Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၀) - ပွဲတော်က အငြင်းပွားမှု... ဆာရှိမိလား...</h2> <h2 style="text-align: center;">ကျွန်တော်တို့က ဟော့ပေါ့ပဲ စားချင်တာဗျို့...</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်။ ပင်မ စားသောက်ပွဲ ခန်းမဆောင်ကြီး။</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင်ကြီးထဲတွင် စောင်းသံ၊ ပလွေသံများ ပျံ့လွင့်နေပြီး ကချေသည်လေးများကလည်း သွဲ့ပျောင်းစွာ ကပြ ဖျော်ဖြေနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>အရှေ့ပင်လယ်ပြင်၏ အရှင်သခင်ဖြစ်သော နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း ၏ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုမှာ တကယ်ကို ထိပ်တန်းအဆင့်ပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဧည့်သည်တစ်ယောက်ချင်းစီ၏ ရှေ့တွင် ကျောက်စိမ်းဖြူ စားပွဲတစ်လုံးစီ ရှိနေပါ၏။ ထိုစားပွဲပေါ်တွင် မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပနေသော နတ်သုဒ္ဓါ ဟင်းလျာများ အပြည့်အစုံ ခင်းကျင်းထားလေသည်။</p> <p> </p> <p>ဇလုံအရွယ်အစားခန့်ရှိသော ရှေးဟောင်း သွေးဂုံးကောင် ၏ အသားများမှာ ကြည်လင်နေ၏။ ပိုးဇာမျှင်လေးများပမာ ပါးလွှာစွာ လှီးဖြတ်ထားသော ရေနက်ပိုင်း ဘလူးဖင်း တူနာငါး အသားလွှာများမှာလည်း ဆွဲဆောင်မှု ရှိသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>အနည်းငယ် တုန်ယင်နေဆဲဖြစ်သော ထိပ်တန်းအဆင့် ရေသူငယ် တစ်ကောင်နှင့် လက်သီးဆုပ်ခန့်ရှိသော အလင်းရောင်ထွက် ခရု တစ်ကောင်လည်း ပါဝင်သေးသည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား ထိုထိပ်တန်း ပါဝင်ပစ္စည်းများ အပြည့်ရှိနေသော စားပွဲကို ကြည့်ကာ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ကစားသမားများမှာ တစ်ယောက်မျက်နှာ တစ်ယောက် ကြည့်လျက်ပင်။ လက်ထဲတွင် အကောင်းစား ဆင်စွယ်တူများကို ကိုင်ထားပြီး တစ်ကိုက်မျှပင် မစားရဲဘဲ တုံ့ဆိုင်းနေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြီးက...”</p> <p> </p> <p>ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သော ငါးအသားလွှာကို တူဖြင့် ထိုးဆွကြည့်ရင်း ဝမ်းချုပ်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် ဆိုလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“အကုန်လုံး အစိမ်းကြီးတွေချည်းပဲလား...”</p> <p> </p> <p>“အချဉ်ရည်လည်း တစ်စက်မှ မပါဘူးလား... ဒီတိုင်း ချည်းသက်သက် စားရမှာလား...”</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးရှိ ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကလည်း သက်ပြင်းချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒီ ဟင်းချက်စရာတွေက အဆင့်မြင့်ပေမဲ့... ခုနက သင်္ဘောပေါ်မှာ စားခဲ့တဲ့ အကင်လေးတွေကိုပဲ ပြန်လွမ်းနေမိတယ်ကွာ... ဒါကြီးတွေက အေးစက်စက်နဲ့ ညှီစော်နံနေတာပဲ... အရသာလည်း ပေါ့ရွှတ်ရွှတ်နဲ့...”