Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း (၈၁၀)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို သေတ္တာထဲ ပြန်ထည့်လိုက်ပြီး အဖျားကျဆေး နှစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ... “ဒီအဖျားကျဆေးတွေကို လူနာကို အရင်တိုက်လိုက်ပါ... သူ့အဖျားက ချက်ချင်း ကျသွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုစကားကို ကြားသည်နှင့် လေယာဉ်မယ်သည် ရေသန့်တစ်ပုဒ်ကို အမြန်ဖွင့်ကာ ကမ်းပေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးသည် ဆေးလုံးနှင့် ရေသန့်ကို ယူကာ လူနာကို တိုက်ရန် ပြင်လိုက်စဉ်မှာပင်...</p> <p style="text-align:justify">အနား၌ ရှိနေသော ယဲ့ပုဖန်က “ခဏလေး... အခုအချိန်မှာ လူနာကို အဖျားကျဆေး တိုက်ဖို့ မသင့်တော်ဘူး” ဟု ဝင်တားလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်က မျက်မှောင်ကြုတ်ကာ သူ့ကို ကြည့်ပြီး “မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ”  ဟု မေးလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က “လူနာက အဖျားတက်နေတာ မှန်ပေမဲ့ ဒါက အအေးမိလို့ ဖြစ်တာ မဟုတ်ဘူး။ အခုလို အချိန်မှာ အဖျားကျဆေး တိုက်လိုက်ရင် အဖျားမကျတဲ့အပြင် သူ့ရဲ့ အခြေအနေက ပိုပြီး ဆိုးသွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြတ်သားစွာ ပြောလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်၏ မျက်မှောင်က ပို၍ ကြုတ်သွားကာ... “လူငယ်လေး... သူက အအေးမိလို့ အဖျားတက်နေတာလေ။ မင်းက ငါ့ရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုကို သံယောဇဉ်ဝင်နေတာလား” </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်... ဒီကောင်လေးက တကယ့်ကို ကိုယ့်နေရာကိုယ် မသိတဲ့သူပဲ။ ဒါ ဘယ်သူလဲဆိုတာ သူ မမြင်ဘူးလား။ ဗဟိုဆေးရုံကြီးရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးလေ... သူ့ရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုက မှားနိုင်ပါ့မလား” </p> <p style="text-align:justify">“ဒီဘက်ခေတ် လူငယ်တွေကတော့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ကြွားချင်လွန်းလို့ အခြေအနေကိုတောင် မကြည့်ကြဘူး။ သူများက အတွင်းလူနာဌာနရဲ့ ပညာရှင်ကြီးပါဆိုမှ... မင်းက ဘာမို့လို့ လာပြီး ဝေဖန်နေရတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">“နှုတ်ခမ်းမွှေးတောင် မပေါက်သေးတဲ့ ကောင်လေးက... အလုပ်ကတော့ မစေ့စပ်ဘူး။ လူငယ်တွေက အားကိုးလို့ မရဘူး။ ကံကောင်းလို့ စောစောက သူ့ကို ကုခွင့် မပေးလိုက်တာ... မဟုတ်ရင် ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်မလဲ မသိဘူး” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ ကန့်ကွက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ လူတိုင်းမှာ လီမင်းယန်ဘက်မှ ရပ်တည်ကာ ဝိုင်းဝန်း ပြောဆိုကြတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည်လည်း ယဲ့ပုဖန်ကို ဆက်လက် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ ဤကဲ့သို့သော လူငယ်တစ်ဦးနှင့် စကားပြောနေရခြင်းမှာပင် သူ၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ကျဆင်းစေသည်ဟု ခံစားနေရသည်။</p> <p style="text-align:justify">သူက လူနာ၏ ဇနီးကို ကြည့်ကာ “ကျုပ်ကို ယုံပါ... ဘာမှ မဖြစ်စေရဘူး” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">အခြားသူများကလည်း ဝိုင်း၍ “အဖျားကြီးတာက နောက်ပြောင်စရာ မဟုတ်ဘူးနော်။ ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ ပြောတာကို နားထောင်ပြီး ဆေးကို အမြန်တိုက်လိုက်ပါ” </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်... ညွှန်ကြားရေးမှူးလီက အားကိုးရတဲ့သူပဲ။ အဲဒီလူငယ် ပြောတာကို သွားမယုံနဲ့” </p> <p style="text-align:justify">“အဖျားကြီးရင် အမြန်ကျအောင် လုပ်ရမယ်ဆိုတာ သာမန်လူတောင် သိတဲ့ အသိပညာပဲလေ။ ဆေးကို အမြန်တိုက်လိုက်ပါ... မဟုတ်ရင် ဦးနှောက်နဲ့ အဆုတ်တွေ ထိခိုက်ကုန်လိမ့်မယ်” </p> <p style="text-align:justify">အမျိုးသမီးသည် ယဲ့ပုဖန်ကို နောက်တစ်ကြိမ် ရှုပ်ထွေးသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများ၏ တိုက်တွန်းမှုကြောင့် နောက်ဆုံးတွင်မူ အဖျားကျဆေး နှစ်လုံးကို သူမ၏ ယောက်ျားအား တိုက်ကျွေးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်က ဘာမှ မတတ်နိုင်သဖြင့် ခေါင်းယမ်းလိုက်ကာ... “ရောဂါနဲ့ ဆေးမတည့်ရင် မပျောက်တဲ့အပြင် ရောဂါလက္ခဏာတွေက ပိုပြီး ပြင်းထန်လာလိမ့်မယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">“မင်းက မပြီးသေးဘူးလား။ ဆေးပညာကို မင်းက ဘယ်နှစ်ရက်များ သင်ထားလို့လဲ။ ရောဂါ အကြောင်းကို မင်းက ဘယ်လောက် သိနေလို့လဲ။ ငါက မင်းလောက်တောင် မသိဘူးလို့ မင်းက ထင်နေတာလား” </p> <p style="text-align:justify">ယဲ့ပုဖန်၏ စကားများက လီမင်းယန်ကို အကြီးအကျယ် ဒေါသထွက်သွားစေသည်။ သူကဲ့သို့ ဂုဏ်သရေရှိ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူး တစ်ဦးက လူငယ်တစ်ဦး၏ ညွှန်ကြားမှုကို ခံယူနေရမည်လား။</p> <p style="text-align:justify">ထို့အပြင် တစ်ဖက်လူမှာ တိုင်းရင်းဆေးဆရာ တစ်ဦး ဖြစ်နေသဖြင့် သူက ပို၍ပင် မုန်းတီးမိသည်။ သူသည် တိုင်းရင်းဆေးဆိုသည်မှာ ရောဂါမပျောက်ဘဲ ကြော်ငြာကောင်းရုံသာ ဖြစ်ပြီး သိပ္ပံနည်းကျ အထောက်အထား မရှိဟု အမြဲ ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်... သူက သိသိသာသာ မှားနေတာကိုတောင် အခုထိ ဇွတ်လုပ်နေတုန်းပဲ” </p> <p style="text-align:justify">“လူငယ်လေး... ညွှန်ကြားရေးမှူးလီကို တောင်းပန်လိုက်ပါ။ မင်း သင်ထားတဲ့ ပညာလေးက အများကြီး လိုသေးတယ်...” </p> <p style="text-align:justify">“သူကတော့ တကယ့်ကို မသိနားမလည်တော့ မကြောက်ဘူးဆိုတဲ့ လူစားမျိုးပဲ။ နောင်ကျရင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလီဆီကနေ ပညာသင်ယူပါဦး... မဟုတ်ရင် တစ်နေ့နေ့ လူသတ်မိမှ နောင်တရနေရလိမ့်မယ်” </p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်မယ်သည်လည်း ယဲ့ပုဖန်၏ အပြုအမူကို အလွန် မကျေမနပ် ဖြစ်သွားသဖြင့် ရှေ့သို့ တိုးလာကာ... “ရှင်... ရှင့်နေရာကို ပြန်သွားထိုင်ပေးလို့ ရမလားရှင်” ဟု တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">မည်သူမျှ သူ့ကို မယုံကြည်ကြသည်ကို မြင်သောအခါ ယဲ့ပုဖန်သည် ခေါင်းယမ်းလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“နောက် ၅ မိနစ်နေရင် လူနာရဲ့ အခြေအနေက အကြီးအကျယ် ဆိုးရွားလာလိမ့်မယ်။ အရေးပေါ် ကုသဖို့သာ ပြင်ထားကြတော့။ သေချာ မကိုင်တွယ်နိုင်ရင်တော့ တကယ်ပဲ အသက်အန္တရာယ် ရှိသွားလိမ့်မယ်” </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် သူ၏ နေရာသို့ ပြန်သွားကာ ထိုင်ခုံခါးပတ်ကို ပတ်လိုက်ပြီး မျက်လုံးမှိတ်ကာ ပြန်လည် အနားယူနေလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“သူကတော့ သူ့မျက်နှာကို တော်တော် အလေးထားတာပဲ။ သိသိသာသာ မှားနေတာကိုတောင် ဆရာဝန်ကြီးလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့...” </p> <p style="text-align:justify">“သူ့အသက်ကိုလည်း သူ ပြန်မကြည့်ဘူး။ မိခင်ဝမ်းထဲကနေ ဆေးပညာ စသင်ခဲ့ရင်တောင် ညွှန်ကြားရေးမှူးလီကို ယှဉ်နိုင်ပါ့မလား” </p> <p style="text-align:justify">“ဟုတ်တယ်... ညွှန်ကြားရေးမှူးလီဆိုတာ ဒီကောင်လေး လာယှဉ်လို့ ရတဲ့လူမျိုးမှ မဟုတ်တာ” </p> <p style="text-align:justify">ယခုခေတ်တွင် ပညာရှင်များအပေါ် ယုံကြည်မှု ကျဆင်းနေသည် ဆိုသော်လည်း ယဲ့ပုဖန်နှင့် ယှဉ်လျှင်မူ လူများက လီမင်းယန်ကိုသာ ရွေးချယ် ယုံကြည်ကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">အချိန်များမှာ တစ်မိနစ်ပြီး တစ်မိနစ် ကုန်ဆုံးသွားသည်။ မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲကျနေသော အမျိုးသားမှာ အဖျားကျဆေး သောက်ပြီးနောက် အနည်းငယ် သက်သာသွားပုံရကာ သူ၏ နာကျင်နေသော မျက်နှာထားမှာလည်း အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်က ယုံကြည်မှု အပြည့်ဖြင့် “တွေ့ကြပြီလား... ဒါက အအေးမိလို့ အဖျားတက်တာရဲ့ သာမန် လက္ခဏာပဲ။ အခု အဖျားကျဆေး သောက်လိုက်တော့ သူ သက်သာသွားပြီ မဟုတ်လား” ဟု ဆိုလိုက်၏။</p> <p style="text-align:justify">ထို့နောက် သူသည် အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို နောက်တစ်ကြိမ် ထုတ်ယူကာ လူနာ၏ ဂျိုင်းအောက်သို့ ထည့်လိုက်ပြန်သည်။ သူ၏ ရောဂါရှာဖွေမှု မှန်ကန်ကြောင်း အချက်အလက်များဖြင့် သက်သေပြလိုခြင်း ဖြစ်၏။</p> <p style="text-align:justify">သို့သော် ထိုအချိန်မှာပင်... ယဲ့ပုဖန် ပြောခဲ့သော ၅ မိနစ် အတိအကျသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ လူနာထံတွင် ရောဂါလက္ခဏာ အသစ်များ ရုတ်တရက် ပေါ်ပေါက်လာတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူ၏ မျက်နှာမှာ အလွန်အမင်း နာကျင်နေသော အမူအရာ ဖြစ်သွားကာ ပါးစပ်ထောင့်မှ အဖြူရောင် အမြှုပ်များ တစ်ခါတစ်ရံ ထွက်ပေါ်လာသည်။ သူ၏ အခြေအနေမှာ သက်သာမသွားသည့်အပြင် သိသိသာသာကြီး ပို၍ ဆိုးရွားလာချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">“ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ... ကျွန်မယောက်ျား ဘာဖြစ်တာလဲဟင်” </p> <p style="text-align:justify">သူမ၏ ယောက်ျား အခြေအနေကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမျိုးသမီးမှာ ချက်ချင်းပင် ထိတ်လန့် တုန်လှုပ်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စိတ်မပူပါနဲ့... အခြေအနေကို ကျုပ် အရင် စစ်ဆေးပါ့မယ်” </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် တည်ကြည်သော မျက်နှာထားဖြင့် အပူချိန်တိုင်းကိရိယာကို ပြန်ထုတ်ကြည့်လိုက်ရာ အပူချိန်မှာ ၄၀ ဒီဂရီအထိ ရောက်ရှိနေချေပြီ။ ယခင်ကထက် ပို၍ပင် မြင့်တက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“ဒါ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... သူ အဖျားကျဆေး သောက်ထားတာပဲ။ ဘာလို့ အဖျားမကျဘဲ ပိုတက်လာရတာလဲ” </p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဖုန်းထဲမှ အချိန်ကို ကြည့်လိုက်ရာ ယဲ့ပုဖန် ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ၅ မိနစ် အတိအကျပင် ဖြစ်နေသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဒါက ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ... အဲဒီလူငယ် ပြောတာ တကယ်ပဲ မှန်နေတာလား။ ငါ တကယ်ပဲ ရောဂါ မှားစစ်ဆေးမိတာလား။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ထိုကဲ့သို့သော ရယ်စရာကောင်းသည့် အတွေးကို ခေါင်းထဲမှ ချက်ချင်း မောင်းထုတ်လိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">သူသည် ဆေးကုသလာခဲ့သည်မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရှိပြီဖြစ်သလို မြို့တော်၏ နာမည်ကျော် အတွင်းလူနာဌာန ပညာရှင်တစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ရောဂါ မှားစစ်ဆေးမိမှာလဲ။</p> <p style="text-align:justify">တကယ်လို့ သူ မှားခဲ့ရင်တောင် အဲဒီလူငယ်က ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ။ ဒါဟာ တိုက်ဆိုင်မှုပဲ ဖြစ်ရမယ်... သေချာပေါက် တိုက်ဆိုင်မှုပဲ။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးနားရှိ လေယာဉ်မယ်မှာလည်း ပျာယာခတ်သွားကာ... “ညွှန်ကြားရေးမှူးလီ... ဒါက ပုံမှန် တုံ့ပြန်မှုမျိုးလားဟင်” ဟု မေးရှာသည်။</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်သည် လူနာ၏ အခြေအနေကို ထပ်မံ စစ်ဆေးကာ သူ၏ ရောဂါရှာဖွေမှုကို ပြန်လည် အတည်ပြုလိုက်သည်။</p> <p style="text-align:justify">“စိတ်မပူပါနဲ့... ဒါက ရောဂါက ပြင်းထန်လွန်းလို့ ဆေးပမာဏ မလုံလောက်တာ ဖြစ်မှာပါ။ ဆေးထပ်တိုးလိုက်ရင် အဆင်ပြေသွားမှာပါ” </p> <p style="text-align:justify">ထိုသို့ ပြောပြီးနောက် သူသည် နောက်ထပ် အဖျားကျဆေး တစ်လုံးကို ထုတ်ယူကာ လူနာ၏ ပါးစပ်ထဲသို့ ရေသန့်ဖြင့် အတင်း ထည့်ပေးလိုက်တော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ယခုတစ်ကြိမ်တွင်မူ ဘေးပတ်ဝန်းကျင်မှ လူများသည် လီမင်းယန်အား ယခင်ကလို အကြွင်းမဲ့ ယုံကြည်ခြင်း မရှိကြတော့ပေ။ လူနာ၏ တုံ့ပြန်မှုကို စောင့်ကြည့်ရန် အားလုံးက တိတ်ဆိတ်လျက် ရှိနေကြ၏။</p> <p style="text-align:justify">အချိန် အနည်းငယ် ကြာပြီးနောက်... </p> <p style="text-align:justify">မြေပြင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသော လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသားသည် ရုတ်တရက် တစ်ကိုယ်လုံး တဆတ်ဆတ် တုန်ယင်လာလေသည်။ သူ၏ မျက်နှာမှာ ပို၍ သွေးဆုတ်ဖြူရော်လာကာ အသက်ရှူရ ခက်ခဲလာ၏။ ထို့ပြင် နာကျင်မှုကြောင့် မျက်ခုံးနှစ်ဖက်မှာလည်း တွန့်ချိုးနေတော့သည်။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးလူများသာမက လီမင်းယန် ကိုယ်တိုင်ပင် အံ့အားသင့်သွားရသည်။ </p> <p style="text-align:justify">ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ...။ ဤအခြေအနေသည် ပုံမှန် ဖြစ်ရမည့် တုံ့ပြန်မှုထက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ကျော်လွန်နေချေပြီ။</p> <p style="text-align:justify">သူက လူလတ်ပိုင်းအမျိုးသား၏ မျက်ခွံများကို ထပ်မံလှန်ကြည့်လိုက်ရာ သူ၏ သူငယ်အိမ်များမှာ ကျယ်လာသည့် လက္ခဏာရပ်များကို တွေ့လိုက်ရပေသည်။</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခါ လီမင်းယန်၏ ရင်ထဲ၌ ဒိတ်ခနဲ ဖြစ်သွားတော့သည်။ ၎င်းမှာ ရောဂါကျွမ်းနေသည့် လက္ခဏာပင် ဖြစ်၏။ </p> <p style="text-align:justify">သူ တကယ်ပဲ ရောဂါရှာဖွေမှု လွဲချော်သွားခဲ့တာများလား...။</p> <p style="text-align:justify">ဘေးနားရှိ လူများသည် ဆေးပညာအရ ကျွမ်းကျင်သူများ မဟုတ်ကြသော်ငြား အခြေအနေ မဟန်တော့သည်ကိုမူ အားလုံးက ရိပ်မိနေကြလေသည်။</p> <p style="text-align:justify">လူလတ်ပိုင်းအရွယ် အမျိုးသမီးက လီမင်းယန်၏ လက်မောင်းကို ဆွဲကိုင်၍ အော်ဟစ်လိုက်သည်။ "ဘာတွေ ဖြစ်ကုန်တာလဲ... ကျွန်မယောက်ျားကို မြန်မြန် ကယ်ပေးပါဦး"</p> <p style="text-align:justify">ထိုအခိုက်အတန့်၌ လီမင်းယန်၏ နဖူးမှ ချွေးအေးများ ဒီးဒီးကျလာတော့သည်။ ဤနေရာကား လေယာဉ်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည်။ အရေးပေါ် ကိရိယာ မရှိသလို ဆေးဝါးလည်း မရှိပေ။ </p> <p style="text-align:justify">သူ ဘာလုပ်နိုင်မည်နည်း။</p> <p style="text-align:justify">အရေးအကြီးဆုံးအချက်မှာ သူ ဘယ်နေရာမှာ မှားယွင်းသွားလဲ သို့မဟုတ် လူနာ၏ အမှန်တကယ် ရောဂါက ဘာလဲဆိုတာကို ယခုတိုင် စဉ်းစား၍ မရသေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။</p> <p style="text-align:justify">လေယာဉ်မယ်လေးမှာလည်း အခြေအနေမဟန်သည်ကို သတိထားမိသွားကာ စိုးရိမ်တကြီး မေးလိုက်သည်။ "ဒေါက်တာ လီမင်းယန်... တကယ်ပဲ ကျွန်မတို့ ရောဂါအမည် တပ်တာ မှားသွားခဲ့တာလား"</p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်ထံတွင် အရင်ကကဲ့သို့ ယုံကြည်မှုမျိုး အလျဉ်းမရှိတော့ဘဲ ထစ်အငေါ့ငေါ့ဖြင့် ပြန်ဖြေလိုက်၏။ "အင်း... ကျုပ်... ကျုပ် ရောဂါအမည် တပ်တာ မှားသွားခဲ့ပုံရတယ်"</p> <p style="text-align:justify">မိမိခင်ပွန်း၏ အခြေအနေ ပိုဆိုးလာသည်ကို မြင်လျှင် အမျိုးသမီးမှာ စိုးရိမ်တကြီး အော်ဟစ်လိုက်တော့သည်။ </p> <p style="text-align:justify">"ဒါဆို ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ... ရှင်က ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးဆို... အတွင်းလူနာဌာန ထိပ်သီး ပညာရှင်ဆို... ကျွန်မယောက်ျားကို ကယ်ဖို့ မြန်မြန် နည်းလမ်းရှာလေ။ အကယ်၍ သူ့ကို တစ်ခုခုဖြစ်သွားလို့ကတော့ ရှင်နဲ့ကျွန်မ အသေအကြေ ချမယ်”</p> <p style="text-align:justify">"ကျုပ်..." </p> <p style="text-align:justify">လီမင်းယန်မှာ အကြံအိုက်သွားတော့သည်။ အကယ်၍ ဤနေရာသာ ဆေးရုံဖြစ်ပါက အရေးပေါ် ကုသရန် နည်းလမ်းတချို့ကို သူ စဉ်းစားနိုင်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် လေယာဉ်ပေါ်တွင်မူ ဘာဆိုဘာမျှ မရှိပေ။</p> <p style="text-align:justify">၎င်းမှာ မိုးကိုခေါ်၍ မြေကိုတမ်းတသော်လည်း မည်သည့်တုံ့ပြန်မှုမျှ မရနိုင်သည့် အခြေအနေမျိုး ဖြစ်ကာ ထိရောက်သော အသက်ကယ်တင်ခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်ကို လုံးဝ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိချေ။</p> <p style="text-align:justify">"ဘုရားရေ... ခုနလေးတင် သူက ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတို့၊ ပညာရှင်တို့ ဆိုပြီး ကြွားလုံး ထုတ်နေတာနော်။ အခုကျတော့ ရောဂါရှာတာတောင် လွဲနေတယ်။ ဒါ လူလိမ်တာ မဟုတ်ဘူးလား"</p> <p style="text-align:justify">"အခုခေတ်မှာ ပညာရှင်ဆိုတဲ့ လူတွေက အယုံရဆုံးပဲလို့ အင်တာနက်မှာ ပြောကြတာ... တကယ်ပဲ ထင်ပါရဲ့... သူတို့ကို တကယ် ယုံလို့မရဘူး"</p> <p style="text-align:justify">"သူ့ရဲ့ ဒုတိယညွှန်ကြားရေးမှူးတို့၊ ပညာရှင်တို့ ဆိုတဲ့ ဂုဏ်ပုဒ်တွေက သူချည်းပဲ လျှောက်ပြောနေတာလေ။ အဲ့ဒါတွေက အတုအယောင်များလား မသိဘူး... လူတွေကို လိမ်ဖို့ ဒီကို ရောက်လာတာလား..."</p> <p style="text-align:justify"> </p> <p style="text-align: center;">***<br />  </p>


Save