Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၀၃)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်မိသားစု၏ ဗီလာခန်းမအတွင်း၌ ဟယ်မိသားစု၏ ကိုယ်ရံတော်များမှာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ဟိုတစ်စ ဒီတစ်စ လဲကျနေကြပြီး ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်မှာမူ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အချည်ခံထားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ရှေ့တွင် မောက်မာစွာ ရပ်နေသူမှာ ထျန်းရှမ်းနှင့် လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ နောက်တွင် ကိုယ်ရံတော် ဆယ်ဂဏန်းခန့် ရှိနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုလူလတ်ပိုင်းမှာ တုန်းမိသားစုမှ စေလွှတ်လိုက်သော မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တုန်းယွမ်ပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် ဟယ်မိသားစု၏ ကိုယ်ရံတော်များနှင့် ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်ကို အလွယ်တကူ အနိုင်ယူခဲ့သူ ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်... အခုတော့ မင်း ကြောင်သွားပြီ မဟုတ်လား။ အရင်ကတော့ ငါ့ကို ဂရုမစိုက်သလို ပုံစံမျိုး လုပ်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ မင်းက ငါ့ရဲ့ အကျဉ်းသား ဖြစ်နေပြီ။ မင်းကို ငါ ဘယ်လို နှိပ်စက်ရမလဲဆိုတာ ခဏနေရင် သိရမှာပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ဘေးတွင် သခင်ကြီး ဟယ်ချန်ချင်မှာ ဒေါသကြောင့် မုတ်ဆိတ်မွေးများပင် တုန်ရင်နေသည်။ “ထျန်းရှမ်း... မင်းသာ ငါ့မြေးမလေးကို ထိရဲရင် ငါတို့ ဟယ်မိသားစုက မင်းကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ထျန်းချီကလည်း တင်းမာသော မျက်နှာထားဖြင့် “ထျန်းရှမ်း... မမေ့နဲ့ဦး။ ငါတို့ ဟယ်မိသားစုက မင်းတို့ ထျန်းမိသားစုထက် အင်အား မနိမ့်ဘူး။ အကျိုးဆက်ကို မင်း သေချာ စဉ်းစားသင့်တယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဟားဟားဟားဟား...”</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှမ်းက မောက်မာစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး “အဖိုးကြီးဟယ်... အခုထိ အခြေအနေကို သဘော မပေါက်သေးဘူးလား။ ဒီတစ်ခါ ခင်ဗျားတို့ ဟယ်မိသားစုကို ရှင်းမှာက ကျုပ်တို့ ထျန်းမိသားစု မဟုတ်ဘူး... မြို့တော်က တုန်းမိသားစုကွ။ ခင်ဗျားတို့ ဟယ်မိသားစုက ကျန်းနန်မြို့မှာ အင်အား နည်းနည်းရှိတယ် ဆိုပေမဲ့ တုန်းမိသားစုနဲ့ ဘယ်လိုလုပ် ယှဉ်လို့ ရမှာလဲ။ ခင်ဗျားတို့က သူတို့ရဲ့ ဖိနပ်အောက်က မြေမှုန့်လောက်တောင် မရှိဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ ဟယ်ချန်ချင်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားသည်။ မြို့တော် တုန်းမိသားစု၏ အကြောင်းကို သူ ကြားဖူးထားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အလကား စကားတွေ... ငါတို့ ဟယ်မိသားစုက တုန်းမိသားစုကို တစ်ခါမှ မစော်ကားဖူးဘူး။ သူတို့က ငါတို့ကို ရန်မူစရာ အကြောင်း မရှိဘူး” </p> <p style="text-align:justify">“ခင်ဗျား ပြောတာ မှန်တယ်... ဟယ်မိသားစုက တုန်းမိသားစုကို မစော်ကားဖူးပေမဲ့ ယဲ့ပုဖန်ကတော့ စော်ကားခဲ့တယ်။ ဒီတစ်ခါ တုန်းမိသားစုက ယဲ့ပုဖန်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်တာ... ခင်ဗျားရဲ့ မြေးမလေးကလည်း သူ့မိန်းမ ဆိုတော့ လွတ်လိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာလား” </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောရင်း ထျန်းရှမ်းက ထပ်မံ၍ မောက်မာစွာ ရယ်လိုက်ပြန်သည်။ “အဖိုးကြီးဟယ်... ခင်ဗျားတို့က တုန်းမိသားစုကို မစော်ကားရဲပါဘူး။ ဒီတစ်ခါတော့ ခင်ဗျားတို့ ကံဆိုးတယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်တော့။ ယဲ့ပုဖန်လို လူမျိုးနဲ့ ပတ်သက်မိတာကိုက ခင်ဗျားတို့ရဲ့ အမှားပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“ထျန်းရှမ်း... နင် ပါးစပ်ပိတ်ထားစမ်း။ နင်ကမှ သုံးစားလို့ မရတဲ့ကောင်…”</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်သည် ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ အတင်း အော်ဟစ် ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီမိန်းမယုတ်ကတော့... ဒီလို အခြေအနေ ရောက်နေတာတောင် ငါ့ကို ဆဲရဲသေးတယ်ပေါ့။ မင်း တကယ်ပဲ အသက်ရှင်ရတာ ငြီးငွေ့နေပြီ ထင်တယ်” </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှမ်း၏ မျက်ဝန်းထဲတွင် ရက်စက်သော အလင်းတန်းတစ်ခု ဖြတ်ပြေးသွားကာ ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်၏ မျက်နှာကို ပါးရိုက်ရန် လက်ကို မြှောက်လိုက်ချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှမ်းသည် လက်ကို မြှောက်လိုက်ရုံသာ ရှိသေး၏။ ထိုလက်ဝါး ရိုက်မကျလာမီမှာပင် သူ၏ လက်ကောက်ဝတ်ထံမှ စူးရှသော နာကျင်မှု တစ်ခုက အရင်ဦးစွာ ရောက်ရှိလာသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ရွှပ်ခနဲ အသံနှင့်အတူ မြှောက်ထားသော လက်ဖျံမှာ လက်ကောက်ဝတ်မှ ပြတ်တောက်ကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ကျသွားတော့သည်။ သွေးပူပူများမှာလည်း ဒဏ်ရာမှ ပန်းထွက်လာ၏။</p> <p style="text-align:justify">“အား...”</p> <p style="text-align:justify">သူသည် စူးရှစွာ အော်ဟစ်လိုက်ပြီးနောက် နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ သူ့နောက်တွင် ရပ်နေသော ယဲ့ပုဖန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း... ယဲ့ပုဖန်… မင်း မသေဘူးလား...” </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှမ်း၏ မျက်ဝန်းအစုံမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး ရုတ်တရက် ရရှိလိုက်သော တုန်လှုပ်မှုကြောင့် လက်ကောက်ဝတ်မှ နာကျင်မှုကိုပင် ခဏတာ မေ့လျော့သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သေရမှာက မင်းပဲ...။ မင်းသာ ထောင်ထဲမှာ ငြိမ်ငြိမ်လေး နေခဲ့ရင် အသက်ရှင်ဖို့ အခွင့်အရေး ရှိဦးမှာပါ။ အခုတော့ ငါ့မိန်းမကိုတောင် မင်းက စော်ကားချင်နေတယ်ပေါ့... ဒါဆိုရင်တော့ ငရဲကိုသာ သွားပေတော့” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် စကားဆုံးသည်နှင့် လက်ကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ ဓားအလင်းတန်းတစ်ခုက ထျန်းရှမ်း၏ လည်ပင်းကို ဖြတ်သန်းသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ...”