Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၃၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">အဆင့်မြှင့်တင်ခြင်း အခမ်းအနား</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>သို့သော်လည်း တစ်ကြိမ်လဲကျတိုင်း မုန့်ဝမ်၏ ရင်ထဲမှ တိုက်ခိုက်လိုစိတ် အရှိန်အဝါမှာ ပိုမို တောက်လောင်လာခဲ့သည်။ သူမသည် သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ အနိုင်ရလိုစိတ် ပြင်းပြနေခဲ့သည်။</p> <p>မရေမတွက်နိုင်သော အရိုက်အနှက်များကို ခံယူပြီးနောက် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးမှာ ပျက်စီးယိုယွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ခိုင်မာသော စိတ်ဓာတ်နှင့် မယိုင်လဲသော ဇွဲလုံ့လတို့ကြောင့် ‘ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်’ ၏ ဖိအားအောက်တွင် <strong>‘</strong><strong>သွေးရိပ်ခြေလှမ်း’ </strong>၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို တဖြည်းဖြည်း နားလည်လာခဲ့သည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ဗရုတ်သုတ်ခ ဖြစ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် စည်းချက်ကို တဖြည်းဖြည်း ကျွမ်းကျင်လာရာ သူမ၏ လှုပ်ရှားမှုများမှာ အစကဲ့သို့ အမှားအယွင်း မရှိတော့ပေ။</p> <p>တိုက်ခိုက်ခံရသည့် အကြိမ်ရေ နည်းပါးလာပြီး ဒဏ်ရာရရှိမှုလည်း လျော့နည်းလာခဲ့သည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ တိုးတက်မှုကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့နေရသောကြောင့် အမြဲတမ်း တည်တံ့နေသည့် ‘ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်’ ကျင့်ကြံသူပင်လျှင် အံ့ဩသွားရသည်။</p> <p>နောက်ဆုံးတွင် မုန့်ဝမ် ‘သွေးရိပ်ခြေလှမ်း’ ကို အသုံးပြုလိုက်သောအခါ တစ်ဖက်မှ ကျင့်ကြံသူမှာ သူ၏ ပတ်ပတ်လည်ရှိ မရေမတွက်နိုင်သော ပုံရိပ်ယောင်များကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်မိသည်။</p> <p>သူသည် မုန့်ဝမ်ရှိရာနေရာကို အတင်းအကျပ် ရှာဖွေပြီး အကြိမ်ကြိမ် တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း အားလုံးမှာ လွဲချော်သွားခဲ့သည်။ ထိုအခါ ကျင့်ကြံသူသည် စိတ်မရှည်တော့ဘဲ မုန့်ဝမ်နှင့် တူပုန်းတမ်းကစားနေခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။</p> <p>သူသည် သူ၏ အတွင်းအားကို ထုတ်ဖော်လိုက်ပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးသွားသော ပြင်းထန်တဲ့ လေပြင်းတစ်ချက် ဖန်တီးလိုက်သည်။</p> <p>လေပြင်းများ တိုက်ခတ်သွားသော်လည်း မုန့်ဝမ် ပေါ်မလာခဲ့ပေ။ ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်နှာမှာလေးနက်သည့်အကြည့်ဖြင့်အစားထိုးသွားတော့သည်၊ သူသည် မုန့်ဝမ်၏ ခြေရာကို