Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၁၃၇ - အကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့် သည်းခြေကွဲသေခြင်း</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p> </p> <p>နဂါးမိသားစု ဆက်ရှိနေဖို့ မလိုအပ်တော့ဘူး....</p> <p>"ဝေါ..."</p> <p>သို့သော် ချန်ပိုင်တောင်၏ ထျန်းချီ (ကောင်းကင်ကန်) ရှိရာ ဘက်မှ ခပ်သဲ့သဲ့ နဂါးဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ နဂါးမိသားစုမှ တစ်စုံတစ်ယောက်က ချန်ပိုင်တောင်၏ ထျန်းချီထဲတွင် ကျင့်ကြံနေခြင်းပင်။</p> <p>"နဂါးတုလေးပါ..."</p> <p>ချန်ကျန်းက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပြီး ခြေတစ်လှမ်း လှမ်းလိုက်သည်။ လေပြင်းနှင့် နှင်းမုန်တိုင်းများက ညဉ့်နက်ယံတွင် ချန်ပိုင်တောင်၏ ထျန်းချီ ဘက်သို့ လှိမ့်ဝင်သွားလေတော့သည်။</p> <p>မိနစ်အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်...</p> <p>ချန်ပိုင်တောင်၊ ထျန်းချီ (ကောင်းကင်ကန်)...</p> <p>နှင်းများ တစ်ဖွဲဖွဲ ကျဆင်းနေပြီး ရာသီဥတုက အလွန် အေးစက်ကာ နေရာအနှံ့ နှင်းများ ဖုံးလွှမ်းနေလေသည်။</p> <p>နှင်းမုန်တိုင်းထဲမှ လူပုံရိပ် တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုပုံရိပ်မှာ ချန်ကျန်း ဖြစ်ပြီး သူက ထျန်းချီကန်စပ်တွင် မတ်တပ်ရပ်ကာ ကန်ထဲတွင် လူးလာခေါက်တုံ့ ကူးခတ်နေသော သတ္တဝါကြီးကို အေးစက်သော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်နေလေသည်။</p> <p>"ချန်ကျန်း..."</p> <p>ထိုနေ့က ကန်ထဲတွင် လူးလာခေါက်တုံ့ ကူးခတ်နေသော သတ္တဝါကြီးမှာ နဂါးတစ်ကောင် ဖြစ်သည်။ နဂါးခေါင်းကြီးက ရုတ်တရက် လှည့်လာပြီး နဂါးမျက်လုံးကြီးများက ချန်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်ကာ ဟိန်းဟောက်လိုက်သည်။</p> <p>"ဝေါ..."</p> <p>ထျန်းချီကန်ထဲမှ ရေခဲရေများကို ဖောက်ထွက်ပြီး လူတစ်ယောက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ထိုသူမှာ အဘိုးအို တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှ အေးစက်သော အလင်းရောင်များ ထွက်ပေါ်နေသည်။ ဤအခိုက်အတန့်တွင် ချန်ကျန်းကို အေးစက်စွာ စိုက်ကြည့်ပြီး မေးလိုက်သည်။ </p> <p>"နဂါးမိသားစုကို မင်း ဖျက်ဆီးလိုက်တာလား..."</p> <p>"ကျင့်ကြံခြင်း လောကက နဂါးမိသားစု ဟွာရှပြည်မှာ မရှိတော့ဘူး..."</p> <p>ချန်ကျန်းက ညင်သာစွာ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။</p> <p>"လုံချီ... သူ့ကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်လိုက်..."</p> <p>အဘိုးအိုက အေးစက် ရက်စက်စွာ အမိန့်ပေးလိုက်သည်။<br /> "ချန်ကျန်း... ငါ မင်းကို တစ်စစီ ဆွဲဖြဲပစ်မယ်... မင်းကို အရှင်လတ်လတ် မျိုချပစ်မယ်... မင်းကို တစ်စစီ ဝါးမျိုပစ်မယ်..."</p> <p>ထို သတ္တဝါကြီးက ဟိန်းဟောက်ပြီး ထျန်းချီကန်ထဲမှ ထွက်လာလေသည်။</p> <p>ဘုန်း...