Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၂၉၈)</h2> <h2 style="text-align: center;">လက်ခံခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူမ၏မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်သော အလင်းတန်းများ ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကျောင်းတော်ရဲ့ အပြစ်ပေးမှု ဟုတ်လား။ ကျောင်းတော်က ငါ့ကို ဘယ်လို အပြစ်ပေးမလဲဆိုတာ ငါ တကယ်ပဲ သိချင်မိတယ်...”</p> <p>စကားမဆုံးခင်မှာပင် သူမသည် ရှေ့သို့ လျှပ်တစ်ပြက် တိုးသွားကာ လက်ကို မြှောက်လိုက်ပြီး ရွှီကျောက်ကျောက်၏ ပါးကို အားပြင်းပြင်းဖြင့် တစ်ချက် ရိုက်ချလိုက်သည်။</p> <p>ရိုက်သံမှာ အခန်းထဲတွင် ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး အခြားအဆောင်ဖော်များမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားကြသည်။</p> <p>ရွှီကျောက်ကျောက်မှာ မျက်စိထဲတွင် ကြယ်များ မြင်သွားရသည်အထိ အရိုက်ခံလိုက်ရပြီး စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူမသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး ပါးပြင်မှာ မီးလောင်နေသကဲ့သို့ ပူထူနေသော ဝေဒနာကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမသည် သူမ၏ပါးကို အုပ်ထားရင်း မယုံကြည်နိုင်သော မျက်နှာထားဖြင့် ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>အမြဲတမ်း အေးအေးဆေးဆေးနှင့် သိမ်မွေ့လှသော မုန့်ဝမ်က သူမကို ဤကဲ့သို့ ပြုမူဝံ့လိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>“မုန့်ဝမ်....... မင်း ရူးနေပြီလား.......” ရွှီကျောက်ကျောက်သည် ဒေါသကြောင့် ရူးမတတ် ဖြစ်နေရသည် ....... “နေနှင့်ဦးပေါ့... ငါ အခုပဲ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးအဖွဲ့ကို တိုင်ပြီး မင်းကို ကျောင်းထုတ်ခိုင်းမယ်.......”</p> <p>ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် ရွှီကျောက်ကျောက်သည် သူမ၏ ခါးချိတ်တံဆိပ်ကို တင်းတင်းဆုပ်ကာ ကျိုးထုန်ကို အကူအညီတောင်းရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သတင်းပို့လိုက်သည်။</p> <p>သတင်းရရချင်းမှာပင် ကျိုးထုန်သည် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဌာနဝတ်စုံကို ဆင်မြန်းထားသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးနှင့်အတူ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိလာသည်။ ထိုကျင့်ကြံသူက ချက်ချင်း ပြေးဝင်လာကာ .......</p> <p>“ရပ်လိုက်စမ်း.......”</p> <p>ထိုကျင့်ကြံသူမှာ တင်းမာစွာ အော်ဟစ်လိုက်သည် ....... “မုန့်ဝမ်....... ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီထဲမှာ မင်း ဘယ်လိုတောင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားရဲရတာလဲ။ မင်း ဘယ်လောက် ပြစ်မှုကြီးတယ်ဆိုတာ သိလား.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က သူမလုပ်နေသည်များကို ရပ်လိုက်ပြီး စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး အရာရှိ၏ အကြည့်ကို တည်ငြိမ်စွာ ရင်ဆိုင်လိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတာ ဟုတ်လား။ စီနီယာ... ဘာဖြစ်ခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတောင် သေချာ မသိသေးဘဲ ဒီလို ကောက်ချက်ချလိုက်တာက နည်းနည်းတော့ စောလွန်းမနေဘူးလား...”</p> <p>အရာရှိက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး ရွှီကျောက်ကျောက်၏ ရောင်ကိုင်းနေသော ပါးပြင်ကို ကြည့်ကာ ပိုမို ပြင်းထန်သော လေသံဖြင့် ပြောလိုက်သည် ....... “အမှန်တရားက ရှေ့တင်ရှိနေတာကို မင်းက ငြင်းချင်သေးတာလား။ ဂျူနီယာ ရွှီရဲ့ ပါးကို ဒီလောက်အထိ ရိုက်ထားတာတောင် ကိုယ်ထိလက်ရောက် စော်ကားတာ မဟုတ်ဘူးလို့ ပြောဦးမှာလား...”