Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၁)</h2> <h2 style="text-align: center;">နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ရှေ့မှ အမျိုးသမီးကို ကြည်ညိုလေးစားသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်ကာ အလွန်ပင် ရိုးသားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p>“တည်ထောင်သူ ဘိုးဘေးက ‘သွေးမိစ္ဆာ ကောင်းကင်ဘုံ ကျင့်စဉ်’ ကို ဖန်တီးနိုင်ခဲ့တဲ့ တကယ့် ပါရမီရှင်ကြီးပါပဲ......”</p> <p>“ဘယ်လိုမျိုး ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ ကျင့်ကြံသူကမှ ဒီလို ကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးနိုင်မှာလဲလို့ ဂျူနီယာ အမြဲတမ်း တွေးနေခဲ့တာပါ။ ဒီနေ့ ဘိုးဘေးနဲ့ တွေ့ဆုံခွင့်ရတော့မှပဲ ဘိုးဘေးလို အရည်အချင်းရှိတဲ့သူမျိုးကသာ ဒီလို အံ့ဩစရာကောင်းပြီး ထူးခြားတဲ့ မိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ဖန်တီးနိုင်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ နားလည်သွားပါပြီ......”</p> <p>ထိုစကားကို ကြားသောအခါ အမျိုးသမီးက ခပ်ဖျော့ဖျော့ ပြုံးလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက စကားပြော တော်သားပဲ။ မူလကတော့ ငါ့ရဲ့ သွေးမိစ္ဆာကျင့်စဉ်ကို ကျင့်တဲ့သူတွေဟာ ‘ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်’ကို ရောက်မှသာ ငါရှိနေမှန်း ကျင့်စဉ်ကနေတစ်ဆင့် သိခွင့်ရကြတာ...”</p> <p>“မင်းက ငါနဲ့ အစီအစဉ်ထက် စောပြီး တွေ့ဆုံခွင့်ရလိမ့်မယ်လို့ ငါ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ဘူး...”</p> <p>မုန့်ဝမ်က ထပ်မံ ဦးညွှတ်လိုက်ပြီး ခိုင်မာသော လေသံဖြင့် .... “စီနီယာ... ကျွန်မ ဘာလုပ်ပေးရမလဲဆိုတာသာ အမိန့်ပေးလိုက်ပါ...... ဂျူနီယာအနေနဲ့ ဘိုးဘေးအတွက်ဆိုရင် မီးပင်လယ်ထဲပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရေထဲပဲဖြစ်ဖြစ် တွန့်ဆုတ်မနေဘဲ အသက်ကိုစွန့်နိုင်ပါတယ်......”</p> <p>အမျိုးသမီးက ခေတ္တရပ်ကာ မုန့်ဝမ်ကို စိတ်ဝင်တစား ခြေဆုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်လိုက်သည်။ “ငါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ မင်း သိသလား....”</p> <p>မုန့်ဝမ်က တွေဝေသွားပြီး ခေါင်းခါပြလိုက်သည် .... “ဂျူနီယာ မသိပါဘူး။ ဒါပေမယ့် ဘိုးဘေးဟာ လောကကြီးကို စိုးမိုးပြီး လေမုန်တိုင်းတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့ အစွမ်းထက် ပုဂ္ဂိုလ်ကြီး ဖြစ်မှာပါပဲ...”</p> <p>“လောကကို စိုးမိုးပြီး လေမုန်တိုင်းတွေကို အမိန့်ပေးနိုင်တဲ့သူ ဟုတ်လား.... အဲဒီလို ပြောရင်လည်း မမှားပါဘူး...”</p> <p>အမျိုးသမီး၏ မျက်လုံးများတွင် မာနကြီးသော အလင်းတန်းများ တောက်ပလာသည် .... “ငါက ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကို စတင်တည်ထောင်သူ ဖြစ်သလို၊ ပထမဦးဆုံး ကျောင်းအုပ်ကြီးလည်း ဖြစ်တယ်...”</p> <p>“ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကို စတင်တည်ထောင်သူနဲ့ ပထမဆုံး ကျောင်းအုပ်ကြီး ဟုတ်လား....”