Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၁) - နဂါးမင်းကြီး၏ တောင်းဆိုချက်...</h2> <h2 style="text-align: center;">ရေနက်ပိုင်းက အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ ပုံဆောင်ခဲ နဂါးနန်းတော်။ ပင်မ ခန်းမဆောင်ကြီး။</p> <p> </p> <p>စားကြွင်းစားကျန်များကို ရေသူမ အစေခံလေးများက ရှင်းလင်းသွားကြလေပြီ။ လေထုထဲတွင် လွှမ်းမိုးနေသော ဟော့ပေါ့၏ အစပ်ရနံ့ကြီးမှာ မပျောက်ကွယ်သေးသော်ငြားလည်း ခန်းမဆောင်အတွင်းရှိ လေထုမှာမူ ပျော်ရွှင်ဖွယ်ရာမှ လေးနက်သော အခြေအနေသို့ ကူးပြောင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>နဂါးမင်းကြီး အော့ကွမ်း သည် အစေခံများကို ထွက်သွားရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး၊ လိပ်ဝန်ကြီးချုပ် နှင့် နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း တို့ကိုသာ ချန်ထားရစ်ခဲ့၏။ ထို့နောက် ကျန်းချန် ကို လေးနက်စွာ ကြည့်ကာ ဆိုလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း... အခုဆို ငါတို့က မိတ်ဆွေတွေ ဖြစ်နေပြီဆိုတော့... ငါ ဖုံးကွယ်မထားတော့ပါဘူး...”</p> <p> </p> <p>“ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောရရင်... ငါ့ရဲ့ နဂါးနန်းတော်ကြီးက အပေါ်ယံကြည့်ရင်သာ ခမ်းနားကြီးကျယ်ပြီး ရေသတ္တဝါ သန်းပေါင်းများစွာကို အုပ်စိုးနေတာ... တကယ်တမ်းကျတော့... ငါတို့ ပြိုလဲတော့မယ့် အခြေအနေကို ရောက်နေပြီကွ...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း သည် မတ်တတ်ရပ်ကာ သူ၏ အင်္ကျီလက်စကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဝီ...”</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက် ခန်းမဆောင် အလယ်ရှိ ပုံဆောင်ခဲ ကြမ်းပြင်သည် ကြည်လင်သွားပြီး အရှေ့ပင်လယ်ပြင် တစ်ခုလုံး၏ ဧရာမ မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ပြ ဟိုလိုဂရပ်ဖစ် မြေပုံကြီး တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>မြေပုံ၏ အရှေ့ဘက် အစွန်ဆုံး နေရာတွင်မူ အလွန်တရာ နက်ရှိုင်းပြီး ကြီးမားလှသော ဧရာမ ရေအောက်ချောက်ကမ်းပါးကြီး တစ်ခု ရှိနေ၏။ ၎င်းသည် ရေအောက်ကြမ်းပြင်ပေါ်တွင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အမာရွတ်ကြီး တစ်ခုပမာ ဖြစ်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ယခုအခိုက်အတန့်တွင် ထိုချောက်ကမ်းပါးကြီးထဲမှနေ၍ မင်ရည်များပမာ မည်းမှောင်နေသော မြူခိုးကြီးများ အဆက်မပြတ် ထွက်ပေါ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>ထို အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းများ ဖြတ်သန်းသွားရာ နေရာတိုင်းရှိ တစ်ချိန်က အရောင်အသွေး စုံလင်လှသော သန္တာကျောက်တန်းများမှာ ချက်ချင်း ညှိုးနွမ်းသွားကာ အပြာရောင် ပြောင်းသွားကြ၏။ တစ်ချိန်က အေးချမ်းစွာ ကူးခတ်နေကြသော ငါးများမှာလည်း မျက်လုံးများ နီရဲလာ၏။ ခန္ဓာကိုယ်များ ပုံပျက်ပန်းပျက် လိမ်ကောက်သွားကာ ရေဘဝဲလက်တံများနှင့် ထက်မြက်သော သွားများ ထွက်ပေါ်လာကြပြီးနောက် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သက်ရှိမှန်သမျှကို ရူးသွပ်စွာ လိုက်လံ ကိုက်ဖြတ် တိုက်ခိုက်နေကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဒါက... အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း လို့ ခေါ်တယ်...