</p> <p> </p> <p>ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု တွင် (ဆီများများ၊ အစပ်များများ) အရသာကို အပြည့်အဝ ခံစားခဲ့ပြီးသော ဤကစားသမားများအတွက်မူ၊ လတ်ဆတ်မှုကိုသာ အဓိကထားသော ဤ "ဆာရှိမိ ဘူဖေးပွဲကြီး" မှာ လုံးဝကို အထီးကျန်ဆန်လွန်းနေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိပ်ဆုံးခုံတွင် ထိုင်နေသော နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း သည် ဧည့်သည်များ၏ စိတ်မဝင်စားမှုကို ချက်ချင်း ရိပ်မိသွား၏။ သူက မျက်မှောင်အနည်းငယ် ကြုတ်လိုက်ပြီး ဝိုင်ခွက်ကို ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီဟင်းတွေက မင်းတို့ အကြိုက် မတွေ့လို့လား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါတွေက နဂါးနန်းတော်ရဲ့ နန်းတွင်း စားဖိုမှူးကြီး ကိုယ်တိုင် သေချာ ရွေးချယ်ထားတဲ့ ဒီနေ့အတွက် အလတ်ဆတ်ဆုံး ကုန်ကြမ်းတွေပဲ... ပင်လယ်ရဲ့ အစစ်မှန်ဆုံး အရသာကို ထိန်းသိမ်းထားတာကွ...”</p> <p> </p> <p>ထိုအခါ၊ ကျန်းချန် သည် အခြေအနေကို ပြေလည်စေရန် ယဉ်ကျေးသော စကားအနည်းငယ် ပြောရန် ပြင်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... ရုတ်တရက် ကျောက်ကပ်ကြော် သည် မတ်တတ် ထရပ်လိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆီတွေ ပေပွနေသော အေပရွန်ကို ပတ်ထားပြီး ခါးတွင် ခုတ်ဓားကြီး တစ်လက် ချိတ်ဆွဲထားသော စားဖိုမှူးကြီးသည် "အလဟဿ ဖြစ်နေသော" ကုန်ကြမ်းများ အပြည့်ရှိသည့် စားပွဲကို ကြည့်ကာ သူ၏ ပရော်ဖက်ရှင်နယ် သွေးများ ပွက်ပွက်ဆူလာပြီး နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အရှင်မင်းကြီး... ဒါ လုံးဝ မဟုတ်သေးဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီလောက် အဆင့်မြင့်တဲ့ ရေနက်ပိုင်း နဂါးကျောက်ငါးကို အစိမ်းစားတယ် ဟုတ်လား... သူ့အသားက နူးညံ့ပေမဲ့ နည်းနည်း အေးစက်တဲ့ သဘာဝ ရှိတယ်ဗျ... ဆီပူပူလေးရဲ့ လှုံ့ဆော်မှု မပါဘဲနဲ့ အဲဒီ အထပ်ထပ် ဖြစ်နေတဲ့ အရသာကို ဘယ်လိုလုပ် ခံစားလို့ ရမှာလဲ...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ ဒီ ဘုရင်ဂဏန်းကြီး... အစိမ်းစားတာထက် ပေါင်းစားတာက ပိုကောင်းတယ်ဗျ... ဒီလောက် တန်ဖိုးကြီးတဲ့ အစားအစာကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း မှာ မှင်သက်သွားတော့သည်။ သူ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်တွင် နှစ်ထောင်ချီ နေထိုင်လာခဲ့ရာတွင် နဂါးနန်းတော်၏ စားသောက်မှု ပုံစံကို ယခုကဲ့သို့ ရဲရဲတင်းတင်း မေးခွန်းထုတ်ရဲသူကို ပထမဆုံးအကြိမ် မြင်ဖူးခြင်းပင် ဖြစ်လေသည်။</p> <p> </p> <p>“အို...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း ၏ မျက်လုံးထဲတွင် မကျေနပ်သော အရိပ်အယောင်တစ်ခု လျှပ်ပြေးသွား၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါဆို... ဒီ သူရဲကောင်းကြီးရဲ့ ထက်မြက်တဲ့ အမြင်အရ... ဘယ်လို စားသင့်တယ် ဆိုတာလေး သိပါရစေ...”</p> <p> </p> <p>“ချက်ရမယ်... မဖြစ်မနေ ချက်စားမှ ရမယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ရင်ဘတ်ကို ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် ပုတ်လိုက်ပြီး သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် "စားဖိုမှူး၏ ဝိညာဉ်" ဟုခေါ်သော မီးတောက်များ တောက်လောင်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်မင်းကြီး... ခန်းမလယ်က နေရာလေးကို ကျွန်တော်မျိုး