</p> <p>ရုတ်ချင်း နဂါးစွမ်းအားများ ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။</p> <p>မမြင်ရသော အစီအရင် တစ်ခုက ထျန်းချီကန် တစ်ဝိုက်ကို လွှမ်းခြုံသွားလေသည်။</p> <p>"မင်းက ငါ့ နဂါးမိသားစုကို ဖျက်ဆီးရဲတယ်ပေါ့... ငါက မင်းကို သတ်ရုံတင် မကဘူး... မင်းနဲ့ ပတ်သက်တဲ့ မိသားစု အကုန်လုံးကိုပါ ဖျက်ဆီးပစ်မယ်..."</p> <p>သတ္တဝါကြီးက နောက်တစ်ကြိမ် ဟိန်းဟောက်လိုက်ပြီး ထျန်းချီကန် အထက်သို့ ပျံတက်သွားကာ ရူးသွပ်စွာ ကူးလူးပျံသန်းပြီးနောက် ချန်ကျန်း ဆီသို့ ထိုးဆင်းလာလေသည်။</p> <p>ပထမစက္ကန့်တွင် ကောင်းကင်ယံမှ ပျံသန်းလာသော နဂါး တစ်ကောင်။</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် လူသားကို စားမည့် ပျံသန်းလာသော နဂါး တစ်ကောင်။</p> <p>"လုံချီက နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီကွ... မင်းက မြေကမ္ဘာ နတ်ဘုရား အထွတ်အထိပ် အဆင့်ကို ရောက်နေပြီး နောက်တစ်ဆင့်ကို လှမ်းနေပြီ ဆိုရင်တောင် လုံချီ ရှေ့မှာ ဘာမှ မဟုတ်ဘူး... ချန်ကျန်း အာ ချန်ကျန်း... ငါ မင်းအကြောင်း အရင်က ကြားဖူးပါတယ်... မင်း မှားသွားတာ တစ်ခုက နဂါးမိသားစုက အထက်ဘုံ နဲ့ ဆက်သွယ်နိုင်မယ့် စွမ်းအားတွေ ပြန်လည် နိုးထလာမယ့် နေ့ကို စောင့်နေတယ် ဆိုတာပဲ... ငါတို့ နဂါးမိသားစုမှာ အထက်ဘုံက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေး ပါတယ်... စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေးကို စုပ်ယူပြီး နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်ရုံတင် မကဘူး... အထက်ဘုံက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးကိုပါ ပူဇော်ပသပြီး ဆင့်ခေါ်နိုင်တယ်... မင်းက ငါတို့ နဂါးမိသားစုကို ဘာနဲ့ ယှဉ်တိုက်မှာလဲ..."</p> <p>အဘိုးအိုက ဤအခိုက်အတန့်တွင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>သူ့အမြင်တွင် ချန်ကျန်းက ခြေတစ်ဖက်ဖြင့် မြေကမ္ဘာ နတ်ဘုရား အဆင့်ကို ကျော်လွန်နေပြီ ဆိုလျှင်တောင် ယခု နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားပြီ ဖြစ်သော လုံချီ၏ ပြိုင်ဘက် လုံးဝ ဖြစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။</p> <p>အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်တွင် လုံချီသည် မြေကမ္ဘာ နတ်ဘုရား အဆင့်ထက် ကျော်လွန်နေပြီ ဖြစ်ပြီး သူ၏ တိုက်ခိုက်ရေး စွမ်းအားက မြေကမ္ဘာ နတ်ဘုရား ထက် အများကြီး သာလွန်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>လက်သည်းချက် တစ်ချက်တည်း နှင့်တင်...</p> <p>ချန်ကျန်း၏ ခန္ဓာကိုယ် တစ်စစီ ဖြစ်သွားရမည်။</p> <p>"နဂါး... မင်းက ငါ့ကို သတ်ဖို့ ထိုက်တန်လို့လား..."<br /> လုံချီ ပြောင်းလဲထားသော သတ္တဝါကြီးက ချန်ကျန်းနှင့် မီတာ ၂၀ အကွာသို့ ရောက်လာချိန်တွင် ချန်ကျန်းက မျက်လုံးကို ပင့်ကာ အေးစက်စွာ ကြည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>"ဘာ..."