Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၁၉၂) - ရေနက်ပိုင်းက အမည်းရောင် ရေစီးကြောင်းကြီး</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>~အရှေ့ပင်လယ်ပြင်။ အောက်ခြေမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး၏ အစွန်အဖျား။ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း တိုက်ပွဲ ရှေ့တန်းစစ်မျက်နှာပြင်။</p> <p> </p> <p>ဤနေရာရှိ ပင်လယ်ရေများမှာ အော်ဂလီဆန်ဖွယ် ကောင်းလောက်အောင် မင်ရည်များပမာ မည်းမှောင်နေပြီး မြင်ကွင်းမှာလည်း လုံးဝ ဝေဝါးနေ၏။ ရေထဲတွင် နဂါးနန်းတော်မှ စစ်သည်များ၏ ပုပ်သိုးနေသော ခြေလက်များနှင့် ပြတ်တောက်နေသော ခန္ဓာကိုယ် အစိတ်အပိုင်းများစွာ ပေါလောပေါ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း...”</p> <p> </p> <p>ကြက်သီးထဖွယ် ဟိန်းဟောက်သံကြီး တစ်ခု အမှောင်ထုထဲမှ ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p> </p> <p>ရေဘဝဲလက်တံများနှင့် မျက်လုံးပေါင်းများစွာ ဖုံးလွှမ်းနေပြီး ခန္ဓာကိုယ်များ လိမ်ကောက်နေသော ရုပ်ဆိုးပန်းဆန် ငါးမိစ္ဆာ မြောက်မြားစွာသည် ဒီရေလှိုင်းတစ်ခုပမာ ရှေ့သို့ ထိုးဆင်းလာကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> အချို့မှာ ခေါင်းတစ်ဝက်သာ ကျန်တော့သော်ငြား တလှုပ်လှုပ် ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ အချို့မှာမူ ဗိုက်ပွင့်ကာ အူများ ထွက်ကျနေလျက်ပင် ကြမ်းကြုတ်နေကြဆဲ ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p>ထိုအရာများထံမှ အသိစိတ်ကို လွတ်ထွက်သွားစေနိုင်သော ရူးသွပ်မှု အငွေ့အသက်များ ပြင်းထန်စွာ ထွက်ပေါ်နေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>အသည်းအသန် ခုခံနေရသော ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များ၏ ကာကွယ်ရေးခံတပ်ကြီးမှာ ပြိုလဲလုမတတ် ဖြစ်နေရှာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“တောင့်ထားကြ... နောက်မဆုတ်နဲ့ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ် တစ်ကောင်သည် သူ၏ ကျိုးပဲ့နေသော လက်မကြီးကို ဝှေ့ယမ်းကာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ဟိန်းဟောက်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီမွန်းစတားတွေက သတ်လို့ မသေဘူးကွ... ခေါင်းဖြတ်လိုက်လည်း ပြန်ထွက်လာတာပဲ... ပြီးတော့ သူတို့အနား ကပ်သွားတာနဲ့ ခေါင်းတွေ ထိုးကိုက်လာတယ်ဗျာ...”</p> <p> </p> <p>ထို အရေးပေါ် အခြေအနေ၌ပင်၊</p> <p> </p> <p>“ဖယ်... ဖယ်... ဖယ်ကြစမ်း... စစ်ကူတွေ လာပြီဟေ့...”