အသုံးပြုခွင့် ရမလား... တကယ့် စစ်မှန်တဲ့ (ပင်လယ်စာ စားသောက်ပွဲကြီး) ဆိုတာ ဘယ်လိုပုံစံလဲ ဆိုတာကို အရှင်မင်းကြီးကို သရုပ်ပြချင်လို့ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ထိုမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ ကျန်းချန် သည် မတားမြစ်ခဲ့ချေ။ ထို့အစား သူက ပြုံးလျက် နဂါးမင်းကြီး ကို ပြောလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မင်းကြီး... ကျွန်တော့် တပည့်က နည်းနည်း ရိုင်းစိုင်းပေမဲ့... သူ့ရဲ့ ဟင်းချက်စွမ်းရည်ကတော့ တကယ်ကို ထိပ်တန်းပါပဲ... သူ့ကို တစ်ခါလောက် စမ်းခွင့်ပေးလိုက်ပါလား... ဒီစားသောက်ပွဲအတွက်လည်း ပိုပြီး ပျော်စရာ ကောင်းသွားတာပေါ့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ ယုံကြည်မှု အပြည့်ရှိသော အမူအရာနှင့် စားဖိုမှူး၏ ရူးသွပ်နေသော မျက်နှာထားကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း သည် နောက်ဆုံးတွင် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ကချေသည်များကို ထွက်သွားရန် လက်ဟန်ပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ခွင့်ပြုတယ်...”</p> <p> </p> <p>ခွင့်ပြုချက် ရသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ချက်ချင်းပင် လန်းဆန်းသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ညီအစ်ကိုတို့... အလုပ်စမယ်ဟေ့... ပစ္စည်းတွေ ထုတ်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>အော်ဟစ်သံနှင့်အတူ ဘဝကျွမ်းကျင်မှု ကစားသမား ဆယ်ယောက်ကျော်သည် ခန်းမဆောင် အလယ်သို့ ပြေးဝင်သွားကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒေါင်... ဒေါင်... ဒေါင်...”</p> <p> </p> <p>ဧရာမ သံမဏိ ဒယ်အိုးမည်းကြီး ဆယ်လုံးကို ဇိမ်ခံ ပုံဆောင်ခဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် တစ်တန်းတည်း ချထားလိုက်ကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထို့နောက် နဂါးမျိုးနွယ်များအတွက် အလွန် ထူးဆန်းနေသော "မှော်လက်နက်" ပေါင်းစုံကို ထုတ်ယူလာကြ၏။ အနီရောင် အရည်များ (ငရုတ်ဆီ) အပြည့်ပါသော အိုးများ၊ ထူးဆန်းသော အနံ့များ ထွက်နေသည့် ဆေးပင်စည်းများ (ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ) နှင့် အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော အမှုန့်များပင် ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မီးပြင်းပြင်း တည်စမ်း... ဆီပူအောင် လုပ်...”</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>မီးတောက် မန္တန်များ လောင်ကျွမ်းသွားပြီး ဒယ်အိုးအောက်ခြေများမှာ လျင်မြန်စွာ ပူလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် သူ၏ အရပ်တစ်ဝက်ခန့်ရှိသော သံယောင်းမကြီးကို ကိုင်ကာ လျှို့ဝှက်ချက်ဖြစ်သော ထောပတ်အနှစ် တစ်ဇွန်းကို ဒယ်အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်သည်။ ပြီးနောက်၊ ကြယ်တာရာ သဲမှုန် ကျွန်းစု မှ ယူဆောင်လာသော အကောင်းစား ငရုတ်ကောင်းစေ့များနှင့် ငရုတ်သီးခြောက်များကို လက်တစ်ဆုပ်စာခန့် ကောက်ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ချဲ...”