ရှာမတွေ့တော့ခြင်းမှာ သူ ရှုံးနိမ့်သွားပြီဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူသည် အမျိုးမျိုးသော တာအိုကျင့်စဉ်များကို အသုံးပြုသော်လည်း မုန့်ဝမ်ကို အတင်းအကျပ် ပေါ်လာအောင် မလုပ်နိုင်ခဲ့ပေ။</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်မှာ သူ့ထက် များစွာ နိမ့်ကျနေခြင်းသာ မဟုတ်ပါက သူမ၏ တိုက်ခိုက်မှုကို သူ မည်သို့မျှ ခံနိုင်ရည် ရှိမည် မဟုတ်ပေ။</p> <p> ကျင့်ကြံသူ၏ မျက်လုံးများ အေးစက်သွားပြီး လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးကို ပစ်မှတ်ထားသည့် ‘ဧရိယာလွှမ်းမိုးနိုင်သော တိုက်ကွက်’ ဖြင့် ဗုံးကြဲသလို တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ သို့သော်လည်း မုန့်ဝမ်၏ ပုံရိပ်မှာ ပျောက်ကွယ်သွားသကဲ့သို့ပင်။ လေ့ကျင့်ရေးကွင်းတစ်ခုလုံးတွင် ‘သွေးရိပ်ခြေလှမ်း’ မှ ကျန်ရစ်သော ပုံရိပ်ယောင်များသာ ရှိတော့သည်။</p> <p>၁၅ မိနစ်ခန့် ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်၏ အားအင်နှင့် သွေးစွမ်းအင်များ ကုန်ခမ်းသွားသောအခါမှ သူမသည် ထောင့်တစ်ခုမှ ပြန်လည် ပေါ်လာသည်။</p> <p>သူမသည် အသက်ကို ပြင်းပြင်းရှူနေရပြီး အဝတ်အစားများမှာလည်း ဖရိုဖရဲ ဖြစ်နေကာ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ ရေထဲမှ ဆွဲတင်ထားသကဲ့သို့ ချွေးများဖြင့် ရွှဲနစ်နေသည်။</p> <p>သို့သော် သူမ၏ မျက်လုံးများမှာမူ အထူးပင် တောက်ပနေသည်။</p> <p>“ဘိုးဘေး... ‘သွေးရိပ်ခြေလှမ်း’ ကို ပုံရိပ်ယောင်တွေနဲ့ တွဲသုံးလို့ရတာ ဘာလို့ စောစောက မပြောတာလဲ.....”</p> <p>ဘိုးဘေးက လှောင်ပြောင်လိုက်သည် ..... “ဒီလောက် ရိုးရှင်းတဲ့ အရာကို တစ်ချက်ကြည့်ရုံနဲ့ သိသင့်တာ မဟုတ်လား..... ငါက အသေးစိတ် ရှင်းပြနေဖို့ လိုသေးလို့လား.....”</p> <p>မုန့်ဝမ် အနေဖြင့် ... ဘာမှ ပြန်မပြောနိုင်တော့ပေ။</p> <p>‘ထားလိုက်ပါတော့လေ... ဘိုးဘေး နှိမ်တာခံရတာက အရှက်ရစရာ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဂုဏ်ယူစရာပဲလေ.....’</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ဘိုးဘေးနှင့် စိတ်ထဲမှ စကားပြောနေစဉ် တစ်ဖက်မှ ‘ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်’ ကျင့်ကြံသူမှာ မျက်နှာပျက်နေသည်။ ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်’ ပထမဆင့် ကျင့်ကြံသူလေးကို ရှုံးနိမ့်ခြင်းမှာ အရှက်ရစရာပင်။</p> <p>သူက သိချင်စိတ်ဖြင့် မေးလိုက်သည် ..... “မင်း ခုနက လေ့ကျင့်နေတဲ့ ကျင့်စဉ်က ဘာလဲ.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ချက်ချင်းပင် ရိုသေသော အမူအရာဖြင့် ..... “စီနီယာကို တင်ပြရရင်... ကျွန်မ လေ့ကျင့်နေတဲ့ ကျင့်စဉ်က ‘သွေးဝါးမျို မိစ္ဆာခန္ဓာ’ လို့ ခေါ်ပါတယ်၊ သခင်မလေး ဝူက ကိုယ်တိုင် သင်ပေးထားတာပါ.....”