Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၀၇)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဝမ်မိသားစုထံ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ကိုယ်တွင်းအဆိပ်ကို စတင် ဖြေဖျောက်ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လောကတွင် အရာအားလုံးမှာ အပြန်အလှန် အမှီသဟဲ ပြုနေကြသည်။ အိပ်ပျော်နေသော အလှလေး အဆိပ်မှာ ထိပ်သီး အဆိပ်ဆယ်မျိုးတွင် ပါဝင်သည်ဆိုသော်လည်း ဝိညာဉ်နှိုးမြက်ရှိနေပါက အဆိပ်ဖြေရေး ကိစ္စမှာ အလွန် လွယ်ကူသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဝိညာဉ်နှိုးမြက်၏ အရွက် နှစ်ရွက်ကိုသာ အသုံးပြု၍ ဝမ်ရွှယ်နင်ကို နိုးထလာစေခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် အိပ်ရာပေါ်မှ ထထိုင်ကာ မျက်လုံးများကို ပွတ်ရင်း ယဲ့ပုဖန်ကို ကြည့်လိုက်၏။ “ရှောင်ဖန်... ရှင် ဘယ်တုန်းက ပြန်ရောက်တာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">သူမ နိုးထလာသည်ကို မြင်သောအခါမှ ယဲ့ပုဖန်သည် ရင်ထဲမှ ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးကြီး ကျသွားသကဲ့သို့ သက်ပြင်းချလိုက်မိသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကိုယ် ပြန်ရောက်တာ ကြာပါပြီ” </p> <p style="text-align:justify">“ပြန်ရောက်နေတာကို ဘာလို့ ကျွန်မကို စောစော မနှိုးတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်သည် ပျင်းကြောဆန့်လိုက်ရင်း သူ၏ လည်ပင်းကို လှမ်းဖက်ကာ ပါးပြင်ကို နမ်းလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် တစ်ခုခု မှားနေသည်ကို သတိထားမိကာ ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝှေ့ကြည့်လိုက်ရင်း... “ဒါက မဟုတ်သေးဘူး... ဒါက ကျွန်မအိမ် မဟုတ်ဘူးလေ” ဟု ဆို၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း အိပ်ပျော်နေတာ တစ်လတောင် ရှိသွားပြီ...” </p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်သည် သူမ အဆိပ်မိခဲ့ပုံနှင့် ယခုနေရာသို့ ရောက်လာပုံကို အစမှ အဆုံးတိုင် ရှင်းပြလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘုရားရေ... ကျွန်မကတော့ ခဏလေးပဲ အိပ်လိုက်ရတယ် ထင်နေတာ။ ရှင် ကျွန်မကို လိမ်နေတာတော့ မဟုတ်ပါဘူးနော်” </p> <p style="text-align:justify">ဝမ်ရွှယ်နင်၏ အမြင်တွင်မူ သူမသည် ခဏမျှ အိပ်ပျော်သွားခြင်းသာ ဖြစ်ပြီး ဤမျှ အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်ဟု လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ခါးသီးစွာ ပြုံးလိုက်ရင်း... “ဒီလို ကိစ္စမျိုးကို ကိုယ်က ဘာလို့ လိမ်ရမှာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် တံခါးပွင့်သွားကာ ဝမ်ရွှမ်ချဲ့နှင့် ဝမ်ရှင်းယဲ့တို့ ဝင်လာကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“သမီးလေး... သမီးလေး နောက်ဆုံးတော့ နိုးလာပြီပေါ့။ အဖေတော့ ထိတ်လန့်သွားတာပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“ညီမလေး... မင်း အိပ်နေတာ တစ်လကျော်ပြီ။ ကံကောင်းလို့ ရှောင်ဖန်က အဆိပ်ဖြေဆေး ရှာပေးနိုင်လို့ပေါ့...” </p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှ ဝမ်ရွှယ်နင်သည် အရာအားလုံးမှာ အမှန်တရား ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်သွားတော့သည်။ မိသားစုဝင်များ ဝမ်းသာအားရ ဆုံတွေ့ကြပြီးနောက် သူတို့နှစ်ဦးသည် ယခင် ဗီလာသို့ အတူတူ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ရှောင်ဖန်... ကျွန်မအတွက် အဆိပ်ဖြေဆေး ရှာပေးလို့ ကျေးဇူးတင်ပါတယ်။ ဒီအတောအတွင်း ရှင် တော်တော် ပင်ပန်းသွားမှာပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“မင်းက ကိုယ့်မိန်းမပဲလေ... ဒါက ပင်ပန်းစရာ မဟုတ်ပါဘူး” </p> <p style="text-align:justify">သူတို့နှစ်ဦး ခဏတာ နွေးထွေးစွာ စကားပြောဆိုပြီးနောက် ယဲ့ပုဖန်သည် ယင်ဝိညာဉ်ဆေးလုံး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ ပေါင်းစပ်ကျင့်ကြံမှုဖြင့် ဝမ်ရွှယ်နင်၏ ကျင့်ကြံမှုကို မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါမှ ဝမ်ရွှယ်နင်၏ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်မှာ အလွန်အမင်း အားကောင်းလာသည်ကို သူ တွေ့ရှိလိုက်ရသည်။ သူမသည် ကျင့်စဉ်များကို ခဏချင်းအတွင်း သင်ယူနိုင်စွမ်း ရှိသလို နားလည်နိုင်စွမ်းမှာလည်း အံ့မခန်း မြင့်မားနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့ကြောင့်ပင် သူမသည် နာရီအနည်းငယ်အတွင်းမှာပင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ပြည့်စုံခြင်း အဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်နှိုးမြက်၏ အာနိသင်ကြောင့် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ယဲ့ပုဖန် တွေးတောလိုက်သည်။ အနှီ ဆေးမြက်မှာ အဆိပ်ဖြေပေးရုံသာမက စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကိုပါ တိုးမြှင့်ပေးနိုင်စွမ်း ရှိသဖြင့် ၎င်းကို ဘေးအန္တရာယ်ကြားမှ ကံကောင်းခြင်းဟု ဆိုရပေလိမ့်မည်။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် ယဲ့ပုဖန်သည် ဝိညာဉ်သိမ်းပိုက်ခြင်း အတတ်ကို ဝမ်ရွှယ်နင်အား သင်ကြားပေးလိုက်သည်။ ဤအတတ်မှာ စိတ်ဝိညာဉ်စွမ်းအင်ကို အခြေခံထားခြင်း ဖြစ်သဖြင့် သူမနှင့် အလွန် လိုက်ဖက်လှပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">နောက်ရက်များတွင် ယဲ့ပုဖန်သည် ဝမ်ရွှယ်နင်ကို သိုင်းပညာ လေ့ကျင့်ပေးသလို ကဲ့ဝန်ကုန်းနှင့် အခြားသူများကိုလည်း ကျင့်ကြံမှုများ လမ်းညွှန်ပေးခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သုံးရက်အကြာတွင် သူသည် လူတိုင်းအတွက် လုံလောက်သော ဆေးလုံးများကို ထားရစ်ခဲ့ကာ မြို့တော်သို့ တစ်ဦးတည်း ထွက်ခွာခဲ့တော့သည်။ တုန်းမိသားစု၏ ကိစ္စကို မရှင်းရသေးသလို နောက်ကွယ်မှ ကြိုးကိုင်သူကိုလည်း မတွေ့ရသေးသဖြင့် သူ မြို့တော်သို့ သွားရန် လိုအပ်ပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ မထွက်ခွာမီ သူ့ချစ်သူများ အားလုံးက လိုက်ပါပို့ဆောင်ကြကာ လမ်းခွဲရန် တွန့်ဆုတ်နေကြသည်။ ယဲ့ပုဖန်သည် အမြန်ပြန်လာမည်ဟု ကတိအထပ်ထပ် ပေးပြီးနောက်မှသာ မြို့တော်သို့ သွားမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တက်ခွင့်ရခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်၌ မြို့တော်ရှိ ဇိမ်ခံဗီလာတစ်ခု အတွင်း၌ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် မျက်နှာတွင် ပေါင်းတင်ဆေးများ လိမ်းထားရင်း သူမ၏ အလှအပကို အထူးဂရုစိုက်နေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ရှေ့ရှိ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားကို ကြည့်ကာ... “ရှင် ဘာပြောလိုက်တယ်... ယဲ့ပုဖန်က အသက်ရှင်လျက် ပြန်ရောက်လာတယ် ဟုတ်လား” </p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက “ဟုတ်ပါတယ်... ပြန်ရောက်လာရုံတင် မကဘူး၊ ကျန်းနန်နဲ့ ကျန်းပေ့က တုန်းမိသားစုရဲ့ အစီအစဉ်တွေကိုလည်း အကုန် ဖျက်ဆီးပစ်လိုက်တယ်။ ဒီတစ်ခါ စစ်ဆင်ရေးကတော့ လုံးဝ ကျရှုံးသွားပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးက မယုံကြည်နိုင်စွာဖြင့်... “ဒါ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ တုန်းမိသားစုက ဘယ်လိုတွေ လုပ်လိုက်တာလဲ။ သိုင်းပညာရှင် တစ်ယောက်မှ မလွှတ်လိုက်ဘူးလား” </p> <p style="text-align:justify">“တုန်းမိသားစုကတော့ အစွမ်းကုန် ကြိုးစားခဲ့တာပါပဲ။ အာကာသအဆင့် သိုင်းပညာရှင် ဆရာကြီးကျီယန် အပြင် မြေကမ္ဘာအဆင့် ပြည့်စုံခြင်းအဆင့် သိုင်းပညာရှင် လေးယောက်တောင် လွှတ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ အားလုံးကို ယဲ့ပုဖန်က သတ်ပစ်လိုက်တယ်” </p> <p style="text-align:justify">“ဆရာကြီးကျီယန်ကိုတောင် ယဲ့ပုဖန်က သတ်လိုက်တယ် ဟုတ်လား” </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ပါတယ်... အသေးစိတ် အခြေအနေကိုတော့ မသိရသေးပေမဲ့ တုန်းမိသားစုက ကျန်းနန်ကို လွှတ်လိုက်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ အသက်ရှင်လျက် ပြန်မလာခဲ့ဘူး။ အကုန်လုံး အမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ခံလိုက်ရတာ” </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးသည် ခဏတာ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် ခပ်တိုးတိုး ရယ်မောလိုက်၏။ “ဒီကောင်လေးက တော်တော်လေး စိတ်ဝင်စားဖို့ ကောင်းတာပဲ။ မသေတဲ့အပြင် ငါ့ကိုပါ အံ့သြစရာတွေ အများကြီး ပေးနေတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက ပိုကောင်းပါတယ်။ သူက ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ သေသွားရင်လည်း ပျော်စရာ ကောင်းတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ” </p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားက “သခင်မလေး... နောက်ထပ် ဘာဆက်လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီး၏ အပြုံးများ ပျောက်ကွယ်သွားကာ မျက်ဝန်းထဲတွင် အေးစက်သော အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘာမှ စိတ်ပူမနေနဲ့... တုန်းမိသားစုကိုပဲ ဆက်ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုက်။ မြို့တော်ရဲ့ ဒုတိယအဆင့် မိသားစု ဖြစ်နေပြီးတော့ ဒီကောင်လေး တစ်ယောက်ကိုတောင် မရှင်းနိုင်ရင်လည်း သူတို့ ဆက်ပြီး တည်ရှိနေဖို့ မလိုတော့ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">“နားလည်ပါပြီ... သခင်မလေး” </p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားသည် အလေးပြုကာ နောက်သို့ ဆုတ်ခွာသွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးသည် မျက်နှာမှ ပေါင်းတင်ဆေးများကို ခွာချလိုက်ရာ လှပနုပျိုသော မျက်နှာတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူမ၏ အလှမှာ အသက် ၃၀ ကျော်၊ ၄၀ ခန့်ရှိ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ ရင့်ကျက် လှပသော်လည်း အသားအရေ ထိန်းသိမ်းမှုကြောင့် အသက် ၂၅ နှစ်၊ ၂၆ နှစ်အရွယ်ကဲ့သို့ပင် ထင်မှတ်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် ပြတင်းပေါက် အပြင်ဘက်ကို ငေးကြည့်ရင်း အေးစက်စက် အပြုံးတစ်ခုဖြင့် ရေရွတ်လိုက်၏။ “ယဲ့ပုဖန်... မင်း ငါ့ကို နောက်ထပ် ဘယ်လို အံ့သြစရာတွေ ပေးနိုင်ဦးမလဲဆိုတာ ကြည့်ကြတာပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">မြို့တော်၏ တောင်ဘက်ခြမ်း ဆင်ခြေဖုံးရှိ တောင်ကုန်းလေးတစ်ခုသည် ပန်းချီကားတစ်ချပ်အလား သာယာ လှပနေသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် တစ်ခုလုံးတွင်မူ လုံခြုံရေးများ တင်းကျပ်စွာ ချထားလေသည်။ ဤနေရာကား ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်၏ ဌာနချုပ်ပင် ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">တောင်ကုန်း၏ အလယ်လောက်ရှိ အပန်းဖြေ နွေရာသီ စံအိမ်ငယ်လေး တစ်ခုအတွင်း စီတုချန်ခုန်းနှင့် အခြား အဘိုးအို တစ်ဦးတို့သည် လက်ဖက်ရည် သောက်ရင်း စစ်တုရင် ကစားနေကြသည်။ ထိုအဘိုးအိုမှာ ဆံပင်ဖြူဖြူ၊ မုတ်ဆိတ်ဖြူဖြူနှင့် ဖြစ်ပြီး မျက်နှာမှာလည်း နုပျိုကျန်းမာသဖြင့် အင်မော်တယ် နတ်မင်းကြီးတစ်ပါးကဲ့သို့ ခန့်ညားသော အရှိန်အဝါ ရှိလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ရွှမ်ယွမ်စံအိမ် ရွှမ်ဌာနကို အုပ်ချုပ်သည့် အကြီးအကဲ အန်းသောက်ချွမ်း ဖြစ်ပြီး မှော်အတတ်ပညာရပ်ဆိုင်ရာ မဟာဆရာကြီး တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ ဘေးနားတွင် စီတုတျန့်မော့က ရပ်နေပြီး သူတို့နှစ်ဦးအတွက် လက်ဖက်ရည် ငှဲ့ပေးရင်း ကစားပွဲကို စိတ်ဝင်တစား ကြည့်ရှုနေ၏။</p> <p style="text-align:justify">အန်းသောက်ချွမ်းက စစ်တုရင်ရုပ်တစ်ခုကို ရွှေ့လိုက်ပြီးနောက် မော့ကြည့်ကာ ပြောလိုက်သည်။ “အဘိုးကြီးစီတု... မင်း ရှာထားတဲ့ အဲဒီကောင်လေးကတော့ တကယ့်ကို ပါရမီရှင်ပဲ။ လေယာဉ်က အစိတ်စိတ် အမွှာမွှာ ပေါက်ကွဲသွားတာတောင် သူက ဘာဒဏ်ရာမှ မရဘဲ ပြန်ရောက်လာတယ်။ အဲဒီကောင်လေးက ဒါကို ဘယ်လိုများ လုပ်လိုက်တာလဲဆိုတာ ငါ တကယ် စဉ်းစားလို့ မရဘူး” </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့... ဘယ်သူက ရွေးထားတာလဲဆိုတာကိုလည်း ကြည့်ဦးလေ” </p> <p style="text-align:justify">စီတုချန်ခုန်းက ဝင့်ကြွားသော မျက်နှာထားဖြင့် “ငါ အသက် ၁၀၀ အထိ နေလာတာ လူပေါင်းစုံကို တွေ့ဖူးပြီးပြီ။ ဒါပေမဲ့ ရှောင်ယဲ့လောက် ထူးချွန်တဲ့ လူငယ်မျိုး တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးသေးဘူး။ သူ ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ကို ရောက်ကတည်းက အဲဒီ အဘိုးကြီး ကာလို့စ်ကို အကြိမ်ကြိမ် ဒုက္ခပေးနိုင်ခဲ့တယ်”</p> <p style="text-align:justify">“ဒါ့အပြင် X-တပ်ဖွဲ့ရဲ့ နမူနာကို ရအောင် ယူပေးခဲ့သလို ကောင်းကင်စစ်သည်တော်လေ့ကျင့်ရေး စီမံကိန်းကိုလည်း အောင်မြင်အောင် လုပ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဒီကောင်လေးက ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်အတွက် တကယ့်ကို ကျေးဇူးကြီးတဲ့သူပဲ” ဟု ဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းသောက်ချွမ်းက “မင်းပြောတာ မှန်ပါတယ်... ရှောင်ယဲ့က တကယ်ပဲ အရည်အချင်းရှိတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီတစ်ခါတော့ သူ ပြဿနာ တော်တော်ကြီးကြီး ရှာလိုက်ပုံပဲ” </p> <p style="text-align:justify">စီတုချန်ခုန်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်မွေးများကို တစ်ချက်သပ်ကာ... “ဒါက ဘာပြဿနာလဲ။ အဲဒီကောင်တွေက ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ရဲ့ ခေါင်းပေါ်လာပြီး ချေးတက်ပါချင်နေကြတာလေ။ ငါတို့က ဒါကို ဒီအတိုင်း ငြိမ်ခံနေရမှာလား။ သူတို့ကို သင်ခန်းစာ ကောင်းကောင်း ပေးရမယ်” </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် မန်နေဂျာတစ်ဦးကဲ့သို့ ဝတ်ဆင်ထားသော လူလတ်ပိုင်း တစ်ဦး ပြေးဝင်လာ၏။ “အကြီးအကဲတို့... အပြင်မှာ လူတွေ အများကြီး ရောက်နေပြီး အကြီးအကဲတို့ကို တွေ့ချင်နေကြပါတယ်” </p> <p style="text-align:justify">စီတုချန်ခုန်းက လက်ကို ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်ရင်း... “မတွေ့ဘူး... ငါတို့ ဒီမှာ မရှိဘူးလို့ပဲ သွားပြောလိုက်” </p> <p style="text-align:justify">မန်နေဂျာက အလေးပြုကာ အပြင်သို့ ပြန်ထွက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">အန်းသောက်ချွမ်းက ပြုံးလိုက်ရင်း... “ပြောနေစရာတောင် မလိုဘူး... အဲဒီလူတွေကလည်း ဒီကောင်လေး အတွက် ရောက်လာကြတာပဲ။ ငါတို့ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ရဲ့ ခွင့်ပြုချက် မပါဘဲနဲ့ သူတို့က ငါတို့ရဲ့ စတုတ္ထအကြီးအကဲကို ဘယ်ထိရဲပါ့မလဲ။ ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ဒီအတိုင်း လွှတ်ပြန်လိုက်တာက နည်းနည်းတော့ မသင့်တော်ဘူး ထင်တယ်နော်” </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save