Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၀၆)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ဆရာကြီးကျီယန်၏ လက်ထဲတွင် ဓားရိုးသာ ကျန်ရှိတော့သဖြင့် ဘာမှ မတတ်နိုင်ဘဲ လက်သီးချင်း ပြန်လည် ဆိုင်လိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘုန်း...” </p> <p style="text-align:justify">လက်သီးနှစ်ခု ထိပ်တိုက် ရိုက်ခတ်မိသွားပြန်သည်။ ဆရာကြီးကျီယန်မှာ အာကာသအဆင့် အစောပိုင်းသာ ရှိသဖြင့် ယဲ့ထျန်းထက် တစ်ဆင့် နိမ့်နေလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့် ထိပ်တိုက်တွေ့ဆုံမှုတွင် သူသည် အကြီးအကျယ် ရှုံးနိမ့်သွားကာ သဲအိတ်တစ်ခုအလား လွင့်ထွက်သွားတော့သည်။ ခဏချင်းအတွင်းမှာပင် ဆရာကြီးကျီယန်၏ ကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများမှာ ဆောက်တည်ရာ မရ ဖြစ်သွားကာ မြေပြင်ပေါ်သို့ ခြေမချမီမှာပင် သွေးများကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် အန်ထုတ်လိုက်ရချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ယဲ့ပုဖန်... ငါ အရှုံးပေးပါတယ်။ ဒီနေ့ကိစ္စကို ဒီမှာတင်ပဲ ကျေအေးကြစို့...” </p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးကျီယန်သည်လည်း လိုက်လျောညီထွေ နေတတ်သူ ဖြစ်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် အရှုံးပေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အသာအယာ ပြုံးလိုက်ရင်း... “စိတ်မကောင်းပါဘူး... ဒါပေမဲ့ အခုတော့ အချိန်နှောင်းသွားပြီ” </p> <p style="text-align:justify">စကားဆုံးသည်နှင့် ယဲ့ထျန်းက ထပ်မံ တိုက်ခိုက်လိုက်ရာ ကြီးမားသော လက်သီးချက်မှာ ဆရာကြီး ကျီယန်၏ ရှေ့သို့ ရောက်ရှိလာပြန်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘုန်း…</p> <p style="text-align:justify"><br /> ပြင်းထန်စွာ ဒဏ်ရာရထားသော ကျီယန်တွင် ပြန်လည် ခုခံနိုင်စွမ်း မရှိတော့ပေ။ သူသည် လက်ဝါးဖြင့် ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသော်လည်း အချည်းနှီးသာ ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ယဲ့ထျန်း၏ လက်သီးချက်မှာ ဆရာကြီး ကျီယန်၏ ရင်ဘတ်ထဲသို့ နစ်ဝင်သွားကာ နံရိုးများကို အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ကြေမွသွားစေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသို့ဖြင့် တုန်းမိသားစု၏ ဂုဏ်သရေရှိ အကြီးအကဲ ၊ အာကာသအဆင့် အစောပိုင်း သိုင်းပညာရှင်ကြီးမှာ ဤနေရာ၌ပင် အသက်ပျောက်သွားရချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ဝူထျန်းရှီး၊ တန်ဖုန်းနှင့် တန်ထျန်းယီတို့မှာမူ သူတို့ရှေ့ရှိ မြင်ကွင်းကို ကြည့်ကာ မှင်တက်နေကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ဦးကို လက်သီးတစ်ချက်တည်းနှင့် သတ်ပစ်နိုင်ခြင်းမှာ မည်ကဲ့သို့သော စွမ်းအားမျိုးနည်း။ တကယ့်ကို ထိတ်လန့်စရာ ကောင်းလှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝူထျန်းရှီးသည် သတိပြန်ဝင်လာကာ ရှေ့သို့ တိုးလာပြီး “ဆရာကြီးယဲ့... ဒီ ပုဂ္ဂိုလ်ကြီးက ဘယ်သူလဲဗျာ” ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က “သူ့နာမည်က ယဲ့ထျန်း... ကျွန်တော် အသစ်ရထားတဲ့ အစေခံ တစ်ယောက်ပဲ” ဟု အေးအေးဆေးဆေး ဖြေလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟင်...”</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသောအခါ သူတို့၏ မျက်လုံးများမှာ အံ့သြလွန်းသဖြင့် ပြူးကျယ်သွားကြသည်။ ဒါက ဘာဖြစ်တာလဲ...