</p> <p>“သခင်မလေး သင်ပေးထားတဲ့ ကျင့်စဉ်ကိုး၊ ဒါကြောင့်လည်း ဒီလောက် အစွမ်းထက်နေတာပဲ။ မင်း ကျင့်စဉ်ကို ကျွမ်းကျင်သွားပြီဆိုတော့ ငါ့ကို လေ့ကျင့်ဖော်အဖြစ် ထပ်လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး.....” ကျင့်ကြံသူသည် ခနဲ့တဲ့တဲ့ ပြောဆိုလိုက်သော်လည်း မုန့်ဝမ်ကို အခက်အခဲ မဖြစ်စေခဲ့ပေ။</p> <p>သူသည် နှာခေါင်းရှုံ့ကာ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာထားဖြင့် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲမှ ထွက်သွားလေသည်။</p> <p>ကျင့်ကြံသူ ထွက်သွားပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မေးလိုက်သည် ..... “ဘိုးဘေး... နောက်ထပ် ‘သွေးဝါးမျို မိစ္ဆာခန္ဓာ’ ရဲ့ ဒုတိယပုံစံကို သင်ပေးတော့မှာလား.....”</p> <p>ပထမတိုက်ကွက်ကိုတင် ‘ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်’ ကျင့်ကြံသူကို အနိုင်ယူနိုင်နေပြီဆိုလျှင် နောက်ထပ် သုံးကွက်စလုံးကို တတ်မြောက်ပါက ထိုကျင့်ကြံသူကို အမှုန့်လုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါလား.....</p> <p>“‘ဝိညာဉ်ပြောင်းလဲခြင်းအဆင့်’ ကျင့်ကြံသူကို အမှုန့်လုပ်မယ် ဟုတ်လား..... အိပ်မက်မက်မနေနဲ့.....” ဘိုးဘေးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည် .....</p> <p> “မင်းရဲ့ အခုရှိနေတဲ့ ကျင့်ကြံမှု အဆင့်နဲ့ ပထမတစ်ကွက်ကို သင်ယူနိုင်တာတောင် အနိုင်နိုင် ဖြစ်နေတာ ...နောက်ထပ် တိုက်ကွက်တွေကို သင်ချင်ရင် အရင်ဆုံး မင်းရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်ကို မြှင့်တင်ဖို့ အာရုံစိုက်စမ်း.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်မှာ အနည်းငယ် စိတ်ပျက်သွားသော်လည်း ဘိုးဘေး ပြောသည်မှာ အကြောင်းရှိပေသည်။ ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်’ ပထမဆင့်မှာ အဆင့်အတန်း အလွန် နိမ့်ကျနေသေးသည်။</p> <p>“ကောင်းပါပြီ၊ ဒါဆိုရင် ကျွန်မ အဆင့် (က) ရှိတဲ့ ကျင့်ကြံခြင်းအခန်းကို သွားပြီး တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်လောက် တံခါးပိတ်ကျင့်ကြံလိုက်ပါ့မယ်.....”</p> <p>“ဒီလိုတွေ ဒုက္ခခံနေစရာ မလိုပါဘူး။ ငါ မင်းကို အဆင့်မြှင့်တင်ပေးမယ့် အခမ်းအနားတစ်ခု လုပ်ပေးမယ်.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်၏ မျက်နှာမှာ ရုတ်တရက် စိတ်လှုပ်ရှားသွားသည့်အမူအရာပေါ်လာသည် ..... “ဘာအခမ်းအနားလဲ..... ဘိုးဘေး... ကျွန်မကို မလိမ်ပါနဲ့နော်၊ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတွေ ရှိမှာ မဟုတ်လား.....”</p> <p>ဘိုးဘေးက ရယ်မောလိုက်သည် ..... “ဘာဘေးထွက်ဆိုးကျိုး ရှိရမှာလဲ..... မင်းက မိစ္ဆာကျင့်ကြံသူ ဖြစ်နေပြီး ကြောက်နေတယ်တော့ မပြောနဲ့.....”