</p> <p> </p> <p>ဆူညံသော အော်ဟစ်သံများနှင့်အတူ အပြာရောင် ရေရှောင် အလင်းလွှာလေးများ အသီးသီး တပ်ဆင်ထားကြသော လူသုံးထောင်ကျော်ခန့်သည် ကြယ်ပျံများပမာ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်ထဲသို့ တစ်ဟုန်ထိုး ဝင်ရောက်လာကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“အိုးရှစ်... ဒီမွန်းစတားတွေရဲ့ ရုပ်က တကယ်ကို ဂန္ထဝင်မြောက်ပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>ရှေ့ဆုံးမှ ပြေးထွက်လာသော ဒီဖရဲသီးမှည့်ပြီလား ဟု အမည်ရသည့် ဝမ်သဲ့ဖာ သည် သူ၏ ရှေ့ရှိ လူ့မျက်နှာနှင့် ရေဘဝဲ မိစ္ဆာကြီးကို စူးစိုက်ကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>စနစ် ထံမှ (အသိစိတ်ကို ညစ်ညမ်းစေပါသည်၊ SAN တန်ဖိုး တစ်စက္ကန့်လျှင် တစ်မှတ် ကျဆင်းမည်) ဟူသော သတိပေးချက် ထွက်ပေါ်လာသော်ငြားလည်း၊ သူသည် ရူးသွပ်မသွားသည့်အပြင် ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားလာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မင်းက ရုပ်ဆိုးလေလေ... ပစ္စည်းကောင်း ချပေးနိုင်ခြေ ပိုများလေလေပဲကွ... ရော့... ဖက်တီးကြီးရဲ့ ရွှေအမြုတေ အဆင့် သံခေါင်းစွပ် သိုင်းကွက် ကိုသာ မြည်းစမ်းကြည့်လိုက်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ဒုန်း...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ သည် အမြောက်ဆန်တစ်ခုပမာ ထိုးဝင်သွားပြီး ထို ရေဘဝဲ မိစ္ဆာကြီးကို ရွှံ့ဗွက်အိုင် တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်အထိ ဝင်တိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>သို့သော်ငြား နောက်တစ်စက္ကန့်၌...</p> <p> </p> <p>ထို ရွှံ့ဗွက်အိုင်ကြီးသည် အသက်ဝင်လာသကဲ့သို့ လူးလွန့် ဆူပွက်လာပြီး ချက်ချင်းပင် မိစ္ဆာပုံစံအဖြစ် ပြန်လည် ပေါင်းစပ်သွားတော့သည်။ ထို့အပြင် ရေဘဝဲလက်တံ အနည်းငယ်ပင် ပိုထွက်လာသေးပြီး ဝမ်သဲ့ဖာ ၏ မျက်နှာကို ဖြန်းခနဲ နေအောင် ရိုက်ချလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဖြန်း...”</p> <p> </p> <p>ဝမ်သဲ့ဖာ တစ်ယောက် ရေထဲတွင် လည်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“လခွမ်း... သွေးဘားက အသေခံထားတာလား... ဒါမှမဟုတ် အဆုံးမဲ့ ပြန်ရှင်သန်နိုင်တာလားဟ...”</p> <p> </p> <p>အခြားသော ကစားသမားများမှာလည်း ထိုအခြေအနေမျိုးနှင့် အတိအကျ ကြုံတွေ့နေကြရပေသည်။</p> <p> </p> <p>ဓားပျံများဖြင့် ခုတ်ပိုင်းလိုက်လျှင်လည်း ဒဏ်ရာများက ချက်ချင်း ကျက်သွား၏။ မီးလုံး သိုင်းကွက်များ ပစ်လွှတ်လိုက်လျှင်လည်း အမည်းရောင် မိစ္ဆာချီများ၏ ဝါးမျိုခြင်းကို ခံလိုက်ရ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီလိုကြီးဆို ဘယ်လိုလုပ် တိုက်လို့ ရတော့မလဲ... ဒါက လုံးဝ cheatသုံးတာဟ...”</p> <p> </p> <p>“ ရုပ်ခန္ဓာ တိုက်ခိုက်မှု လုံးဝ မတိုးဘူးလား... ပြီးတော့ မှော်မန္တန် ခံနိုင်ရည်ကလည်း (၉၉) ရာခိုင်နှုန်းတဲ့လား... ဂိမ်းဒီဇိုင်းဆွဲတဲ့ကောင် ထွက်ခဲ့စမ်း... ဒါကြီးကို ငါတို့က ဘယ်လိုနည်းနဲ့ နိုင်အောင် တိုက်ရမှာဟ...”