Book List

<h2 style="text-align:center">အခန်း (၂၉၁)</h2> <h2 style="text-align:center">မမျှော်လင့်ထားသော ဘေးဒုက္ခ</h2> <h2 style="text-align:center">*</h2> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ် သည် သူမ၏ ဓားမြှောင်ကို ဖြည်းညင်းစွာ ဆွဲထုတ်လိုက်ပြီးနောက် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။</p> <p>သူ့မ၏ ဓားသိုင်းမှာ အားမာန်ပါပြီး ပြင်းထန်လှသလို လှုပ်ရှားမှုများမှာလည်း သဘာဝကျကျ စီးဆင်းနေသည်။ တိုက်ခိုက်မှုတိုင်းတွင် ကြီးမားသော စွမ်းအားနှင့် မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လတို့ ကိန်းအောင်းနေသည်။</p> <p>အသစ်စက်စက် သင်ယူထားသော ‘ကြယ်ကြွေခြင်း’ ၊ ‘တောင်ကွဲခြင်း’ နှင့် ‘သေစေနိုင်သော ထိုးနှက်ချက်’ ဟူသော လှုပ်ရှားမှု သုံးကွက်ကို သူမ၏ လက်ထဲတွင် လွတ်လပ်စွာ အသုံးချနေပြီး ယခင် ဓားသိုင်း သုံးကွက်နှင့် ပေါင်းစပ်လိုက်သောအခါ ပိုမိုထူးခြားသော အပြောင်းအလဲများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။</p> <p>ကျင့်စဉ်နည်းပြ ချင်းယီ ၏ မျက်နှာမှာလည်း တည်ငြိမ် လေးနက်သွားသည်။</p> <p>သူတို့နှစ်ဦးသည် အပြန်အလှန် ထိုးနှက်တိုက်ခိုက်ကြရင်း ပြင်းထန်သော တိုက်ပွဲတွင် ပိတ်မိနေကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ဓားသိုင်းမှာ တဖြည်းဖြည်း ပိုမို သန့်စင်လာသလို နည်းပြ ချင်းယီ၏ တိုက်ခိုက်မှုများမှာလည်း ပို၍ မဆုတ်မနစ် ဖြစ်လာသည်။</p> <p>ထိပ်တိုက်တွေ့မှု တိုင်းသည် အကြွင်းမဲ့ စွမ်းအားချင်း ရိုက်ခတ်မှုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အကွက် ၃၀၊ ၄၀ ခန့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ် အားနည်းသွားပြီး နည်းပြ ချင်းယီ၏ လက်ဝါးရိုက်ချက်ကြောင့် နောက်သို့ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် ဆုတ်လိုက်ရသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း သူမ၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် စိတ်ပျက်အားငယ်ရိပ် အနည်းငယ်မျှ မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့်သာ တောက်ပနေသည်။</p> <p>သူမသည် ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်ရှိသော နည်းပြ ချင်းယီနှင့် အကွက် ၃၀၊ ၄၀ အထိ ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>ဤအရာမှာ ယခင်က သူမ အိပ်မက်ပင် မမက်ရဲခဲ့သော အရာဖြစ်သည်။</p> <p>“မဆိုးဘူး၊ ပထမ ခြောက်ကွက်လုံးကို မင်း သေသေချာချာ တတ်မြောက်သွားပြီပဲ”</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီသည် သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ရပ်တန့်လိုက်ပြီး မျက်နှာ တွင် ချီးကျူးသည့် အရိပ်အယောင်များ ပေါ်လာကာ “မင်းရဲ့ တိုးတက်မှု အရှိန်အဟုန်က တကယ့်ကို အံ့ဩစရာပဲ” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ခဏတာမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် သူမသည် လက်စွပ်ထဲမှ အဖြူရောင် ကျောက်စိမ်းပြား တစ်ခုကို ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်အား ပေးလိုက်သည်။</p> <p>“ဒါက အထက်အကယ်ဒမီ ရဲ့ စာကြည့်တိုက် သွားခွင့်ပြုတံဆိပ်ပြားပဲ။ ဒီသစ်သားပြားနဲ့ဆိုရင် မင်း ထျန်းချန် ဓားသိုင်းရဲ့ သတ္တမမြောက် လှုပ်ရှားမှုကို သွားယူလို့ရတယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ထိုသစ်သားပြားကို လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ခံယူလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်ကာ “နည်းပြကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“အထက်အကယ်ဒမီကို ရောက်တဲ့အခါ ဂရုတစိုက်နဲ့ သတိရှိရှိ နေထိုင်ဖို့ မမေ့နဲ့၊ ပြဿနာတွေ မရှာမိအောင်လည်း ဆင်ခြင်ပါ”</p> <p>နည်းပြ ချင်းယီ၏ လေသံမှာ တည်ကြည်လေးနက်သွားပြီး “နားလည်ရဲ့လား” ဟု မေးသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် နည်းပြ၏ ဆုံးမစကားကို နှလုံးသွင်းကာ ထပ်မံ ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် အထက်အကယ်ဒမီဘက်သို့ လှည့်ထွက်လာခဲ့သည်။</p> <p>နေရောင်ခြည်မှာ သူမအပေါ် ကျရောက်နေပြီး သူမ၏ သွယ်လျ၍ ဖြောင့်စင်းသော ကိုယ်ဟန်ကို ပေါ်လွင်စေသည်။</p> <p>ဂုဏ်ဒြပ်နှင့် ရာထူးကို ကိုယ်စားပြုသော ထိုနယ်နိမိတ်မျဉ်းကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် အထက်အကယ်ဒမီ၏ နယ်မြေအတွင်းသို့ တရားဝင် ခြေချလိုက်ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>အထက်အကယ်ဒမီရှိ အဆောက်အဦးများမှာ ပိုမို ခမ်းနားထည်ဝါလှပြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာလည်း ပိုမို သိပ်သည်းသည်။ အပင်တိုင်းမှာ မြင့်မြတ်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>အောက်အကယ်ဒမီ ၏ ရိုးရှင်းမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤနေရာမှာ နတ်ဘုံနတ်နန်းနှင့် ပိုတူပြီး တန်ဆောင်များ၊ ကုန်းမြင့်များ၊ လက်ရာမြောက်လှသော ပန်းပုများနှင့် ဆေးခြယ်ထားသော ထုတ်တန်းများမှာ တကယ့်ကို လှပသော မြင်ကွင်းတစ်ခုပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အောက်အကယ်ဒမီ၏ အစိမ်းရောင် ဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသော မုန့်ဝမ်မှာ အထက်အကယ်ဒမီတွင် အထူးတလည် ပေါ်လွင်နေသည်။</p> <p>သူမ ခြေချလိုက်သည့် ခဏမှာပင် အထင်အမြင်သေးသော အကြည့်များ သူမထံသို့ ကျရောက်လာသည်။</p> <p>“အို... ဟိုမှာ အောက်အကယ်ဒမီက အစေခံမ မဟုတ်လား။ သူ ဒီကို ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲ”</p> <p>“ဟေး... ရုပ်ရည်ကတော့ မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအဆင့်က နိမ့်လွန်းနေတယ်။ သူ စီနီယာအစ်ကို တစ်ယောက်ယောက်ကို ကပ်ပြီး ဒီအထက်အကယ်ဒမီထဲ ခိုးဝင်လာတာများလား”</p> <p>“တော်စမ်းပါ၊ သူ့လို အောက်တန်းစား နောက်ခံနဲ့ ဘယ်သူ့ကို