</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှမ်းမှာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ဒုတ်ခနဲ လဲကျသွားကာ သူ၏ မျက်နှာမှာ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တုန်းယွမ်သည် ယဲ့ပုဖန် ရုတ်တရက် ပေါ်လာလိမ့်မည်ဟု မထင်ထားသော်လည်း ပေါ်လာသည်ကို မြင်သောအခါတွင်လည်း သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်ပေ။ တစ်ဖက်လူ မသေသေးလျှင်လည်း ယခုမှ သတ်လိုက်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး သူ၏ သခင်ထံမှ ဆုလာဘ်များ ထပ်ရဦးမည်ဟု တွေးတောနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ တွေးတောရင်း သူသည် ကျောနောက်မှ ဓားရှည်ကို ဆွဲထုတ်လိုက်ကာ ဓားအရိပ်များဖြင့် ယဲ့ပုဖန်ကို လွှမ်းခြုံ တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ယဲ့ပုဖန်မှာမူ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာခြင်း မရှိဘဲ လက်ထဲရှိ နဂါးစွယ်ဓားဖြင့် လျှပ်စီးအလား တုံ့ပြန်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ထန်း... ရွှပ်...” </p> <p style="text-align:justify">မာကျောလှသော နဂါးစွယ်ဓားသည် တုန်းယွမ်၏ ဓားရှည်ကို ပိုင်းဖြတ်ရုံသာမကဘဲ အရှိန်အဟုန် မရပ်တန့်ဘဲ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ကိုပါ တစ်ချက်တည်းနှင့် နှစ်ပိုင်းပြတ်သွားစေသည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် ဓားချက် တစ်ချက်တည်းဖြင့် တုန်းယွမ်ကို သတ်ဖြတ်လိုက်ခြင်းပင်…။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချန်ချင်နှင့် အခြားသူများမှာ အလွန်ပင် မှင်တက်သွားကြသည်။ အစောပိုင်းက တုန်းယွမ် မည်မျှ အစွမ်းထက်ကြောင်း သူတို့ ကိုယ်တိုင် မြင်တွေ့ခဲ့ရပြီး ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်မိသားစု၏ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်ကမျှ သူ၏ သိုင်းကွက် တစ်ကွက်ကို ခံနိုင်ရည် မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ယခုအခါ ယဲ့ပုဖန်၏ ရှေ့တွင်မူ ထိုလူမှာ ကလေးတစ်ယောက်ကဲ့သို့ ဖြစ်နေပြီး ယဲ့ပုဖန်၏ တစ်ကွက်တည်းသော တိုက်ခိုက်မှုကိုပင် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းရှမ်းနှင့် တုန်းယွမ်တို့ သေဆုံးသွားသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့ခေါ်လာသော ကိုယ်ရံတော်များမှာလည်း ကြောက်လန့်တကြား ထွက်ပြေးရန် ပြင်ကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ယဲ့ပုဖန်က ထိုအခွင့်အရေးကို မပေးပေ။ တုန်းမိသားစုက စေလွှတ်လိုက်သော သူများကို သူ လုံးဝ ညှာတာမည် မဟုတ်ပါ။ နဂါးစွယ်ဓားသည် လျှပ်စီးအလား ပျံဝဲသွားကာ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် မြေပြင်ပေါ်၌ အလောင်း ဆယ်ဂဏန်းခန့် ထပ်မံ တိုးပွားသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ထိုအရာအားလုံးကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးနောက် နဂါးစွယ်ဓားကို သိမ်းဆည်းကာ ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်၏ ကိုယ်ပေါ်ရှိ ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရှောင်ဖန်... ရှင် နောက်ဆုံးတော့ ပြန်လာပြီပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်သည် သူ၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ ရုတ်တရက် တိုးဝင်ကာ တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ချန်ချင်က “ဒါတွေက တကယ်တော့ ဘာဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါက ပြောရရင် တော်တော်လေး ရှည်လျားပါတယ်... အဘိုးကို နောက်မှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ရှင်းပြပါ့မယ်” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်ကို အသာအယာ နှစ်သိမ့်လိုက်ရင်း “ကိုယ် မသွားခင် ဒီမှာပဲ အရင် စောင့်နေပေးဦးနော်... ကိုယ် အခု ချင်မိသားစုဆီကို သွားပြီး တစ်ယောက်ကို ကယ်ရဦးမယ်” </p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် အန်းယီမော့ကို ဟယ်မိသားစု၌ပင် ထားရစ်ခဲ့ကာ ချင်မိသားစု လုပ်ငန်းစုရှိရာသို့ တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချင်မိသားစု လုပ်ငန်းစု၏ အထွေထွေမန်နေဂျာ ရုံးခန်းအတွင်း၌ ချင်ချူးချူးမှာ ကုလားထိုင်ပေါ်တွင် တင်းတင်းကျပ်ကျပ် အချည်ခံထားရပြီး သူမ၏ ရှေ့တွင်မူ အထူးရေးရာဗျူရိုမှ မူကောင်းဖုန်း ရပ်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ပြီးခဲ့သော အကြိမ်က ဓားစာခံ ကယ်တင်သည့် တိုက်ပွဲတွင် မူကောင်းဖုန်းသည် X-တပ်ဖွဲ့ဝင်များ၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ဗုံးကို ဖောက်ခွဲလိုက်စဉ် သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံး ပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ပိုင်းတွင်မူ အထူးရေးရာဗျူရိုက တရုတ်နိုင်ငံ၏ အကောင်းဆုံး သုတေသနဌာနနှင့် ဆက်သွယ်ကာ သူ့အတွက် စက်ရုပ်ခြေထောက် တစ်စုံ တပ်ဆင်ပေးခဲ့သဖြင့် ယခုအခါ သူသည် သာမန်လူတစ်ဦးကဲ့သို့ လမ်းလျှောက်နိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မူကောင်းဖုန်း... နင် ရူးနေတာလား။ ရှောင်ဖန်က နင့်ကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ထားမှာ မဟုတ်ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ပြောတဲ့ ယဲ့ပုဖန်ဆိုတဲ့ကောင်က အခုတော့ လူသေတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ အမည်ကို ကြားလိုက်ရသည်နှင့် မူကောင်းဖုန်းမှာ ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “မင်းက အဲဒီကောင်ကို မျှော်လင့်နေတုန်းလား။ သူက ရုရှားမှာ လေယာဉ်နဲ့အတူ ဒုံးကျည်ထိပြီး အစအနတောင် မကျန်အောင် သေသွားပြီကွ”</p> <p style="text-align:justify">“မင်းလို မိန်းမယုတ်ကတော့... ငါက အရင်က မင်းအပေါ်မှာ အရမ်းကောင်းခဲ့တာကို မင်းက ငါ့ကို ရွေးမယ့်အစား အဲဒီလို အသက်တိုမယ့်ကောင်နောက်ကို လိုက်သွားတယ်ပေါ့။ အခုတော့ ဘယ်လိုလဲ။ သူလည်း သေပြီဆိုတော့ မင်းက ငါ့လက်ထဲကို ပြန်ရောက်လာပြီပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ယဲ့ပုဖန်ကို အသေအလဲ မုန်းတီးနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏ ခြေထောက်နှစ်ဖက် ပြတ်သွားခြင်းမှာ သူ၏ အမှားကြောင့်သာ ဖြစ်သော်လည်း သူကမူ ယဲ့ပုဖန်ကြောင့်ဟုသာ အမြဲတမ်း အပြစ်တင်နေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ယဲ့ပုဖန် ရုရှားနိုင်ငံတွင် သေဆုံးသွားပြီဟူသော သတင်းကို ကြားရသောအခါ သူသည် အလွန်အမင်း ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် တုန်းမိသားစုက သူ့ထံ လာရောက်ကာ ယဲ့ပုဖန်၏ ဘေးနားရှိ လူများကို ဒုက္ခပေးရန် ပြောသောအခါ သူသည် ချက်ချင်း သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မဖြစ်နိုင်တာ... နင့်စကားတွေက အလကားတွေပဲ။ နင်သာ သေရင် သေမယ်... ရှောင်ဖန်ကတော့ ဘယ်တော့မှ မသေနိုင်ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ချင်ချူးချူးသည် မူကောင်းဖုန်း၏ စကားကို တစ်လုံးမှ မယုံကြည်ပေ။ သူမ၏ အမြင်တွင်မူ မူကောင်းဖုန်းမှာ ယဲ့ပုဖန်အပေါ် မနာလိုဖြစ်ကာ လျှောက်ပြောနေခြင်းသာ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မဖြစ်နိုင်တာ ဘာမှမရှိဘူး... ယဲ့ပုဖန်က မကောင်းတာတွေ အများကြီး လုပ်ခဲ့တာလေ။ သူက သေချာပေါက် သေသွားပြီ... အစအနတောင် ရှာမရအောင် သေသွားတာ။ ဒါက သေချာတဲ့ သတင်းပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက အဲဒီလောက်တောင် သေချာနေတာလား... မင်း ကိုယ်တိုင် မြင်လို့လား” </p> <p style="text-align:justify">သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ အသံတစ်ခု ရုတ်တရက် ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ယဲ့ပုဖန်... ယဲ့ပုဖန်... ယဲ့ပုဖန် ဟုတ်လား...” </p> <p style="text-align:justify">မူကောင်းဖုန်းသည် ယဲ့ပုဖန်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမှန်တကယ်ပင် ထိတ်လန့်သွားရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ထျန်းမိသားစုဝင်များနှင့် မတူပေ။ သူသည် အထူးရေးရာဗျူရို၏ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်ပိုင် ထောက်လှမ်းရေး ကွန်ရက် ရှိသလို ရုရှားနိုင်ငံတွင် ဘာတွေ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သလဲ ဆိုတာကိုလည်း ကောင်းကောင်း သိထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်တစ်စင်းလုံး ပေါက်ကွဲသွားသည့်တိုင်အောင် ယဲ့ပုဖန်က ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ပြန်ရောက်လာလိမ့်မည် ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် သူသည် အထူးလေ့ကျင့်ထားသူ ဖြစ်သဖြင့် စက္ကန့်ပိုင်းအတွင်းမှာပင် သတိပြန်ဝင်လာကာ ချင်ချူးချူး၏ နောက်သို့ အမြန်ရောက်ရှိသွားပြီး ဓားမြှောင်တစ်လက်ဖြင့် သူမ၏ လည်ပင်းကို ထောက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒီကို မလာနဲ့... မဟုတ်ရင် ငါ သူ့ကို အခုချက်ချင်း သတ်ပစ်မယ်” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အထင်အမြင်သေးစွာ ပြုံးလိုက်ပြီး “မင်းက ယောက်ျားတစ်ယောက် ဖြစ်ပြီးတော့ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဓားစာခံ လုပ်ရဲသေးတယ်ပေါ့။ မင်းမှာ အရှက်ဆိုတာရော ရှိသေးရဲ့လား” </p> <p style="text-align:justify">“စကားတွေ အပိုမပြောနဲ့... အခုချက်ချင်း ဒီကနေ ထွက်သွားစမ်း။ မဟုတ်ရင် ငါ့အကြောင်း သိစေရမယ်” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ အသွင်အပြင်မှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော သတ်ဖြတ်လိုသည့် အရှိန်အဟုန်များကိုမူ မူကောင်းဖုန်း ခံစားနေရသည်။ သူသည် ယဲ့ပုဖန်ကို မယှဉ်နိုင်မှန်း သိထားသဖြင့် ချင်ချူးချူးကို ဓားစာခံအဖြစ် အသုံးချရန်မှတစ်ပါး အခြားနည်းလမ်း မရှိတော့ပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save