<br /> လုံချီ ထိတ်လန့်သွားပြီးနောက် ထပ်မံ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။</p> <p>"ဟင့်အင်း..."</p> <p>"မင်းက ဘာလဲ... မင်းက ဘာကြီးလဲ..."</p> <p>"တောက်... မင်းက ဘာသားရဲကြီးလဲ..."</p> <p>"ပုံရိပ်ယောင်... ဒါ သေချာပေါက် ပုံရိပ်ယောင် ပဲ..."</p> <p>"အတုအယောင်... ဟင့်အင်း... မလုပ်ပါနဲ့... ငါ့ကို မစားပါနဲ့... ငါ့ကို မစားပါနဲ့..."</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင်...</p> <p>လုံချီ၏ မျက်လုံးထဲတွင် လူသတ်သားရဲကောင်ကြီး တစ်ကောင် ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>ထို လူသတ်သားရဲကောင်ကြီးက ချန်ကျန်း၏ နောက်တွင် မတ်တပ်ရပ်နေသည်။ ထိုအရာက သူ တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသော ကြောက်မက်ဖွယ် သားရဲကြီးပင်။ ထို သားရဲကြီး၏ အကြည့်တစ်ချက်တည်းနှင့် သူ၏ မူလဝိညာဉ် ပြိုကွဲသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။</p> <p>မဟာ သားရဲကြီး။</p> <p>အဲဒါ ရှေးခေတ်က ဧရာမ သတ္တဝါကြီး တစ်ကောင်ပဲ။</p> <p>ထို ရက်စက် ကြမ်းကြုတ်သော မျက်လုံးများက ထို သတ္တဝါကြီးသည် စစ်မှန်သော နဂါးများကို အစာအဖြစ် စားသုံးကြောင်း သူ့ကို ပြောပြနေသည်။</p> <p>သူ့လို နဂါးတု တစ်ကောင် မဟုတ်ဘဲ အထက်ဘုံ မှ စစ်မှန်သော နဂါး၊ သွေးစစ်သော စစ်မှန်သည့် နဂါးကို စားသုံးခြင်းပင်။</p> <p>"မလုပ်နဲ့..."</p> <p>လုံချီ လေထဲတွင် ရုတ်တရက် အော်ဟစ် ညည်းတွားလိုက်ပြီးနောက် သွေးများ စီးကျလာကာ သူ့ဧရာမ နဂါးခန္ဓာကိုယ်ကြီး အောက်သို့ ပြုတ်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>"ဝေါ..."</p> <p>နဂါး အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော လုံချီမှာ ထျန်းချီကန်ထဲသို့ ပြုတ်ကျသွားပြီး ရေလုံးကြီးများ ကောင်းကင်သို့ လွင့်စင်သွားလေသည်။</p> <p>ထို့နောက် သူ တစ်ခါမှ ပြန်မပေါ်လာတော့ပေ။</p> <p>နဂါးသွေးများက ထျန်းချီကန်ကို အနီရောင် ဆိုးလိုက်လေသည်။</p> <p>"လုံချီ... လုံချီ... မဖြစ်နိုင်ဘူး... လုံချီ... မင်း ဘာဖြစ်သွားတာလဲ... အသဲနဲ့ သည်းခြေ ကွဲသွားတယ်... ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ..."</p> <p>ထျန်းချီကန်ထဲရှိ အဘိုးအိုက အစပိုင်းတွင် ကြောင်အမ်းသွားပြီးနောက် ဆက်တိုက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။ သူ၏ မူလဝိညာဉ် ဖြင့် စစ်ဆေးကြည့်လိုက်ရာ လုံချီမှာ အသဲနှင့် သည်းခြေ ကွဲပြီး သေဆုံးသွားကြောင်း တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p>အသဲနှင့် သည်းခြေ ကွဲသွားခြင်း။</p> <p>လုံချီကို ချန်ကျန်းက သိုင်းပညာ လျှို့ဝှက်နည်းလမ်း သုံးပြီး သတ်လိုက်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။</p> <p>"မင်း... ခုနက မင်း အနောက်က ဘာသတ္တဝါကြီးလဲ..."