Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၈၉) - နဂါးနန်းတော်သို့ ရောက်ရှိခြင်း...</h2> <h2 style="text-align: center;">ဒါက သူဌေးသူကြွယ်တွေရဲ့ ကမ္ဘာကြီးလားဗျာ</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်။ ပင်မဝင်ပေါက် ရင်ပြင်။</p> <p> </p> <p>အရောင်ခုနစ်မျိုး ဖြာထွက်နေသော ရေရှောင် အတားအဆီးကြီးကို ဖြတ်ကျော်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် နားထဲတွင် ဆူညံနေသော တဝေါဝေါ..လှိုင်းပုတ်သံများ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွား၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> ထိုနေရာတွင် နားဝင်ချိုလှသော စောင်းသံ၊ ပလွေသံများက အစားထိုး ဝင်ရောက်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းမှ တပည့် (၃၀၀၀) ကျော်သည် ကြေးမုံပြင်ပမာ ပြောင်လက်နေသော ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ခြေချလိုက်မိသော အခိုက်အတန့်၌ မည်မျှပင် စိတ်ကို ကြိုတင် ပြင်ဆင်ထားပါစေ၊ အားလုံး၏ အသက်ရှူသံများမှာ တစ်ခဏမျှ ရပ်တန့်သွားကြရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ခြေအောက်ရှိ ကျောက်ပြားများမှာ ရိုးရိုး ကျောက်ပြားများ မဟုတ်ဘဲ အကောင်းစား နို့နှစ်ရောင် ကျောက်စိမ်းပြား အကြီးစားကြီးများ ဖြစ်နေလေ၏။ တစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်တိုင်း ခြေဖဝါးအောက်မှနေ၍ နူးညံ့သော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များ စိမ့်တက်လာကာ တစ်စုံတစ်ယောက်က ခြေဆုပ်နယ်ပေးနေသကဲ့သို့ ခံစားရပေသည်။</p> <p> </p> <p>အထက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်လျှင်မူ ကောင်းကင် မရှိဘဲ ကြည်လင်နေသော ဧရာမ ပုံဆောင်ခဲ အမိုးခုံးကြီး ရှိနေ၏။ ထိုအမိုးခုံးကြီးမှ တစ်ဆင့် ရေနက်ပိုင်းတွင် ကူးခတ်နေသော အလင်းရောင်ထွက်နေသည့် ငါးအုပ်ကြီးများကို မြင်နေရပြီး သဘာဝက ဖန်တီးထားသော ရွေ့လျား ကြယ်တာရာ ကောင်းကင်ကြီး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>လမ်းဘေး တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ခြေဆယ်လှမ်း တစ်ကွာခန့်စီတိုင်း၌ အမြင့်ပေ ရာချီသော နဂါးတိုင်ကြီးများ မားမားမတ်မတ် ရပ်တည်နေကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသော ဝမ်သဲ့ဖာ သည် တိုင်တစ်တိုင်ဘေးမှ ဖြတ်လျှောက်သွား၏။ သူသည် ဘေးသို့ မကြည့်ရန် ကြိုးစားနေသော်ငြားလည်း ထိုတိုင်ကြီးမှာ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပလွန်းနေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ရှေ့မှ ပင်လယ်ကင်းလှည့် ဘီလူးမင်း သတိမထားမိသော အချိန်လေးတွင် သူက လက်ညှိုးကို ခပ်မြန်မြန် ဆန့်ထုတ်လိုက်၏။ တိုင်ကြီးကို ပွတ်ဆွဲလိုက်ပြီး လက်ညှိုးကို ပါးစပ်ထဲ ထည့်ကာ အရသာ ခံကြည့်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ရွှီး...”