Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၈) - ရေအောက်ကမ္ဘာသို့ ငုပ်ဆင်းခြင်း...</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေရှောင်ပုလဲများနဲ့ ရေအောက် လေ့လာရေး ခရီးစဉ်ကြီး လာပြီဟေ့...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ရေနက်ပိုင်း ဧရိယာ။</p> <p> </p> <p>“ဧည့်သည်တော်ကြီးများခင်ဗျာ... ရေနက်ပိုင်းမှာ ရေဖိအားက အရမ်း များပြီးတော့ အေးစိမ့်နေပါတယ်... ဒါကတော့ နဂါးနန်းတော်က အထူး ဖန်တီးထားတဲ့ (ရေရှောင်ပုလဲ) လေးတွေပါ... ဒါလေးကို ဆောင်ထားရင် ရေအောက်မှာ မြေပြင်ပေါ် လမ်းလျှောက်နေသလို လွတ်လွတ်လပ်လပ် အသက်ရှူနိုင်ပါတယ်ခင်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>ပင်လယ်ကင်းလှည့် ဘီလူးမင်း သည် အလွန်တရာ ဖားယားသော မျက်နှာထားဖြင့် သူ၏ ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များကို ညွှန်ကြားကာ တလက်လက် တောက်ပနေသော ပုလဲလုံးများ အပြည့်ပါသည့် ဗန်းများကို ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းသားများထံသို့ လိုက်လံ ဝေငှခိုင်း၏။</p> <p> </p> <p>“ဝါး... ဒါ လုံးဝ အဆင့်မြင့် ပစ္စည်းပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ရေရှောင်ပုလဲ တစ်လုံးကို ကောက်ကိုင်လိုက်၏။ လက်မအရွယ်အစားခန့်သာ ရှိသော်ငြားလည်း ၎င်းမှ နူးညံ့သော အပြာရောင် အလင်းတန်းလေးများ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>သူက ပုလဲလုံးလေးကို အင်္ကျီထဲ ထိုးထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝီ...”</p> <p> </p> <p>ပါးလွှာပြီး မမြင်ရလုနီးပါး ဖြစ်နေသော စက်လုံးပုံသဏ္ဍာန် အလင်းလွှာလေးတစ်ခု ချက်ချင်း ပြန့်ကားလာပြီး သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ဖုံးအုပ်သွားတော့သည်။ သူ့ပတ်လည် သုံးပေအကွာရှိ ရေများမှာ အလိုအလျောက် ဖယ်ခွာသွားပြီး မွန်းကျပ်နေသော ရေဖိအားနှင့် စိုထိုင်းထိုင်း ခံစားချက်ကြီးမှာလည်း ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p>“အမေးဇင်း... အလိုအလျောက် အပူချိန်ထိန်းပေးတဲ့ အခန်းလေး ကျနေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အံ့ဩတကြီး ရေရွတ်လိုက်ပြီးနောက် လှည့်ကာ သူ့ဘေးရှိ ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း ကို အထင်သေးသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကျန်းရေ... သူတို့ရဲ့ နည်းပညာကိုလည်း ကြည့်ပါဦးဗျာ... ခင်ဗျားရဲ့ 'ငါးကန် ခေါင်းစွပ်' ကြီးက အသက်တောင် အောင့်ထားရသေးတယ်... မရှက်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း မှာ မျက်နှာကြီး နီရဲသွားပြီး လည်ပင်းကြော ထောင်ကာ ပြန်ပက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ဟာက စက်မှုခေတ် ပန့်ခ် စတိုင်လ် ကွ... ဘယ်သူသုံးသုံး အဆင်ပြေအောင် လုပ်ထားတာ... ဘယ်လိုလုပ် တူပါ့မလဲ...”</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်၊ ကျန်းချန် သည် ရေရှောင်ပုလဲကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီး ဘီလူးမင်း ကို ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“လမ်းပြပေးတာ ကျေးဇူးပါပဲ ဗိုလ်ချုပ်...”