</p> <p> </p> <p>ဆီပူပူနှင့် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များ ပေါင်းစပ်သွားသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် ပြင်းထန်၊ စူးရှပြီး မွှေးပျံ့လှသော အစပ်ရနံ့ကြီးတစ်ခုသည် ပိတ်လှောင်ထားသော ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင်ကြီးထဲတွင် ချက်ချင်း ပေါက်ကွဲထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟတ်ချိုး...”</p> <p> </p> <p>သတိမထားမိလိုက်သော နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း သည် ထိုစူးရှသော အနံ့ကြီးကြောင့် အကျယ်ကြီး.. နှာချေလိုက်မိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘာအရသာကြီးလဲကွ...”</p> <p> </p> <p>“အရမ်း စူးရှတာပဲ... ဒါပေမဲ့... ငါ ဘာလို့ သွားရည်ကျတာကို မတားနိုင်ရတာလဲ...”</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးတွင် ထိုင်နေသော နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် သူမ၏ နှာခေါင်းလေးကို ရှုံ့ကာ ဆူပွက်နေသော အနီရဲရဲ ဟင်းရည်အိုးကြီးကို စပ်စုချင်စိတ် အပြည့်ဖြင့် မျက်လုံးဝိုင်းကြီးများဖြင့် ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ငါး ထည့်မယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ ရေစီးကြောင်းပမာ ချောမွေ့နေ၏။</p> <p> </p> <p>မူလက ဆာရှိမိ အဖြစ် လှီးဖြတ်ထားသော ငါးအသားလွှာများကို ဆူပွက်နေသော ငရုတ်ဆီ ဟင်းရည်အိုးထဲသို့ ပစ်ထည့်လိုက်ပြီး သုံးစက္ကန့်မျှသာ ချက်ပြုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ဆယ်လိုက်တော့... ဆီပူ လောင်းထည့်... ကြက်သွန်မြိတ် ဖြူးလိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ရွှမ်း...”</p> <p> </p> <p>နောက်ဆုံးတွင် ငရုတ်သီးခြောက် အဖတ်လေးများပေါ်သို့ ဆီပူပူများ လောင်းချလိုက်ရာ ရနံ့မှာ လုံးဝကို အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အရှင်မင်းကြီး... ဒီ (မာလာ ရေနက်ပိုင်း နဂါးကျောက်ငါးပြုတ်) လေးကို မြည်းစမ်းကြည့်ပါဦးဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ကျောက်ကပ်ကြော် သည် ဧရာမ ကျောက်စိမ်း ဇလုံကြီးကို နဂါးမင်းကြီးထံ ရိုသေစွာ ဆက်သလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>ဇလုံထဲရှိ အနီရဲရဲ ဆီများ ရွှဲနေပြီး ငရုတ်သီးများ တစ်လွှာ ဖုံးနေသော ငါးများကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း တစ်ယောက် တွေဝေသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>‘ဒါက.. ကြည့်ရတာ သွားရည်ကျချင်စရာ ကောင်းသော်ငြားလည်း လျှာကျိန်းလောက်အောင် စပ်မည့်ပုံ ပေါ်နေတယ်။ တကယ်ရော စားလို့ ရပါ့မလား။’</p> <p> </p> <p>“ခမည်းတော်... သမီးတော် အရင် စမ်းစားကြည့်မယ်နော်...”</p> <p> </p> <p>အလွန် အစားမက်သော နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် ဆက်၍ မစောင့်နိုင်တော့ချေ။ သူမက တူကို လှမ်းယူကာ ငါးတစ်ဖတ်ကို ကောက်ညှပ်လိုက်ပြီး ပါးစပ်ထဲသို့ သတိထားကာ ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>တစ်စက္ကန့်... နှစ်စက္ကန့်...</p> <p> </p> <p>“အမလေး... စပ်လိုက်တာ...”