</p> <p> </p> <p>သူက ဂိုဏ်းတွင်း ဆက်သွယ်ရေး စနစ်ထဲတွင် အသံတုန်တုန်ဖြင့် အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... ငါ့အထင်သာ မမှားဘူးဆိုရင်... ဒါက ခရမ်းရောင်ရွှေတွေကွ... ရေနက်ပိုင်းက ရတဲ့ သန့်စင်မှု (၉၉ ဒသမ ၉) ရာခိုင်နှုန်းရှိတဲ့ ခရမ်းရောင်ရွှေ အစစ်တွေဗျာ... အပေါ်ယံ အခွံလေး တစ်လွှာလောက် ခွာယူသွားရင်တောင် အဆင့်မြင့် ဓားပျံတစ်လက် အေးဆေး ဝယ်လို့ရတယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ဆက်သွယ်ရေး စနစ် တစ်ခုလုံး ပေါက်ကွဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်... တိုင်တစ်ခုလုံးက ခရမ်းရောင်ရွှေတွေနဲ့ချည်း လုပ်ထားတာလား... နဂါးနန်းတော်က ပိုက်ဆံတွေ ပိုနေလို့ ဆောက်ထားတာလားကွ...”</p> <p> </p> <p>“ကြမ်းပြင်က အုတ်ပြားတွေရော... အုတ်ကြားက အင်္ဂတေကိုတောင် ငွေရည်တွေ ထည့်လောင်းထားတာ ထင်တယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>“ငါ ဒီမှာပဲ နေတော့မယ်... ဘယ်မှ မသွားတော့ဘူး... နဂါးမင်းကြီးရဲ့ အစောင့်ခွေးပဲ လုပ်စားတော့မယ်...”</p> <p> </p> <p>အရှေ့ဆုံးမှ လျှောက်နေသော ကျန်းချန် သည် မူလဝိညာဉ်အဆင့် ဘိုးဘေးကြီး တစ်ယောက်၏ တည်ငြိမ်မှုမျိုးကို မျက်နှာပေါ်တွင် ပန်ဆင်ထားဆဲပင် ဖြစ်၏။ သို့သော်ငြား နောက်ကျောဘက်တွင် ပိုက်ထားသော သူ၏ လက်နှစ်ဖက်မှာမူ အလိုအလျောက် တင်းတင်းဆုပ်ထားမိလျက်သား ဖြစ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>'နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာ... တကယ့်ကို နှမြောစရာကြီးကွာ... ဒီနဂါးနန်းတော်ကြီးကိုသာ ဖျက်သိမ်းပြီး အိမ်ရာဖျက်သိမ်းရေး စီမံကိန်း လုပ်လိုက်ရရင်... ငါတို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းလေး ချက်ချင်း ထိပ်တန်းဂိုဏ်းကြီး အဖြစ် အဆင့်တက်သွားမှာ သေချာတယ်...'</p> <p> </p> <p>သို့သော် သူ အောင့်အည်း သည်းခံရပါမည်။ ယခု သူသည် လူရာဝင်နေသော အထူးဧည့်သည်တော် ဖြစ်လေရာ အိမ်ဖျက်မည့် ကန်ထရိုက်တာ အသွင် ဖမ်း၍ မရချေ။</p> <p> </p> <p>“အဟွတ်... အဟွတ်...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က ခပ်ဟဟ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး ကစားသမားများကို အသိစိတ် လှိုင်းဖြင့် သတိပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ရွှတ်... အကုန်လုံး ငြိမ်ငြိမ်နေကြစမ်း... တစ်ကောင်ကောင်များ ဂေါ်ပြား ထုတ်လာတာ မြင်လို့ကတော့ ငါကိုယ်တိုင် ပင်လယ်ထဲ ကန်ချပြီး ငါးမန်းစာ ကျွေးပစ်မယ် မှတ်...”</p> <p> </p> <p>ဂိုဏ်းချုပ်ကြီး၏ အာဏာရှင်ဆန်သော အမိန့်အောက်တွင် ကစားသမားများမှာ လမ်းဘေးရှိ လက်သီးဆုပ်ခန့် ကြီးမားသော ပုလဲလုံးကြီးများဆီသို့ လှမ်းနေသော လက်များကို အတင်း ရုပ်သိမ်းလိုက်ကြရရှာသည်။ အားလုံးမှာ တစ်ကိုယ်လုံး သန်းတွေ ကိုက်နေသကဲ့သို့ တောင့်တောင့်တင်းတင်းကြီး ဆက်လျှောက်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>အဖွဲ့ကြီး ဆက်လျှောက်လာလိုက်ရာ မကြာမီမှာပင် သစ်သီးဗန်းများနှင့် ဝိုင်အရက်များ ကိုင်ဆောင်ထားသော အစေခံမလေးများ ရှေ့မှ ရောက်လာကြပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအစေခံမလေးများမှာ သာမန် လူသားများ မဟုတ်ကြပေ။ အပေါ်ပိုင်းက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် ကောင်းလှသော လူသား မိန်းမချောလေးများ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်ပြီး အောက်ပိုင်းတွင်မူ သွယ်လျလှပသော ရောင်စုံ ငါးအမြီးလေးများ ရှိနေကြ၏။ သူမတို့ကို ရေသူမ ဟု ခေါ်ဆိုကြခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>ပါးလွှာလှသော ပိုးဇာ အင်္ကျီလေးများကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အသားအရေမှာ နှင်းပွင့်ပမာ ဖြူဖွေးနေပေသည်။ မျက်လုံးလေးများမှာလည်း သဘာဝအလျောက် ဆွဲဆောင်မှု အပြည့် ရှိနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဧည့်သည်တော်ကြီး... လက်ဖက်ရည် သုံးဆောင်ပါဦးရှင်...”</p> <p> </p> <p>ရေသူမ အစေခံလေး တစ်ယောက်က ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း အနီးသို့ ကူးခတ်လာပြီး အေးစိမ့်သော အငွေ့အသက်များ ထွက်နေသည့် ဝိညာဉ်လက်ဖက်ရည် တစ်ခွက်ကို ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း သည် သာမန် အင်ဂျင်နီယာဘဲ တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပေရာ မိန်းမများနှင့် ပတ်သက်လျှင် သိပ်စိတ်ဝင်စားလေ့ မရှိချေ။ သို့သော်ငြား ယခုအချိန်တွင်မူ ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်များထဲတွင်သာ မြင်ဖူးသော သတ္တဝါလေးကို အပြင်တွင် အရှင်လတ်လတ် မြင်လိုက်ရသောအခါ သူ၏ မျက်နှာကြီးမှာ မျောက်ဖင်ပမာ ချက်ချင်း နီရဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျေး... ကျေးဇူးပါပဲဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း သည် လက်ဖက်ရည်ခွက်ကို တုန်တုန်ယင်ယင်ဖြင့် လှမ်းယူလိုက်၏။ သို့သော် သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အစေခံမလေး ကိုင်ထားသော ဗန်းဆီသို့သာ စိုက်ကြည့်နေမိလျက်သား ဖြစ်နေပေ၏။</p> <p> </p> <p>ထိုဗန်းမှာ ရိုးရိုးဗန်း မဟုတ်ဘဲ ဧရာမ ရှေးဟောင်း ရောင်စုံ ခရုခွံကြီး တစ်ခုလုံးကို ပြုပြင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p> </p> <p>“အဟမ်း... အချောလေး... ဒီဗန်းက ရောင်းမလားဟင်... ဒီခရုခွံရဲ့ အကွေးအဝိုက်ကလေ... ပြီးတော့ သဘာဝ အကြောတွေက... ဒိုင်းကာ လုပ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ အမိုးအုပ်ဖို့ပဲ ဖြစ်ဖြစ် လုံးဝ ကွက်တိပဲဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် အင်ဂျင်နီယာ သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး မေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရေသူမလေးမှာ ဤလူတော့ ရူးနေပြီလား ဆိုသော အကြည့်မျိုးဖြင့် ဦးလေးကျန်း ကို ကြည့်လိုက်ပြီး၊ ပါးစပ်လေးအုပ်ကာ ချိုမြစွာ.. ရယ်ရင်း သူမ၏ ငါးအမြီးလေးကို ခါယမ်းကာ ထွက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ခင်ဗျားက သောက်သုံးကို မကျဘူး...”