</p> <p> </p> <p>“အို... မဟုတ်တာ... ကြွပါ... ကြွပါ... အင်မော်တယ်ကြီး...”</p> <p> </p> <p>သူ၏ သံမဏိလှံကြီးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ပင်လယ်ရေများ အလိုအလျောက် ကွဲထွက်သွားပြီး ဧရာမ လမ်းကြောင်းကြီး တစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့... ရေထဲ ဆင်းကြစမ်း... ရှုခင်းကြည့် မုဒ် အွန်လိုက်ပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒိုင်း... ဗွမ်း...”</p> <p> </p> <p>ရေရှောင် အကာအကွယ်လေးများ အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသော ကစားသမား သုံးထောင်ကျော်သည် တောက်ပနေသော ပူဖောင်းလေးများ မြောက်မြားစွာပမာ ရေနက်ပိုင်းထဲသို့ တရုန်းရုန်း ဆင်းသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>ရေအောက် မီတာ (၅၀၀) အနက်။</p> <p> </p> <p>အနက်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ နေရောင်ခြည်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ရေအောက်ကြမ်းပြင်၏ ထူးခြားလှသော မှော်ဆန်ဆန် အပြာရောင် အလင်းတန်းများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာ၏။</p> <p> </p> <p>ရေနက်ပိုင်း ရှုခင်းများကို တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးကြသော ကစားသမားများအတွက်မူ ယခု မြင်ကွင်းမှာ မျက်စိပဒေသာ ဖြစ်လွန်းလှပေသည်။</p> <p> </p> <p>အလင်းရောင်ထွက်နေသော ဧရာမ ရေခူကြီးများသည် မီးပုံးပျံကြီးများပမာ ဖြည်းညှင်းစွာ ဖြတ်သန်းသွားကြ၏။ အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော သန္တာကျောက်တန်း တောအုပ်ကြီးများမှာလည်း ရေအောက် မီးတောင်များပမာ အိမ့်တက်အိမ့်ဆင်း ဖြစ်နေ၏။ အမည်မသိ ထူးဆန်းသော ငါးအုပ်ကြီးများ မြောက်မြားစွာသည်လည်း လူကို မကြောက်မရွံ့ဘဲ သူတို့၏ ပတ်လည်တွင် ဝဲပျံ ကူးခတ်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဝါး... အရမ်းလှတာပဲကွာ...”</p> <p> </p> <p>“ရုပ်ထွက် ကွာလတီ.. လုံးဝ မိုက်တယ်... အလင်းအမှောင်ကလည်း အသက်ပဲ... ငါ့ရဲ့ ဂရပ်ဖစ်ကတ်ကြီးတော့ လောင်ပြီ ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>“စခရင်ရှော့ ရိုက်ဟေ့... မြန်မြန် ရိုက်ထားကြ... အိမ်က ကွန်ပျူတာမှာ ဝေါပယ်ပါ ထားရမယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် အော်ဟစ် အားပေးနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဤ "ယဉ်ကျေးသော လေ့လာရေး ခရီးစဉ်" မှာ ငါးမိနစ်မျှပင် မခံလိုက်ချေ။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ဤကြွယ်ဝချမ်းသာလှသော ရေအောက်ကမ္ဘာကြီးထဲတွင် စတုတ္ထကပ်ဘေးတို့၏ ဗီဇစစ်စစ်များ ဖြစ်သော "လက်ဆော့ခြင်း" နှင့် "လောဘကြီးခြင်း" တို့မှာ အလျင်အမြန်ပင် ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ပထမဆုံး ခံလိုက်ရသည်ကတော့ ရေထဲတွင် အေးအေးလူလူ ကူးခတ်ရင်း လိပ်ဘဝကို အပြည့်အဝ ခံစားနေသော နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိ လိပ်မောင်းကြီး တစ်ကောင်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>သူ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ကူးခတ်နေစဉ်မှာပင် ရုတ်တရက် သူ၏ အခွံပေါ်သို့ အလေးချိန်ကြီး တစ်ခု