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း ၏ လေသံထဲတွင် နက်ရှိုင်းသော ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုများ ပါဝင်နေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“လွန်ခဲ့တဲ့ သုံးလက... ဒီထူးဆန်းတဲ့ စွမ်းအားကြီးက (အောက်ခြေမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး) ရဲ့ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာကနေ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်လာတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ဓာတ်ကြီးငါးပါးရဲ့ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်လည်း မဟုတ်ဘူး... မိစ္ဆာချီလည်း မဟုတ်ဘူး... ဝိညာဉ်တွေကို ပုပ်သိုးစေပြီး ခန္ဓာကိုယ်တွေကို ပုံပျက်ပန်းပျက် ဖြစ်သွားစေနိုင်တဲ့ ကျိန်စာ တစ်မျိုးပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>“ပုပ်သိုးသွားတဲ့ ပင်လယ်မိစ္ဆာတွေက ခွန်အား နှစ်ဆ တိုးလာရုံတင် မကဘူး... နာကျင်မှုကိုလည်း လုံးဝ မခံစားရတော့ဘူး... ခေါင်းဖြတ်ခံရရင်တောင် ခန္ဓာကိုယ်ကနေ ရေဘဝဲလက်တံတွေ ထွက်လာပြီး ဆက်တိုက်ခိုက်နေကြတာကွ... ပိုကြောက်စရာ ကောင်းတာက... အဲဒီကောင်တွေ အနားကို ကပ်သွားတဲ့ ကျင့်ကြံသူတိုင်းက ကြက်သီးထစရာကောင်းတဲ့ တီးတိုးသံတွေကို ကြားရပြီး... စိတ်ဓာတ် နည်းနည်းလေး အားနည်းတာနဲ့ ချက်ချင်း ရူးသွပ်သွားကာ သူတို့ဘက်ကို ကူးပြောင်းသွားကြတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>ဤနေရာသို့ ရောက်သောအခါ အော့ကွမ်း သည် ကျန်းချန် ကို ကြည့်လိုက်၏။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် မျှော်လင့်ချက် အရိပ်အယောင်လေးများ ရှိနေသကဲ့သို့ ကူကယ်ရာမဲ့နေသော အငွေ့အသက်များလည်း ပါဝင်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ငါ့ နဂါးနန်းတော်က အထူးတပ်ဖွဲ့တွေ အဲဒီ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကို သွားနှိမ်နင်းတာ... အသေအပျောက် အရမ်း များနေပြီ... အဲဒီကောင်တွေကို မှော်မန္တန်တွေ သုံးပြီး တိုက်လည်း သိပ်မထိရောက်ဘူး... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားသက်သက်နဲ့ ဝင်ကြိတ်မှပဲ နည်းနည်းလေး အလုပ်ဖြစ်တာ... ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို လုပ်ရင်လည်း ကူးစက်ခံရနိုင်တဲ့ အန္တရာယ်က အရမ်း များပြန်ရော...”</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း... မင်းရဲ့ ဂိုဏ်းက တပည့်တွေက အားလုံး... စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သိပ်မမှန်ကြဘူး (ထူးဆန်းတာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်) ဆို... ပြီးတော့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရလည်း အရမ်း သန်မာကြတယ် (ခေါင်းမာတာကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်) ဆိုတော့လေ... မင်းတို့များ ကူညီပေးနိုင်မလား...”</p> <p> </p> <p>မြေပုံပေါ်တွင် အဆက်မပြတ် တိုက်စားနေသော အမည်းရောင်များကို ကြည့်ကာ ကျန်းချန် ၏ မျက်လုံးအိမ်များ အနည်းငယ် ကျဉ်းမြောင်းသွားတော့၏။</p> <p> </p> <p>အခြားသူများ မသိသော်ငြား သူကမူ သိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအမှောင်ထုထဲတွင် ပါဝင်နေသော ဖရိုဖရဲ ဖြစ်မှုနှင့် စည်းကမ်းမဲ့မှုတို့မှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင်... အဆုံးမဲ့ ချောက်ကမ်းပါး၏ အငွေ့အသက်များ ဖြစ်နေ၏။ ထိုအရာက ဤကမ္ဘာကြီးကို "အကျဉ်းထောင်" တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သော တရားခံပင် ဖြစ်တော့၏။</p> <p> </p> <p>'နောက်ဆုံးတော့ ပေါ်လာပြီပေါ့လေ... ဒီကမ္ဘာကြီးရဲ့ အမှန်တရားက...'