</p> <p> </p> <p>ကစားသမားများ၏ တိုက်ခိုက်မှုများ ရပ်တန့်သွားပြီး ကာကွယ်ရေး ခံတပ်ကြီးမှာလည်း ထပ်မံ၍ ယိုင်နဲ့လာပြန်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ထိုအခိုက်...</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း နှင့် ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် တို့သည် ဧရာမ သန္တာကျောက်ဆောင်ကြီး တစ်ခု၏ နောက်ကွယ်တွင် ပုန်းအောင်းနေကြသည်။ ဖမ်းဆီးရမိထားသော အဆုံးမဲ့ချောက်ကမ်းပါး မိစ္ဆာ တစ်ကောင်အား အပိုင်းပိုင်းခုတ်ထစ်ကာ သုတေသန ပြုလုပ်နေကြ၏။</p> <p> </p> <p>“ဦးလေးကျန်း... ခင်ဗျား သတိထားမိလား...”</p> <p> </p> <p>ကောင်းကင်ခွင်း ဓားတစ်လက် သည် မိစ္ဆာ၏ ဒဏ်ရာမှ ထွက်ပေါ်နေသော မီးခိုးမည်းများကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဒီကောင်တွေက 'အလင်းရောင်' နဲ့ 'သန့်စင်တဲ့' စွမ်းအင်တွေကို ကြောက်တယ်ဗျ... ခုနက ဘုန်းကြီး ကစားသမား တစ်ယောက် 'အမိတာဘာ' လို့ ရွတ်လိုက်တာနဲ့ ဒီမိစ္ဆာက သိသိသာသာကို တုန်သွားတာဗျ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဂါထာရွတ်တာက အရမ်း နှေးလွန်းတယ်ကွာ... ဂါထာတစ်ပုဒ် ပြီးဖို့ ဆယ်စက္ကန့်လောက် ကြာတယ်... ဒီမွန်းစတားက တစ်စက္ကန့်ကို သုံးခါလောက် တိုက်ခိုက်နိုင်တယ်လေ...”</p> <p> </p> <p>“တစ်ခုခုများ နည်းလမ်း ရှိမလား...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း သည် မေးစေ့ကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများမှာ တဖြည်းဖြည်း ရူးသွပ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>“'သရဲနှင်ထုတ်တဲ့' ကြိမ်နှုန်းကို အမြင့်ဆုံးရောက်အောင် မြှင့်တင်ပစ်လိုက်လို့ မရဘူးလား...”</p> <p> </p> <p>သူတို့ နှစ်ယောက် အချင်းချင်း အဓိပ္ပာယ်ပါပါ တစ်ချက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး ချက်ချင်း သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>ရတာပေါ့... လုံးဝ ရတာပေါ့။</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း သည် သင်္ဘောတည်ဆောက်စဉ်က ရေဓားပြများကို တိုက်ခိုက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ပျင်းပျင်းရှိတာနှင့် တီထွင်ထားခဲ့သော လျှို့ဝှက်လက်နက်ကြီး တစ်ခုကို သူ၏ သိုလှောင်အိတ်ထဲမှ ဆွဲထုတ်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>၎င်းမှာ ရေနက်ပိုင်း သံမဏိမည်းများဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး ပြောင်းဝ ခြောက်ခု ပါဝင်ကာ အမြောက်တစ်ခုစာခန့် ကြီးမားသော (လက်လှည့် ဝိညာဉ်စွမ်းအင် ဂက်တလင် စက်သေနတ်ကြီး) ပင် ဖြစ်ပေတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“မူလကတော့ ဒါကို ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကျည်ဆန်တွေ ပစ်ဖို့ ဒီဇိုင်းဆွဲထားတာ... ဒါပေမဲ့ အခုတော့...”