</p> <p>အဘိုးအိုက အသက်ပြင်းပြင်း ရှူသွင်းပြီး ချန်ကျန်းကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ သူ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် အေးစက်မှုများ ရှိနေသေးသော်လည်း ထိုအေးစက်မှုထဲတွင် ထိတ်လန့် ကြောက်ရွံ့မှုများ အထင်အရှား ပေါ်လွင်နေလေသည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ကို မျိုချတဲ့ အကောင်... မင်း ကြားဖူးလား... ငါ သိပ်မထုတ်ပါဘူး... ဒေါသက အရမ်း ကြီးလွန်းလို့... အစောပိုင်းကတည်းက သူ့ကို အောင်နိုင်ခဲ့ပေမဲ့... လေကောင်းလေသန့် ရအောင်လို့ ရံဖန်ရံခါမှ အပြင်ထုတ်ပေးတာပါ..."</p> <p>ထျန်းချီကန်စပ်တွင် ချန်ကျန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကောင်းကင်ကို မျိုချတဲ့ အကောင်..." အဘိုးအို ကြောင်အမ်းသွားပြီး တိုးတိုးလေး ရေရွတ်လိုက်သည်။ သို့သော် ခေတ္တ အကြာတွင် သူက ရုတ်တရက် အံကြိတ်လိုက်ပြီး သွေးများ ပန်းထွက်လာကာ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ <br /> "အထက်ဘုံက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးက မင်းကို မနိုင်ဘူး ဆိုတာ ငါ မယုံဘူး... ငါ့ မြေနဂါးက လောကကို တုန်လှုပ်စေတယ်... ငါ့ရဲ့ အသားအစိုင် နဲ့ မူလဝိညာဉ်ကို ပူဇော်ပြီး အထက်ဘုံက စစ်မှန်တဲ့ နဂါးကို ချန်ပိုင်တောင်ရဲ့ ထျန်းချီကန်ဆီ ဆင်းသက်လာဖို့ ပင့်ဖိတ်ပါတယ်... သွေးဆက် မျိုးဆက်ရဲ့ ခေါ်သံကို ကြားတဲ့ စစ်မှန်တဲ့ နဂါး ရှိရင် ကျေးဇူးပြုပြီး အောက်ဘုံကို ဆင်းသက်ပေးပါ..."</p> <p>ဖူး...</p> <p>ဟိန်းဟောက်သံများ ကြားတွင် အဘိုးအိုက သွေးများ ဆက်တိုက် အန်ထုတ်လိုက်ပြီး သွေးများ ကောင်းကင်သို့ ပျံတက်သွားလေသည်။ စစ်မှန်သော နဂါး ဆင်းသက်လာရန် သူက လမ်းကြောင်း နှစ်ခု ဖွင့်ချင်နေခြင်းပင်။</p> <p>ဝူး...</p> <p>လေပြင်းနှင့် နှင်းများက ထျန်းချီကန် အထက်တွင် ရုတ်တရက် ပြန့်ကျဲသွားလေသည်။</p> <p>"ဘုန်း..."</p> <p>မိုးကြိုး တစ်ချက် ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲသွားပြီး မိုးကြိုး ပေါက်ကွဲပြီးသည်နှင့် ချန်ပိုင်တောင် ထျန်းချီကန်၏ ညကောင်းကင်ယံ တွင် ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး တစ်ခု ပွင့်သွားလေသည်။</p> <p>"ဝေါ..."</p> <p>နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ထို ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ထဲမှ ကြောက်မက်ဖွယ် နဂါးဟိန်းဟောက်သံ တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ဧရာမ နဂါးလက်သည်းကြီး တစ်ခု ဆင်းသက်လာလေသည်။</p> <p>"ဟားဟား... ရောက်လာပြီ..."</p> <p>အဘိုးအို ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ရယ်မောလိုက်လေသည်။</p> <p>သို့သော်...