</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် စကားပင် မပြောရသေးခင် အောက်ဘက်ရှိ ကစားသမားများမှာ ဆူညံပွက်လောရိုက်သွားကြလေပြီ။</p> <p> </p> <p>သူတို့ ဘာတွေ ကြားလိုက်ရသနည်း။</p> <p> </p> <p>(မွန်းစတားများ၏ ဝိသေသလက္ခဏာများ - နာကျင်မှု ဒဏ်ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း၊ အဆုံးမဲ့ ရှင်သန်နိုင်ခြင်း၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညစ်ညမ်းစေခြင်း (SAN တန်ဖိုး ကျဆင်းစေသည်))</p> <p> </p> <p>(ထောင်ချောက် အခက်အခဲ အဆင့် - အမြင့်ဆုံး / ငရဲအဆင့်)</p> <p> </p> <p>(လက်ရှိ အခြေအနေ - နဂါးနန်းတော် စစ်တပ် ရှုံးနိမ့်နေပြီး စစ်ကူ အရေးပေါ် လိုအပ်နေပါသည်)</p> <p> </p> <p>ဒါက ကပ်ဘေးတစ်ခု မဟုတ်ဘူး။ ဒါက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကြီးကို ဆာဗာတစ်ခုလုံးအတွက် အချိန်အကန့်အသတ်နဲ့ လုပ်ရမယ့် ဧရာမ အီဗန့်ကြီးပဲကွ။</p> <p> </p> <p>“ဝှက်သယ်ဖာ့ခ်... ဇွန်ဘီ မုဒ်လား... ပြီးတော့ ကသူးလူး သဘောတရားတွေပါ ပါသေးတယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ မှာ အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် လက်များကို ပွတ်သပ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“SAN တန်ဖိုး ကျဆင်းမယ် ဟုတ်လား... ဒါဆို အဲဒီ တီးတိုးသံတွေကို မကြားရအောင် ရှောင်လိုက်ရင် ရပြီပေါ့... အသံ ပိတ်ထားလိုက်ရုံပဲလေကွာ... မဟုတ်ဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် ကလည်း တည်ငြိမ်စွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“မှော်မန္တန် ခံနိုင်ရည် မြင့်တယ်ဆိုတော့... မှော်စွမ်းရည် မတိုးတဲ့ မွန်းစတားတွေ ဖြစ်ရမယ်... ညီအစ်ကိုတို့... ဒီတစ်ခါတော့ ရုပ်ခန္ဓာ တိုက်ခိုက်မှုတွေချည်း စုပြုံသုံးရမယ်ကွ... ဂက်တလင်း စက်သေနတ်တွေနဲ့ အာပီဂျီတွေ ထုတ်ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် ချောက်ကမ်းပါးကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်နေသည်။</p> <p> </p> <p>“ဇစ်မြစ်က ချောက်ကမ်းပါးထဲမှာ ဆိုပါလား... အဲဒီ ဇစ်မြစ်ကို မပိတ်နိုင်သရွေ့ မွန်းစတားတွေကို ဘယ်လောက်သတ်သတ် အလကားပဲ... ကြည့်ရတာ... ငါတို့..,ရေနက်ပိုင်း ယိုစိမ့်မှု ပိတ်ဆို့ခြင်း ပရောဂျက်ကြီး လုပ်ရတော့မယ် ထင်တယ်...”</p> <p> </p> <p>ထိုလူသား ကျင့်ကြံသူ တစ်သိုက်ကို ကြည့်ကာ အော့ကွမ်း တစ်ယောက် မှင်သက်သွားတော့၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>သူတို့သည် အနည်းငယ်မျှပင် မကြောက်ရွံ့သည့်အပြင် နည်းဗျူဟာများကိုပင် အလွန် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးနေကြသည် မဟုတ်ပါလား။ (ထို့အပြင် မိစ္ဆာများထံမှ ရရှိနိုင်မည့် ပစ္စည်းစာရင်းကိုပင် ခန့်မှန်းနေကြသေး၏။)</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့... မင်းတို့တွေ အဲဒီ အခက်အခဲကို မကြောက်ကြဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း က မနေနိုင်တော့ဘဲ မေးလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p>“အဲဒါက ရွှေအမြုတေ အဆင့် ကျင့်ကြံသူတွေရဲ့ တာအို နှလုံးသားကိုတောင် ပြိုလဲသွားစေနိုင်တဲ့ ကြောက်စရာကောင်းတဲ့ အရာတွေနော်...”</p> <p> </p> <p>“ကြောက်ရမယ် ဟုတ်လား...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် ဖြူဖွေးနေသော သွားနှစ်တန်း ပေါ်လာသည်အထိ ဖြီးလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“နဂါးမင်းကြီး... အရှင်မင်းကြီး မသိသေးလို့ပါဗျာ...”