</p> <p>“ကြောက်တယ် ဟုတ်လား..... ကျွန်မ မုန့်ဝမ်က ဘယ်တုန်းက ကြောက်ဖူးလို့လဲ.....”ဟု ဆိုကာ မုန့်ဝမ်သည် ပြတ်သားစွာ ရပ်တည်လိုက်သည်။</p> <p>‘အခမ်းအနားတစ်ခုပဲ မဟုတ်လား..... ငါ့ကို သေအောင် လုပ်နိုင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ ဘိုးဘေးက ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာပဲ ရှိနေတာဆိုတော့ ငါ့ကို အန္တရာယ်ပြုမှာ မဟုတ်ပါဘူး.....’</p> <p>“ကောင်းတယ်..... သတ္တိရှိသားပဲ။ ဒါဆိုရင် တင်ပျဉ်ခွေထိုင်ပြီး အာရုံစိုက်ထားလိုက်.....” ဘိုးဘေး၏ အသံတွင် မသိမသာ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများ ပါဝင်နေသည်။</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ထိုင်လိုက်ကာ မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း မှိတ်ပြီး စိတ်ကို ကြည်လင်အောင် ထားကာ သူမ၏ ‘ဒန်ထျန်’  ထဲသို့ အာရုံကို လုံးလုံးလျားလျား နှစ်မြှုပ်လိုက်သည်။</p> <p>ဘိုးဘေးက ဂါထာများကို ရွတ်ဆိုလိုက်သောအခါ မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းသို့ ထူးဆန်းသော စွမ်းအင်တစ်ခု စီးဝင်လာသည်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>အစပိုင်းတွင် ဤစွမ်းအင်မှာ ရေကဲ့သို့ နူးညံ့ပြီး အကြောများတစ်လျှောက် နွေးထွေးမှုကို ပေးစွမ်းသည်။</p> <p>သို့သော်လည်း တဖြည်းဖြည်းနှင့် ထိုစွမ်းအင်မှာ ရူးသွပ်နေသော မြစ်တစ်စင်းကဲ့သို့ ကြမ်းတမ်းလာပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်ထဲတွင် သောင်းကျန်းလာတော့သည်။</p> <p>ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုမှာ ခန္ဓာကိုယ်အနှံ့ ချက်ချင်း ပျံ့နှံ့သွားပြီး အကြောတိုင်းမှာ ဆွဲဖြဲခံရသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ မုန့်ဝမ်သည် ညည်းညူလိုက်မိပြီး နဖူးတွင် ပဲစေ့ခန့် ချွေးစက်များ ထွက်လာကာ မျက်နှာမှာလည်း ဖြူလျော့သွားသည်။</p> <p>သို့သော် သူမသည် နာကျင်မှုကို အံတုရင်း သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ခဏလေးပင် အာရုံမလျှော့ဘဲ တောင့်ခံထားသည်။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တိုးတက်စေရန် အရေးကြီးသော အချိန်ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိနေသောကြောင့် အရှုံးမပေးနိုင်ပေ။</p> <p>အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ထိုကြမ်းတမ်းသော စွမ်းအင်မှာ ပိုမို အားကောင်းလာသည်။ မုန့်ဝမ်သည် သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ ပေါက်ကွဲထွက်တော့မည့်အတိုင်း ခံစားရပြီး အတွင်းကလီစာများမှာလည်း မီးဖြင့် ကင်ခံနေရသကဲ့သို့ ခံစားရကာ မခံမရပ်နိုင်အောင် နာကျင်လာသည်။</p> <p>သူမ၏ အသိစိတ်မှာ ဝေဝါးလာပြီး