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အလွန်အမင်း အံ့ဩသွားရသည်။ သူမသည် နည်းပြ ရွှမ်ဝေ ထံမှ ယခင် ကျောင်းအုပ်ကြီးများအကြောင်း ကြားဖူးခဲ့သည်။</p> <p>ပထမဆုံး ကျောင်းအုပ်ကြီးမှာ လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း သောင်းချီကပင် ‘နတ်ဘုံသို့ တက်လှမ်းခြင်း’ အဆင့်ကို ရောက်သွားခဲ့သော သက်လတ်ပိုင်း အမျိုးသားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ သူမရှေ့မှ အမျိုးသမီးနှင့် လုံးဝ မတူပေ။</p> <p>အမျိုးသမီးက မုန့်ဝမ်၏ အတွေးများကို ရိပ်မိသွားပြီး သူမ၏ နှုတ်ခမ်းတွင် အန္တရာယ်ရှိသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာသည်။</p> <p>“ငါ့ရဲ့ တပည့်ကောင်းကြီးက ငါ သတိမထားမိတဲ့အချိန်မှာ တစ်ခြားသူတွေနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ငါ့ကို လုပ်ကြံခဲ့တာပေါ့။ ငါ တည်ထောင်ခဲ့တဲ့ ကောင်းကင်တာအို အကယ်ဒမီကိုလည်း သူကိုယ်တိုင် ခိုးယူသွားခဲ့တာ......”</p> <p>အတိတ်ကို ပြောပြသောအခါ အမျိုးသမီး၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် ခက်ထန်သွားသည်။</p> <p>“ငါ ကိုယ်တိုင် ပြုစုပျိုးထောင်ခဲ့တဲ့ တပည့်ရဲ့ သစ္စာဖောက်မှုကို ခံခဲ့ရတာ။ သူက ငါ သေသွားပြီလို့ ထင်နေတာ၊ ဒါပေမယ့် ငါက ကြိုတင်ပြင်ဆင်မှုတွေ လုပ်ပြီး ကိုယ့်အတွက် ထွက်ပေါက်တစ်ခု ချန်ထားခဲ့မှန်း သူ မသိလိုက်ဘူး...”</p> <p>“အဲဒီအချိန်ကစလို့ နှစ်ပေါင်း သောင်းချီအောင် ငါဟာ ဒီ ‘ဉာဏ်အလင်းပွင့် ကျောက်တုံး’ ထဲမှာ ပုန်းအောင်းနေခဲ့တယ်။ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ပြန်လည် ပြုပြင်ရင်းနဲ့ အချိန်တန်ရင် ပြန်လာဖို့အတွက် လျှို့ဝှက် ကြံစည်နေခဲ့တာ...”</p> <p>“နှစ်ပေါင်း သောင်းချီတောင်လား....” မုန့်ဝမ်က မနေနိုင်ဘဲ ပြန်မေးမိသည် .... “ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက် ဘယ်သူမှ ဘိုးဘေး ရှိနေတာကို မသိခဲ့ကြဘူးလား....”</p> <p>အမျိုးသမီးက ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်သည် .... “ကောင်းကင်ရဲ့ လျှို့ဝှက်ချက်တွေကို ဖုံးကွယ်ထားဖို့ ငါ့မှာ ကိုယ်ပိုင် နည်းလမ်းတွေ ရှိပါတယ်.....ပြီးတော့ ဒီကျောက်တုံးကို သန့်စင်သိမ်းပိုက်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တဲ့ တစ်ခြားသူတွေကတော့ အားလုံး သေကုန်ကြပြီလေ...”</p> <p>အမျိုးသမီးက ပြောပြောဆိုဆိုနှင့်ပင် မုန့်ဝမ်ဆီသို့ လက်ညှိုးတစ်ချောင်း ထိုးပြလိုက်သည်။</p> <p>“မင်းက ငါနဲ့ ကြိုပြီး တွေ့ဆုံခွင့် ရခဲ့တာဆိုတော့ ငါ မင်းကို လက်ဆောင်လေးတစ်ခု ပေးမယ်...”</p> <p>သူမ၏ သွယ်လျသော လက်ချောင်းများမှာ စကြဝဠာ၏ အန္တိမ အမှန်တရားများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသကဲ့သို့ပင်။ လှုပ်ရှားမှုမှာ သိမ်မွေ့သော်လည်း အနှိုင်းမဲ့သော စွမ်းအား အရှိန်အဝါများကို သယ်ဆောင်လာသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ ထိတ်လန့်သွားပြီး အလိုလို ခုခံချင်စိတ် ပေါ်လာသည်။ သို့သော် တစ်ဖက်လူ၏ စွမ်းအားမှာ သူမ၏ ထင်မြင်ချက်ထက် များစွာ သာလွန်နေသည်။</p> <p>ထိုဖိအားအောက်တွင် သူမမှာ အသက်ရှူပင် ခက်ခဲလာပြီး သွေးများ ခဲသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ကာ မည်သည့် စွမ်းအင်ကိုမျှ အသုံးမပြုနိုင်တော့ပေ။</p> <p>သူမသည် ထိုလက်ညှိုးက သူမ၏ နဖူးကို ထိလိုက်သည်ကို ကြည့်နေရင်း ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ချက်ချင်း