။</p> <p style="text-align:justify">ဆရာကြီးယဲ့က အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်ကို အစေခံ အဖြစ် သိမ်းသွင်းလိုက်တာ ဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify">ဤအရာမှာ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းသော်လည်း ယဲ့ပုဖန်အပေါ် ယဲ့ထျန်း၏ ရိုသေလေးစားသော အမူအရာကို ကြည့်လျှင် အမှန်တရား ဖြစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က တန်ဖုန်းကို ကြည့်ကာ... “ကဲ... ကျန်းနန်က ကိစ္စတွေကတော့ အခြေခံအားဖြင့် ပြီးသွားပါပြီ။ ထျန်းမိသားစုကိုလည်း ငါ အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်လိုက်ပြီ။ အဲဒီတော့ သူတို့ရဲ့ ပိုင်ဆိုင်မှုတွေကို သွားရောက် သိမ်းပိုက်ဖို့ လူလွှတ်လိုက်တော့။ မင်းတို့ နောက်ကျသွားရင် တခြားလူတွေက အခွင့်ကောင်း ယူသွားလိမ့်မယ်” ဟု မှာကြားလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဆရာကြီးယဲ့... တကယ်ပဲလား။ ထျန်းမိသားစုက တကယ်ပဲ အမြစ်ပြတ်သွားပြီလား” </p> <p style="text-align:justify">တန်ဖုန်းမှာ ယဲ့ပုဖန် လိမ်ပြောနေသည် ဟု သံသယဝင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ထျန်းမိသားစု ကဲ့သို့သော အင်အားကြီး မိသားစုတစ်ခု တစ်ညတည်းနှင့် ပျက်စီးသွားသည်ကို မယုံကြည်နိုင် ဖြစ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထျန်းမိသားစုနောက်တွင် မြို့တော် တုန်းမိသားစု ရှိနေသည် မဟုတ်လား။</p> <p style="text-align:justify">“စကားတွေ အပိုမပြောဘဲ အမြန်သွားတော့။ ဟယ်မိသားစုကိုလည်း အသိပေးလိုက်ဦး... အားလုံး အညီအမျှ ခွဲဝေယူကြရအောင်” </p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပါပြီ... ဆရာကြီးယဲ့” </p> <p style="text-align:justify">တန်ဖုန်းသည် ထိုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် စိတ်လှုပ်ရှားစွာဖြင့် ချက်ချင်း ထွက်ခွာသွားတော့သည်။ သူသည် ကိုယ်တွင်းဒဏ်ရာ အနည်းငယ် ရထားသော်လည်း ယဲ့ပုဖန်၏ ဆေးကို သောက်ပြီးနောက် အခြေခံအားဖြင့် သက်သာနေပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် အရှေ့ဘက် ဆည်းဆာတွင် အလင်းရောင်များ စတင် ပေါ်ပေါက်လာကာ ကောင်းကင်ယံမှာ လင်းထိန်လာချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သာမန်လူများ၏ အမြင်တွင် ဤသည်မှာ ပုံမှန် ညတစ်ညသာ ဖြစ်သော်လည်း ကျန်းနန်မြို့၏ အထက်တန်း လောကတွင်မူ ထိတ်လန့်ဖွယ်ရာ မုန်တိုင်းတစ်ခု ပေါက်ကွဲသွားခဲ့လေသည်။</p> <p style="text-align:justify">တစ်ညတာ အတွင်းမှာပင် ကျန်းနန်မြို့၏ နာမည်ကျော် ထျန်းမိသားစုမှာ ကွယ်ပျောက်သွားရသည်။ အထက်တန်းလောက၏ အင်အားစုများမှာ ပြန်လည် နေရာချထားခြင်း ခံရကာ ယဲ့ပုဖန်နှင့် ပတ်သက်သော မိသားစု အင်အားစုများမှာမူ အဆမတန် တိုးတက်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယွင်တင့်တောင်ကုန်းရှိ အမှတ် (၁) ဗီလာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ယဲ့ပုဖန်မှာ ရင်းနှီးသော ခံစားချက်ကို ပြန်လည် ရရှိလိုက်သည်။ သူ၏ ရှေ့တွင် ချင်ချူးချူး၊ ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်နှင့် အန်းယီမော့တို့ အမျိုးသမီး သုံးဦး ထိုင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကိုယ် တောင်းပန်ပါတယ်... ဒီတစ်ခါ မင်းတို့ကို တော်တော်လေး ထိတ်လန့်သွားအောင် လုပ်မိသွားတယ်” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အားနာသော မျက်နှာထားဖြင့် ပြောလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ချင်ချူးချူးက “ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး... ကျွန်မတို့ ဂရုမစိုက်ပါဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်က “အဲဒီ ထျန်းမိသားစုက လူယုတ်မာတွေကြောင့်ပါ... ရှင် သေသွားပြီဆိုပြီး