မျက်စိရှေ့တွင် မှောင်မိုက်ကာ နားထဲတွင်လည်း အူဟိန်းနေတော့သည်။ အဆုံးတွင် မုန့်ဝမ်သည် သတိလစ်ကာ မေ့မြောသွားလေတော့သည်။</p> <p>သုံးရက်ကြာပြီးနောက် မုန့်ဝမ်သည် မျက်လုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်း ဖွင့်လိုက်သည်။ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ နာကျင်ကိုက်ခဲနေပြီး အသေအလဲ တိုက်ပွဲတစ်ခုကို ဆင်နွှဲထားရသကဲ့သို့ အားအင်ကုန်ခမ်းနေသည်။</p> <p>သူမသည် အတင်းအကျပ် ထထိုင်လိုက်ပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်လိုက်သောအခါ သူမသည် လေ့ကျင့်ရေးကွင်းထဲတွင် ရှိနေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း တွေ့ရသည်။</p> <p>“နိုးလာပြီလား.....” ဘိုးဘေး၏ အသံမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ရယ်မောသံနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ်လာသည် ..... “ဘယ်လို ခံစားရလဲ.....”</p> <p>မုန့်ဝမ်သည် အသက်ပြင်းပြင်း ရှူလိုက်ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းရှိ စွမ်းအားများကို ခံစားကြည့်လိုက်ရာ အံ့ဩမှုများကြောင့် မျက်လုံးများ ပြူးသွားရသည်။</p> <p>သူမသည် မူလက ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်’ ပထမဆင့်မှာသာ ရှိခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ <strong>နဝမဆင့်</strong>သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>“ကျွန်မရဲ့... ကျွန်မရဲ့ ကျင့်ကြံမှုအဆင့်က ဒီလောက်တောင် မြန်မြန် တိုးသွားတာလား.....”</p> <p>“ကောင်းတယ်... မင်းက ‘မိစ္ဆာစွမ်းအင်နဲ့ အဆင့်မြှင့်တင်တာ ကို အောင်မြင်စွာ တောင့်ခံနိုင်ခဲ့ပြီး အခုဆိုရင် ‘နက်နဲသော ဝိညာဉ်အဆင့်’ နဝမဆင့်ကို ရောက်သွားပြီ.....” ဘိုးဘေး၏ စကားတွင် ချီးကျူးဟန် အနည်းငယ် ပါဝင်လာသည် .....</p> <p>“ဒါပေမဲ့ ဒီနည်းလမ်းရဲ့ သေနှုန်းက ၉၀ ရာခိုင်နှုန်း ရှိတယ်ဆိုတော့ မင်း အသက်ရှင်ကျန်ခဲ့တာက တကယ့်ကို ကံကောင်းတာပဲ.....”</p> <p>“ကိုးဆယ် ရာခိုင်နှုန်း..........” မုန့်ဝမ်သည် ထိတ်လန့်သွားပြီး မကျေမနပ် ဖြစ်သွားရသည်...</p> <p>‘သေချာပြီ... ဒီဘိုးဘေးက လူကောင်း မဟုတ်ဘူး.....’</p> <p>သူမ ရင်ထဲတွင် ကျိန်ဆဲနေမိသော်လည်း အပြင်ပန်းတွင်မူ မကျေနပ်မှုကို အနည်းငယ်မျှ မပြရဲပေ။</p> <p>ထိုအစား သူမသည် ဖားသည့် အပြုံးမျိုးဖြင့် ပြောလိုက်သည် ..... “ဘိုးဘေး... ဘိုးဘေးရဲ့ တန်ခိုးစွမ်းအားတွေက တကယ့်ကို ကြီးမားလှပါတယ်။ ကျွန်မရဲ့ သေးငယ်တဲ့ စွမ်းအားတွေက ဘိုးဘေးရဲ့ သင်ကြားမှုတွေကို ခံနိုင်ရည် မရှိပါဘူး.....”</p> <p>‘ဒီလောက် သေနှုန်းမြင့်တဲ့ အခမ်းအနားကို နောက်တစ်ခါတော့ မလုပ်ရင် မကောင်းဘူးလား.....’</p> <p> </p> <p style="text-align: center;">***</p> <p> </p>


Save