စီးဝင်လာသည်။</p> <p>ထိုစွမ်းအင်မှာ ကြမ်းတမ်းခြင်း မရှိဘဲ အလွန်ပင် သိမ်မွေ့လှသဖြင့် မုန့်ဝမ်မှာ ရင်ထဲမှ အလွန်အမင်း နုံးချိမှုကို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမ၏ အသိစိတ်များ တဖြည်းဖြည်း ဝေဝါးသွားပြီး မျက်စိရှေ့မှ အရာအားလုံး ပုံပျက်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် အိပ်ပျော်သွားလေတော့သည်။</p> <p>အချိန်မည်မျှ ကုန်လွန်သွားသည် မသိသော်လည်း မုန့်ဝမ် မျက်လုံး ပြန်ဖွင့်လိုက်သောအခါ သူမသည် ‘ဉာဏ်အလင်းပွင့် စင်မြင့်’ ပေါ်တွင် ပြန်ထိုင်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>ဘာဖြစ်သွားတာလဲ.... သူမ ဘာလို့ ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားရတာလဲ....</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်း ထူးခြားမှု ရှိမရှိ စစ်ဆေးရင်း သတိမလစ်ခင်က ဖြစ်ရပ်များကို ပြန်စဉ်းစားရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။</p> <p>သူမ စင်မြင့်ပေါ်သို့ ရောက်ပြီး မကြာခင်မှာပင် သတိလစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ် သေချာ မစဉ်းစားရသေးခင်မှာပင် သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ အနည်းငယ် ပြောင်းလဲသွားပြီး သူမ၏ ဒန်ထျန်ကို အမြန်ဆုံး စစ်ဆေးလိုက်သည်။ သူမ၏ ဒန်ထျန် အတွင်း၌ ကြီးမားသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်နေသည်။</p> <p>ယခင်က သစ်ကြားသီးခန့် ဖြစ်တည်နေသော ‘သွေးဆေးလုံး’ မှာ ယခုအခါ ကြေမွသွားပြီး နီရဲတောက်ပသော အရည်ထုကြီးတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>၎င်းသည် ချော်ရည်များကဲ့သို့ ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းနေပြီး တုန်လှုပ်ဖွယ်ကောင်းသော စွမ်းအင်လှိုင်းများကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>“ဒါက... နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲတော့မှာလား....”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အံ့ဩသွားရသည်။ ဒန်ထျန်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပြင်းထန်သော စုပ်ယူမှု အားတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ‘ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီး ဝိညာဉ်စွမ်းအင်’  များကို ထိုနီရဲသော အစိုင်အခဲအတွင်းသို့ ရူးသွပ်စွာ ဆွဲသွင်းနေသည်ကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ ‘သွေးစွမ်းအင်’ များမှာလည်း မကြုံစဖူး အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးပွားလာနေပြီး သူမအား ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်’ ဆီသို့ အနီးကပ်ဆုံး ခေါ်ဆောင်သွားနေသည်။</p> <p>“အချိန်ဆွဲလို့ မဖြစ်တော့ဘူး...”