် ဖောက်ခွဲပစ်ဖို့ပဲ... ဆင်းကြဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း... ဗွမ်း...”</p> <p> </p> <p>ခေါင်းပေါ်တွင် (အပြာရောင် ငါးကန်လေးများ) အသီးသီး စွပ်ထားကြသော ကစားသမား တစ်ထောင်ကျော်သည် ရေနွေးအိုးထဲသို့ ဖက်ထုပ်များ ပစ်ချလိုက်သကဲ့သို့ ပင်လယ်ထဲသို့ တရုန်းရုန်း ခုန်ဆင်းသွားကြတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရေအောက် မီတာ (၁၀၀) အနက်။ ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း ဌာနချုပ်။</p> <p> </p> <p>ဌာနချုပ်ကို စောင့်ကြပ်ရသော ဒုတိယ ခေါင်းဆောင်၊ အခြေခံအုတ်မြစ် တည်ဆောက်ခြင်း အထွတ်အထိပ်အဆင့်ရှိ ရှာထုံထျန်း သည် သူ၏ တပည့်တစ်သိုက်နှင့်အတူ ကင်းလှည့်နေ၏။</p> <p> </p> <p>'ထူးဆန်းတယ်... ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး ဆက်ကြေးသွားကောက်တာ ဘာလို့ ဒီလောက် ကြာနေရတာလဲ...'</p> <p> </p> <p>ရှာထုံထျန်း သည် မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် အထက်ဘက်ရှိ မှောင်မည်းနေသော ပင်လယ်ရေပြင်ကို မော့ကြည့်ကာ စိုးရိမ်စိတ်များ ဝင်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်... အပေါ်ဘက်မှ အပြာရောင် အလင်းစက်လေးများ အလျင်အမြန် ကျဆင်းလာသည်ကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဟင်... အဲဒါ... ရေခူအုပ်ကြီးလား...”</p> <p> </p> <p>ရှာထုံထျန်း သေချာ စိုက်ကြည့်လိုက်သောအခါ သူ၏ မျက်လုံးများ ပြူးကျယ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဒါ ရေခူတွေ မဟုတ်ဘူး။ ခေါင်းပေါ်မှာ ငါးကန်တွေ စွပ်ထားတဲ့... လူအုပ်ကြီးကွ။</p> <p> </p> <p>ထိုလူအုပ်ကြီး၏ ရေအောက် လှုပ်ရှားမှုများမှာ အလွန်တရာ ရယ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ အချို့က ခွေးကူး ကူးနေကြပြီး၊ အချို့က ခြေထောက်များကို ကန်ကျောက်နေကြကာ၊ အချို့မှာမူ ရေနစ်နေသူများပမာ လက်ပစ်ကူးနေကြ၏။ သို့သော်ငြား သူတို့၏ ခါးတွင် ကျောက်တုံးကြီးများ အသီးသီး ဆွဲချည်ထားသောကြောင့် (အလေးချိန် စီးစေရန် ဖြစ်ပေသည်) အောက်ဘက်သို့ အလွန် လျင်မြန်စွာ ကျဆင်းလာနေကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ရန်သူတွေ လာပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ထိုအရာက မည်သည့် သိုင်းပညာမျိုးမှန်း ရှာထုံထျန်း နားမလည်သော်ငြားလည်း သူ၏ ပင်ကိုယ်အာရုံက အန္တရာယ်ကို အလိုအလျောက် ခံစားမိသွားသဖြင့် အသံကုန် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကာကွယ်ရေး အခင်းအကျင်း ဖွင့်စမ်း... မြားတွေနဲ့ ပစ်... အကုန် သတ်ပစ်ကြဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ရွှီး... ရွှီး... ရွှီး...”</p> <p> </p> <p>လှိုဏ်ဂူပေါက်ဝမှနေ၍ အပြာရောင် အလင်းတန်းများ ပါဝင်သော ရေခွဲမြားတံ မြောက်မြားစွာသည် ရေပြင်ကို ခွဲခြမ်းကာ သေမင်းတမန် လမ်းကြောင်းများအဖြစ် ပစ်လွှတ်လိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ကစားသမားများသည် ထိုမြားမိုးကို မရှောင်ကြချေ။ (အမှန်တော့ ရှောင်၍လည်း မရကြပါပေ။)</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်းကာတွေ ကာထားဟေ့...”