</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေမှာ စကားပုံ တစ်ခု ရှိတယ်..သွေးဘား ပြရဲတဲ့ ကောင်ဆိုရင် နတ်ဘုရား ဖြစ်နေရင်တောင် သတ်ပစ်လို့ ရတယ် တဲ့...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့လေ...”</p> <p> </p> <p>သူက ဝံပုလွေများပမာ သွေးဆာနေကြသော ကစားသမားများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“ကျွန်တော်တို့မှာ ပြိုလဲသွားစရာ တာအို နှလုံးသား အသိစိတ် ဆိုတာ သိပ်မရှိဘူးဗျ...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် သည် အချိန်ကိုက်ပင် ရှေ့သို့ ထွက်လာပြီး စကားဝိုင်းကို လွှဲယူလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>ဤအရာသည် သာမန် တာဝန်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ဒုတိယမြောက်.. ကောင်းကင်ဘုံ တာအို၏ ဖာထေးစရာ အပိုင်းအစ ကို ရရှိရန် အရေးကြီးသော သဲလွန်စမှန်း သူ သိနေပေသည်။</p> <p> </p> <p>“အရှင်မင်းကြီး...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် ၏ လေသံမှာ တည်ငြိမ်ပြတ်သားနေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကိစ္စကို ကျွန်တော်တို့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း က တာဝန်ယူ ဖြေရှင်းပေးပါ့မယ်...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့...”</p> <p> </p> <p>သူက စကားကို ရုတ်တရက် လှည့်လိုက်ပြီး သူ၏ အကြည့်များက နဂါးနန်းတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံး နေရာတစ်ခု (ရတနာသိုက် ရှိရာ နေရာ) ဆီသို့ ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“နဂါးနန်းတော်အတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရမယ် ဆိုမှတော့... အကျိုးခံစားခွင့်လေးက...”</p> <p> </p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အော့ကွမ်း မှာ အလွန်တရာ ဝမ်းသာသွားတော့၏။ ရှေ့ထွက်ပြီး ကူညီမည့်သူ ရှိလာလျှင် သူ ဘာမဆို ပေးရဲပေသည်။ ဆုကြေးငွေ ပေးရုံတင်မက... "အဖေ" လို့တောင် ခေါ်လိုက်ဦးမည်။</p> <p> </p> <p>“ဂိုဏ်းချုပ် ကျန်း... စိတ်ချလိုက်ပါ...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း က အလွန်တရာ သဘောကျစွာဖြင့် လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“အဲဒီ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးကို နှိမ်နင်းပြီး ပင်လယ်ပြင်ကို သန့်စင်ပေးနိုင်မယ် ဆိုရင်လေ...”</p> <p> </p> <p>“ငါ့ရဲ့ နဂါးနန်းတော် ရတနာသိုက် ထဲက ပစ္စည်းတွေကို မင်းတို့ ဂိုဏ်းက စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ယူခွင့် ပေးမယ်ကွာ... ဒါ့အပြင် အရှေ့ပင်လယ်ပြင်မှာ လာရောက် ကူးသန်းရောင်းဝယ်တဲ့ ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ ကုန်သည်တွေကို အခွန်အားလုံး ကင်းလွတ်ခွင့် ပေးပြီး အမြင့်မားဆုံး ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုနဲ့ ဆက်ဆံပေးမယ်...”</p> <p> </p> <p>(တီ..တီ.. ဆာဗာတစ်ခုလုံးအတွက် သမိုင်းဝင် တာဝန်ကြီး တစ်ခု ကျဆင်းလာပါပြီ။)</p> <p> </p> <p>(တာဝန် အမည် - အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ကို သန့်စင်ခြင်း။)</p> <p> </p> <p>(တာဝန် ရည်ရွယ်ချက် - 'အောက်ခြေမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး' ၏ အစွန်အဖျားသို့ သွားရောက်ကာ၊ ပုပ်သိုးနေသော အဆုံးမဲ့ချောက်ကမ်းပါး ပင်လယ်မိစ္ဆာများကို အနိုင်ယူပြီး အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ပြန့်နှံ့မှုကို တားဆီးပါ။)</p> <p> </p> <p>(တာဝန် ဆုလာဘ် - အတွေ့အကြုံ မြောက်မြားစွာ၊ နဂါးနန်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်း မှတ်များ နှင့်... နဂါးနန်းတော် ရတနာသိုက် ထဲမှ စိတ်ကြိုက် ရွေးချယ်ခွင့် (ဒါက အဓိက အရေးအကြီးဆုံးပါပဲ)။)</p> <p> </p> <p>“ငါ ယူတယ်ဟေ့... အဲဒီ တာဝန် ငါ ယူတယ်...”