</p> <p>သူ ရယ်မောပြီးနောက် ဧရာမ နဂါးလက်သည်းကြီးက ရုတ်တရက် နောက်သို့ ပြန်ဆုတ်သွားသည်။ အဘိုးအို ကြောင်အမ်းသွားချိန်မှာပင် ကောင်းကင်ယံရှိ ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီးက ချက်ချင်း အဆ ၁၀ မက ကျယ်ပြန့်သွားလေသည်။</p> <p>ဧရာမ နဂါးလက်သည်းကြီး ထက် အနည်းဆုံး အဆ ၁၀ ဆ ပိုမို ကြီးမားသော အငွေ့အသက် တစ်ခု ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထွက်ပေါ်လာလေသည်။</p> <p>"ဘယ်သူက ဒီ မင်းသမီးကို ခေါ်နေတာလဲ... ဟင်... ဘာဖြစ်လို့လဲ... ဒီကန်ထဲမှာ နဂါး တစ်ကောင် သေနေတာလား... ဟင်... ကြည့်ရတာ ကြောက်လန့်ပြီး သေသွားတဲ့ ပုံပဲ... တကယ်ပဲ ငါတို့ နဂါးမျိုးနွယ်ကို အရှက်ခွဲတာပဲ..."</p> <p>ထို့နောက် ချိုသာသော အသံလေး တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး ကောင်မလေး တစ်ယောက် ဧရာမ အက်ကွဲကြောင်းကြီး ထဲမှ ဖြည်းညှင်းစွာ ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရလေသည်။</p> <p>"......."</p> <p>နဂါးမိသားစုမှ အဘိုးအို လုံကျန်းမှာ ထို ကောင်မလေးကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် ထပ်မံ ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။</p> <p>နဂါးမျိုးနွယ်က ဘယ်ရောက်သွားတာလဲ။</p> <p>ဘာလို့ ကောင်မလေး တစ်ယောက် ရောက်လာရတာလဲ။</p> <p>နေပါဦး...</p> <p>ခန...ခန...</p> <p>သူ့ကိုယ်သူ ဘယ်လို ခေါ်လိုက်တာလဲ။</p> <p>သူ့ကိုယ်သူ မင်းသမီး လို့ ခေါ်လိုက်တာပဲ။</p> <p>မင်းသမီး...</p> <p>နဂါး မင်းသမီး...</p> <p>ငါ စစ်မှန်တဲ့ နဂါး မင်းသမီး တစ်ပါးကို ဆင့်ခေါ်လိုက်တာလား</p> <p>သို့သော် မျက်တောင်တစ်ခတ် အတွင်းမှာပင် လုံကျန်း ရုတ်တရက် သဘောပေါက်သွားပြီး ထို ကောင်မလေးကို အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။ </p> <p>"အထက်ဘုံ နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ မင်းသမီး... ကျွန်တော်က ကမ္ဘာမြေ လုံမိသားစုက လုံကျန်းပါ... လုံမိသားစုမှာ စစ်မှန်တဲ့ နဂါးသွေး ပါပေမဲ့ ဒီနေ့တော့ ဒီကောင်လေးရဲ့ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို ခံလိုက်ရပါပြီ... ကျေးဇူးပြုပြီး နဂါး မင်းသမီး... တရားမျှတမှုကို ဖော်ဆောင်ပေးပါ..."</p> <p>"နဂါး မင်းသမီး... နဂါး မင်းသမီး ဆိုတာ ဘာလဲ... ဒီ မင်းသမီးရဲ့ နာမည်က အောင်းယွဲ့... ဘွဲ့နာမည် ကတော့ ဟုန်မုန် ကောင်းကင်ဘုံ ဝိညာဉ်လောကကို အုပ်စိုးတဲ့ ဝမ်လုံတောင် မင်းသမီး ( ကျန်းယွဲ့ ) ပေါ့..." ကောင်မလေး၏ မျက်နှာက အေးစက်သွားပြီး သူမ၏ လက်ကို ခပ်ပေါ့ပေါ့ မြှောက်လိုက်ရာ ကြောက်မက်ဖွယ် နဂါးစွမ်းအား တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ ထို့နောက် ချိုသာသော အသံလေးဖြင့် အေးစက်စွာ ဆက်ပြောသည်။ <br /> "ဒီ မင်းသမီးရဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို ဘာလို့ ကျန်းယွဲ့ လို့ ခေါ်လဲ မင်း သိလား..."</p> <p>"ဗျာ... ကျွန်တော်မျိုး နားမလည်ပါဘူး..."