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ လျစ်လျူမရှုရဲဘဲ သူမ၏ စိတ်ကို ချက်ချင်း စုစည်းကာ ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်အပေါ်တွင် အပြည့်အဝ အာရုံစိုက်လိုက်သည်။</p> <p>အသိစိတ်ပင်လယ် အတွင်း၌မူ အရာအားလုံး ရှုပ်ထွေးနောက်ကျိနေ၏။ နည်းပြ ချင်းယီ၏ လမ်းညွှန်ချက်အတိုင်း မုန့်ဝမ်သည် ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်’၏ ပုံကြမ်းကို စတင် ရေးဆွဲလိုက်သည်။</p> <p>သူမ၏ အတွေးများ စီးဆင်းလာသည်နှင့်အမျှ သိစိတ်ပင်လယ်ထဲမှ ရှုပ်ထွေးမှုများမှာ တဖြည်းဖြည်း ကင်းစင်သွားပြီး ဝေဝါးသော ပုံရိပ်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။</p> <p> ကြေမွသွားသော ‘ရွှေအမြုတေ’ မှ ထွက်ပေါ်လာသည့် အရည်များကို ထိုဝေဝါးသော ပုံရိပ်အတိုင်း ဖြည်းဖြည်းချင်း စီးဆင်းစေရန် ဂရုတစိုက် ထိန်းချုပ်လိုက်သည်။</p> <p>၎င်းမှာ အနုပညာလက်ရာတစ်ခုကို စေ့စေ့စပ်စပ် ထုဆစ်နေရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>နီရဲသော ဝိညာဉ်အရည်များမှာ ပိုးမျှင်များကဲ့သို့ ရစ်ပတ်သွားပြီး နက်နဲသော ဝိညာဉ်၏ ခန္ဓာကိုယ်၊ ခြေလက်နှင့် မျက်နှာသွင်ပြင်များကို တဖြည်းဖြည်း ပုံဖော်လာသည်။</p> <p>အသေးစိတ် အချက်အလက်တိုင်းကို သူမ ဂရုတစိုက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။</p> <p>အချိန်များ တစ်စက္ကန့်ပြီး တစ်စက္ကန့် ကုန်လွန်သွားရာ မုန့်ဝမ်၏ နဖူးတွင် ချွေးစက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေပြီး မျက်နှာမှာ ဖြူလျော့နေသည်။</p> <p>ဝိညာဉ်ဖွဲ့စည်းခြင်းမှာ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဝိညာဉ်ခွန်အားကို အလွန်အမင်း အသုံးချရသော လုပ်ငန်းစဉ် ဖြစ်သည်။</p> <p>အမှားအယွင်း အနည်းငယ်ရှိပါက ယခင် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများ အားလုံး အလဟဿ ဖြစ်သွားမည့်အပြင် ‘သွေးလေချောက်ချားခြင်း’ ပင် ဖြစ်သွားနိုင်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ မပေါ့ဆရဲဘဲ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အပြည့်စုံဆုံးသော ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်’ ကို ဖန်တီးရန် သန္နိဋ္ဌာန် ချထားသည်။</p> <p>ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ဒန်ထျန်အတွင်းရှိ နီရဲနေသော ဝိညာဉ်အရည်များမှာ ဆက်လက် သိပ်သည်းလာပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကလေးငယ်တစ်ဦး၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။</p> <p>ထို ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်’ ကလေးငယ်သည် တင်ပျဉ်ခွေ ထိုင်နေပြီး သူ၏ မျက်ခုံးနှင့် မျက်လုံးများကြားတွင် မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်ကို ဝေဝါးစွာ မြင်နိုင်သေးသည်။</p> <p>သို့သော် သူ၏ မျက်နှာအမူအရာမှာ ကလေးငယ်တစ်ဦးကဲ့သို့ ပိုမိုနုနယ်ပြီး အပြစ်ကင်းစင်သော အရှိန်အဝါကို ထုတ်လွှတ်နေသည်။</p> <p>ဒန်ထျန် အတွင်းရှိ အနက်ရှိုင်းဆုံးနေရာမှ ပြင်းထန်သော စွမ်းအားတစ်ခု စီးထွက်လာရာ မုန့်ဝမ်အား ယခင်ကထက် ပိုမို သန်မာပြီး ယုံကြည်ချက်ရှိလာစေသည်။</p> <p>သူမသည် သူမ၏ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်ရာ မျက်လုံးများမှာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုကြောင့် တောက်ပနေပြီး ကမ္ဘာသစ်တစ်ခုကို မြင်လိုက်ရသကဲ့သို့ပင်။</p> <p>တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဒန်ထျန်အတွင်းရှိ ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်’ ကလေးငယ်သည်လည်း သူ၏ မျက်လုံးများကို ချက်ချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။</p> <p>သူ၏ သေးငယ်သော ခန္ဓာကိုယ်မှ အစွမ်းထက်သော အရှိန်အဝါများ ထွက်ပေါ်လာရာ လောကကြီးကို စောင့်ကြည့်နေသော ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့၊ သတ္တဝါအားလုံးကို ငုံ့ကြည့်နေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။</p> <p><strong>“</strong><strong>ဝုန်း......”