</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဆုံးမှ ဆင်းလာသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ ယခုလေးတင် လုယူထားသော ရွှေသွားကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကိုက်လိုက်ပြီး ဧရာမ သံမဏိ ဒိုင်းကာကြီးကို ခေါင်းပေါ်  မြှောက်လျက်၊ ခံဆောင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂျွမ်း... ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>မြားများသည် ဒိုင်းကာကို ထိမှန်ပြီး လွင့်စင်သွားကြသည်။ မြားအနည်းငယ်က ကစားသမားများ၏ ပေါင်များနှင့် တင်ပါးများကို ထိမှန်သွားသော်ငြားလည်း ရေ၏ ခုခံအားကြောင့် ဒဏ်ရာ သိပ်မပြင်းထန်လှချေ။</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ကများ ဖက်တီးကြီးရဲ့ တင်ပါးကို မြားနဲ့ ပစ်ရဲတယ်ပေါ့လေ... ညီအစ်ကိုတို့... ငါတို့ရဲ့ အစွမ်းကို ပြလိုက်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ၏ အိတ်ကပ်ထဲမှ ရှည်လျားတုတ်ခိုင်သော ဝါးကျည်တောက်ကြီး တစ်ခုကို ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီး စနက်တံကို မီးညှိလိုက်၏။ (ရေအောက်တွင် အသုံးပြုနိုင်ရန် အထူး စီမံထားသော စနက်တံ ဖြစ်ပေသည်။)</p> <p> </p> <p>“ရော့... ဒါလေး စားကြည့်စမ်း... (ရေအောက် ဗုံးသီး)...”</p> <p> </p> <p>“သွားစမ်း...”</p> <p> </p> <p>သူက အားကုန် လွှဲပစ်လိုက်ရာ ဝါးကျည်တောက်ကြီးသည် ရေငုပ်သင်္ဘော ဖျက်ဗုံး တစ်လုံးပမာ ဂူပေါက်ဝရှိ ကာကွယ်ရေး အလင်းတန်းဆီသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် ကစားသမား တစ်ထောင်ခန့်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဝါးကျည်တောက်များကို ပြိုင်တူ ဆွဲထုတ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>“အနုပညာဆိုတာ ပေါက်ကွဲမှုပဲကွ... ချဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ငါးကြော်ပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ၏ နွေးထွေးသော နှုတ်ခွန်းဆက်စကားများနှင့်အတူ (ရေအောက် ဗုံးသီး) တစ်ထောင်ခန့်သည် ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ ဂူပေါက်ဝသို့ မိုးသီးများပမာ ကျဆင်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရှာထုံထျန်း သည် သူ့ဆီသို့ ပြေးဝင်လာသော ဝါးကျည်တောက်များကို ကြည့်ကာ ကြောင်အမ်းအမ်း ဖြစ်နေရှာလေ၏။</p> <p> </p> <p>'ဒါက ဘာ လျှို့ဝှက်လက်နက်တွေလဲ... ဝိညာဉ်စွမ်းအင် အငွေ့အသက်လည်း တစ်စက်မှ မရှိပါလား...'</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်ပိုင်း အကြာ...။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း... ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>ရေအောက်တွင် ဧရာမ မီးတောက်ကြီးများ ပွင့်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေအောက် ဖြစ်နေလင့်ကစား ဦးလေးကျန်း အထူး ဖော်စပ်ထားသော ယမ်းမည်းများနှင့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး အမှုန့်များ ပေါင်းစပ်ထားမှုကြောင့် ထွက်ပေါ်လာသော စွမ်းအားမှာ ကြောက်မက်ဖွယ် ကောင်းလှပေသည်။ ဧရာမ ပေါက်ကွဲမှု လှိုင်းလုံးကြီးသည် ရေပြင်ကို ချက်ချင်း ဆွဲဖြဲလိုက်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ် လေဟာနယ် ပူဖောင်းကြီး တစ်ခုကို ဖန်တီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ရွှေအမြုတေအဆင့်၏ တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခံနိုင်ရည်ရှိသည် ဆိုသော (ရေခွဲ မဟာအခင်းအကျင်း) ကြီးမှာ တစ်စက္ကန့်မျှပင် မခံလိုက်ရဘဲ စက္ကူစုတ်ပမာ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဂူပေါက်ဝ၊ အပေါက်ဝမှ ကင်းစောင့်များ နှင့် တောင်ကုန်း တစ်ဝက်ခန့်မှာ ထိုနားကွဲမတတ် ပေါက်ကွဲသံကြီးနှင့်အတူ ဖုန်မှုန့်များအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့ပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဖူး...”</p> <p> </p> <p>ရှာထုံထျန်း မှာ ပေါက်ကွဲမှု လှိုင်းဒဏ်ကြောင့် မျက်စိ၊ နား၊ နှာခေါင်းစသည့် အပေါက်များမှ သွေးများ ပန်းထွက်လာပြီး ရေထဲတွင် အရုပ်ပျက်ပမာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'အရူးတွေ... ဒီကောင်တွေ လုံးဝ အရူးတွေပဲ...'</p> <p> </p> <p>သူ့ခေါင်းထဲတွင် ထိုအတွေးတစ်ခုသာ ရှိတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျင့်ကြံသူ အချင်းချင်း တိုက်ခိုက်ရာတွင် ဘယ်သူကများ ဒီလို ပစ္စည်းမျိုးကို သုံးလို့လဲ။ ဒါက သိုင်းလောကရဲ့ သိက္ခာကို စော်ကားတာပဲ။</p> <p> </p> <p>“ချဟေ့... တံခါး ပွင့်သွားပြီ...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများသည် သူတို့ခါးမှ ကျောက်တုံးများကို ဖြုတ်ချလိုက်ကြပြီး ပေါက်ကွဲမှု၏ တွန်းကန်အားကို အသုံးပြုကာ (သို့မဟုတ် ရိုးရိုး ကူးခတ်ကာ) သွေးဆာနေသော ပီရန်ဟာ ငါးအုပ်ကြီးပမာ အူသံများ ပေးလျက် ပျက်စီးသွားသော လှိုဏ်ဂူထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော တိုက်ပွဲမှာ တဖက်သတ် အစုလိုက်အပြုံလိုက် သတ်ဖြတ်ပွဲကြီး တစ်ခုသာ ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ရေကူး အလွန် ကျွမ်းကျင်ပြီး လျင်မြန်ကြသော်ငြားလည်း...</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ၏ ဗျူဟာများက အလွန်တရာ အရှက်မရှိလွန်းလှပေ။</p> <p> </p> <p>(နည်းဗျူဟာ ၁... ပိုက်ကွန်ဖြင့် ငါးဖမ်းခြင်း)</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများသည် ရေချိုပုစွန်ထုပ် ဖမ်းရာတွင် သုံးသော ပိုက်ကွန်များကို ဆွဲထုတ်လာကြပြီး မြင်မြင်သမျှ လူတိုင်းကို ဘာမှ စဉ်းစားမနေဘဲ ပိုက်ကွန်ဖြင့် လိုက်အုပ်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“မိပြီဟေ့... ဒီမှာ အဆင့်မြင့် သားကောင် တစ်ကောင်ကွ...”