Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၀၉)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">“မင်း လုပ်တာက မှားနေတယ်...”  </p> <p style="text-align:justify">အန်းသောက်ချွမ်းက ရှင်းပြလိုက်၏။ “ဓားသွားဆိုတာ သွေးမှ ထက်တာမျိုးပါ။ မင်း အခုလို လုပ်ပေးနေတာက ရှောင်ယဲ့ရဲ့ ကြီးထွားမှုကို အဟန့်အတား ဖြစ်စေလိမ့်မယ်။ သူက ပါရမီ ထူးချွန်ပေမဲ့ ငယ်သေးတဲ့အတွက် လိုအပ်တဲ့ လေ့ကျင့်မှုတွေ မရှိသေးဘူး။ အခု ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ ကိစ္စတွေက သူ့အတွက် စမ်းသပ်ချက် တစ်ခုပဲ”</p> <p style="text-align:justify">“အဲဒါကြောင့် ငါတို့က အများကြီး ဝင်မစွက်ဖက်သင့်ဘူး။ အရာအားလုံးကို သူ တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်ပါစေ။ ဒါမှသာ သူ ပိုပြီး တိုးတက်လာလိမ့်မယ်” </p> <p style="text-align:justify">စီတုချန်ခုန်းက သူ၏ မုတ်ဆိတ်ကို သပ်ရင်း... “မင်းပြောတာကလည်း ယုတ္တိရှိသားပဲ” </p> <p style="text-align:justify">အန်းသောက်ချွမ်းက “ရှောင်ယဲ့ရဲ့ ဓားသွားက လုံလောက်အောင် ထက်မြက်လာမှသာ အနာဂတ်မှာ ရွှမ်ယွမ်စံအိမ်ကို သူ ဦးဆောင်နိုင်လိမ့်မယ်။ ငါတို့ အဘိုးကြီးတွေက အများကြီး လုပ်ပေးနေဖို့ မလိုပါဘူး... သူ့အတွက် ခိုင်မာတဲ့ နောက်ခံအင်အား တစ်ခုအဖြစ် ရှိနေပေးရင်ပဲ လုံလောက်ပါပြီ” ဟု ဆိုသည်။</p> <p style="text-align:justify">စီတုချန်ခုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်ကာ... “ကောင်းပြီလေ... ဒီတစ်ခါတော့ ငါ မင်းရဲ့စကားကို နားထောင်ပါ့မယ်” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်မှာမူ ထိုနေရာတွင် ဖြစ်ပျက်နေသမျှကို ဘာမှ မသိဘဲ မြို့တော်သို့ သွားမည့် လေယာဉ်ပေါ်သို့ တစ်ဦးတည်း တက်ခဲ့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေဆိပ်သို့ ရောက်သောအခါ သူသည် လက်မှတ်အရ သူ၏ နေရာတွင် ဝင်ထိုင်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ဝမ်မိသားစုက သူ့အတွက် ပထမတန်းစား လက်မှတ်ကို ကြိုတင်မှာယူပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဘေးတွင် အသက် ၄၀ ခန့်ရှိ အမျိုးသားတစ်ဦး ထိုင်နေသည်။ သူသည် ရွှေကိုင်းမျက်မှန် တပ်ထားပြီး လူကြီးလူကောင်း ပုံစံရှိသော်လည်း သူ၏ မျက်နှာထားမှာမူ အနည်းငယ် မောက်မာနေသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူတို့၏ ရှေ့တွင်မူ အသက် ၅၀ ဝန်းကျင်ခန့်ရှိ လူလတ်ပိုင်း ဇနီးမောင်နှံ တစ်စုံ ထိုင်နေကြသည်။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသားမှာ အနည်းငယ် ဝဖြိုးပြီး သူ၏ ဘယ်ဘက်နားရွက်ဘေးတွင် မြေပဲစေ့ခန့် မှည့်နက်လေး တစ်လုံး ရှိနေသည်။ သူသည် အလွန်ပင် ဖော်ရွေပုံရပြီး ယဲ့ပုဖန်ကိုပင် ခေါင်းညိတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သေးသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည်လည်း သူတစ်ပါး၏ စေတနာကို မငြင်းပယ်ဘဲ အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်လိုက်သော်လည်း စကားမူ အများကြီး