Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">ရှင်တို့က ကျွန်မကို ချစ်နေကြတာဆို……….</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>လူစုသည် အခြေအနေကို ချက်ချင်းရိပ်မိသွားပြီး မုန့်ဝမ် နောက်သို့ မသိမသာ လိုက်ပါလာကြသည်။</p> <p>လမ်းပြပေးသည့် ပုံစံဖြစ်နေသော်လည်း သူတို့၏ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်မှာ မုန့်ဝမ် ထွက်ပြေးမသွားစေရန် စောင့်ကြည့်စစ်ဆေးဖို့ပင် ဖြစ်သည်။</p> <p>အထက်အကယ်ဒမီသို့ အစေခံအဖြစ်နှင့်ပင် ဝင်ရောက်နိုင်သူများသည် အနည်းဆုံး နက်နဲသောဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံခြင်း ရှိကြရသည်။</p> <p>အကယ်၍ မုန့်ဝမ်သာ ထွက်ပြေးရန် ကြိုးစားပါက သူမသည် ပထမဆုံး အသတ်ခံရမည့်သူ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>လူအုပ်၏ "ခြံရံမှု" အောက်တွင် မုန့်ဝမ်သည် ဝူမျိုးနွယ်စုထံသို့ ဖြည်းညင်းစွာ လျှောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။ သူမသည် အဖြေရှာရင်း သခင်မလေး၏ နေအိမ်ဘက်သို့ ဦးတည်နေခဲ့သည်။</p> <p>အကယ်၍ သူမသာ ဒီခရီးမှာ ဝူမျိုးနွယ်စုဝင်ကို ဖိတ်ကြားနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ရင်... သခင်မလေးရေ၊ ရှင်ကတော့ ကျိုးယွမ်ချွမ်း ကို သေချာပေါက် အဖတ်ဆယ်မရအောင် စော်ကားမိတော့မယ်.......။</p> <p>အကယ်၍ ဖိတ်ကြားနိုင်ခဲ့ရင်တောင်မှ... ဟင်း .......ထားလိုက်ပါတော့လေ၊ အကယ်၍ သခင်မလေး ဝူ သာ လာချင်တဲ့စိတ်ရှိရင် အခြေအနေတွေက ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူး..........။</p> <p>သခင်မလေး ဝူ လာဖို့မှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။</p> <p>"ဘာတွေ အချိန်ဆွဲနေတာလဲ။ မြန်မြန်လုပ်စမ်း။ ငါတို့ သခင်လေးရဲ့ အရေးကြီးတဲ့ ကိစ္စကို နှောင့်နှေးအောင်လုပ်ရင် မင်း တာဝန်ယူနိုင်လို့လား"</p> <p>နောက်ဘက်မှ စိတ်မရှည်သော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး မုန့်ဝမ်၏ အတွေးများကို ဖြတ်တောက်လိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်က အကြိမ်အနည်းငယ် ပြုံးပြလိုက်ပြီး ဝိညာဉ်ကျောက်တုံးတစ်ချို့ကို ထိုသူ့ထံ ထိုးထည့်ပေးကာ စကားကောင်းအချို့ ပြောလိုက်ပြီးနောက် ခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ထားသော သခင်လေး၏ နောက်ခံအကြောင်းကို စတင် စုံစမ်းတော့သည်။</p> <p>"အစ်ကိုတို့... ကျွန်မ တစ်ခုလောက် မေးပါရစေ........ အစ်ကိုတို့ သခင်လေးရဲ့ နောက်ခံက ဘယ်လိုမျိုးလဲဟင်။ သူက ကျိုးမျိုးနွယ်စုက သခင်လေးထက်တောင် ပိုပြီး အရှိန်အဝါကြီးတဲ့သူလား"</p> <p>လာဘ်ထိုးမှုကို လက်ခံရရှိပြီးနောက် ထိုသူများ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ သိသိသာသာ ပြေလျော့သွားသည်။</p> <p>"ဟင်း... မင်းက အလိုက်သိတတ်သားပဲ၊ ငါပြောပြမယ်။ ငါတို့ သခင်လေးရဲ့ မျိုးရိုးက ဝမ်ဖြစ်ပြီး နာမည်ကတော့ ချန် တဲ့။ သူက ဝမ်မျိုးနွယ်စုရဲ့ တိုက်ရိုက်မျိုးဆက် တစ်ယောက်ပဲ၊ သူ့ရဲ့ အဆင့်အတန်းက ကျိုးယွမ်ချွမ်း ထက် မနိမ့်ဘူး"</p> <p>"တခြားသူတွေက အဲဒီ ကျိုး ဆိုတဲ့ကောင်ကို ကြောက်ချင်ကြောက်မယ်၊ ငါတို့ သခင်လေးကတော့ နည်းနည်းမှ မကြောက်ဘူး"</p> <p>"ဟုတ်တယ်...... ကျိုးယွမ်ချွမ်းက သခင်လေးက သခင်မလေး ဝူ ကို ချစ်နေမှန်း သိသိကြီးနဲ့တောင် ဒီလို ပြကွက်တွေ လာထုတ်နေတာ....... သူကတော့ တကယ့်ကို အရှက်မရှိတဲ့ကောင်ပဲ"</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ပြုံးလျက် ထောက်ခံရင်း ထိုလူစုထံမှ အချက်အလက်များကို ပါးနပ်စွာ ထုတ်ယူနေခဲ့သည်။</p> <p>သူမသည် ဝမ်ချန်၏ ညွှန်ကြားချက်ကြောင့် ဤခရီးကို လာခဲ့ရခြင်းဖြစ်ရာ ကျိုးယွမ်ချွမ်း ကို အငြိုးထားခံရဖို့မှာ မလွဲဧကန်ပင်။</p> <p>ထို့ကြောင့် သူမအနေဖြင့် ဝမ်ချန်၏ မျက်နှာသာပေးမှုကို ရရှိရန် နည်းလမ်းရှာရပေမည်။</p> <p>အဖွဲ့သည် စကားပြောရင်း လျှောက်လာကြရာ မကြာမီမှာပင် ဝူမျိုးနွယ်စု၏  သခင်မလေး နေထိုင်ရာ ဝင်းအတွင်းသို့ ရောက်ရှိလာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ရှေ့သို့တက်ကာ တံခါးခေါက်ကွင်းကို ခပ်ဖွဖွ ပုတ်လိုက်သည်။ တိတ်ဆိတ်သော ဝင်းအတွင်းတွင် ထိုအသံမှာ စူးရှပြတ်သားစွာ ထွက်ပေါ်သွားသည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် တံခါးပွင့်လာပြီး အစေခံမိန်းကလေးတစ်ဦး၏ မျက်နှာ ပေါ်လာသည်။</p> <p>ထိုအစေခံမှာ အစပိုင်းတွင် ပြုံးနေသော်လည်း မုန့်ဝမ် နောက်ကွယ်မှ လူများကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ သူမ၏ မျက်နှာမှာ ချက်ချင်း အေးစက်သွားသည်။</p> <p>သူမသည် မုန့်ဝမ်ကို ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ရှုပြီးနောက် မနှစ်သက်သော လေသံဖြင့် မေးမြန်း လိုက်သည်။</p> <p>"နင်က ဘယ်သူလဲ။ ဒီမှာ ဘာလာလုပ်တာလဲ"</p> <p>"ကျွန်မက ဝူမျိုးနွယ်စုရဲ့ မျိုးနွယ်စုခွဲက ဝူချူကျွင်းရဲ့ အစေခံ ပါ" ဟု မုန့်ဝမ်က ပြောလိုက်သည်။ သူမသည် သခင်မလေး၏ အမည်အောက်တွင် မုန့်ဝမ် အဖြစ် ရှိနေခြင်းဖြစ်ပြီး သူမကို သခင်လေး ဝမ်ချန် က သခင်မလေးအား မျက်နှာပြပေးရန် တောင်းဆိုဖို့ လွှတ်လိုက်ခြင်း ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ စကားများကို နှိမ့်ချစွာ ကြားရစေရန် အနည်းငယ် ဦးညွှတ်လိုက်သည်။</p> <p>"သခင်လေး ဝမ်ချန် ဟုတ်လား....... နင်က ဝူမျိုးနွယ်စုက ဖြစ်ပြီးတော့ တခြားသူတွေအတွက် အလုပ်အကျွေး ပြုနေရလောက်အောင် အားနေတာလား"</p> <p>အစေခံမလေးက သရော်လှောင်ပြောင်သော စကားများဖြင့် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီ မောက်မာတဲ့ကောင် နောက်တစ်ခါ ထပ်လာတာပဲ....... ငါတို့ သခင်မလေးက ဧည့်သည်မတွေ့ဘူး၊ နင် အိမ်ပြန်တာပဲ ကောင်းမယ်......."</p> <p>ထိုသို့ပြောပြီးနောက် အစေခံမလေးသည် တံခါးကို ပိတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အလျင်အမြန်ပင် တားဆီးလိုက်ပြီး ရိုသေသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"အစ်မ... ကျေးဇူးပြုပြီး သက်ညှာပေးပါဦး။ အကယ်၍ သခင်မလေးသာ ကြားဝင်မပေးဘူးဆိုရင် သခင်လေး ဝမ်ချန် နဲ့ ကျိုးယွမ်ချွမ်း တို့ တာအိုခန်းမမှာ ဆက်ပြီးတော့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်နေကြလိမ့်မယ်..."