</p> <p> </p> <p>“မလှုပ်နဲ့နော်... သူ့တင်ပါးကို မှိန်းနဲ့ ထိုးလိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ပိုက်ကွန်ထဲ မိသွားသော ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ တပည့်များမှာ ပိုက်ထဲရောက်နေသော ငါးများပမာ ဘာမှ ပြန်မလုပ်နိုင်တော့ဘဲ ရက်ရက်စက်စက် အသတ်ခံကြရရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>(နည်းဗျူဟာ ၂... ဇီဝလက်နက် တိုက်ခိုက်မှု)</p> <p> </p> <p>ကစားသမား အချို့က ရေထဲတွင် (မိစ္ဆာ အကျိအချွဲ) များကို ညှစ်ခြေပစ်လိုက်ကြ၏။</p> <p> </p> <p>အစိမ်းရောင် အဆိပ်ရည်များသည် ရေထဲတွင် အလျင်အမြန် ပျံ့သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဂလု... ဂလု...”</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ တပည့်များသည် ထိုအဆိပ်ရည်များကို ရှူရှိုက်မိသွားကြပြီး မျက်လုံးများ ပြူးထွက်ကာ ပါးစပ်မှ အမြှုပ်များ ထွက်လျက် ရေပေါ်သို့ ပေါလောပေါ်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>(နည်းဗျူဟာ ၃... ရေအောက် အုပ်စုဖွဲ့ ရိုက်နှက်ခြင်း)</p> <p> </p> <p>ဒုတိယ ခေါင်းဆောင် ရှာထုံထျန်း သည် အရှုံးမပေးလိုသေးသဖြင့် သူ၏ အစွမ်းထက်လှသော (လှိုင်းလုံးကြမ်း လက်ဝါးသိုင်း) ကို ထုတ်သုံးရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သူ စတင် လှုပ်ရှားလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ ကစားသမား ရှစ်ယောက်ခန့်က သူ၏ ခြေလက်များကို အတင်း ဝင်ရောက် ဖမ်းဆုပ်လိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ချုပ်ထား... ချုပ်ထား... လုံးဝ ပေးမလှုပ်နဲ့...”</p> <p> </p> <p>“သူ့ပစ္စည်းတွေ အကုန်ချွတ်စမ်း... သူ့ရဲ့ ရေရှောင်ပုတီးကို ငါ မျက်စိကျနေတာကွ...”</p> <p> </p> <p>“သူ့အဝတ်အစားကလည်း ရတနာ မှော်လက်နက်ပဲ... ချွတ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ရေအောက်ကြီးထဲတွင် တောင့်တောင့်တင်းတင်း ယောကျ်ားကြီး ရှစ်ယောက်၏ ဝိုင်းဝန်း ချုပ်နှောင်ခြင်းကို ခံရသည့် အရသာက ဘယ်လိုနေမည်နည်း။</p> <p> </p> <p>ရှာထုံထျန်း တစ်ယောက် သေသေချာချာ သဘောပေါက်သွားရှာလေပြီ။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူ အသည်းအသန် ရုန်းကန်သော်ငြားလည်း သူ၏ အဝတ်အစားများမှာ တဖြည်းဖြည်း ပါးလျသွားကာ နောက်ဆုံးတွင် အတွင်းခံ ဘောင်းဘီလေး တစ်ထည်သာ အဖတ်တင်ပြီး ထောင့်တစ်နေရာသို့ ဆွဲခေါ်သွားခံရကာ ရက်ရက်စက်စက် ဝိုင်းရိုက်ခံရရှာတော့၏။</p> <p> </p> <p>နာရီဝက် အကြာ...