</p> <p> </p> <p>“ရတနာသိုက် ထဲက စိတ်ကြိုက် ရွေးခွင့် ဟုတ်လား... ခွေးမသားလေး... ငါ ဟို မှော်တုတ်တံကြီး (ရှိရင်ပေါ့လေ) ကို လိုချင်တယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>“ငါက နဂါးမင်းသမီးလေး ရဲ့ ရေချိုးရည်တွေ လိုချင်တယ်... အဲလေ... နဂါးပုလဲကို လိုချင်တာပါ...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ၏ နားကွဲမတတ် အော်ဟစ်သြဘာပေးသံကြီး ထွက်ပေါ်လာရာ ပုံဆောင်ခဲ နန်းဆောင်ကြီး၏ အမိုးခုံးပင် တုန်ခါသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ အဆမတန် မြင့်မားနေကြသော ထို "စစ်ကူ" များကို ကြည့်ကာ...</p> <p> </p> <p>နဂါးမင်းသမီးလေး အော့လင်း သည် မျက်တောင်လေး ပေကလပ် ပေကလပ် ခတ်ရင်း အော့ကွမ်း ကို တိုးတိုးလေး ကပ်ပြောရှာ၏။</p> <p> </p> <p>“ခမည်းတော်... သမီးတော် ကြည့်ရတာလေ... ဒီလူတွေက... ဟို အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးထက်တောင် ပိုကြောက်စရာ ကောင်းနေသလားလို့...”</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း က သူ၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများကို သုတ်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“သူတို့က အဲဒီ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကို နှိမ်နင်းပေးဖို့ သဘောတူမှတော့လေ... နဂါးနန်းတော်ကို ဖြိုချသွားရင်တောင်... အဆင်ပြေပါတယ်... (ထင်တာပဲ)။”</p> <p> </p> <p>“အချိန်ဆွဲမနေနဲ့တော့...”</p> <p> </p> <p>ကျန်းချန် က လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်ပြီး တိုက်ခိုက်ချင်လွန်း၍ လက်ယားနေကြပြီ ဖြစ်သော သူ့နောက်မှ စတုတ္ထကပ်ဘေး တစ်သိုက်ကို လှည့်ကြည့်ကာ ကြွေးကြော်လိုက်တော့၏။</p> <p> </p> <p>“တပည့်တို့...”</p> <p> </p> <p>“တပ်တွေ ပြင်ကြ... စစ်ချီမယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“မင်းတို့ရဲ့ အမြောက်တွေ၊ ယမ်းဘီလူးတွေနဲ့ တခြား ထူးဆန်းတဲ့ တီထွင်မှုတွေ အကုန် ထုတ်ခဲ့ကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>“အရှေ့ပင်လယ်ပြင်က ဒေသခံတွေကို... သိပ္ပံနည်းကျ ကျင့်ကြံခြင်းဆိုတာ ဘာလဲ ပြလိုက်ကြရအောင်ကွာ...”</p> <p> </p> <p>“ဝေး...”</p> <p> </p> <p>ဂေါ်ပြားများ၊ ဒယ်အိုးမည်းကြီးများနှင့် အသစ်တီထွင်ထားသော ကြံဖန် သေနတ်များကို ကိုင်ဆောင်ထားကြသည့် ကစားသမားများသည် ဟိန်းဟောက် အော်ဟစ်လျက် နဂါးနန်းတော်ထဲမှ တစ်ဟုန်ထိုး ပြေးထွက်သွားကြပြီး ကြောက်စရာ့ အမည်းရောင် ပင်လယ်ပြင်ကြီးဆီသို့ ဦးတည်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အရူး သုံးထောင်ကို ဦးဆောင်ကာ ထွက်ခွာသွားသော ဝတ်ရုံဖြူနှင့် ပုံရိပ်လေး၏ ကျောပြင်ကို ကြည့်ရင်း...</p> <p> </p> <p>အော့ကွမ်း သည် သက်ပြင်းရှည်ကြီး တစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး တစ်ကိုယ်တည်း ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပဲ... အရှေ့ပင်လယ်ပြင်ရဲ့ ကပ်ဘေးကြီးကို... ဒီအရူးတစ်သိုက်က ဖြေရှင်းပေးနိုင်မလား မသိပါဘူးလေ…”</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p>


Save