</p> <p>လုံကျန်း ဆက်လက် ကြောင်အမ်းနေသော်လည်း အနည်းငယ်မျှ မလေးမစား မလုပ်ရဲဘဲ ထပ်မံ အရိုအသေ ပေးလိုက်သည်။</p> <p>ဒါက စစ်မှန်တဲ့ အထက်ဘုံ နဂါးမိသားစုရဲ့ မင်းသမီးပဲ။ သူမကို စစ်မှန်တဲ့ နဂါး မင်းသမီး လို့ ခေါ်ခေါ်၊ ကျန်းယွဲ့ မင်းသမီး လို့ ခေါ်ခေါ်... သူမ ချန်ကျန်းကို သတ်ပေးနိုင်ရင် ပြီးတာပဲလေ။</p> <p>"ဟွန်း... မင်း မသိတာ မှန်ပါတယ်... ဒီ မင်းသမီးကို ခမည်းတော်ဧကရာဇ်က ဒီနေ့မှ ဘွဲ့နာမည် ပေးလိုက်တာလေ..." ကောင်မလေးက လက်ပိုက်ကာ မျက်နှာပေါ်တွင် မာနကြီးသော အမူအရာ အပြည့်ဖြင့် ဆက်ပြောသည်။ "ဒီ မင်းသမီးရဲ့ ဘွဲ့နာမည်က အရမ်း အလားအလာ ကောင်းတယ်... အဲဒါက လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်ထောင်ပေါင်းများစွာက ဝိညာဉ်လောကက သားရဲကြီး တစ်ကောင်ရဲ့ နာမည်ထဲက စာလုံး တစ်လုံးပဲ... ခမည်းတော် ဧကရာဇ်က ဒီနေ့ ငါ့ကို ဝမ်လုံတောင်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး တောင်ထိပ်ကို ခေါ်သွားပြီး အဲဒီ သားရဲကြီးရဲ့ ပုံတူ ပန်းချီကားကို ပြခဲ့တယ်... ဘာလို့လဲ ဆိုတော့ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်က ဆရာ တစ်ယောက်က ငါနဲ့ အဲဒီ သားရဲကြီး နဲ့ ကံစပ်နေတယ် လို့ ပြောလို့လေ... ပြီးတော့ မကြာခင် အချိန် အတွင်းမှာ အဲဒီ သားရဲကြီး နဲ့ တွေ့ဖို့ အလားအလာ အရမ်း များတယ် တဲ့... ဒါကြောင့် ကျန်းယွဲ့ မင်းသမီး ဆိုတဲ့ ဘွဲ့နာမည်ကို ပေးလိုက်တာပဲ..."</p> <p>ဤနေရာ အရောက်တွင် ကောင်မလေး ခေတ္တ ရပ်တန့်သွားပြီး သူမ၏ မျက်လုံးများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့မှု အနည်းငယ် ပေါ်လာကာ အသံ အနည်းငယ် တိုးသွားသည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ဒီ မင်းသမီး ကြားဖူးတာက အဲဒီ သားရဲကြီးက အရမ်း ကြောက်စရာ ကောင်းတယ် တဲ့... ဒါကြောင့် အဲဒီ သားရဲကြီး နဲ့ မတွေ့ချင်ဘူး... ဒါကြောင့် ဒီ မင်းသမီးက လူ့လောကကို ခိုးထွက်လာပြီး အချိန် တစ်ခု ကြာရင် ပြန်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်တာ... ဒါဆိုရင် အဲဒီ သားရဲကြီး နဲ့ တွေ့ဖို့ မဖြစ်နိုင်တော့ဘူးလေ... ဒီ မင်းသမီးက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းတာပဲ..."</p> <p>"ကျန်းယွဲ့ မင်းသမီးက အရမ်း ဉာဏ်ကောင်းပါတယ်... ကျွန်တော်မျိုး ဘယ်လိုမှ မမီနိုင်ပါဘူး... ဒါပေမဲ့ ကျေးဇူးပြုပြီး ကျန်းယွဲ့ မင်းသမီး... ဒီကောင်လေးကို သတ်ပေးပါ... သူက နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ သွေးဆက် တွေကို သတ်ခဲ့တာပါ... နဂါးမျိုးနွယ်ရဲ့ ဥပဒေ အရ သူ့ကို သတ်ရမှာပါ..."</p> <p>လုံကျန်းက ချက်ချင်း မျက်နှာချိုသွေးကာ ပြောလိုက်ပြီးနောက် အသံပြောင်းကာ ချန်ကျန်း ဘက်သို့ လှည့်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဒီ ကောင်မလေးက ပုံစံ သေးငယ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ အဆင့်အတန်းက အရမ်း ကြီးမားပြီး လုံးဝ ကြောက်စရာ ကောင်းတယ်လေ။</p> <p>ဒီတစ်ခါတော့ ချန်ကျန်း သေပြီ။</p> <p>ချန်ကျန်းက အထက်ဘုံက ဘွဲ့ရ စစ်မှန်တဲ့ နဂါး မင်းသမီး တစ်ပါးကိုတောင် ယှဉ်နိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။</p> <p>"ဟင်... ဒီကောင်လေး..."