</p> <p> </p> <p>ဘေးနားရှိ ကျောက်ကပ်ကြော် က ဦးလေးကျန်း ကို အထင်သေးသလို တစ်ချက် စိုက်ကြည့်လိုက်၏။ ထို့နောက် လမ်းဘေးရှိ အလှမွေးငါးကန် တစ်ခုဆီသို့ အကြည့် ရွှေ့လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုကန်ထဲတွင် ရွှေဝါရောင်တောက်နေသော နဂါးနှုတ်ခမ်းမွှေး ငါး များ ကူးခတ်နေပြီး မွှေးပျံ့သော ရနံ့များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဂလု...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် တံတွေးကို အသံမြည်အောင် မျိုချလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများမှာ အလွန်တရာ အန္တရာယ်များသော အနေအထားသို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီငါးတွေက... ဘာလို့ အစားအသောက်တွေနဲ့ အရမ်း တူနေရတာလဲကွာ... ဒီအကြေးခွံတွေရဲ့ တောက်ပနေပုံကို ကြည့်ရတာ ကော်လာဂျင် ဓာတ်တွေ အပြည့်ပါတာ သေချာတယ်... ပေါင်းအိုးထဲထည့်ပေါင်းပြီး အပေါ်ကနေ ဆီပူပူလေး တစ်ဇွန်းလောက် ဆမ်းလိုက်ရရင်ဖြင့်...”</p> <p> </p> <p>လူသတ်ချင်နေသော အငွေ့အသက်ကို ခံစားမိသွားသလော မသိပေ။ ကန်ထဲရှိ ငါးလေးများမှာ ရေပေါ်သို့ ဗွမ်းခနဲ ခုန်တက်ကာ လူဖန်တီးထားသော ကျောက်ဂူလေးထဲသို့ အတင်း တိုးဝင် ပုန်းအောင်းသွားကြတော့သည်။ ကြောက်လွန်းသဖြင့် အပြင်သို့ပင် မထွက်ရဲကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>ထိုသို့ဖြင့် အတွင်းစိတ်ထဲမှ ဗရုတ်ကျမှု ပေါင်းစုံကြားတွင် ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကမ္ဘာလှည့် ခရီးသည် အဖွဲ့ကြီး သည် နောက်ဆုံး၌ နဂါးနန်းတော်၏ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး ဖြစ်သော ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင် သို့ ရောက်ရှိသွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီး၏ အလယ်ဗဟိုတည့်တည့်ရှိ အကောင်းစား ဝိညာဉ်ပုံဆောင်ခဲ တစ်တုံးတည်းမှ ထွင်းထုထားသော ဧရာမ နဂါးပလ္လင်ကြီး ပေါ်တွင် လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားကြီး တစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ နဂါးကိုးကောင်ပုံ ဖောင်းကြွပါသော ရွှေရောင်ဝတ်ရုံကြီးကို ဆင်မြန်းထားပြီး ရတနာသရဖူကို ဆောင်းထား၏။</p> <p> </p> <p>သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန် ခန့်ညားတည်ကြည်ပြီး နဖူးပေါ်တွင် ထင်ရှားသော နဂါးဂျို နှစ်ချောင်း ရှိနေပေသည်။ လျှို့ဝှက်နက်နဲပြီး နက်ရှိုင်းသည့် ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခုပမာ အရှိန်အဝါများကို ထုတ်လွှင့်နေလေရာ ၎င်းကား ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့်ပင် ဖြစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပင်လယ်ပြင်၏ အရှင်သခင်... နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သူ၏ ဘေးနားတွင်မူ အသက် (၁၅) နှစ်၊ (၁၆) နှစ် အရွယ်ခန့်ရှိ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရပ်နေ၏။ ပန်းရောင် လွင့်မျောနေသော