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ရာ သူမ၏ စကားလုံးများတွင် လှောင်ပြောင်မှုများ ပါဝင်နေသည် ....... “စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေး စီနီယာ... ရှင်က ကျိုးထုန်နဲ့ ဒီလောက် ရင်းနှီးနေတာဆိုတော့ သူ လုပ်ကြံပြောထားတဲ့ ဇာတ်လမ်းကိုလည်း ကြားပြီးလောက်ပြီပေါ့....... ဟုတ်လား...”</p> <p>“ပြောစမ်းပါဦး... ရွှီကျောက်ကျောက်က ဘာလို့ ငါ့အခန်းထဲ ရောက်နေတာလဲ။ ပြီးတော့ ငါ့ပစ္စည်းတွေက ဘာလို့ သူ့ဆီမှာ ရှိနေတာလဲဆိုတာ ရှင် သိသလား...”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရာရှိက အေးစက်စွာ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ ပြုသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်....... ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီရဲ့ တပည့်တစ်ယောက်အနေနဲ့ မင်းရဲ့ လုပ်ရပ်တွေက အရမ်းကို ရဲတင်းလွန်းပြီး ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပဲ.......”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ထပ်မံ ရယ်မောလိုက်ပြန်သည် ....... “စီနီယာ... ရှင်က ဘာလို့ ငါ့ကို အပြစ်ပေးဖို့ ဒီလောက်တောင် လောနေရတာလဲ။ တစ်စုံတစ်ယောက်ဆီက လာဘ်စားထားလို့များလား...”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အရာရှိမှာ ချက်ချင်းပင် ဒေါသပေါက်ကွဲသွားသည် ....... “မင်း ငါ့ကို ဘယ်လိုတောင် စွပ်စွဲရဲရတာလဲ။ ဒီနေ့တော့ မင်းကို ပညာပေးမှ ဖြစ်မယ်....... ဒါမှ မင်း ဘယ်သူလဲဆိုတာ သိမှာ.......”</p> <p>သူက လက်ကို လှမ်းဖမ်းလိုက်ရာ ရွှေရောင်အလင်းတန်းတစ်ခု ပေါ်လာပြီး ကြီးမားသော ဖိအားများကို ထုတ်လွှတ်နေသည့် ရွှေရောင်သံကြိုးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>“စီနီယာ လျို... ကျေးဇူးပြုပြီး သူ့ကို ညှာညှာတာတာ လုပ်ပေးပါ.......” ကျိုးထုန်က ဟန်ဆောင်ပန်ဆောင်ဖြင့် ဖျန်ဖြေပေးလိုက်သည် ....... “ဂျူနီယာ မုန့်ဝမ်က ခဏတာ စိတ်မှားသွားတာပါ။ သူ့ကို အမှားပြင်ဖို့ အခွင့်အရေး ပေးလိုက်ပါ...”</p> <p>ရွှီကျောက်ကျောက်ကလည်း ဝင်ပြောသည် ....... “ဟုတ်ပါတယ် စီနီယာ လျို... သူသာ သူ့အမှားကို ဝန်ခံမယ်ဆိုရင် ဒီတစ်ခါတော့ ခွင့်လွှတ်ပေးလိုက်ပါ...”</p> <p>မုန့်ဝမ်က အထင်အမြင်သေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ ....... “တော်စမ်း....... နင်တို့ နှစ်ယောက်ရဲ့ ဒီဟန်ဆောင်မှုတွေကို ရပ်လိုက်တော့။ ငါ့ကို တကယ်ပဲ အူကြောင်ကြောင်လို့ ထင်နေတာလား...”</p> <p>ကျိုးထုန်နှင့် ရွှီကျောက်ကျောက်တို့၏ မျက်နှာများမှာ တောင့်တင်းသွားကြသည်။</p> <p>“မုန့်ဝမ်....... ကောင်းကောင်းပြောတုန်း မနာခံရင် အဆိုးနဲ့ ရင်ဆိုင်ရလိမ့်မယ်.......” ကျိုးထုန်က အေးစက်စွာ ပြောလိုက်သည် ....... “ငါတို့က မင်းကို မျက်နှာသာ ပေးနေတာကို မင်းက အသိအမှတ် မပြုဘူးပေါ့.......”</p> <p>ရွှီကျောက်ကျောက်ကလည်း ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်သည် ....... “ဟုတ်တယ်....... စီနီယာ လျို... သူက သေချင်နေမှတော့ သူ့ကို ပညာပေးလိုက်ပါတော့.......”</p> <p>စီနီယာ လျိုက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏လက်ထဲမှ ရွှေရောင်သံကြိုးမှာ စူးရှသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် ဆန္ဒများနှင့်အတူ ရွှေရောင်နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဟိန်းဟောက်ကာ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် ဦးတည်သွားသည်။</p> <p>“မင်းက ဒီလောက်တောင် ခေါင်းမာနေမှတော့ ငါ ဖမ်းတာကိုခံလိုက်တော့.......”</p> <p><strong>“</strong><strong>ကလင်..............”