။</p> <p> </p> <p>တိုက်ပွဲ ပြီးဆုံးသွားလေပြီ။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ဘယ်သူမှ မဖောက်ထွင်းနိုင်ပါဘူးဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သော ပင်လယ်သဲဂိုဏ်း၏ ဌာနချုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ ပြာပုံ အတိ ဖြစ်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လှိုဏ်ဂူ အနက်ပိုင်းရှိ ရတနာသိုက်ကြီးမှာလည်း အကြမ်းဖက် ဖောက်ခွဲခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>ရေရှောင် မန္တန်ကို အသုံးပြုကာ ကျန်းချန် သည် ထိုရတနာသိုက်ထဲသို့ အလွန် ကျက်သရေရှိစွာ လျှောက်လှမ်း ဝင်ရောက်လာခဲ့ပေသည်။ တောင်လို ပုံနေသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ၊ ရေနက်ပိုင်း သတ္တုရိုင်းများ၊ ရှားပါး ပုလဲများနှင့် သန္တာကျောက်တန်းများကို ကြည့်ကာ သူက ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ညစာ မစားတဲ့ မြင်း ဘယ်တော့မှ မဆူဖြိုးဘူး ဆိုတာ ဒါမျိုးပေါ့...”</p> <p> </p> <p>“ပင်လယ်သဲဂိုဏ်းက တကယ် သဘောကောင်းတာပဲ... ဆယ်စုနှစ်ချီပြီး စုဆောင်းလာခဲ့သမျှ ဓနဥစ္စာတွေ အကုန်လုံး ငါတို့ကို လက်ဆောင်ပေးလိုက်တာပဲကွာ...”</p> <p> </p> <p>ရတနာသေတ္တာများကို သယ်ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားနေသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ပြေးလာသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး... ကျွန်တော်တို့ အထဲကနေ ရေကြောင်းပြ မြေပုံတစ်ခု တွေ့တယ်ဗျ... အဲဒီမှာ (နဂါးနန်းတော်) ဆိုတဲ့ နေရာတစ်ခုကို မှတ်သားထားတယ်...”</p> <p> </p> <p>“နဂါးနန်းတော် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားပြီး လျှို့ဝှက်နယ်မြေ မှ သူရရှိခဲ့သော (လမ်းပြ တံဆိပ်ပြား) ကို ထုတ်ယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်... တံဆိပ်ပြားသည် တစ်ခုခုကို အာရုံခံမိသွားသကဲ့သို့ အနည်းငယ် ပူနွေးလာပြီး ရေကြောင်းပြ မြေပုံပေါ်ရှိ ထိုနေရာသို့ ဦးတည် ပြသနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါတို့ရဲ့ နောက်တစ်ထောက် နားရမယ့် နေရာကို တွေ့သွားပြီ ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ရေကြောင်းပြ မြေပုံကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး၊ ရတနာသိုက်ထဲရှိ ကြမ်းပြင် ကြွေပြားများကိုပင် မချန် အကုန် ခွာယူနေကြသော သူ၏ အရူးတပည့်များကို ကြည့်ကာ လက်ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တပည့်တွေ... မြန်မြန် သယ်ကြ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေရာကို အကုန် ပြောင်သလင်းခါအောင် သယ်ပြီးရင်... (နဂါးနန်းတော်) ဆီ သွားလည်ကြတာပေါ့ကွာ...”</p> <p> </p> <p>[t.n : "အနုပညာဆိုတာ ပေါက်ကွဲမှုပဲ" ဟူသည်မှာ နာမည်ကြီး အန်နီမေးရှင်း ဇာတ်လမ်းဖြစ်သော နာရူတို ထဲမှ ဇာတ်ကောင် ဒေဒါရာ ၏ နာမည်ကြီး စကားစုကို ကစားသမားများက ဟာသအနေဖြင့် ယူသုံးထားခြင်းပါ။ "ညစာမစားတဲ့ မြင်း ဘယ်တော့မှ မဆူဖြိုးဘူး" ဟူသည်မှာ တရုတ်စကားပုံဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်သည် ပုံမှန် ဝင်ငွေဖြင့် မချမ်းသာနိုင်ဘဲ ဘေးပေါက်မှ ရသော ငွေ (သို့မဟုတ် လုယက်ခြင်း) ဖြင့်သာ ကြီးပွားနိုင်ကြောင်းကို တင်စားထားခြင်း ဖြစ်ပါသည်။]</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save