မပြောဖြစ်ပေ။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ် ပျံတက်ပြီးနောက် သူသည် ငြီးငွေ့လာသဖြင့် မျက်လုံးမှိတ်ကာ အနားယူနေလိုက်သည်။ သူ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ မကြာသေးမီက ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အကြောင်းအရာများကို ပြန်လည် စဉ်းစားနေပြီး သူ့ကို ပစ်မှတ်ထားနေသူမှာ ဘယ်သူ ဖြစ်နိုင်မလဲဟု ခန့်မှန်းနေမိသည်။</p> <p style="text-align:justify">ခေတ္တအကြာတွင် လေယာဉ်မှာ ပုံမှန် ပျံသန်းနေပြီ ဖြစ်သဖြင့် ရှေ့မှ လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ ထိုင်ရာမှထကာ အိမ်သာသို့ လျှောက်သွားသည်။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် မကြာမီမှာပင် အိမ်သာဘက်မှ ဒုတ်ခနဲ လဲကျသံတစ်ခု ကြားလိုက်ရပြီးနောက် လေယာဉ်မယ်၏ အလန့်တကြား အော်သံ ထွက်ပေါ်လာ၏။ </p> <p style="text-align:justify">“ခွင့်ပြုပါဦးရှင်... ဒီလူကြီးရဲ့ အဖော် ဒါမှမဟုတ် မိသားစုဝင် ပါသလားရှင်။ အမြန် လာပေးပါဦး။ ပြီးတော့ ဆရာဝန် ပါရင်လည်း ကူညီပေးကြပါဦးရှင်။ လူတစ်ယောက် သတိလစ်ပြီး လဲကျသွားလို့ပါ...” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ အစောပိုင်းက ထသွားသော လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသားမှာ အိမ်သာတံခါး ရှေ့တွင် လဲကျနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ဖြူဖျော့နေပြီး မျက်လုံးများမှာလည်း မှိတ်ထားသဖြင့် သတိလစ်နေသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်မယ်၏ အော်သံကို ကြားရသောအခါ ရှေ့မှ အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်း ပြေးသွားကာ အမျိုးသား၏ လက်ကို ဆုပ်ကိုင်ရင်း ငိုယိုတော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">“ယောက်ျား... ဘာဖြစ်တာလဲ။ နိုးပါဦး... ယောက်ျားရဲ့” </p> <p style="text-align:justify">ရှေးဟောင်း ဆေးပညာဂိုဏ်း၏ အမွေအနှစ်ကို ဆက်ခံထားသူဖြစ်သဖြင့် ယဲ့ပုဖန်သည် ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လျစ်လျူရှုမထားနိုင်ပေ။ သူသည် ချက်ချင်း ထရပ်ကာ ထိုနေရာသို့ လျှောက်သွားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော် ဆရာဝန် တစ်ယောက်ပါ။ ကျွန်တော့်ကို ကြည့်ခွင့်ပေးပါ” </p> <p style="text-align:justify">ထိုအမျိုးသမီးသည် ဆရာဝန်ပါသည်ဟု ကြားသောအခါ အလန့်တကြားဖြင့် “မောင်လေး... ကျေးဇူးပြုပြီး ကျွန်မယောက်ျားကို ကြည့်ပေးပါဦး။ သူ ဘာဖြစ်တာလဲဟင်” ဟု မေးရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီးနောက် လူနာ၏ ဘေးတွင် ဆောင့်ကြောင့်ထိုင်ကာ လက်ကောက်ဝတ်ကို ကိုင်၍ စမ်းသပ်ခြင်း ပြုလုပ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် စိတ်ဝိညာဉ်အာရုံဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် အခြေအနေကို သိရှိနိုင်သော်လည်း အနှီ အမျိုးသား၏ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ထူးခြားသဖြင့် အတည်ပြုရန်အတွက် သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရန် လိုအပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“မင်း