</strong></p> <p>မုန့်ဝမ်၏ သိစိတ်ပင်လယ်အတွင်း၌ နားကွဲမတတ် မိုးခြိမ်းသံတစ်ခု မြည်ဟည်းသွားပြီး ကမ္ဘာကြီးတစ်ခုလုံး တုန်ခါသွားသကဲ့သို့ပင်။ မုန့်ဝမ်သည် အစီအရင်အပြင်ဘက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို ရုတ်တရက် မော့ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ကြည်လင်နေသော ကောင်းကင်ယံမှာ ရုတ်တရက် မည်းမှောင်သော တိမ်တိုက်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းသွားပြီး လျှပ်စီးများ လက်ကာ မိုးချိန်းသံများ ထစ်ချုန်းမြည်ဟည်းလာသည်။ ကောင်းကင်ယံမှ အသက်ရှူကျပ်ဖွယ် ဖိအားကြီးတစ်ခု ဆင်းသက်လာသည်။</p> <p>၎င်းမှာ ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့် ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်’ ပင် ဖြစ်သည်။ မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ အနည်းငယ် လေးနက်တည်ကြည်သွားသည်။</p> <p>ဤသည်မှာ နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်သို့ တက်လှမ်းသော ကျင့်ကြံသူတိုင်း ကျော်ဖြတ်ရမည့် စမ်းသပ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဤဘေးဒဏ်ကို ကျော်ဖြတ်နိုင်မှသာ စစ်မှန်သော ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်’ အဆင့်သို့ ရောက်ရှိမည် ဖြစ်သည်။</p> <p>ဒန်ထျန်အတွင်းရှိ ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်’ ကလေးငယ်မှာလည်း ဘေးဒဏ် ရောက်လာသည်ကို သိရှိပုံရသည်။ သူသည် ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ မျက်လုံးများတွင် ကြောက်ရွံ့မှု မရှိဘဲ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် တိုက်ခိုက်လိုစိတ်များ ပြည့်နှက်နေသည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ လက်ကလေးနှစ်ဖက်ကို ခါးထောက်ကာ ကောင်းကင်ယံကို မော့ကြည့်ရင်း ကြည်လင်သော အော်ဟစ်သံတစ်ခုကို ထုတ်ဖော်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ကောင်းကင်ဘေးဒဏ်ကို စိန်ခေါ်လိုက်သကဲ့သို့ပင်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ကာကွယ်ရေး အစီအရင်များကို ပြတ်သားစွာ ရုတ်သိမ်းလိုက်ပြီး လေထဲသို့ ကိုယ်တိုင် ပျံတက်ကာ ကောင်းကင်လျှပ်စီးများကို ထိပ်တိုက် ရင်ဆိုင်လိုက်လေသည်။</p> <p> အစီအရင်များက ကောင်းကင်လျှပ်စီးများကို ခုခံပေးနိုင်သော်လည်း ထိုလျှပ်စီးများ၏ ဒဏ်ကို ခံယူခြင်းသည် ‘ရုပ်ခန္ဓာ’ ကို ပိုမိုကြံ့ခိုင်စေပြီး ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခုလည်း ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမသည် ပိုမိုသန်မာလာမည့် မည်သည့် အခွင့်အရေးကိုမျှ လက်လွှတ်မခံချင်ပေ။ ၎င်းသည် အန္တရာယ်များလှသော အလုပ်ဖြစ်စေကာမူ သူမ စွန့်စားရန် အသင့်ရှိနေသည်။</p> <p> </p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save