</strong></p> <p>သတ္တုချင်း ထိခတ်မိသော စူးရှသည့် အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်သံကြိုးမှာ ဖျက်ဆီး၍မရသော ကျောက်တုံးတစ်ခုနှင့် တိုးမိသကဲ့သို့ ချက်ချင်း ရပ်တန့်သွားသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ လက်‌ေချာင်းထိပ်ဖျားမှ မြင်သာသော ဓားဆန္ဒတစ်ခုမှာ စူးရှသော ဓားသွားတစ်ခုကဲ့သို့ ပေါက်ကွဲထွက်လာပြီး ရွှေရောင်သံကြိုးကို တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p>“ဒါက... ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ ဓားဆန္ဒလား..............”</p> <p>စီနီယာ လျိုသည် နောက်သို့ အနည်းငယ် ယိမ်းယိုင်သွားပြီး မျက်နှာအမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူသည် ထိုရင်းနှီးနေသော ဓားဆန္ဒကို မှတ်မိလိုက်သဖြင့် စိတ်ထဲတွင် အံ့ဩမှုများ ဖြစ်ပေါ်သွားသည်။ သို့သော် အံ့ဩမှုနောက်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်သော ဒေါသများ ကပ်ပါလာသည်။</p> <p>သူသည် ခုနက ပေါ့ဆသွားသဖြင့် မုန့်ဝမ်က အသာစီးရသွားခြင်းဟု သူ ယူဆလိုက်သည်။ ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦးက သူ့ကို အရှက်ခွဲဝံ့သည်မှာ ခွင့်မလွှတ်နိုင်စရာပင်။</p> <p>“ဟင်း... ‘ကောင်းကင်ချို့ယွင်းချက်’ ဓားဆန္ဒကို တတ်မြောက်ထားတယ်ပေါ့။ ဒါပေမယ့် ဒါက ကလေးကစားစရာပဲ ရှိသေးတယ်.......”</p> <p>စီနီယာ လျိုက အေးစက်စွာ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ပြီး သူ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို အပြင်းအထန် ထုတ်လွှတ်လိုက်ရာ ရွှေရောင်သံကြိုးမှ အလင်းရောင်မှာ ပိုမို တောက်ပလာသည်။</p> <p>သူသည် လက်ကွက်များဖော်၍ မန္တန်များကို ရွတ်ဆိုလိုက်ရာ ရွှေရောင်သံကြိုးမှာ ကြီးမားလှသော ရွှေရောင်နဂါးကြီးတစ်ကောင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီး လက်သည်းများ ထုတ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို ခုန်အုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ယခုတစ်ကြိမ်တွင် သူသည် အင်အားအကုန်သုံးကာ မုန့်ဝမ်ကို လုံးဝ နှိမ်နင်းရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လေထုမှာ အေးခဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားရပြီး တောင်ကြီးတစ်လုံး ဖိချလိုက်သကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ဖိအားများ မုန့်ဝမ်ဆီသို့ တိုးဝင်လာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ မပြောင်းလဲသော်လည်း သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တောက်လောင်နေသည်။</p> <p>သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူလိုက်ပြီး လက်‌ေချာင်ထိပ်ဖျားမှ ဓားဆန္ဒကို ထပ်မံ ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ယခုတစ်ကြိမ်တွင် ဓားဆန္ဒမှာ ပိုမိုသန့်စင်ပြီး ပိုမိုစူးရှလှရာ ဟင်းလင်းပြင်ကို ဖြတ်တောက်ပြီး ရွှေရောင်နဂါးကြီးကို ရင်ဆိုင်မည့် ငွေရောင်လျှပ်စီးကြောင်းတစ်ခုနှင့် တူလှသည်။</p> <p>“ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေတာပဲ.......” စီနီယာ လျိုက လှောင်ပြောင်လိုက်သည်။</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်မိနစ်တွင် သူ၏ အပြုံးမှာ မျက်နှာပေါ်တွင်ပင် အေးခဲသွားသည်။</p> <p><strong>“</strong><strong>ဖြောက်..............”</strong></p> <p>ပြတ်တောက်သွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ရွှေရောင်နဂါးကြီးမှာ ဓားဆန္ဒရှေ့တွင် စက္ကူဖြင့် လုပ်ထားသကဲ့သို့ ခဏချင်းပင် အပိုင်းပိုင်း ပြတ်သွားလေသည်။</p> <p>ငွေရောင်ဓားအလင်းတန်းမှာ သူ့ဆီသို့ ဦးတည်လာသည်ကို မြင်သောအခါ စီနီယာ လျို၏ မျက်လုံးများမှာ မယုံကြည်နိုင်စွာ ပြူးကျယ်သွားပြီး နှုတ်ခမ်းများ တုန်ရင်လျက် ....... “မဖြစ်နိုင်ဘူး... မဖြစ်နိုင်တာ...”