</p> <p>ကောင်မလေးက ထျန်းချီကန်စပ်က ချန်ကျန်းကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူမ၏ အကြည့်များ ချန်ကျန်း မျက်နှာပေါ် ကျရောက်သွားချိန်တွင် မျက်နှာလေး ချက်ချင်း သစ်သားရုပ်တု တစ်ခုလို ကြောင်အမ်းသွားလေသည်။</p> <p>"ကောင်မလေး... ငါတို့ ကံစပ်နေတယ် မဟုတ်လား..."<br /> ထျန်းချီကန်စပ်တွင် ချန်ကျန်းက ပြုံးပြီး ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ကျန်းယွဲ့ မင်းသမီး..."<br /> လုံကျန်း ထိုမြင်ကွင်းကို မြင်လိုက်ရချိန်တွင် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပြီး သူ၏ ရင်ထဲတွင် ရုတ်တရက် တစ်ဆို့သွားလေသည်။</p> <p>ကျန်းယွဲ့။</p> <p>ချန်ကျန်း။</p> <p>တူညီသော အသံထွက်ပင်။</p> <p>လုံကျန်း ရုတ်တရက် တွေးမိသွားသော်လည်း နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ရူးသွပ်စွာ ခေါင်းယမ်းလိုက်လေသည်။</p> <p>မဟုတ်ဘူး...မဟုတ်ဘူး...</p> <p>ဒါက တိုက်ဆိုင်မှု သက်သက်ပဲ။</p> <p>ဒါ လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး။</p> <p>"အမေရေ... ငါ့ကို မစားပါနဲ့... ငါ အသက်မကြီးသေးဘူး... ငါ့ အသားက မစားကောင်းဘူး... ဝူးဝူး... အဲဒီ ခွေးသေ ဆရာ ပြောတာ မှန်နေတယ်... ဒီ မင်းသမီး တကယ်ပဲ အဲဒီလူ နဲ့ တွေ့သွားပြီ... ပြီးပြီ... ပြီးပြီ... အဲဒီလူ နဲ့ တွေ့သွားပြီ... ခမည်းတော် ဧကရာဇ် ကယ်ပါဦး... ခမည်းတော် ဧကရာဇ် ကယ်ပါဦး..."</p> <p>သို့သော် နောက်တစ်စက္ကန့်တွင် ကောင်မလေးက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ယံသို့ ပြန်လည် ထိုးတက်သွားလေသည်။</p> <p>"ဝေါ..."</p> <p>ချန်ပိုင်တောင် အထက်ရှိ ကောင်းကင်ယံကို တုန်လှုပ်စေသော မြင်ကွင်းမှာ ချက်ချင်း ပျောက်ကွယ်သွားလေသည်။</p> <p>"ဝူး..."</p> <p>ချန်ပိုင်တောင်တွင် နှင်းမုန်တိုင်းများ တိုက်ခတ်နေဆဲပင်။</p> <p>ဤအခိုက်အတန့်တွင် ထျန်းချီကန်ထဲရှိ နဂါးအလောင်း ရှေ့မှ လုံကျန်းသည် ထျန်းချီကန်စပ်ရှိ လူငယ်လေးကို စိုက်ကြည့်နေမိသည်။ သူသည် မြေကမ္ဘာ နတ်ဘုရား တစ်ပါး ဖြစ်ပြီး သူ၏ အင်အားမှာ အနည်းငယ်မျှ လျော့ကျသွားခြင်း မရှိပေ။</p> <p>သို့သော် ဤအခိုက်အတန့်တွင် သူ အလွန်အမင်း အေးစက်မှုကို ခံစားနေရသည်။</p> <p>ရင်ထဲအထိ အေးစက်နေသည်။</p> <p>မူလဝိညာဉ် အထိ နာကျင်နေသည်။</p> <p>"ချမ်းသာ..."</p> <p>လုံကျန်း စကားစလိုက်သည်။</p> <p>"ဝေါ..."<br /> သို့သော် စကားတစ်ခွန်းသာ ထွက်လာပြီး သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် မူလဝိညာဉ်သည် နဂါးအလောင်း နှင့်အတူ ဖျက်ဆီးခံလိုက်ရ၏။</p> <p>အခန်း ၁၃၇ ပြီး</p> <p> </p>


Save