သတင်းတွေ လွှင့်နေကြတာ။ အဲဒါက ကျွန်မကို တကယ်ပဲ ထိတ်လန့်သွားစေတယ်။ အထူးသဖြင့် ရှင်က ဖုန်းလည်း မကိုင်တော့ ပိုဆိုးတာပေါ့” ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">“အင်း... မကြာသေးခင်က ကိစ္စတွေ အများကြီး ဖြစ်သွားခဲ့လို့ပါ” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က အားနာစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း ရှန်းရှီးမှသည် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း အထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို အစမှ အဆုံးတိုင် ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“လေယာဉ် ပေါက်ကွဲသွားတာကြောင့် လူအများစုက ကိုယ့်ကို သေပြီလို့ ထင်သွားကြတာ” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ စွန့်စားခန်းများကို ကြားရသောအခါ အမျိုးသမီးများမှာ အလွန်ပင် ထိတ်လန့်သွားကြကာ သူတို့၏ အသက်ရှူသံများပင် မြန်ဆန်လာရသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဆက်၍ “ကိုယ့်ရဲ့ ဘဝက မရေရာမှုတွေ၊ ဘေးအန္တရာယ်တွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေပြီးသားပါ။ အခုဆိုရင်လည်း ကိုယ့်ကို သတ်ဖို့ အတွက် နောက်ကွယ်ကနေ ကြိုးကိုင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက် ရှိနေသေးတယ်။ အဲဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ ကိုယ် အခုထိ မသိသေးဘူး”</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါက မြို့တော်က တုန်းမိသားစု ဖြစ်နိုင်သလို တခြားလူလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်လို့ မင်းတို့ ကိုယ့်နောက်ကို ဆက်လိုက်မယ်ဆိုရင် ဒါဟာ အစပဲ ရှိပါသေးတယ်။ နောက်ထပ် ဘေးအန္တရာယ် အမျိုးမျိုးနဲ့ ကြုံရနိုင်တယ်။</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါကြောင့် မင်းတို့ တစ်ခုခုကို ရွေးချယ်ရလိမ့်မယ်...” </p> <p style="text-align:justify">သူ စကားမဆုံးမီမှာပင် ချင်ချူးချူးက ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်၏။ “ကျွန်မကတော့ ဘာမှ မရွေးချယ်ဘူး။ ဘယ်လောက်ပဲ အန္တရာယ်ကြီးပါစေ... ရှင့်နားမှာပဲ နေချင်တယ်”  </p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့ကလည်း “ရှင့်နားမှာ ရှိနေရမယ်ဆိုရင် ဒီလောက် အန္တရာယ်လေးကတော့ ဘာမှ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်ကမူ ပို၍ပင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောလိုက်၏။ “ရက်နည်းနည်းလောက် မတွေ့ရတာနဲ့ ရှင်က ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝေခွဲမရ ဖြစ်နေတာလဲ။ ကျွန်မတို့ မိန်းမတွေတောင် မကြောက်တာ... ရှင်က ဘာကို ကြောက်နေတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ခနဲ ခံစားလိုက်ရကာ... “ကိုယ် မင်းတို့အားလုံးအပေါ် အကြွေးတင်နေသလို ခံစားရလို့ပါ” </p> <p style="text-align:justify">သူသည် အမှန်တကယ်ပင် ထိုသို့ ခံစားနေရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ရှေ့ရှိ အမျိုးသမီး သုံးဦးစလုံးမှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို အားကျရသည့် အလှဘုရင်မများ ဖြစ်ကြပြီး ဝန်းရံသူပေါင်းများစွာ ရှိကြသော်လည်း သူတစ်ယောက်တည်းကိုသာ စွဲစွဲမြဲမြဲ ချစ်မြတ်နိုးကြသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">ချင်ချူးချူးက “ကျွန်မတို့အားလုံးက လူကြီးတွေ ဖြစ်နေပြီလေ။ ဒါဟာ ကျွန်မတို့ ကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့တဲ့ လမ်းပဲ... ဘာမှ အားနာနေစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်ကမူ သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးကာ... “တကယ်လို့ ရှင်က အားနာတယ်ဆိုရင်လည်း နောင်ကျရင် ပိုပြီး ရိုးရိုးသားသား နေပေါ့။ လျှောက်ပြီး မျက်စိကစားမနေနဲ့ဦး... ကျွန်မတို့အတွက် ညီမလေးတွေ ထပ်တိုးမလာအောင် ဆင်ခြင်ပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါကတော့...”</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာ ခဏတာ ဆွံ့အသွားရသည်။ သူ၏ အချစ်ကံဇာတာမှာ အမှန်တကယ်ပင် ဆန်းကြယ်လှပေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဤတစ်ခေါက် မြောက်ဝင်ရိုးစွန်း ခရီးစဉ်တွင်လည်း လန်ချင်းချိုးနှင့် မထင်မှတ်ဘဲ ပတ်သက်ခဲ့ရသေးသည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ချောင်းအနည်းငယ် ဟန့်လိုက်ပြီးနောက်... “ဒါဆိုရင်လည်း ကိုယ် မင်းတို့ကို အစွမ်းကုန် ကူညီပေးပါ့မယ်။ မင်းတို့ရဲ့ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကာကွယ်နိုင်စွမ်းရှိအောင် လုပ်ပေးမယ်” </p> <p style="text-align:justify">နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်းတွင် သူတို့တစ်ဖွဲ့လုံး အိမ်၌ပင် ရှိနေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံးနှင့် ကောင်းကင်ယွမ် ဆေးလုံးများကို အဆက်မပြတ် ဖော်စပ်ကာ တူနှစ်ကိုယ် ကျင့်ကြံခြင်းနည်းလမ်းဖြင့် အမျိုးသမီးများ၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းယီမော့၏ အခြေအနေမှာ ပို၍ လွယ်ကူသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့နှစ်ဦးမှာ ယခင်ကတည်းက အကြိမ်ကြိမ် ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံခဲ့ဖူးသောကြောင့်ပင်။ ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး၏ အစွမ်းဖြင့် သူမသည် မြေကမ္ဘာအဆင့် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့်သို့ လျင်မြန်စွာ ရောက်ရှိသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">ချင်ချူးချူးနှင့် ဟယ်ရွှမ်ရွှမ်တို့မှာမူ ပထမဆုံးအကြိမ် ဖြစ်သဖြင့် အနည်းငယ် ပို၍ အချိန်ပေးလိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် သုံးကြိမ်ဆက်တိုက် ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံမှု ပြုလုပ်ပြီးနောက် ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး သုံးလုံးစီ သောက်သုံးကာ မြေကမ္ဘာအဆင့် ပြည့်စုံခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤအရာအားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါမှ ယဲ့ပုဖန်သည် သက်ပြင်းအေးအေး ချနိုင်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အနည်းဆုံးတော့ သူ၏ အမျိုးသမီးများသည် ယခုအခါ အာကာသအဆင့်အောက်ရှိ မည်သည့် သိုင်းပညာရှင်ကိုမဆို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်း ရှိသွားပြီ ဖြစ်သည်။ မနိုင်လျှင်တောင် လွတ်အောင် ပြေးနိုင်စွမ်း ရှိကြချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူသည် ဝူထျန်းရှီး၊ တန်ထျန်းယီနှင့် အခြားသူများကိုလည်း ဆေးလုံးများ ဝေငှပေးကာ ကျင့်ကြံမှုအဆင့် တစ်ဆင့် မြင့်တက်စေပြီးနောက် ကျန်းနန်မှ ထွက်ခွာကာ ကျန်းပေ့မြို့သို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုအခါ ကျန်းပေ့မြို့သည် သူ၏ နယ်မြေ ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်ကာ နံပါတ်တစ် မိသားစုအဖြစ် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေချေပြီ။ ကဲ့ဝန်ကုန်း၏ အကူအညီဖြင့် သူသည် တစ်မြို့လုံးကို အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်ထားနိုင်သည်။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save