Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၀၄)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က မဲ့ပြုံး ပြုံးလိုက်ရင်း “ဒီနည်းလမ်းက ငါ့အပေါ်မှာ အလုပ်ဖြစ်မယ်လို့ မင်း ထင်နေတာလား” </p> <p style="text-align:justify">မူကောင်းဖုန်းက ရူးသွပ်စွာ အော်ဟစ်လိုက်၏။ “ယဲ့ပုဖန်... ငါ့ကို လာမစမ်းနဲ့။ မင်းသာ ငါ့ကို အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးမယ်ဆိုရင် ငါတို့ အတူတူ သေရမှာပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်ကြီးလွန်းနေပြီ။ နွယ်ပင်ရိပ်မခို၊ ငါးစာလည်းမဖြစ်... ငါးသေရင် သေမယ်၊ ပိုက်ကွန်ကတော့ ပြတ်မှာမဟုတ်ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">“မင်းကတော့ အခေါင်းမြင်မှ မျက်ရည်ကျမယ့်ကောင်ပဲ” </p> <p style="text-align:justify">မူကောင်းဖုန်းက အံကြိတ်ကာ လက်ထဲမှ ဓားမြှောင်ဖြင့် ချင်ချူးချူး၏ လည်ပင်းကို လှီးဖြတ်ရန် ပြင်လိုက်သည်။ ယဲ့ပုဖန်ကို ခြောက်လှန့်ရန်အတွက် သွေးအနည်းငယ် ထွက်အောင် လုပ်ရန် သူ ကြံစည်လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နားထဲ၌ အရိုးကျိုးသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဂျွတ်... ဓားကိုင်ထားသော သူ၏ ညာလက်မှာ လိမ်ချိုးခံလိုက်ရကာ ဓားမြှောင်မှာ ထန်းခနဲ အသံနှင့်အတူ မြေပြင်ပေါ်သို့ ကျသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချက်ချင်းဆိုသလိုပင် သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်မှာ လွင့်ထွက်သွားကာ ဘေးရှိ နံရံနှင့် ဘုန်းခနဲ အားပြင်းစွာ ဆောင့်မိသွားလေသည်။ မူကောင်းဖုန်းမှာ ပါးစပ်မှ သွေးများကို အန်ထုတ်လိုက်ရပြီး အံ့အားသင့်စွာ နောက်သို့ လှည့်ကြည့်လိုက်ရာ ဘယ်အချိန်ကတည်းက ရောက်နေမှန်း မသိသော အသက် ၃၀ ခန့်ရှိ လူငယ်တစ်ဦးကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ တိုက်ခိုက်လိုက်သူမှာ ယဲ့ထျန်းပင် ဖြစ်သည်။ သူသည် မူကောင်းဖုန်းကို လွင့်ထွက်သွားအောင် လုပ်ပြီးနောက် ချင်ချူးချူး၏ ကိုယ်ပေါ်မှ ကြိုးများကို ဖြတ်တောက်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ချူးချူး... အဆင်ပြေရဲ့လား” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် အနားသို့ လျှောက်သွားကာ ချင်ချူးချူးကို ရင်ခွင်ထဲ ထည့်ပြီး အသာအယာ နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ချင်ချူးချူးက “ကျွန်မ အဆင်ပြေပါတယ်... ဒီကောင် လိမ်နေမှန်း ကျွန်မ သိပြီးသားပါ။ ရှင်က ဘယ်လိုလုပ် သေမှာလဲ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ယဲ့ထျန်းကို ကြည့်ကာ “သွား... သူ့ကို သတ်ပစ်လိုက်” ဟု အမိန့်ပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ မူကောင်းဖုန်းမှာ အလွန်အမင်း ထိတ်လန့်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ယဲ့ပုဖန်... မင်း ငါ့ကို သတ်လို့ မရဘူး။ ငါက အထူးရေးရာဗျူရိုရဲ့ အဖွဲ့ဝင်တစ်ယောက်ပဲ။ မင်းသာ ငါ့ကို သတ်ရင် မင်းအတွက် ပြဿနာ အကြီးကြီး တက်လိမ့်မယ်” </p> <p style="text-align:justify">“မင်း ဘယ်သူဖြစ်ဖြစ် ငါ ဂရုမစိုက်ဘူး... ကောင်းကင်ဘုံက နတ်မင်းကြီး ဖြစ်နေရင်တောင် ငါ့မိန်းမကို လာထိတဲ့သူဆိုရင်တော့ သေရမှာပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“မင်း...”