</p> <p> </p> <p>ဦးလေးကျန်း သည် ဘုန်းကြီး ကစားသမား တစ်ဦးဖြစ်သော 'ဤဘုန်းကြီး၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ကျပန်းဖြစ်သည်' ဟု အမည်ရသူနှင့် အင်းလက်ဖွဲ့ ဆွဲနေကြသော ကစားသမား တစ်စုကို လှမ်းကြည့်လိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာတော်... ဂါထာရွတ်တာ ရပ်လိုက်တော့... ဆရာတော့်ရဲ့ 'ဘဝကူး ကောင်းစေတဲ့ ဂါထာ' တွေကို သေနတ်ပြောင်းဝတွေပေါ်မှာ လာထွင်းပေးပါ...”</p> <p> </p> <p>“ပြီးတော့ မင်းတို့တွေ... ကျည်ဆန်တွေပေါ်မှာ 'သရဲနှင်ထုတ်တဲ့ အင်းလက်ဖွဲ့' တွေနဲ့ 'သန့်စင်တဲ့ အလင်းရောင် အင်းလက်ဖွဲ့' တွေကို ပတ်ပေးကြစမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ငါတို့တွေ အခု ဧရာမ ပရောဂျက်ကြီး တစ်ခု စရမယ်... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်ပြီး ဝိညာဉ် ကယ်ချွတ်တဲ့ ပွဲကြီးပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>ဆယ်မိနစ် အကြာ...။ တိုက်ပွဲကွင်းပြင်၏ ဗဟိုဗဟိုတည့်တည့်၌၊</p> <p> </p> <p>နဂါးနန်းတော်မှ စစ်သည်များမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့နေကြပြီ ဖြစ်၏။ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးသည် သူတို့၏ ကာကွယ်ရေး ခံတပ်ကို ဝါးမျိုတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။</p> <p> </p> <p>ရုတ်တရက်...</p> <p> </p> <p>ပျားများ အတောင်ပံ ခတ်သကဲ့သို့ တဝီဝီ မြည်နေသော ထူးဆန်းသည့် အသံကြီးများ ထွက်ပေါ်လာတော့၏။</p> <p> </p> <p>ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း တပ်စခန်းမှ ဧရာမ သံမဏိ စက်ရုပ်ကြီး ဆယ်ခုကို သန္တာကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် အခိုင်အမာ တပ်ဆင်လိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>စက်ကြီး တစ်ခုစီ၏ အနောက်တွင် တောင့်တင်း သန်မာလှသော ခန္ဓာကိုယ်ကျင့်ကြံသူ ကစားသမား တစ်ယောက်စီက လက်လှည့်တံများကို ဆုပ်ကိုင်ထားကြ၏။</p> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>ကျည်ထည့်သည့် နေရာတွင်မူ ရွှေရောင် အလင်းတန်းများ တလက်လက် တောက်ပနေသော အထူးပြုလုပ် ကျည်ဆန်တောင့် ရှည်ကြီးများကို (အင်းလက်ဖွဲ့ စက္ကူများ ပတ်ထားသော ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးများ ဖြစ်လေသည်) အသင့် တပ်ဆင်ထားပြီး ဖြစ်တော့သည်။</p> <p> </p> <p>ဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းခွင်မှ ဦးလေးကျန်း သည် လေကာမျက်မှန်ကြီးကို တပ်ဆင်ထားလျက် အလယ်ဗဟိုတွင် ရပ်ကာ လက်ကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်၏။</p> <p> </p> <p>“ဟေ့ကောင်တွေ... မကောင်းဆိုးဝါး မိစ္ဆာတွေ... သေချာ နားထောင်စမ်း...”</p> <p> </p> <p>“ဒီနေ့... ဒီဘုန်းကြီး (ငါက အင်ဂျင်နီယာ ကျောင်းသား ဆိုပေမဲ့လေ) က လုံးဝ မုသား မဆိုဘူးကွ...”