ကျရောက်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ ညီလေး... အစ်ကို့ကို လိုက်ပို့ပေးပါလားကွ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိဘဲ လိပ်ခွံကြီးပေါ်တွင် ခွထိုင်လိုက်ပြီး လိပ်ကြီး၏ ခေါင်းကို ရင်းနှီးစွာ ပုတ်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒုန်းဟေ့... နဂါးနန်းတော်ကို ပြေးစမ်း... ကြယ်ငါးပွင့် ပေးမယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>လိပ်ကြီး - …..</p> <p> </p> <p>လိပ်ကြီးမှာ ရုန်းကန်ရန် ပြင်လိုက်သော်ငြားလည်း ဝမ်သဲ့ဖာ ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသော ရွှေအမြုတေ အဆင့်၏ ချီ စွမ်းအင်ကြောင့် သေးပင် ထွက်ကျသွားလုမတတ် ကြောက်လန့်သွားပြီး၊ မျက်ရည်များ ဝဲကာ "ရေအောက်က ဂရက် တက္ကစီ" ဘဝသို့ ကူးပြောင်းသွားရရှာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ လမ်းစပြလိုက်သည်နှင့် အခြားသော ကစားသမားများမှာလည်း ချက်ချင်းပင် ကမ္ဘာသစ်ကြီး တစ်ခုကို တွေ့သွားကြလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ငါလည်း စီးချင်တယ်ကွ... ဟို လိပ်ပြာငါးကြီးက အရမ်း မြန်မယ့်ပုံပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင် ဟိုက ငါးမန်း... မပြေးနဲ့... ငါ့ကို ခဏလောက် စီးခွင့်ပေးစမ်းပါ... ခဏလေးပါကွာ...”</p> <p> </p> <p>စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်း တစ်ချိန်က အေးချမ်းတိတ်ဆိတ်နေခဲ့သော ရေအောက်ကြမ်းပြင်ကြီးသည် "တရားမဝင် ရေအောက် ပြိုင်ကားစီးပွဲ" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။ နေရာအနှံ့တွင် ကစားသမားများ၏ ဇွတ်တရွတ် အစီးခံနေရသော ရေသတ္တဝါများကို တွေ့ရပြီး၊ ငါးမန်းများမှာ ငိုယိုနေကြကာ၊ လိပ်ပြာငါးများမှာလည်း ဟိုဝင်တိုက် ဒီဝင်တိုက်ဖြင့် သူတို့၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့မှုများ ပြည့်နှက်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို အမြန်နှုန်းကို ရူးသွပ်သူများ၏ ဘေးတွင်မူ ပို၍ လက်တွေ့ကျသော "အရင်းအမြစ် စုဆောင်းသူများ" လည်း ရှိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် ငါးမဖမ်းချေ။ သူသည် ခမ်းနားထည်ဝါလှသော အနီရောင် သန္တာကျောက်တန်း တောအုပ်ကြီး ရှေ့တွင် လှဲအိပ်နေသည်။ လက်ထဲတွင် တူရွင်း တစ်လက်ကို ကိုင်ကာ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ရမ္မက်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီအရောင်က... ဒီအမာခံက... ဒါ အကောင်းစား သွေးကျောက်စိမ်း သန္တာတွေပဲကွ... ကုန်းပေါ်မှာဆိုရင် လေလံပွဲတွေမှာပဲ တွေ့ရတာလေ... အခု ဒီမှာ အများကြီး ပေါက်နေတယ်ပေါ့လေ...”</p> <p> </p> <p>“တူးဟေ့... အကုန် တူးကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ချွင်... ချွင်... ချွင်...