Book List

<h2 style="text-align: center;">အခန်း ၄၀၉</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p> </p> <p>ယန်ပါးဟို၏ နှလုံးသားအောက်ခြေတွင် ယခုအခါ အမျိုးအမည်မသိသော ခံစားချက်ပေါင်းစုံ ရောပြွမ်းနေတော့သည်။ သမီးဖြစ်သူ၏ အသုံးမကျမှုကို ဒေါသထွက်မိသလို တီဟုန်မြို့တော်မှ လူများက နောက်ကွယ်မှနေ၍ လှည့်ကွက်ဆင်နေခြင်းကိုလည်း နာကျည်းမိသည်။ သို့သော် အရာအားလုံးကို သူမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် ယွင်ရှန်းကဲ့သို့သော အရွယ်မရောက်သေးသည့် မိန်းကလေးတစ်ဦးက ဖော်ထုတ်လိုက်ရခြင်းအပေါ်တွင်လည်း သူ အားမလိုအားမရ ဖြစ်နေမိသည်။</p> <p>သူ့ကို အဆိုးဆုံး စိတ်ပျက်စေသည်မှာ ဤမိန်းကလေးသည် ယန်အိမ်တော်နှင့် သူ့အပေါ်ကို တကယ်တမ်း ဂရုစိုက်နေပါလျက် ဤကဲ့သို့သော အကျပ်အတည်း အခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူ့ကို အဘိုးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရန် ခေါင်းမာမာဖြင့် ငြင်းဆန်နေခြင်းပင်။</p> <p>ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောရလျှင် သူ၏ အရိုးဟောင်းကြီးမှာ သေမင်းနှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မြေးမဖြစ်သူက သူ့ကို အဘိုးဟု ခေါ်ရန် ငြင်းဆန်နေဆဲပင်။ တန်ယုမှာလည်း ပျောက်ဆုံးနေပြီး အကယ်၍ တစ်ခုခုဖြစ်သွားခဲ့ပါက သူ့အတွက် ငိုကြွေးပေးမည့် မြေးတစ်ယောက်မျှပင် ကျန်ရစ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအချက်ကို တွေးမိသည်နှင့် ယန်ပါးဟို၏ ဒေါသတကြီး အကျင့်ဟောင်းမှာ ပြန်လည် ထွက်ပေါ်လာတော့သည်။</p> <p>"စစ်သူကြီးဟောင်း... ဒါက ယန်မိသားစုရဲ့ အတွင်းရေးကိစ္စပါ။ အပြင်လူတစ်ယောက်အနေနဲ့ ကျွန်မ ဝင်ပါဖို့ မသင့်တော်ပါဘူး"</p> <p>ယွင်ရှန်းက ယန်ပါးဟို၏ အမိန့်ပေးဆန်သော အပြုအမူအပေါ် မကျေမနပ် ဖော်ပြလိုက်သည်။</p> <p>အတိတ်တုန်းကလည်း သူသည် ဤကဲ့သို့သော လေသံမျိုးဖြင့်ပင် သူမ၏ မိဘများကို အိမ်တော်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ဖူးလိမ့်မည်။</p> <p>"အပြင်လူ ဘာအပြင်လူလဲ... နင်က ငါ့မြေးပဲ။ နင့်မျိုးရိုးအမည်က ယန် နင့်အဖေက ယန်ခန်းဟိုင်ပဲ။ နင်က မင်းရဲ့ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို အသိအမှတ်ပြုပြီး အမြစ်ဆီကို ပြန်လာရမယ်"</p> <p>ယန်ပါးဟိုသည် ဒေါသတကြီး ခုန်ထလိုက်ပြီး သူ၏ မျက်နှာအိုကြီးမှာ နီမြန်းလျက် ယွင်ရှန်း၏ ရှေ့တွင် ဟိုဟိုဒီဒီ သောင်းကျန်းနေတော့သည်။</p> <p>မြင်ကွင်းမှာ ရုတ်တရက် ရယ်စရာကောင်းသော ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။</p> <p>ယွင်ရှန်းက အေးစက်စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး... "ဒါပေမဲ့ ကျွန်မအမေက