ဂါဝန်လေးကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချစ်စရာကောင်းသည့် နဂါးဂျို သေးသေးလေး နှစ်ချောင်းလည်း ပါရှိသေးသည်။ သူမသည် ထူးထူးဆန်းဆန်း ဝတ်ဆင်ထားသော လူသား ကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်ကို မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ပေကလပ် ပေကလပ် ကြည့်ကာ စပ်စုနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်းက ကျန်းချန် ပါ... နဂါးမင်းကြီး ကို ဂါရဝပြုပါတယ် ခင်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ရှေ့တစ်လှမ်း တိုးကာ ရိုသေစွာ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ တစ်ဖက်လူမှာ ဝိညာဉ်အသွင်ပြောင်းခြင်း အဆင့် ဖြစ်နေလင့်ကစား၊ သူသည် ဘိုးဘေးနဂါး တံဆိပ်ပြားကို ကိုင်ဆောင်ထားသူ ဖြစ်သလို ဂိုဏ်းချုပ် တစ်ယောက်လည်း ဖြစ်နေသောကြောင့် သြဇာအာဏာပိုင်းတွင် အနည်းငယ်မျှ အရှုံးပေးမထားချေ။</p> <p> </p> <p>“ဟားဟားဟား... ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း ပါလား...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း သည် အားရပါးရ ရယ်ချလိုက်ရာ သူ၏ အသံမှာ ခန်းမတစ်ခုလုံး မိုးခြိမ်းသံပမာ ပဲ့တင်ထပ်သွားတော့၏။ သူက မတ်တတ်ရပ်လိုက်ပြီး ကျန်းချန် အား အသေအချာ အကဲခတ် ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ပါးနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြေးသွားပေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း မင်းတို့ဂိုဏ်းအကြောင်း ကောလဟာလ.. တော်တော်များများ ကြားနေရတယ်ကွ... မင်းတို့ရဲ့ ဂုဏ်သရေရှိ ဂိုဏ်းကြီးက ငါ့ရဲ့ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု က ပြဿနာကြီးကို ဖြေရှင်းပေးခဲ့တယ် ဆို... ပြီးတော့... ငါ့အိမ်ကိုတောင် သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပေးခဲ့သေးတယ် ဆိုပါလား...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားများမှာ ချီးကျူးနေသယောင် ရှိသော်ငြား တကယ်တမ်းတွင်မူ အကဲစမ်းနေသော သဘော ပါဝင်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ခပ်ဟဟ ပြုံးလိုက်ပြီး အပြစ်ကို ကုသိုလ်အဖြစ် ပြောင်းလဲကာ တည်ငြိမ်စွာပင် လက်ခံလိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“အသေးအမွှား အကူအညီလေး တစ်ခုပါဗျာ... ပြောနေစရာတောင် မလိုပါဘူး... အဲဒီ ပင်လယ်သဲ ဂိုဏ်းက ကောင်တွေက ပြင်ပရန်သူတွေနဲ့ ပေါင်းပြီး ဒေသခံတွေကို အနိုင်ကျင့်နေကြတာလေ... ပြီးတော့ အဲဒီ အခွံနီ မိစ္ဆာပိုးကောင် တွေကလည်း သောင်းကျန်းလွန်းလို့ ဂေဟစနစ်ကိုတောင် ဖျက်ဆီးနေတာ... ကျင့်ကြံသူ တစ်ယောက်အနေနဲ့ မတရားတာကို မြင်ရင် သဘာဝကျကျပဲ... ကောင်းကင်ဘုံ ကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို အကောင်အထည် ဖော်ပေးရမှာပေါ့ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကောင်းကင်ဘုံ ကိုယ်စား တရားမျှတမှုကို အကောင်အထည် ဖော်တယ်... သိပ်ကောင်းတဲ့ စကားပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း