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း သည် တူးရွင်းကို ဝှေ့ယမ်းကာ နှစ်ထောင်ချီ သက်တမ်းရှိသော သန္တာကျောက်တန်းများကို အဆက်မပြတ် တိုက်ခိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ ဘေးနားရှိ ဘီလူးမင်း မှာ ကြောက်လန့်တကြား အပြေးအလွှား လာတားရှာသည်။</p> <p> </p> <p>“သခင်ကြီး... ဒါ လုံးဝ မလုပ်ရပါဘူးဗျာ... ဒါက နဂါးမင်းကြီး ရဲ့ အနှစ်သက်ဆုံး နောက်ဖေး ပန်းခြံလေးပါဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ငါက နည်းနည်းလေးပဲ တူးမှာပါကွ... နမူနာ လုပ်ဖို့လေ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း က လှည့်ပင် မကြည့်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမှာကြည့်... ဒီသန္တာက အကောက်ကြီး ပေါက်နေတာ... မင်းအတွက် ငါ ပုံသွင်းပေးတာပါကွ... ဒါ ပန်းမန် စိုက်ပျိုးရေး အနုပညာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ ပြောပြီးသည်နှင့် “တောက်” ခနဲ အသံနှင့်အတူ နှစ်မီတာခန့် မြင့်သော သန္တာခက်ကြီး တစ်ခုကို ချိုးယူလိုက်ပြီး သိုလှောင်အိတ်ထဲသို့ ထိုးထည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဘီလူးမင်း - “...”</p> <p> </p> <p>'ဘာ ပုံသွင်းတာလဲဟ.. ငါ့ခေါင်းကို လာပြောင်အောင် ရိတ်နေတာပဲ...'</p> <p> </p> <p>အဆိုးရွားဆုံးကတော့ ကျောက်ကပ်ကြော် ပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>စားဖိုမှူးကြီးသည် တောက်ပသော အရောင်အသွေးရှိသည့် ငါးအုပ်များကြားတွင် ကူးခတ်နေပြီး မည်သည့် လှုပ်ရှားမှုမျှ မလုပ်သော်ငြားလည်း သူ၏ အကြည့်များမှာ မည်သည့် တိုက်ခိုက်မှုထက်မဆို ပို၍ ထက်ရှနေပေသည်။ သူက မှတ်စုစာအုပ်ငယ်လေး တစ်အုပ်ကို ကိုင်ထားပြီး အကဲခတ် မှတ်စုထုတ်ကာ တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်နေလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီငါးက ကျောက်ငါး နဲ့ တူတယ်... အသားက အရမ်း နူးညံ့မှာ သေချာတယ်... ပေါင်းစားဖို့ ကွက်တိပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>“ဟို ဆူးတွေနဲ့ အကောင်က ရေသူငယ် နဲ့ တူတယ်နော်... ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်... ဒီလောက်ကြီးတဲ့ ရေသူငယ်လား... ရေသူငယ် ကြက်ဥပေါင်းတော့ ရပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဟို မြွေနဲ့တူတဲ့ အကောင်ကရော... ဆေးစိမ်အရက် လုပ်လို့ ရမလား မသိဘူး...”</p> <p> </p> <p>အနီးအနားရှိ ငါးများမှာ စားနပ်ရိက္ခာ ကွင်းဆက်၏ အထွတ်အထိပ်မှ လာသော ထို မသမာသည့် အကြည့်များကို ခံစားမိသွားကြပြီး ကြောက်လန့်တကြား အရပ်မျက်နှာ အနှံ့သို့ ထွက်ပြေးသွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>...</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ကြီး၏ အရှေ့ဆုံး၌၊</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော သည် ကျန်းချန် ၏ နောက်မှ လိုက်ပါလာရင်း အနောက်ဘက်မှ ထွက်ပေါ်နေသော "ဒါ စားလို့ ရလား" ၊ "ဒါ ရောင်းလို့ ရလား" နှင့် "ဒါက ပိုက်ဆံတွေ အများကြီး ရမှာပဲ" စသည့် ဆူညံသံများကို နားထောင်ကာ မျက်နှာပူလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>သူမက ရှေ့မှ လမ်းပြနေသော ဘီလူးမင်း ကို ခိုးကြည့်လိုက်မိသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က အလွန်တရာ ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားလှသော ဗိုလ်ချုပ်ကြီးမှာ ယခုအခါ သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို အဆက်မပြတ် သုတ်နေရရှာပြီး (ရေထဲတွင်မို့ မမြင်ရသော်ငြားလည်း) ပခုံးများမှာလည်း တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်နေကာ အတော်လေး သည်းခံနေရပုံ ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး...”