ဘာလုပ်နေတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်တွင် သူ၏ နောက်ကျောဘက်မှ အသံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။ ယဲ့ပုဖန် လှည့်ကြည့်သော အခါ သူ၏ ဘေးတွင် ထိုင်နေသော ရွှေကိုင်းမျက်မှန်နှင့် လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသား ဖြစ်နေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။</p> <p style="text-align:justify">“လူနာကို စစ်ဆေးနေတာပါ” </p> <p style="text-align:justify">သူက သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ရင်း ပြန်ဖြေလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“စစ်ဆေးနေတယ် ဟုတ်လား...။ သူ့လက်ကောက်ဝတ်ကို မင်းက ဘာလို့ ကိုင်နေတာလဲ။ အချိန်ဖြုန်းနေတာလား” </p> <p style="text-align:justify">“ကျွန်တော်က တိုင်းရင်းဆေး ဆရာတစ်ယောက်ပါ။ တိုင်းရင်းဆေးမှာ သွေးခုန်နှုန်းကို စမ်းသပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်” </p> <p style="text-align:justify">“ရယ်စရာပဲ... တိုင်းရင်းဆေးက ရောဂါပျောက်လို့လား။ မင်းက ဒီလို အရေးကြီးတဲ့ အချိန်မှာ ဘာလာပြီး လူပြက်လုပ်နေတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ထိုအမျိုးသား၏ မျက်နှာတွင် အထင်အမြင်သေးသော အရိပ်အယောင်များ ဝင်းလက်သွားသည်။ </p> <p style="text-align:justify">“အမြန် ဖယ်စမ်း... ဒီလူက အခြေအနေ တော်တော် ဆိုးနေတာ။ မင်းသာ တစ်ခုခုဖြစ်ရင် ဒီတာဝန်ကို မင်း မယူနိုင်ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ကာ... “မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">ထိုအချိန်မှာပင် ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာကို ယူလာသော လေယာဉ်မယ်က “ရှင်ကရော ဆရာဝန် တစ်ယောက်လားရှင်” ဟု မေးလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ စိတ်ထဲတွင်မူ ယဲ့ပုဖန်ကို သိပ်ပြီး ယုံကြည်ပုံမရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယဲ့ပုဖန်မှာ အလွန် ငယ်ရွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ </p> <p style="text-align:justify">သူမထက်ပင် အသက်များစွာ ငယ်ပုံရသော ဤလူငယ်က မိမိကိုယ်ကိုယ် တိုင်းရင်းဆေးဆရာဟု ပြောနေခြင်းမှာ မည်သူက ယုံနိုင်ပါမည်နည်း…။</p> <p style="text-align:justify">သူမသည် တိုင်းရင်းဆေးကို မယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဤမျှ ငယ်ရွယ်သော တိုင်းရင်းဆေးဆရာကို မယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အသက် ၂၀ ကျော် လူငယ်တစ်ဦးမှာ သင်တန်းပင် ပြီးပါဦးမည်လော။</p> <p style="text-align:justify">အစောပိုင်းက အခြားဆရာဝန် မရှိသဖြင့်သာ သူမသည် အားကိုးတကြီး တောင်းဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ မျက်မှန်နှင့် အမျိုးသားမှာ ဆရာဝန်နှင့် ပိုတူသဖြင့် သူမသည် ချက်ချင်း အကူအညီ တောင်းလိုက်ခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">လူနာမှာ သူမ၏ လေယာဉ်ပေါ်တွင် လဲကျသွားခြင်း ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ကုသမှုမှာ တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားလျှင် သူမ၌လည်း တာဝန် ရှိလာနိုင်သည် မဟုတ်ပါလား။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်က မောက်မာသော လေသံဖြင့် “ကျုပ်က လီမင်းယန်ပါ။ မြို့တော် ဗဟိုဆေးရုံကြီးရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ အတွင်းလူနာဌာနရဲ့ ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီး တစ်ယောက်ပေါ့” ဟု မိတ်ဆက်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဘုရားရေ... သူက မြို့တော် ဗဟိုဆေးရုံကြီးရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးနဲ့ ထိပ်သီး ပညာရှင်ကြီးပါလား။ အဲဒီလူငယ်ထက်စာရင် သူက ပိုပြီး အားကိုးရမှာ သေချာတယ်” </p> <p style="text-align:justify">“ဒီဘက်ခေတ် လူငယ်တွေကတော့ တကယ့်ကို သတ္တိကောင်းတာပဲ... ဘာမဆို လုပ်ရဲကြတာ။ လူက သတိလစ်နေတာကို။ လူအသက်နဲ့ ပတ်သက်လာရင် တာဝန်ယူရမှာကို မကြောက်ကြဘူးလား မသိဘူး” </p> <p style="text-align:justify">“ငါ တိုင်းရင်းဆေးကို မယုံတာ မဟုတ်ဘူးနော်... ဒါပေမဲ့ ဒီလောက် ငယ်ငယ်လေးနဲ့ တိုင်းရင်းဆေးဆရာလို့ ပြောနေတဲ့သူကိုတော့ လုံးဝ မယုံနိုင်ဘူး” </p> <p style="text-align:justify">“အခုတော့ ကောင်းပြီလေ... ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးလီ ရှိနေတာဆိုတော့ သူ့ကိုပဲ ကုခိုင်းလိုက်ကြရအောင်။ လူငယ်လေး... မင်း လျှောက်မလုပ်ပါနဲ့တော့” </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်၏ ဂုဏ်ပုဒ်ကို ကြားလိုက်ရသောအခါ ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများမှာ ယဲ့ပုဖန်ကို ပြစ်တင်ဝေဖန်ကြကာ သူ့နေရာကို အမြန်ဖယ်ပေးရန် ပြောကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်မယ်ကလည်း “ရှင်... ရှင့်ရဲ့ စေတနာကို ကျေးဇူးတင်ပါတယ်ရှင်။ ဒါပေမဲ့ ဒီလူနာကို ညွှန်ကြားရေးမှူး လီကိုပဲ ကုသခွင့် ပေးလိုက်ပါရှင်” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူမသည် လူနာ၏ မိသားစုဝင် ဖြစ်သော အမျိုးသမီးကို ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအမျိုးသမီး၏ မျက်နှာတွင် ရှုပ်ထွေးသော အမူအရာများ ပေါ်လာသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင်မူ... “မောင်လေး... ကျေးဇူးတင်ပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ညွှန်ကြားရေးမှူး လီကိုပဲ ကျွန်မယောက်ျားကို ကြည့်ခွင့် ပေးလိုက်ပါရှင်” ဟု ပြောလိုက်ရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်သည် ဘာမှ မတတ်နိုင်တော့ပေ။ လူနာ၏ မိသားစုဝင်ကပင် ထိုသို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်မှတော့ သူ ဘာမှ လုပ်၍ မရတော့ပါ။ သူသည် ထိုင်ရာမှ ထလိုက်ကာ သူ့နေရာကို ဖယ်ပေးလိုက်ရတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် လေယာဉ်မယ် ကမ်းပေးသော ရှေးဦးသူနာပြုသေတ္တာထဲမှ အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို အရင်ဆုံး ထုတ်ယူလိုက်သည်။ ထို့နောက် လူနာ၏ ဂျိုင်းအောက်သို့ ထည့်ပေးလိုက်ပြီး မျက်စိ သူငယ်အိမ်၊ လျှာနှင့် အခြားနေရာများကိုပါ စေ့စေ့စပ်စပ် စစ်ဆေးလေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">စစ်ဆေးမှုများ အစီအစဉ်တကျ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူသည် အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို ပြန်ကြည့်ကာ... “လူနာက အအေးမိရာကနေ အဖျားကြီးနေတာပဲ။ အခု ၃၉.၅ ဒီဂရီအထိ ရှိနေပြီ... ဒါကြောင့်လည်း ရုတ်တရက် သတိလစ်သွားတာပေါ့” ဟု ကောက်ချက်ချလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်း အမျိုးသမီးကလည်း အလောတကြီးဖြင့် “ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ ပြောတာ အမှန်ပဲရှင်။ ကျွန်မနဲ့ ယောက်ျားက ကျန်းနန်ကို အလည်သွားကြတာ... မနေ့ညက နောက်ကျတဲ့အထိ လျှောက်လည်ရင်း သူ အအေးမိသွားတာ”</p> <p style="text-align:justify">“ဒီမနက် ထွက်လာတော့ သူ အဖျားနည်းနည်းရှိပြီး မူးနေတာနဲ့ သာမန် အအေးမိတာပဲဆိုပြီး ကျွန်မတို့ သိပ်ဂရုမစိုက်ဘဲ လေယာဉ်ပေါ် တက်ခဲ့ကြတာပါ။ အခုလို ရုတ်တရက်ကြီး အခြေအနေ ဆိုးသွားလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားမိဘူး...”  ဟု ဆိုရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဆိုတာ တကယ့်ကို မတူဘူးနော်... ရောဂါအကြောင်းရင်းကို ချက်ချင်း သိတာပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“ဒါပေါ့... သူက အတွင်းလူနာဌာနရဲ့ ထိပ်သီးပညာရှင်လို့ ပြောတာ မကြားဘူးလား။ ဒီလို ရောဂါမျိုး ကုရတာက သူ့အတွက်တော့ အပျော်ဖတ်ပဲ ရှိမှာပေါ့” </p> <p style="text-align:justify">“ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ ရှိနေလို့ တော်သေးတာပေါ့။ တကယ်လို့ အဲဒီလူငယ်ကိုသာ လျှောက်ကုခွင့် ပေးလိုက်ရင် လူအသက်တောင် ပါသွားနိုင်တယ်...” </p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်ပေါ်ရှိ လူများမှာ ပျင်းပျင်းရှိသည်နှင့် လူနာ၏ ဘေးတွင် ဝိုင်းအုံကာ အတင်းအဖျင်း ပြောနေကြသည်။ သူတို့သည် လီမင်းယန်ကို မြှောက်ပင့်ချီးမွမ်းကြသလို ယဲ့ပုဖန်ကိုလည်း နှိမ်ချရန် မမေ့ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်က “ဘာမှ စိတ်မပူပါနဲ့တော့... ဒါက ကြီးမားတဲ့ ရောဂါ မဟုတ်ပါဘူး။ အခု သူ့ရဲ့ အဖျားကို အရင်ကျအောင် လုပ်ပေးမယ်။ လေယာဉ် ဆင်းသွားရင်တော့ ခင်ဗျားရဲ့ ယောက်ျားကို ကျွန်တော်တို့ ဆေးရုံကို ချက်ချင်း လွှဲပြောင်းပြီး အသေးစိတ် ထပ်စစ်ဆေး ကုသပေးပါ့မယ်” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်ကဲ့... ကျေးဇူးတင်ပါတယ် ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ” </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးသည် ယဲ့ပုဖန်ကို ရှုပ်ထွေးသော မျက်နှာထားဖြင့် တစ်ချက် လှည့်ကြည့်လိုက်သည်။ ကျန်ရှိသော လူများကမူ သူမသည် ထိုလူငယ်အတွက် စိတ်မကောင်း ဖြစ်နေသည်ဟုသာ ထင်မှတ်ကြကာ မည်သူမျှ ဂရုမစိုက်ကြပေ။</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save