</p> <p>"ဒီအတိုင်း ဆက်ဖြစ်နေရင် သခင်မလေးရဲ့ သိက္ခာကို ထိခိုက်မှာ စိုးရိမ်လို့ပါ"</p> <p>အစေခံမလေးမှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး တစ်ခုခု ပြောချင်ဟန်ရှိသော်လည်း ထိန်းထားလိုက်သည်။</p> <p>သူမက မုန့်ဝမ်ကို သေသေချာချာ ကြည့်လိုက်ပြီး "ဒီမှာ ခဏစောင့်" ဟု ဆိုကာ ဝင်းအတွင်းသို့ အပြေးအလွှား ဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>ခဏအကြာတွင် အစေခံမလေးမှာ တံခါးဝသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး "သခင်မလေးက နင့်ကို စကားပြောဖို့ ဖိတ်ခေါ်တယ်။ ငါ့နောက်ကို လိုက်ခဲ့ပါ" ဟု ပြောသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ များစွာ ဝမ်းမြောက်သွားသည်။ အစေခံမလေးကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် နောက်ကွယ်မှ လူများကို မျက်စိတစ်ချက် မှိတ်ပြကာ ဝင်းအတွင်းသို့ လိုက်ပါသွားခဲ့သည်။</p> <p>ဝင်းအသွယ်သွယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်သည် မုန်တိုင်းကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည့် အမျိုးသမီးဖြစ်သူ သခင်မလေး ဝူ နှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည်။</p> <p>ဝူကျိဝေသည် စားပွဲ၏ ထိပ်ဆုံးတွင် ထိုင်နေပြီး သူမ၏ ရိုးရှင်းသော မျက်နှာထက်မှ အေးစက်စက် အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်နေသည်။</p> <p>သူမက မုန့်ဝမ်ကို အေးတိအေးစက် ကြည့်လိုက်ပြီး "နင်က ချူကျွင်း ရဲ့ ညီမလေးဆီက လူလို့ ငါကြားတယ်…..အဲ့ဒီတော့ ကျိုးယွမ်ချွမ်း က နင့်ကို လွှတ်လိုက်တာလား"</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး ဦးခေါင်းကို နက်နဲစွာ နှိမ့်ချလိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မမျိုးမ သေထိုက်ပါတယ်....... သခင်မလေးကို အနှောင့်အယှက် မပေးသင့်ဘူးဆိုတာ သိပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့..."</p> <p>ဝူကျိဝေ က လက်မြှောက်ကာ မုန့်ဝမ် စကားဆက်ပြောခြင်းကို တားဆီးလိုက်သည်။ "ရပါတယ်၊ ငါ နင်နဲ့အတူ လိုက်ခဲ့မယ်"</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အံ့ဩသွားပြီး ဝူကျိဝေ ကို စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ကျွန်မမျိုးမမှာ ဘယ်လို အရည်အချင်းတွေရှိလို့ သခင်မလေးဆီက ဒီလောက်အထိ အလေးထားမှုကို ခံရတာလဲရှင်"</p> <p>"ဒါက နင့်အတွက် မဟုတ်ဘူး"</p> <p>ဝူကျိဝေ ၏ လေသံမှာ အနည်းငယ် ပျော့ပြောင်းသွားကာ "ထတော့။ နင်က အပြစ်မရှိဘဲ ဒီကိစ္စထဲ ဆွဲသွင်းခံလိုက်ရတာပဲ၊ ပြီးတော့ နင်က ချူကျွင်း ညီမလေးရဲ့ လူလည်း ဖြစ်နေတယ်။ ငါ နင့်ကို အခက်တွေ့အောင် မလုပ်ပါဘူး"</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် များစွာ ဝမ်းသာသွားသည်။ သခင်မလေးကို ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုပြီးနောက် ဝူကျိဝေ ၏ နောက်မှနေ၍ ဝင်းတံခါးအပြင်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့သည်။</p> <p>ဝူကျိဝေ ဝင်းပြင်ပသို့ ခြေချလိုက်သည်နှင့် ဝမ်ချန်၏ လက်ပါးစေများမှာ သူမကို ဝိုင်းရံကာ တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း နှုတ်ဆက်ကြသည်။</p> <p>"သခင်မလေး ဝူ"</p> <p>ဝူကျိဝေ သည် ထိုလူစုကို တစ်ချက်ပင် လှည့်မကြည့်ဘဲ တာအိုခန်းမ ဆီသို့ တည့်တည့် လျှောက်သွားသည်။</p> <p>လက်ပါးစေများမှာ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ကြည့်လိုက်ကြပြီး အခြေအနေမှာ သူတို့ ထင်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်သွားပြီဖြစ်ကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>"သခင်မလေး ဝူ... ရှင် ဘယ်ကိုသွားမလို့လဲ.......တာအိုခန်းမကိုလား"</p> <p>"ဒုက္ခပဲ၊ သူ တကယ်ပဲ အဲဒီ ကျိုး ဆိုတဲ့ကောင်ကို စိတ်ယိုင်သွားတာများလား"</p> <p>လူစုသည် စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် နောက်မှ လိုက်ပါလာပြီး သခင်မလေး ဝူ အနေဖြင့် ကျိုးမျိုးနွယ်စုဝင်ကို စိတ်မယိုင်ပါစေနှင့်ဟု ဆုတောင်းနေကြသည်။</p> <p>မဟုတ်ပါက သူတို့၏ သခင်လေးက သူတို့ကို သေချာပေါက် အပိုင်းပိုင်း ပိုင်းပစ်ပေလိမ့်မည်။</p> <p>တာအိုခန်းမ အပြင်ဘက် ရင်ပြင်သို့ ရောက်သောအခါ မျက်စိလျင်သော တစ်ချို့သူများက ဝူမျိုးနွယ်စုမှ သခင်မလေး ဤဘက်သို့ လျှောက်လာသည်ကို လှမ်းမြင်လိုက်ကြသည်။</p> <p>"ဟိုမှာ လာပြီ....... သခင်မလေး ဝူ ပါလား....... အောက်အကယ်ဒမီက လူတွေက သခင်မလေး ဝူ ကို တကယ် ဖိတ်ခေါ်နိုင်လိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားဘူး"</p> <p>"သခင်လေး ကျိုး က သခင်မလေး ဝူ ဒီမှာ မရှိဘူးလို့ ပြောထားတာဆိုတော့ သူက လိမ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား"</p> <p>"မပြောနိုင်သေးပါဘူး။ သခင်မလေး ဝူ က အပြင်သွားရာကနေ အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာလည်း ဖြစ်နိုင်တာပဲ"</p> <p>အားလုံးမှာ လည်ပင်းရှည်အောင် မျှော်ကြည့်ရင်း ပွဲကောင်းကြည့်ရတော့မည်ဟု မျှော်လင့်နေကြသည်။</p> <p>ယခု အခြေအနေအရ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်လာသဖြင့် သခင်လေး ဝမ် နဲ့ သခင်လေး ကျိုး တွင် ဘယ်သူက အလှနတ်သမီးရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရတော့မည်ဖြစ်သည်။</p> <p>ဝူကျိဝေ လျှောက်လာသည်နှင့် သူမ၏ အကြည့်မှာ ကျိုးယွမ်ချွမ်း နှင့် ဝမ်ချန် တို့အပေါ် ကျရောက်သွားရာ လူတိုင်း၏ အာရုံမှာလည်း သူမထံသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p>ကျိုးယွမ်ချွမ်းက အားနာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျိဝေ... ဒီနေ့ကိစ္စတွေက မင်းကို ဒီလောက်အထိ အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေလိမ့်မယ်လို့ ငါ မထင်ထားဘူး။ ဒါ ငါ့ရဲ့ အမှားပါ"</p> <p>ဝမ်ချန်က