</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော က လေသံကို နှိမ့်ကာ ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်မတို့တွေ နည်းနည်း လွန်မနေဘူးလား ဟင်... ဒါ သူတို့ရဲ့ ပိုင်နက်လေ...”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ ကျန်းချန် သည် နောက်ကျောဘက်တွင် လက်ကို ပိုက်ကာ ရှုခင်းများကို တည်ငြိမ်စွာ ခံစားနေပြီး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ရပါတယ်... ဒါက သူတို့ရဲ့ ပင်ကိုယ် စရိုက်တွေပဲလေ...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က ကစားသမားများကြောင့် ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးနေကြသော ပတ်ဝန်းကျင်မှ ပင်လယ်မိစ္ဆာများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တစ်ချိန်က သေမင်းတမန်လို အေးစက်တိတ်ဆိတ်နေတဲ့ ရေအောက်ကြမ်းပြင်ကြီးက အခုဆို ရုတ်တရက် အသက်ဝင်လာတယ်လို့ မင်း မထင်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ဆုချင်းကော - “...”</p> <p> </p> <p>'တကယ်လည်း အသက်ဝင်နေတာပါပဲ... အရမ်းကို ရှုပ်ယှက်ခတ်ပြီး ဆူညံနေတဲ့ အသက်ဝင်မှုမျိုးပေါ့...'</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်...</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဘက်ရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ ရုတ်တရက် လင်းထိန်သွားတော့သည်။ အရောင်ခုနစ်မျိုး ဖြာထွက်နေသော ဧရာမ အတားအဆီးကြီး တစ်ခု သူတို့ရှေ့တွင် ပေါ်လာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>အတားအဆီးကြီး၏ အနောက်ဘက်တွင် အသက်ရှူမှားလောက်အောင် ခမ်းနား ထည်ဝါလှသော ဧရာမ မြို့တော်ကြီး တစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသော မြို့တော် မဟုတ်ဘဲ ပုံဆောင်ခဲများ၊ ပုလဲများ၊ သလင်းကျောက်များနှင့် ရွှေများချည်း သီးသန့် အသုံးပြု တည်ဆောက်ထားသော အံ့ဖွယ် အဆောက်အအုံကြီး ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော နန်းဆောင်များမှာ စနစ်တကျ တည်ရှိနေကြပြီး အမိုးစွန်းများနှင့် ထောက်တိုင်များမှာ ရတနာရောင်များဖြင့် တလက်လက် တောက်ပနေကြ၏။ ဧရာမ တိုင်လုံးကြီးများတွင် ရွှေနဂါး ရုပ်တုများ ရစ်ခွေနေကြပြီး ကြမ်းပြင်များမှာလည်း ကျောက်စိမ်းဖြူများ ခင်းကျင်းထားသည်။</p> <p> </p> <p>ဤသည်ကား ဒဏ္ဍာရီလာ အရှေ့ပင်လယ်ပြင် အရှင်သခင်၏ အခြေစိုက်ရာ... (ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်) ပင် ဖြစ်ပေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ရောက်ပါပြီ... ဧည့်သည်တော်ကြီးများခင်ဗျာ... ရှေ့နားလေးတင် နဂါးနန်းတော်ရဲ့ ပင်မ တံခါးပေါက်ကြီးပါဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဘီလူးမင်း က ရှေ့သို့ လက်ညှိုးထိုးပြကာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>'နောက်ဆုံးတော့ ဒီ ကပ်ဆိုးကောင်တွေကို အထဲ သွင်းပေးနိုင်တော့မယ်...'