</p> <p> </p> <p>အော့လင်း ၏ မျက်နှာလေးမှာ ချက်ချင်းပင် နီရဲသွားပြီး ပန်းရောင် လျှာလေးကို ထုတ်ကာ ယပ်တောင် အဆက်မပြတ် ခတ်နေရတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား သူမ၏ မျက်လုံးလေးများမှာ ရုတ်တရက် အရောင်လက်သွားပြီး ယခင်က တစ်ခါမျှ မပြသဖူးသော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်လာလေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့... အရမ်း မွှေးတာပဲရှင့်...”</p> <p> </p> <p>“ငါးသားလေးက အရမ်းကို နူးညံ့ပြီး အိစက်နေတာပဲ... ပြီးတော့ အဲဒီ ထုံကျဉ်ကျဉ် ခံစားချက်လေးက... သမီးတော်ရဲ့ လျှာပေါ်မှာ ကခုန်နေသလိုပဲ...”</p> <p> </p> <p>သူမက စပ်နေသည်ကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ နောက်ထပ် တစ်ဖတ်ကို ကောက်ညှပ်လိုက်ပြန်သည်။ ပါးစပ်တစ်ဝိုက်တွင် အနီရောင် ဆီများ ပေပွနေပြီး ပါးစပ်အပြည့် ငုံုံကာ သာယာကြည်နူးစွာဖြင့် မျက်လုံးလေးများ မှိတ်ထားလေတော့၏။</p> <p> </p> <p>သမီးဖြစ်သူ၏ ပုံစံကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း ပင်လျှင် သွားရည်ကျလာသည်ကို မထိန်းနိုင်တော့ချေ။</p> <p> </p> <p>သူက ငါးတစ်ဖတ်ကို ကောက်ယူကာ ပါးစပ်ထဲ ထည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝုန်း...”</p> <p> </p> <p>အပူလှိုင်းကြီးတစ်ခုသည် လည်ချောင်းမှတစ်ဆင့် အစာအိမ်ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်သွားပြီး၊ အစပ်အရသာကြောင့် သူ၏ တစ်ကိုယ်လုံး တုန်ယင်သွားကာ ကာလရှည်ကြာ ငြိမ်သက်နေခဲ့သော သွေးများပင် ပြန်လည် ပူနွေးလာသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရတော့၏။ ထိုအရာ၏ နောက်တွင်မူ အလွန်တရာ လတ်ဆတ်ပြီး ချိုမြိန်သော နောက်ခံအရသာလေး ကျန်ရစ်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါကြီးက...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း သည် ရုတ်တရက် မျက်လုံးများ ပွင့်လာပြီး သူ၏ ရှေ့ရှိ ဇလုံကြီးကို တစ်ချက် ကြည့်ကာ၊ မျှော်လင့်တကြီး စောင့်ကြည့်နေသော ကျောက်ကပ်ကြော် ကို တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကောင်းလိုက်တာကွာ...”</p> <p> </p> <p>“တကယ် အံ့မခန်းပဲ...”</p> <p> </p> <p>“ငါ နှစ်ထောင်ချီပြီး ဆာရှိမိတွေ စားလာခဲ့တာ... ဒီနေ့မှပဲ ငါအရင်က စားခဲ့တာတွေ အကုန်လုံးက ဝက်စာတွေ (မဟုတ်ဘူး... ဝက်စာထက်တောင် ဆိုးသေးတယ်) ဆိုတာကို သိလိုက်ရတော့တယ်ကွာ...”</p> <p> </p> <p>နဂါးမင်းကြီး တစ်ယောက် လုံးဝကို ဖမ်းစားခံလိုက်ရလေပြီ။ သူက ဂုဏ်သိက္ခာကိုပင် ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘဲ အားရပါးရ စတင် စားသောက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးမင်းကြီး ကိုယ်တိုင် ဤသို့ ဖြစ်နေသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အောက်ဘက်ရှိ ပုစွန်စစ်သည်များ၊ ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များနှင့် ကစားသမားများမှာလည်း ဟန်ဆောင်နေစရာ မလိုတော့ချေ။</p> <p> </p> <p>“စားရပြီဟေ့... စားကြတော့...”</p> <p> </p> <p>“ငါ အစပ် ယူမယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့အတွက် ဂဏန်းလက်မလေး ချန်ထားပေးဦး...”