</p> <p> </p> <p>“ဒါကို... နမော ဂက်တလင် ဗောဓိသတ္တလို့ ခေါ်တယ်ကွ...”</p> <p> </p> <p>“အာရုံ ခြောက်ပါးကို သန့်စင်မယ်... အသက်တစ်ခါ ရှူလိုက်တိုင်း ကျည်ဆန် သုံးထောင့်ခြောက်ရာ ထွက်မယ်... သတ္တဝါ အားလုံးကို ကယ်တင်မယ့် ကြီးမားလှတဲ့ မေတ္တာ ကရုဏာတော်ပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>“ပစ်စမ်းဟေ့...”</p> <p> </p> <p>“ဝီ... ဒရက်... ဒက်ဒက်ဒက်...”</p> <p> </p> <p>ဂက်တလင် စက်သေနတ်ကြီး ဆယ်လက်သည် တစ်ပြိုင်နက်တည်း မီးပွင့်သွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>သေနတ်ပြောင်းဝမှ ထွက်ပေါ်လာသည်မှာ မီးတောက်များ မဟုတ်ဘဲ မျက်စိကျိန်းလောက်အောင် တောက်ပလှသော ရွှေရောင် အလင်းတန်းကြီးများပင် ဖြစ်၏။</p> <p> </p> <p>"ဘဝကူး ကောင်းစေသော ဂါထာ" နှင့် "သန့်စင်သော အလင်းရောင် အင်းလက်ဖွဲ့" များဖြင့် စီမံထားသော မရေမတွက်နိုင်သည့် ဝိညာဉ်ကျောက်တုံး ကျည်ဆန်များသည် ရွှေရောင် သံမဏိ မုန်တိုင်းကြီး တစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး ရှေ့မှ အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း မိစ္ဆာအုပ်ကြီးကို ချက်ချင်း ဝါးမျိုသွားတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ဖူး... ဖွပ်... ဖတ်...”</p> <p> </p> <p>အဆုံးမဲ့ ရှင်သန်နိုင်စွမ်း ရှိသည်ဆိုသော ထို အဆုံးမဲ့ချောက်ကမ်းပါး မိစ္ဆာကြီးများမှာ 'ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ နှင့် သန့်စင်သော အလင်းရောင်' ဟူသော ကြိမ်နှုန်းမြင့်၊ စွမ်းအားမြင့် နှစ်ထပ် တိုက်ခိုက်မှုကြီး အောက်တွင် လုံးဝ ကူကယ်ရာမဲ့သွားကြပြီး ပြန်လည် မွေးဖွားရန် အခွင့်အရေးပင် မရလိုက်ကြချေ။</p> <p> </p> <p>စုတ်ပြတ်သတ်သွားသော အသားစများပေါ်တွင် ရွှေရောင် ဂါထာမန္တန် အင်းလက်ဖွဲ့များက ရူးသွပ်စွာ လောင်ကျွမ်းနေပြီး၊ သန့်စင်သွားသော ဆူပွက်သံများ ထွက်ပေါ်နေတော့၏။</p> <p> </p> <p>“အဝူး...”</p> <p> </p> <p>“ဝေါင်း...”</p> <p> </p> <p>မိစ္ဆာကြီးများသည် နာကျင်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ကြပြီး၊ သံပူဖြင့် ထိုးခံရသော ရေခဲများပမာ ခန္ဓာကိုယ်များ အရည်ပျော်ကျသွားကာ အမည်းရောင် မီးခိုးငွေ့များ အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲ လွင့်စင်သွားကြတော့သည်။</p> <p> </p> <p>“ထိတယ်ကွ... လုံးဝ ထိရောက်တယ်ဟေ့...”</p> <p> </p> <p>စပါးရိတ်နေသကဲ့သို့ အတုံးအရုံး လဲကျသွားသော မိစ္ဆာများကို ကြည့်ကာ ဝမ်သဲ့ဖာ သည် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ခုန်ပေါက်နေ၏။</p> <p> </p> <p>“ဆရာတော်... ဂါထာကို မြန်မြန်လေး ရွတ်စမ်းပါဗျာ... ကျွန်တော့် ကျည်ဆန်တွေ မီအောင် မရွတ်နိုင်ဘူး ဖြစ်နေပြီ...”