</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ လက်ညှိုးထိုးပြရာဘက်သို့ ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်းပင် အပ်ကျသံ ကြားရလောက်အောင် တိတ်ဆိတ်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် တစ်သံတည်း ထွက်ပေါ်လာသော အော်ဟစ်သံကြီး လွှမ်းမိုးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် လိပ်ကျောပေါ်မှ ခုန်ဆင်းလိုက်ပြီး အတားအဆီးကြီးကို မျက်နှာဖြင့် ကပ်ကာ ကြည့်လိုက်၏။ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများကြောင့် သူ၏ မျက်လုံးများပင် ပြာဝေသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟို တိုင်ကြီးက... ရွှေစစ်စစ်ကြီးလားကွ...”</p> <p> </p> <p>“ဟို အမိုးအုပ်တွေကရော... စဉ့်အုပ်တွေလား...”</p> <p> </p> <p>“ဟို ကြမ်းပြင်က ကျောက်ပြားတွေ... ငါ အိမ်ကို တစ်ချပ်လောက် သယ်သွားချင်တယ်ဟာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ပင်လျှင် ဤမျှ ခမ်းနားထည်ဝါလှသော ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင်ကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ မျက်နှာ ကြွက်သားများ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူသည် မူလဝိညာဉ် အဆင့်ရှိ အစွမ်းထက်သော ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြား၊ စနစ် ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသူ တစ်ဦး ဖြစ်သော်ငြားလည်း...</p> <p> </p> <p>ပိုက်ဆံကိစ္စနှင့် ပတ်သက်လာလျှင်တော့...</p> <p> </p> <p>ရွှေနန်းတော်ကြီးများထဲတွင် နေထိုင်ကြသော နဂါးမျိုးနွယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှာ တကယ့် သူတောင်းစား ဂိုဏ်းလေးသာ ဖြစ်ပါ၏။</p> <p> </p> <p>“အကုန်လုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း... ဘာမှ မမြင်ဖူးတဲ့ တောသားတွေလို မလုပ်ကြနဲ့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် သူ၏ အဝတ်အစားများကို သပ်ရပ်အောင် ပြင်လိုက်ပြီး ဂိုဏ်းတွင်း ဆက်သွယ်ရေး စနစ်ထဲတွင် လျှို့ဝှက် အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သွားရည်တွေ သုတ်လိုက်ကြစမ်းပါကွာ...”</p> <p> </p> <p>“အခု ငါတို့ရဲ့ တာဝန်က... ကြွားဖို့ပဲ... ငါတို့ရဲ့ 'လျှို့ဝှက် ထိပ်တန်း ဂိုဏ်းကြီး' ရဲ့ သြဇာတိက္ကမ ကို ပြသရမယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>“အထဲရောက်မှ ကြမ်းပြင်က ကျောက်ပြားတွေကို ဂေါ်ပြားနဲ့ သွားကော်တဲ့ ကောင် ရှိရင် သူ့ရဲ့ ဂိုဏ်းတွင်း စုဆောင်း မှတ်တွေ အကုန် ဖြတ်ပစ်မယ် မှတ်...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာ အကုန် ခွာယူချင်နေသော သူတို့၏ လောဘရမ္မက် အကြည့်များကို မတတ်သာဘဲ ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြရပြီး မတ်မတ်ရပ်ကာ ပိုက်ဆံကို ဂရုမစိုက်သော အထက်တန်းလွှာ ပုံစံများ ဖမ်းလိုက်ကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ဟိုဟိုဒီဒီ ကစားနေသော သူတို့၏ မျက်လုံးများကတော့ သူတို့၏ အတွင်းစိတ် အစစ်အမှန်ကို ဖော်ပြနေဆဲပင်။</p> <p> </p> <p>'တာဝန် ပြီးတာနဲ့... ဒီနေရာကို ပြောင်သလင်းခါအောင် သယ်သွားဖို့ နည်းလမ်း ရှာရမယ်…’</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save