</p> <p> </p> <p>မူလက အလွန်တရာ လေးနက်ပြီး ခမ်းနားထည်ဝါလှသော နဂါးနန်းတော်၏ စားသောက်ပွဲကြီးမှာ ချက်ချင်းပင် ဆူညံပွက်လောရိုက်နေသော "ဟော့ပေါ့ စားပွဲကြီး" အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများသည် နဂါးမျိုးနွယ်များနှင့်အတူ ရောနှော ထိုင်ကာ စားသောက်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင်၏ ပခုံးကို ဖက်ကာ ခွက်ချင်းတိုက်ရင်း လေလုံးထွားနေလေသည်။</p> <p> </p> <p>“ညီလေး... မင်းရဲ့ အခွံက တော်တော် မာတာပဲနော်... အစ်ကို့ကို ဒိုင်းကာလုပ်ဖို့ တစ်ချပ်လောက် ခွာပေးလို့ ရမလားဟင်...”</p> <p> </p> <p>ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် မှာ အရက်မူးနေပြီး ပြန်ပြောလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ယူကွာ... ကြိုက်သလောက် ယူ... ဒါပေမဲ့ ငါ့ကို အဲဒီ မာလာခေါက်ဆွဲလေး တစ်ပန်းကန်လောက်တော့ လုပ်ပေးဦးနော်...”</p> <p> </p> <p>ခန်းမဆောင် အလယ်တွင်မူ ဧရာမ ဒယ်အိုးမည်းကြီး ဆယ်လုံးမှာ အငွေ့တထောင်းထောင်း ထနေပြီး အတွင်းရှိ အနီရောင် ဆီများမှာလည်း တဗွက်ဗွက် ဆူပွက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် ဧည့်သည်တော် ခုံတွင် ထိုင်လျက် သရဲတစ္ဆေများ ကခုန်နေသကဲ့သို့ ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေသော မြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ကာ၊ ချွေးသံတရဲရဲဖြင့် ပျော်ရွှင်စွာ အော်ဟစ် စားသောက်နေသော နဂါးမင်းကြီး ကို လှမ်းကြည့်ရင်း နှုတ်ခမ်းထက်တွင် အပြုံးလေး တစ်ခု တွဲခိုလာတော့၏။</p> <p> </p> <p>'ဟော့ပေါ့ တစ်နပ်နဲ့ မဖြေရှင်းနိုင်တဲ့ ပြဿနာဆိုတာ မရှိဘူး... ရှိလာရင်တောင်... ဟော့ပေါ့ နှစ်နပ် စားလိုက်ရင် ရပြီလေ...'</p> <p> </p> <p>'ကြည့်ရတာ အရှေ့ပင်လယ်ပြင်က ငါတို့ရဲ့ မဟာမိတ်ကိစ္စတော့ သေချာသွားပြီ ထင်ရဲ့...'</p> <p> </p> <p>ထိုစဉ်... အားရပါးရ စားသောက်နေသော အော့ကွမ်း သည် ရုတ်တရက် တူကို ချလိုက်၏။ သူ၏ နီရဲနေသော ပါးပြင်များမှာ ဖြူရော်သွားပြီး စိုးရိမ်ပူပန်မှု အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဟူး...”</p> <p> </p> <p>“နှမြောစရာ ကောင်းလိုက်တာကွာ... ဒီလို အရသာရှိတဲ့ အစားအစာတွေကို... နောက်ဆို ငါ စိတ်အေးလက်အေး စားနိုင်ပါ့မလား မသိတော့ဘူး...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ နှလုံးသားမှာ တစ်ချက် ခုန်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>'တကယ့် ဇာတ်ကွက် အစစ်က အခုမှ စတော့မှာပဲ...'</p> <p> </p> <p>“အရှင်မင်းကြီး ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲဗျ... အခက်အခဲ တစ်ခုခုများ ကြုံနေရလို့လား...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း သည် ကျန်းချန် ကို တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ပြီးနောက် ခန်းမပြင်ပရှိ မှောင်မည်းနက်ရှိုင်းသော ရေအောက်ကြမ်းပြင်ဆီသို့ မျှော်ကြည့်ကာ လေးလံသော လေသံဖြင့် ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း မသိသေးလို့ပါ...”</p> <p> </p> <p>“ဒီတလော... အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ရေနက်ပိုင်းမှာ... အခြေအနေတွေ သိပ်မကောင်းဘူး…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save