သွားကပ်နိုင်မှာလဲ။ ငါ့အမြင်တော့ သူ့သခင်အတွက် ခိုင်းဖတ် လုပ်ပေးနေတာပဲ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ တည်ငြိမ်နေပြီး သူမ၏ အကြည့်မှာ ရှေ့တည့်တည့်သို့သာ စိုက်ထားကာ ကြမ်းတမ်းသော တိုးတိုးသံများကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုထားသည်။</p> <p>အောက်အကယ်ဒမီက အစေခံမ ဟုတ်လား။</p> <p>သူမသည် “အစေခံ” တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူမ၏ ဘဝတစ်လျှောက်လုံး အစေခံအဖြစ် နေသွားမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တည်ငြိမ်သော ခြေလှမ်းများဖြင့် စာကြည့်တိုက်ထံသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p>တာအိုခန်းမကို ဖြတ်သွားစဉ် အပြင်ဘက်ရင်ပြင်တွင် လူအုပ်ကြီး စုရုံးနေပြီး ဆူညံသံများ ထွက်ပေါ်နေသည်ကို မုန့်ဝမ် သတိထားမိလိုက်သည်။</p> <p>သူမသည် လူအုပ်၏ အလယ်ဗဟိုသို့ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှားပါး၍ တန်ဖိုးကြီးသော လက်ဆောင်ပစ္စည်းမျိုးစုံဖြင့် ဧရာမ နှလုံးသားပုံစံ ဖော်ထားသည်။</p> <p>အဆင့်မြင့် ဝိညာဉ်သစ်သီးများ၊ ဆေးလုံးများ နှင့် မှော်လက်နက်များမှာ အရောင်စုံ လင်းလက်တောက်ပနေသည်။လေထုထဲတွင်လည်း သိပ်သည်းသော ဝိညာဉ်စွမ်းအင်  နှင့် သင်းပျံ့သော ရနံ့များ ပြည့်နှက်နေပြီး လန်းဆန်းဖွယ် ကောင်းလှသည်။</p> <p>“ဟင်း... ဘယ်လောက် ကြီးကျယ်တဲ့ ပြကွက်လဲ။ ဒီလို တန်ဖိုးကြီးတဲ့ ဝိညာဉ်ပစ္စည်းတွေကို နှလုံးသားပုံစံ ဖြစ်အောင် စီစဉ်ထားတဲ့ သခင်လေးက ဘယ်လောက်တောင် ရိုမန့်တစ် ဆန်လိုက်သလဲ။ အားကျဖို့ ကောင်းလိုက်တာ”</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ တစ်ယောက်က ရေရွတ်လိုက်သည်။</p> <p>“ငါကြားတာတော့ သခင်လေး ကျိုး တဲ့၊ ဝူမျိုးနွယ်စု က တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် သခင်မလေးကို မျက်နှာသာရဖို့ ကြိုးစားနေတာလေ...”</p> <p>လူအုပ်ထဲမှ အသံတိုးတိုးတစ်ခု ထွက်လာသော်လည်း တစ်ခုခုကို သတိပြုမိသွားသည့်အလား စာကြောင်းတစ်ဝက်နှင့်ပင် ရုတ်တရက် ရပ်သွားသည်။</p> <p>ရင်ပြင်၏ အလယ်ဗဟို၊ တန်ဖိုးကြီး လက်ဆောင်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ဧရာမ နှလုံးသားပုံစံ အနီးတွင် .......</p> <p>ကျိုးယွမ်ချွမ်းသည် သေချာစွာ ရွေးချယ်ထားသော နတ်ဘုံကိုးဆင့် ရေခဲဝိညာဉ်ပန်းစည်းကို ကိုင်ထားပြီး မျက်နှာတွင် အောင်နိုင်သူတစ်ဦးကဲ့သို့ အရိပ်အယောင်များ ပေါ်နေသည်။ ဝူမျိုးနွယ်စု သခင်မလေး၏ နှလုံးသားမှာ သူ၏ လက်ခုပ်ထဲတွင် ရောက်နေပြီဟု ထင်နေပုံရသည်။</p> <p>အမှန်တကယ်တွင်မူ သူ့ကို မျက်နှာသာမပေးသော ဝူကျိဝေကို သူ၏ စိတ်ထဲတွင် ခုနစ်ကြိမ်၊ ရှစ်ကြိမ်မက ကျိန်ဆဲနေပြီးဖြစ်သည်။</p> <p>သခင်မလေး ဝူ မှာ အချိန်အတော်ကြာသည်အထိ ရောက်မလာသဖြင့် လူအုပ်မှာ တိုးတိုးတိတ်တိတ် ဆွေးနွေးလာကြသည်။</p> <p>ကျိုးယွမ်ချွမ်းသည် သူ၏ စိတ်ထဲမှ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကို ဖုံးကွယ်ကာ အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ပြီး “ဒီနေ့ ကျိဝေ ကိစ္စတစ်ခုခုရှိလို့ နောက်ကျနေတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ ကျွန်တော် အခုပဲ သူ့ကိုသွားခေါ်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်ပါ့မယ်” ဟု ဆိုသည်။</p> <p>“ညီအစ်ကို ကျိုး... ခဏလောက် စောင့်ပါဦး။ ဒီနေ့က တကယ့်ကို ကံမကောင်းတာပဲ၊ သခင်မလေး ဝူ က အခုလေးတင် အပြင်ကို ကိစ္စတစ်ခုနဲ့ ထွက်သွားလို့ ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီမှာ မရှိဘူးဗျ”</p> <p>ပိုးထည်ဝတ်စုံ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားတစ်ဦးသည် သခင်လေးကျိုး၏ မျက်နှာကို အဖက်ဆယ်ပေးရန်အတွက် အလျင်အမြန် ရှေ့ထွက်လာပြီး ကူညီပြောပေးသည်။</p> <p>ကျိုးယွမ်ချွမ်းသည် စိတ်သက်သာရာရသွားပြီး အခြေအနေအရ နောက်ဆုတ်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင် အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>“အို... ကောင်းကင်တာအိုအကယ်ဒမီမှာ မရှိဘူး ဟုတ်လား။ ငါကြားတာတော့ သခင်မလေး ဝူ ဒီနေ့ အပြင်မထွက်ဘူး ဆိုတာပဲ”</p> <p>ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အခြားအမျိုးသားတစ်ဦးက လှောင်ပြောင်သရော်သောလေသံဖြင့် ပြောလိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းတွင်လည်း လှောင်ပြုံးတစ်ခု ရှိနေကာ ပွဲကြည့်မည့်သူ တစ်ဦးကဲ့သို့ အနေအထားမျိုး လုပ်နေသည်။</p> <p>“ညီအစ်ကို ကျိုး ကပဲ အတင်းအကျပ် လုပ်နေလို့ သူ မလာချင်တာများလား”</p> <p>ကျိုးယွမ်ချွမ်း၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားပြီး ဒေါသများ တလိပ်လိပ် တက်လာသော်လည်း သူက အတင်းအကျပ် ပြုံးလိုက်ရသည်။</p> <p>“အဲဒီလို ဘယ်ဖြစ်နိုင်မလဲ။ သခင်မလေး ဝူ နဲ့ ကျွန်တော်က အပြန်အလှန် ချစ်ခင်နေကြတာလေ၊ သူ ဘာလို့ မလာချင်ရမှာလဲ။ လမ်းမှာ တစ်ခုခု နှောင့်နှေးနေလို့ ဖြစ်မှာပါ”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး မျက်နှာ လုံးဝ မထောက်ဘဲ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“သူ မလာချင်တာလား၊ ဒါမှမဟုတ် မလာနိုင်တာလား ဆိုတာ တစ်ယောက်ယောက်ကို သွားစစ်ခိုင်းလိုက်ရင် သိရမှာပဲ မဟုတ်လား။ ဘာလဲ သခင်လေး ကျိုး... မင်း ကြောက်နေတာလား”</p> <p>ကျိုးယွမ်ချွမ်းသည် သူ၏ ဒေါသကို ထိန်းချုပ်ကာ အတင်းပြုံးရင်း “ကျွန်တော် ဘာလို့ ကြောက်ရမှာလဲ။ ကျွန်တော် လူလွှတ်ပြီး စစ်ခိုင်းပြီးပြီ၊ ကျိဝေ က အကယ်ဒမီမှာ တကယ် မရှိတာပါ”</p> <p>“ဒါပေမဲ့ လွန်ခဲ့တဲ့ နာရီဝက်လောက်ကမှ သခင်မလေး ဝူ ကို ငါ သေသေချာချာ မြင်လိုက်ပါသေးတယ်။ သူ အပြင်သွားရာကနေ ပြန်ရောက်နေတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ။ တစ်ယောက်ယောက်ကို ထပ်ပြီး သွားအတည်ပြုခိုင်းလိုက်တာ ပိုကောင်းမယ် ထင်တယ်”</p> <p>ထိုသို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အခြားတစ်ဖက်၏ ငြင်းဆိုမှုကိုပင် မစောင့်ဘဲ ထိုအမျိုးသားသည် ရင်ပြင်တစ်ခုလုံးကို ဝေ့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ အကြည့်မှာ လူအုပ်အပြင်ဘက်ရှိ အစိမ်းရောင် အကယ်ဒမီ ဝတ်စုံ ဝတ်ထားသော ပုံရိပ်ထံသို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားပြီး မျက်ဝန်းများ တောက်ပသွားသည်။</p> <p>“မင်း... ဒီကိုလာခဲ့....... အောက်အကယ်ဒမီ ဝတ်စုံ ဝတ်ထားတဲ့သူ... ဟုတ်တယ်၊ မင်းပဲ.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တာအိုခန်းမ၏ နယ်မြေအတွင်းမှ ထွက်ခွာလုနီးပါး ဖြစ်နေသော်လည်း အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲ အခေါ်ခံလိုက်ရသဖြင့် သူမ၏ ကံဆိုးမှုကို စိတ်ထဲမှ ထပ်ခါတလဲလဲ သက်ပြင်းချနေမိသည်။</p> <p>သူမသည် ထိုအမျိုးသားထံသို့ ရိုရိုသေသေ လျှောက်သွားပြီး ဦးညွှတ်နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p>“သခင်လေးမှာ ဘာများ ခိုင်းစရာ ရှိလို့လဲရှင်”</p> <p>“မင်းက ဘယ်မျိုးနွယ်စုကလဲ”</p> <p>ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော အမျိုးသားက ခပ်ပေါ့ပေါ့ မေးသည်။</p> <p>“ဟုတ်ကဲ့သခင်လေး... ကျွန်မက ဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲတစ်ခုက အစေခံ ဖြစ်ပါတယ်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ခေါင်းငုံ့ကာ နှိမ့်ချသော လေသံဖြင့် ဖြေလိုက်သည်။</p> <p>“သူက ဝူမျိုးနွယ်စုကလား။ ပိုတောင် ကောင်းသေးတာပေါ့”</p> <p>ထိုအမျိုးသား၏ အပြုံးမှာ ပိုမို နက်ရှိုင်းသွားပြီး “သခင်လေး ကျိုး မှာ သခင်မလေး ဝူ ကို ပေးစရာ လက်ဆောင်ရှိတယ်။ မင်း သခင်လေး ကျိုး အတွက် အခိုင်းအစေ လုပ်ပေးပြီး ဝူကျိဝေ လာချင်ရဲ့လား ဆိုတာကို သွားမေးပေးနိုင်မလား”</p> <p>“ဒါကတော့...”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အခက်တွေ့နေသည့် အမူအရာ ပြလိုက်ပြီး အိုးတင်သည့် အိုးဖင်ကဲ့သို့ မည်းမှောင်နေသော ကျိုးယွမ်ချွမ်း၏ မျက်နှာကို ခိုးကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>“ဘာလဲ... မင်းက မလုပ်ချင်ဘူးလား”</p> <p>ထိုအမျိုးသား၏ လေသံမှာ အောက်သို့ ကျသွားပြီး မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ လင်းလက်လာသည်။</p> <p>“မင်းလို အောက်အကယ်ဒမီ တပည့် တစ်ယောက်က ငါ့အမိန့်ကို ဖီဆန်ရဲတယ် ဟုတ်လား..............”</p> <p>“ကျွန်မမျိုးမ မလုပ်ရဲပါဘူးရှင်”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် တုန်တုန်ရင်ရင်ဖြင့် ခေါင်းကို အလျင်အမြန် ခါယမ်းလိုက်ပြီး “ကျွန်မမျိုးမ အခုပဲ သခင်မလေးကို သွားဖိတ်ပါ့မယ်”</p> <p>ထိုအခါမှသာ ထိုအမျိုးသားသည် ကျေနပ်စွာ ခေါင်းညိတ်ပြီး လူအုပ်ထဲမှ အခြားလူအချို့ကို လက်ညှိုးထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>“သူက လမ်းမသိဘူး၊ ဒါကြောင့် မင်းတို့ပါ လိုက်သွားကြ”</p> <p> </p> <p style="text-align:center">***</p> <p> </p>


Save