</p> <p> </p> <p>သူ့ဘေးရှိ ဤဘုန်းကြီး၏ ဘွဲ့အမည်မှာ ကျပန်းဖြစ်သည် ဟု အမည်ရသော ကစားသမားမှာ သူ၏ ကျည်ဆန်ခါးပတ်ကြီးကို အားဖြည့် မန္တန်များ အသည်းအသန် သွင်းပေးနေရပြီး ဂါထာများကိုလည်း လေယာဉ်ပျံပမာ မြန်ဆန်စွာ ရွတ်ဖတ်နေရသဖြင့် နှုတ်ခမ်းများမှ မီးခိုးများပင် ထွက်လုမတတ် ဖြစ်နေရှာလေပြီ။</p> <p> </p> <p>“နမော အမိတာဘာ ဗုဒ္ဓ... နမော အမိတာဘာ ဗုဒ္ဓ... ခွေးမသားလေး... ဖြည်းဖြည်း ပစ်စမ်းပါကွ... ငါ့လျှာတွေ ကြွက်တက်တော့မယ်ဗျ...”</p> <p> </p> <p>ဤမြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ အနီးအနားတွင် ရပ်နေကြသော ပုစွန်စစ်သည်များနှင့် ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်များမှာ လုံးဝ ဆွံ့အ မှင်သက်သွားကြတော့၏။</p> <p> </p> <p>ဂဏန်းဗိုလ်ချုပ်မှာ ပါးစပ်ကြီး အဟောင်းသား ဖြစ်နေပြီး သူ၏ လက်မကြီးမှာလည်း မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျသွားသည်။</p> <p> </p> <p>တစ်ချိန်က ဘယ်သူမှ မယှဉ်နိုင်ဟု ထင်မှတ်ထားခဲ့သော အသည်းထိတ်ဖွယ် အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်းကြီးသည် ရွှေရောင် သံမဏိ မုန်တိုင်း၏ အောက်တွင် အပိုင်းပိုင်း အစစ ဆုတ်ဖြဲခံလိုက်ရသည်ကို သူ အသေအချာ ကြည့်နေမိပေသည်။ တစ်ခါမျှ မကြားဖူးခဲ့သော၊ ရင်ခုန်သွေးကြွဖွယ် ကောင်းလှသည့် 'ဒက်ဒက်ဒက်ဒက်' ဆိုသော အသံကြီးကို နားထောင်နေမိ၏။</p> <p> </p> <p>“ဒါ... ဒါက ဘယ်လို ဗုဒ္ဓဘာသာ အမျိုးအစားကြီးလဲဟ...”</p> <p> </p> <p>“ဝါး... အရမ်း အကြမ်းပတမ်း နိုင်လွန်းတယ်... ပြီးတော့ အရမ်းလည်း မေတ္တာ ကရုဏာ ကြီးမားလှပါလား...”</p> <p> </p> <p>“ဒါက ကွေ့ယွမ်ဂိုဏ်း ရဲ့ 'ကယ်တင်ခြင်း' ဆိုတာလား... တကယ်ပဲ... ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကြမ်းဖက်ပြီး ကယ်တင်နေတာပဲကွ...”</p> <p> </p> <p>ဂက်တလင် စက်သေနတ်ကြီး၏ ဟိန်းဟောက်သံများနှင့်အတူ တိုက်ပွဲ စစ်မျက်နှာပြင်မှာ လျင်မြန်စွာ ရှေ့သို့ တိုးတက်လာတော့သည်။</p> <p> </p> <p>လူတိုင်း ကြောက်ရွံ့ခဲ့ရသော အမည်းရောင် ဒီရေလှိုင်း ကြီးသည် လက်နက်ကြီးများ ကိုင်ဆောင်ထားသော ဤ "ဆိုက်ဘာ ဘုန်းကြီးများ" ကြောင့် သုံးမိုင်ခန့် နောက်ဆုတ်သွားရရှာတော့၏။</p> <p> </p> <p>နောက်ဘက်တွင် ရပ်နေသော ကျန်းချန် သည် မှော်ဆန်ဆန်နှင့် လက်တွေ့ဆန်ဆန် ရောယှက်နေသော ဤမြင်ကွင်းကြီးကို ကြည့်ကာ၊ ကောင်းကင်ယံ တစ်ခွင်လုံး ပျံသန်းနေသော ရွှေရောင် ကျည်ဆန်များကို ကြည့်ရင်း မနေနိုင်တော့ဘဲ သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်သည်။</p> <p> </p> <p>“တကယ်ပါပဲ... အကြောက်တရား အားလုံးက လက်နက်အင်အား မလုံလောက်လို့ ဖြစ်လာရတာပဲ...”</p> <p> </p> <p>“အရေအတွက်ကသာ လုံလုံလောက်လောက် များနေမယ်ဆိုရင်လေ... အဆုံးမဲ့ ချောက်ကမ်းပါးကြီး ဆိုရင်တောင်မှ ကိုယ့်အတွက် လမ်းဖယ်ပေးရမှာပဲ…”</p> <p> </p> <p> </p>


Save