</p> <p>ငွေရောင်ဓားချက်မှာ အရှိန်မသေဘဲ စီနီယာ လျို၏ မျက်နှာဆီသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် လာနေသည်။ အရေးပေါ်အခြေအနေတွင် စီနီယာ လျိုမှာ သူ၏ခေါင်းကို ကာကွယ်ရန် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်ခဲ့သည်။</p> <p>သို့သော် “ဖြောက်” ကနဲ အသံနှင့်အတူ သူ၏ အကာအကွယ် ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ စက္ကူပါးလေးကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ဆွဲဖြဲခံလိုက်ရသည်။</p> <p>ဓားသွားသည် သူ၏ပါးပြင်ကို ခြစ်သွားသဖြင့် သွေးများ စိမ့်ထွက်လာပြီး ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှာ တစ်ကိုယ်လုံးသို့ ပျံ့နှံ့သွားသည်။</p> <p>စီနီယာ လျိုသည် နောက်သို့ ယိုင်လဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဝုန်းခနဲ ကျသွားသည်။ သူသည် ပါးပြင်ကို အုပ်ထားရင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်စွာ ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>သူသည် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး ဖြစ်ပါလျက် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ လက်တွင် ရှုံးနိမ့်သွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဆက်လက် တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုတော့ဘဲ ဓားဆန္ဒကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ပြန်ရုတ်သိမ်းလိုက်သည်။ သူမသည် စီနီယာ လျိုကို အေးစက်စွာ ကြည့်ရင်း တည်ငြိမ်စွာ ပြောလိုက်သည် ....... “စီနီယာ... အလျှော့ပေးလိုက်တာ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်...”</p> <p>စီနီယာ လျို၏ မျက်နှာမှာ ဖြူလိုက်နီလိုက် ဖြစ်နေသည်။ သူသည် ပါးပြင်မှ ပူထူနေသော နာကျင်မှုထက် ရွှေအမြုတေအဆင့် ကျင့်ကြံသူတစ်ဦး၏ ရှေ့တွင် အရှက်ရရခြင်းကို ပို၍ ခံစားနေရသည်။</p> <p>သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ ကျွမ်းကျင်မှုမှာ သာမန်တပည့်များထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။</p> <p>နေဦး... ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’... ရွှေအမြုတေအဆင့်... အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ...</p> <p>ရုတ်တရက် စီနီယာ လျို၏ စိတ်ထဲတွင် အတွေးတစ်ခု လက်ခနဲ ပေါ်လာသည်။ သူသည် ခေါင်းကို ရုတ်တရက် မော့လိုက်ပြီး မုန့်ဝမ်ကို မယုံကြည်နိုင်စွာ ကြည့်ရင်း တုန်ရင်သော နှုတ်ခမ်းများဖြင့် မေးလိုက်သည် ....... “မင်း... မင်းက...”</p> <p>သူ နောက်ဆုံးတော့ မှတ်မိသွားပြီ....... လွန်ခဲ့သော ခြောက်လက နည်းပြ ချင်းယီကို ‘ထျန်းချန် ဓားသိုင်း’ သုံးပြီး အနိုင်ယူခဲ့သည့် ရွှေအမြုတေအဆင့် အမျိုးသမီး ကျင့်ကြံသူ.......</p> <p>“မင်းက... နည်းပြ ချင်းယီရဲ့ တပည့်လား..............”</p> <p>စီနီယာ လျိုသည် အံ့ဩလွန်းသဖြင့် အသက်ရှူပင် မှားသွားသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးထုန်နှင့် ရွှီကျောက်ကျောက်တို့မှာလည်း လုံးဝ ဆွံ့အသွားကြသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အကြီးအကျယ် ဒုက္ခရောက်တော့မည်ဟု သူတို့ ထင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p>မမျှော်လင့်ဘဲ သူမသည် နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်ရှိသော စီနီယာကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူလိုက်သည့်အပြင် နည်းပြ ချင်းယီ၏ တပည့်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်နေသေးသည်။</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save