သည် ထိုအဖြေကို ကျေနပ်သွားပုံရသည်။ ပိုမှန်သည်က ကျန်းချန် ၏ လက်ထဲမှ တံဆိပ်ပြားကို သူက ပို၍ စိတ်ဝင်စားနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။</p> <p> </p> <p>သူက အရေးမကြီးသလို လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းဆီမှာ ဘိုးဘေးနဂါး တံဆိပ်ပြား ရှိနေမှတော့... မင်းက နဂါးနန်းတော်ရဲ့ အမြင့်မြတ်ဆုံး ဧည့်သည်တော်ပဲကွ... အစောင့်တွေ... ပွဲတော်တည်ဖို့ ပြင်ကြစမ်း... ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း နဲ့... ကြည့်ရတာ အင်အားတွေ ပြည့်လျှံနေပုံ ရတဲ့ သူ့ရဲ့ တပည့်တွေကို ငါ အကောင်းဆုံး ဧည့်ခံကျွေးမွေးရမှာပေါ့ကွာ...”</p> <p> </p> <p>နဂါးမင်းကြီး၏ အမိန့်ကျသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ရေသူမ အစေခံမလေးများ မြောက်မြားစွာ ထွက်လာကြပြီး အလွန်တရာ ရှားပါးလှသော ရေနက်ပိုင်း ဟင်းလျာများကို ခင်းကျင်း ပြင်ဆင်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အစက အနည်းငယ် လေးနက်တည်ကြည်နေသော ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး၏ လေထုမှာ ချက်ချင်းပင် ဧရာမ စားသောက်ပွဲကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများမှာမူ ယခင်က အိပ်မက်ထဲတွင်ပင် ထည့်မမက်ရဲသော ထိပ်တန်း ပင်လယ်စာ ဘူဖေး စားပွဲသောက်ပွဲကြီးကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူတို့၏ မူလဗီဇ ရမ္မက်များကို မည်သို့မျှ ဆက်မထိန်းနိုင်ကြတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“ပွဲစပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဒီဂဏန်းကြီးက ကြိတ်ဆုံထက်တောင် ကြီးနေပါလားကွ... ဘယ်လို လုပ်စားရမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ဂရုစိုက်မနေနဲ့... ကျောက်ကပ်ကြော်... ဟို အချဉ်ရည်ပန်းကန် ယူခဲ့စမ်း...”</p> <p> </p> <p>ထောင့်တစ်နေရာတွင်မူ လူသားများ၏ ထူးထူးဆန်းဆန်း အပြုအမူများနှင့် ရူးသွပ်နေသော မျက်လုံးများကို ကြည့်ကာ ချစ်စရာကောင်းသော နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် သူမ ဖခင်၏ အင်္ကျီလက်ကို စပ်စုချင်စိတ်ဖြင့် ဆွဲလှုပ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ခမည်းတော်... သူတို့တွေက... အရမ်း ဗိုက်ဆာနေကြတဲ့ ပုံပဲနော်...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း တစ်ယောက် အောက်ဘက်ရှိ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တပည့်များက ကိုယ်ပိုင် ကြက်သွန်မြိတ်၊ ဂျင်း၊ ကြက်သွန်ဖြူများကို ထုတ်လာကြပြီး ပွဲချင်းပြီး ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်နေကြသည်ကို ကြည့်ရင်း သူ၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ တစ်ချက် တွန့်ကွေးသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“လင်းအာ... သူတို့နဲ့ ဝေးဝေးနေစမ်းပါကွယ်... ဒီလူအုပ်ကြီးက... သိပ်ရိုးရှင်းတဲ့ ပုံမပေါ်ဘူးကွ…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save