</p> <p style="text-align:justify">မူကောင်းဖုန်းသည် လျင်မြန်စွာ ထပြေးရန် ကြိုးစားသော်လည်း ယဲ့ထျန်းမှာ သူ၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ ယဲ့ထျန်းသည် လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် မူကောင်းဖုန်း၏ လည်ပင်းကို ဆွဲညှစ်လိုက်ရာ နောက်ထပ် အရိုးကျိုးသံ တစ်ခုနှင့်အတူ မူကောင်းဖုန်း၏ အသက်ဝိညာဉ်မှာ လွင့်စင်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">မူကောင်းဖုန်း၏ မျက်နှာမှာ မကျေနပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေလေသည်။ ယဲ့ပုဖန်က မသေဘဲ သူကသာ တကယ် သေဆုံးသွားရသည့် အဖြစ်ကို သူ လုံးဝ လက်မခံနိုင်သေးပေ။</p> <p style="text-align:justify">ချင်ချူးချူးမှာ ထိတ်လန့်သွားကာ “ရှောင်ဖန်... ရှင် သူ့ကို တကယ်ပဲ သတ်လိုက်တာလား။ ပြဿနာတွေ အများကြီး တက်လာနိုင်တယ်နော်” ဟု စိုးရိမ်တကြီး ပြောရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါတွေကို ကိုယ် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းပါ့မယ်” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် စကားဆုံးသည်နှင့် သူ၏ လက်ညှိုးမှ ဒန်မီးတစ်စက်ကို ပစ်လွှတ်လိုက်ရာ မူကောင်းဖုန်း၏ အလောင်းမှာ ခဏချင်းအတွင်း ပြာအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">……………….</p> <p style="text-align:justify">တန်မိသားစု စံအိမ်ဝင်းအတွင်း၌ မိသားစုအရှင်သခင် တန်ထျန်းယီနှင့် ဝူထျန်းရှီးတို့သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စစ်တုရင် ကစားနေကြပြီး တန်ဖုန်းကမူ ဘေးမှနေ၍ တိတ်ဆိတ်စွာ ကြည့်ရှုနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အဘိုးအို နှစ်ဦးမှာ ကစားပွဲတွင် အာရုံစိုက်နေစဉ်မှာပင် တံခါးအပြင်ဘက်မှ ရုတ်ရုတ်သဲသဲ အသံများ ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် လုံခြုံရေးဝန်ထမ်း တစ်ဦးမှာ ထိတ်လန့်တကြား ပြေးဝင်လာ၏။ “အရှင်သခင်... မကောင်းတော့ဘူး။ တစ်ယောက်ယောက် အတင်းဝင်လာလို့...” </p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်သူလဲ... ငါတို့ တန်မိသားစု စံအိမ်ကို လာပြီး ဘယ်သူက ပြဿနာရှာရဲတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">တန်ဖုန်းမှာ ဒေါသထွက်သွားသည်။ သူသည် ကျန်းနန်မြို့၏ မြေအောက်လောကကို စိုးမိုးထားသူ ဖြစ်သလို တန်မိသားစုမှာလည်း နာမည်ကျော် သိုင်းမိသားစု ဖြစ်သည်။ မည်သူက ဤနေရာတွင် လာရောက် ရန်စရဲသနည်း။</p> <p style="text-align:justify">“ငါပဲလေ” </p> <p style="text-align:justify">အသံနှင့်အတူ ထျန်းဖော်ကျွင်းသည် လူတစ်စုနှင့်အတူ ဝင့်ကြွားစွာ ဝင်လာလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ထျန်းမိသားစုက ကောင်စုတ်... မင်း သေချင်နေတာလား” </p> <p style="text-align:justify">တန်ဖုန်းမှာ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်လိုက်၏။ တန်မိသားစုသည်လည်း ကျန်းနန်မြို့၌ ဩဇာရှိသော မိသားစု ဖြစ်သဖြင့် ထျန်းဖော်ကျွင်းကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ဦးကို သူက အလေးအနက် မထားပေ။</p> <p style="text-align:justify">“တန်ဖုန်း... ခင်ဗျားမှာ အရည်အချင်းက သိပ်မရှိဘဲနဲ့ ဒေါသကတော့ တော်တော်ကြီးတာပဲ” </p> <p style="text-align:justify">သာမန်ရက်များတွင်ဆိုလျှင် ထျန်းဖော်ကျွင်းသည် တန်ဖုန်းကို ရှောင်ရှားလိမ့်မည် ဖြစ်သော်လည်း ယနေ့တွင်မူ သူ၌ အားကိုးရမည့် နောက်ခံအင်အား ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျုပ် ဒီနေ့ လာတာက ခင်ဗျားတို့ကို အသိပေးဖို့ပဲ... ဒီနေ့ကစပြီး တန်မိသားစုဟာ ကျုပ်တို့ ထျန်းမိသားစုရဲ့ လက်အောက်ခံ ဖြစ်ရမယ်။ တစ်မြို့လုံးမှာ ငါတို့ ထျန်းမိသားစု တစ်ခုတည်းကပဲ ထိပ်သီးမိသားစု ဖြစ်ရမယ်” </p> <p style="text-align:justify">“ကောင်လေး... မင်း ရူးနေတာလား။ ငါ မင်းကို ဆုံးမပေးဖို့ လိုနေပြီ ထင်တယ်” </p> <p style="text-align:justify">တန်ဖုန်းမှာ ဒေါသအလွန်ထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်ရင်း ထျန်းဖော်ကျွင်းထံသို့ လက်သီးဖြင့် အရှိန်ပြင်းစွာ ထိုးနှက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မကြာသေးမီကပင် ယဲ့ပုဖန် ပေးခဲ့သော ဆေးလုံး၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး ဖြစ်လာခဲ့ချေပြီ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ လက်သီးချက်မှာ အားပါလှပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ကိုပင် တုန်ခါသွားစေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထျန်းဖော်ကျွင်း၏ မျက်နှာထက်တွင် အေးစက်သော အပြုံးတစ်ခု ရှိနေပြီး ထိတ်လန့်သည့် အရိပ်အယောင် လုံးဝ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် သူ၏ နောက်ကွယ်မှ မီးခိုးရောင် ဝတ်စုံဝတ်ထားသော တာအိုဆရာကြီး တစ်ဦး ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူသည် အရပ်မရှည်ဘဲ ပိန်ပိန်ပါးပါး ဖြစ်သော်လည်း သူ၏ ကိုယ်မှ ထွက်ပေါ်နေသော အရှိန်အဝါမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">တာအိုဆရာကြီးက လက်ညှိုးကို တစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရာ စူးရှသော လေဓာတ်စီးကြောင်းတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီး တန်ဖုန်း၏ လက်သီးနှင့် ထိမှန်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရွှပ်...” </p> <p style="text-align:justify">တုန်ခါသွားသော အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာပြီးနောက် တန်ဖုန်း၏ လက်သီးမှာ ထိုလေဓာတ်ကြောင့် အပေါက်ဖြစ်သွားကာ သွေးများမှာ တောက်လျှောက် စီးကျလာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">တန်ဖုန်းမှာ နာကျင်စွာ ငြီးတွားရင်း လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာလိုက်ရသည်။ သူ၏ ရင်ထဲတွင် ဖော်ပြ၍ မရသော တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ဖက်လူက လက်ညှိုးတစ်ချက် ဝှေ့ယမ်းလိုက်ရုံမျှဖြင့် သူ၏ လက်သီးကို အပေါက်ဖြစ်အောင် လုပ်နိုင်သည်ဆိုခြင်းမှာ ထိုသူ၏ ကျင့်ကြံမှုမှာ အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် မြင့်မားနေကြောင်း သက်သေခံနေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်တွင် ဝူထျန်းရှီးသည် တာအိုဆရာကြီး၏ မျက်နှာကို သေချာမြင်လိုက်ရသဖြင့် အလန့်တကြား အော်ဟစ်လိုက်မိ၏။ “မင်းက... အင်မော်တယ်ဆရာကြီး ကျီယန် မဟုတ်လား” </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကျီယန်က မောက်မာသော လေသံဖြင့် “ငါပဲလေ... ဒီလို ကျန်းနန်မြို့လေးမှာ ငါ့ကို မှတ်မိတဲ့သူ ရှိသေးတယ်ဆိုတော့ အံ့သြစရာပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တန်ထျန်းယီက “ဆရာကြီးကျီယန်ဆိုတာ ဘယ်သူလဲ” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝူထျန်းရှီးက အသံကို နှိမ့်ကာ... “မြို့တော်ရဲ့ လက်ချိုးရေလို့ရတဲ့ အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်တွေထဲက တစ်ယောက်ပဲ... သူက တုန်းမိသားစုရဲ့ အကြီးအကဲ တစ်ယောက်လေ” </p> <p style="text-align:justify">“အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင်...”</p> <p style="text-align:justify">တန်ထျန်းယီနှင့် တန်ဖုန်းတို့မှာ အသက်ရှူမှားသွားကြသည်။ တာအိုဆရာကြီးမှာ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ အစွမ်းထက်နေရသလဲဆိုသည်ကို ယခုမှ နားလည်သွားတော့သည်။ သူကား အာကာသအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ချိန်တည်းမှာပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံး အလွန် ဇဝေဇဝါ ဖြစ်သွားကြသည်။ သူသည် တုန်းမိသားစု၏ အကြီးအကဲ ဖြစ်ပါလျက် အဘယ်ကြောင့် ထျန်းမိသားစုနှင့် ပူးပေါင်းနေရသနည်း။</p> <p style="text-align:justify">“ဘယ်လိုလဲ... အခုတော့ လက်ခံသွားပြီလား” </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းဖော်ကျွင်းက ဝင့်ကြွားစွာဖြင့် “ယဲ့ပုဖန်ဆိုတဲ့ကောင် သေသွားပြီကွ။ ဒီနေ့ကစပြီး ကျုပ်တို့ ထျန်းမိသားစုက ကျန်းနန်မြို့ရဲ့ နံပါတ်တစ် မိသားစုပဲ။ ခင်ဗျားတို့အားလုံး ကျုပ်တို့ရှေ့မှာ ဒူးထောက်ရမယ်” </p> <p style="text-align:justify">“ဘာ... ဆရာကြီးယဲ့ သေပြီ ဟုတ်လား။ အဲဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ထိုသတင်းကို ကြားရသောအခါ ဤနေရာရှိ လူအားလုံးမှာ ဆရာကြီးကျီယန်ကို မြင်လိုက်ရသည်ထက် ပို၍ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါ အမှန်တရားပဲ... သူ တကယ် သေသွားပြီ” </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းဖော်ကျွင်းက “အခု ကျုပ်တို့ ထျန်းမိသားစုက မြို့တော် တုန်းမိသားစုနဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ယဲ့ပုဖန်ရဲ့ အကြွင်းအကျန်တွေကို အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်နေတာ။ ခင်ဗျားတို့မှာ လမ်းနှစ်သွယ်ပဲ ရှိတယ်။ ကျုပ်တို့ဆီမှာ အညံခံမလား... ဒါမှမဟုတ် သေမလား” </p> <p style="text-align:justify">ဝူထျန်းရှီးက “ဆရာကြီးယဲ့ မသေနိုင်ပါဘူး... ငါတို့လည်း မင်းတို့ ထျန်းမိသားစုဆီမှာ အညံခံမှာ မဟုတ်ဘူး” ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">တန်ဖုန်းကလည်း “ထျန်းမိသားစုက ဘာမို့လို့လဲ... ကျန်းနန်မြို့ရဲ့ အရှင်သခင် လုပ်ချင်တယ် ဟုတ်လား။ နောက်ဘဝကျမှသာ အိပ်မက်မက်လိုက်တော့” ဟု ထပ်မံ ဆဲဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“တကယ်ပဲ အခြေအနေကို မသိတဲ့ လူမိုက်တွေပဲ။ ခင်ဗျားတို့ ဘယ်လောက်အထိ တောင့်ခံနိုင်မလဲ ကြည့်ကြတာပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">ထျန်းဖော်ကျွင်းက ဆရာကြီးကျီယန်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ဆရာကြီး... ဒီမျက်စိမရှိတဲ့ လူအိုကြီးတွေကို အစွမ်းလေး နည်းနည်းလောက် ပြပေးပါဦး” ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ငါ့ကိုသာ လွှဲထားလိုက်စမ်းပါ” </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကျီယန်သည် လူအုပ်ရှေ့သို့ လျှောက်လာသည်နှင့် အာကာသအဆင့်သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦး၏ အရှိန်အဝါမှာ ရုတ်တရက် ပေါက်ကွဲထွက်ပေါ်လာတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် တန်ထျန်းယီ၊ တန်ဖုန်းနှင့် ဝူထျန်းရှီးတို့သည် ထိုအရှိန်အဝါ၏ လွှမ်းမိုးခြင်းကို ခံလိုက်ရကာ အသက်ရှူရန်ပင် ခဲယဉ်းလောက်အောင် ဖိအားပေးခြင်း ခံလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့ သုံးဦးအနက် အမြင့်ဆုံး ကျင့်ကြံမှုမှာ မြေကမ္ဘာအဆင့် အလယ်အလတ်သာ ရှိသဖြင့် အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးနှင့် ယှဉ်လျှင် ကွာခြားချက်မှာ အလွန် ကြီးမားလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save