ဝူကျိဝေ ကို နူးညံ့သောအမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝေဝေ... မင်း ကျိုးယွမ်ချွမ်း ကို မုန်းနေမှန်း ငါသိတယ်။ ရပါတယ်...... မင်း မုန်းတဲ့အရာအားလုံးကို ငါ ဖြေရှင်းပေးနိုင်တယ်။ မင်းကတော့ မင်းပျော်တဲ့အတိုင်းပဲ နေပါ"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဝူကျိဝေ က ရုတ်တရက် ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>ဝူကျိဝေ သည် အလွန်လှပသော်လည်း သူမမှာ တည်ကြည်သောသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပြီး သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အမြဲတမ်း အေးစက်လောက်အောင် တည်ငြိမ်နေလေ့ရှိသည်။</p> <p>နှင်းဖုံးနေသော တောင်ပေါ်မှ ရေခဲကြာပန်းကဲ့သို့ပင် အားကျမှုကို ဖြစ်စေသလို ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း ဖြစ်စေသည်။</p> <p>ထိုအပြုံးကြောင့် ရေခဲနှင့် နှင်းများ အရည်ပျော်သွားသကဲ့သို့ လေပြေထဲတွင် လှပစွာ ယိမ်းနွဲ့နေသော ကြာပန်းတစ်ပွင့်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားသည်။</p> <p>"ငါကတော့ ငါပျော်သလိုအတိုင်းပဲ နေမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ ရှင်တို့ကြောင့်တော့ မဟုတ်ဘူး"</p> <p>အားလုံး အံ့ဩသွားသည်မှာ ဝူကျိဝေ ၏ စကားများသည် ဝမ်ချန် ၏ မျက်နှာကို လုံးဝ အလေးမထားကြောင်း ပြသနေခြင်းပင်။</p> <p>သို့သော် ဝမ်ချန် ၏ မျက်နှာအမူအရာ တောင့်တင်းသွားသည့် ခဏမှာပင် ဝူကျိဝေ က မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံးက ကျွန်မကို ချစ်နေကြတာလို့ ကျွန်မ ကြားထားတယ်... ဟုတ်လား"</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ကျိုးယွမ်ချွမ်း က အလျင်အမြန်ပင် ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "သေချာတာပေါ့....... အထက်အကယ်ဒမီ မှာ ရှိတဲ့သူတိုင်း သိကြပါတယ်၊ ငါ့နှလုံးသားက ကျိဝေ အတွက်ပဲ ဖြစ်တည်နေတာပါ။ ကျိဝေ အတွက်ဆိုရင် ငါ ဘာမဆို လုပ်ပေးနိုင်ပါတယ်......."</p> <p>ဝမ်ချန် မှာ အရင်ဆုံး ပြန်ဖြေခွင့် ဆုံးရှုံးသွားသော်လည်း တည်ငြိမ်စွာဖြင့်ပင် ပေါ့ပါးသော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဘယ်သူမဆို စကားကြီးစကားကျယ် ပြောနိုင်တာပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါက ပိုပြီး ကောင်းမွန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုဖြစ်တယ်ဆိုတာကို ငါ့ရဲ့ လုပ်ရပ်တွေနဲ့ သက်သေပြပါ့မယ်"</p> <p>"ဟုတ်လား"</p> <p>ဝူကျိဝေ က အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး "အဲဒီလိုဆိုရင်လည်း ရှင်တို့ နှစ်ယောက်လုံး အထုပ်အပိုးတွေ ပြင်ပြီး ကျွန်မရဲ့ ဝူမျိုးနွယ်စုမှာ လာပြီး အိမ်ထောင်ဖက် လာလုပ်ကြလေ"</p> <p>(note-  တာအိုလက်တွဲဖော်နဲ့ကွာခြားချက်က အိမ်ထောင်ဖက်ဆိုတာက အမျိုးသားက အမျိုးသမီးအိမ်ကို လိုက်ပြီး နေရမှာကို ပြောတာဖြစ်ပါတယ်။)</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save