ရှင် အသိအမှတ်မပြုခဲ့တဲ့ ဟူကျိုရှန်းလေ။ အကယ်၍ ရှင်က ကျွန်မကို မျိုးရိုးစဉ်ဆက် အသိအမှတ်ပြုစေချင်ရင် ကျွန်မအမေရဲ့ ဝိညာဉ်စာချပ်ကို ယန်အိမ်တော်ရဲ့ ဘိုးဘေးခန်းမထဲကို အရင်သွင်းပေးပါ။ ဒီအမျိုးသမီးက တစ်ခါက ပြောဖူးတယ်... အကယ်၍ ကျွန်မနဲ့ အဖေက ယန်အိမ်တော်ကို ပြန်လာချင်ရင် အမေနဲ့ အဆက်အသွယ်ဖြတ်ပြီး သုံးကြိမ်ဒူးထောက် ကိုးကြိမ်ဦးချရမယ်တဲ့။ အကယ်၍ ရှင်က ကျွန်မအမေရဲ့ ဂုဏ်သိက္ခာကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ဒီအမျိုးသမီးကို ကျွန်မအမေရဲ့ ဝိညာဉ်စာချပ်ရှေ့မှာ သုံးကြိမ်ဒူးထောက် ကိုးကြိမ်ဦးချပြီး တောင်းပန်ခိုင်းနိုင်မှသာ ကျွန်မ မျိုးရိုးစဉ်ဆက်ကို အသိအမှတ်ပြုမယ်"</p> <p>ယွင်ရှန်းသည် ဤမျှအထိ ဒေါသထွက်လေ့မရှိသော်လည်း ယန်ချန်းရွှယ်က သူမအား အိမ်တော်အပြင်ဘက်တွင် တားဆီးကာ သူမနှင့် သူမ၏ မိဘများကို စော်ကားခဲ့သည်ကို အမြဲတမ်း မှတ်မိနေခဲ့သည်။ ဒေါသကြောင့် ယွင်ရှန်းသည် သူမ၏လက်ထဲတွင်ရှိသော သားရဲစကားပြောလက်စွပ်ကို တင်းကျပ်စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားလိုက်သည်။ ၎င်းမှာ ဟူကျိုရှန်းက သူမအတွက် ချန်ထားရစ်ခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော အရာပင်။</p> <p>ထိုစကားကို ကြားလိုက်ရချိန်တွင် ယန်ချန်းရွှယ်က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလိုက်တော့သည်။ "နင့်လို ကောင်မလေးက နင်က ထိုက်တန်တယ်လို့ ထင်နေတာလား။ နင်နဲ့ နင့်အမေက အတူတူပဲ လောကကြီးက ရွံရှာမုန်းတီးကြတဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ သွေးတွေ စီးဆင်းနေကြတာ"</p> <p>"ဖြန်း"</p> <p>ပြင်းထန်လှသော လက်ဝါးရိုက်သံတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်။</p> <p>ယန်ချန်းရွှယ်မှာ ယိုင်လဲသွားပြီး မြေပြင်ပေါ်သို့ ဘုတ်ခနဲ ပြုတ်ကျသွားတော့သည်။ သူမ ပြောလက်စ စကားလုံးများမှာလည်း ဝတ်ခနဲ ရပ်တန့်သွားခဲ့ရသည်။ သူမသည် လောကတွင် မယုံနိုင်စရာအကောင်းဆုံး အရာတစ်ခုကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည့်အလား မျက်လုံးအစုံ ပြူးကျယ်လျက် စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ယန်ပါးဟိုသည် သူ၏ လက်ကို မြှောက်ထားဆဲဖြစ်ပြီး ထိုလက်မှာလည်း အနည်းငယ် တုန်</p> <p>ရင်နေသည်။ ဦးလေးယန်နှင့် ယန်ချန်းလန်တို့၏ မျက်နှာများမှာလည်း ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်မှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေတော့သည်။</p> <p>"အဖေ... အဖေက ကျွန်မကို ရိုက်လိုက်တာလား။ ဒီကောင်မလေးအတွက်နဲ့ ကျွန်မကို ရိုက်</p> <p>လိုက်တာလား"</p> <p>ယန်ချန်းရွှယ်မှာ ရူးသွပ်သွားသည့်အလား အော်ဟစ်လိုက်သည်။</p> <p>ယန်ပါးဟိုသည် ယနေ့ကဲ့သို့ တစ်ခါမျှ ဒေါသမထွက်ဖူးပေ။ သူသည် သားဖြစ်သူများအပေါ်တွင် တင်းကျပ်ပြင်းထန်လေ့ရှိသော်လည်း ယန်ချန်းရွှယ်ကိုမူ မိသားစုတွင် တစ်ဦးတည်းသော သမီးဖြစ်ပြီး ကွယ်လွန်သူ ဇနီးသည်နှင့် ဆင်တူသဖြင့် အလွန်အမင်း အလိုလိုက်ခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ သူမ မွေးဖွားလာကတည်းက ယန်ပါးဟို၏ ပထမဆုံးအကြိမ် ရိုက်နှက်ခြင်းကို ခံရခြင်းပင်။</p> <p>"ဦးလေးယန်... ဒီနေ့ကစပြီး ယန်ချန်းရွှယ်ဟာ ယန်အိမ်တော်နဲ့ ဘာမှမပတ်သက်တော့ဘူး။ သူမကို အခန်းထဲ ပြန်ခေါ်သွားပြီး အဝတ်အစားတွေပဲ ယူခိုင်းလိုက်။ ကျန်တဲ့ ဘာပစ္စည်းမှ ယူခွင့်မပေးနဲ့။ အကယ်၍ သူမက နောင်မှာ ယန်အိမ်တော်ထဲမှာ လာပြီး သောင်းကျန်းနေမယ်ဆိုရင် တုတ်နဲ့ရိုက်ပြီး နှင်ထုတ်လိုက်ကြ"</p> <p>ယန်ပါးဟို၏ အသံမှာ တုန်ရင်နေသည်။ ၎င်းမှာ ဝမ်းနည်းမှုကြောင့်လား သို့မဟုတ် နာကျင်မှုကြောင့်လားဆိုသည်မှာ မသေချာပေ။ သူသည် လက်ကို ဝေ့ယမ်းလိုက်ပြီး ယန်ချန်းရွှယ်ကို နောက်ထပ် မကြည့်ချင်တော့သကဲ့သို့ မျက်နှာလွှဲလိုက်တော့သည်။</p> <p>"အဖေ ကျွန်မကို အိမ်တော်ကနေ နှင်မထုတ်ပါနဲ့"</p> <p>ယန်ချန်းရွှယ်မှာ လုံးဝကို စိတ်ပျက်အားငယ်သွားရတော့သည်။</p> <p>သူမကိုယ်သူမ မထိန်းနိုင်ဘဲ အမှားအယွင်းတစ်ခုကို လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုမိလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ယန်ချန်းရွှယ်သတိထားမိသွားသည်။ သူမ၏ အစ်ကိုကြီး ယန်အိမ်တော်မှ ထွက်ခွာသွားပြီးကတည်းက ဖခင်ဖြစ်သူသည် သူမအား ယွင်ရှန်း၏မိခင်နှင့် ပတ်သက်သော ကိစ္စရပ်များကို အပြင်လူများရှေ့တွင် လုံးဝ မဟရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် သတိပေးခဲ့ဖူးသည်။</p> <p>သို့သော် ယနေ့တွင်မူ သူမသည် ထိုတားမြစ်ချက်ကို ချိုးဖောက်မိခဲ့သည်။</p> <p>ယွင်ရှန်းသည်လည်း အံ့အားသင့်သွားရသည်။ ယန်ချန်းရွှယ် ပြောလက်စ စကားအဆုံးကို သူမ မကြားလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းမှာ သူမနှင့် သူမ၏ မိခင်ကို စော်ကားရန် ကြံရွယ်ထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း သိသာလှသည်။</p> <p>လောကကြီးက ရွံရှာမုန်းတီးကြတဲ့ ညစ်ပတ်တဲ့ သွေးတွေ... ဒါဆိုရင် ငါ့အမေရဲ့ ဇာစ်မြစ်က ထူးဆန်းနေတာလား။</p> <p>ဦးလေးယန်သည် သက်ပြင်းတစ်ချက် ချလိုက်ရင်း ယန်ချန်းရွှယ်ကို ထူပေးကာ လေသံပျော့ဖြင့် ဖျောင်းဖျရှာသည်။</p> <p> "တတိယသခင်မလေး... ဒီတစ်ခါတော့ သခင်မလေး တကယ်မှားသွားပြီ။ အခုတော့ ထွက်သွားလိုက်ပါတော့... သခင်ကြီးနဲ့ ယန်အိမ်တော်က သခင်မလေးကြောင့် တော်တော်လေး နာကျင်ခံစားခဲ့ရပြီးပြီ"</p> <p>ယန်ချန်းရွှယ်သည် ရုန်းကန်နေခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်သည်။ ခြေလှမ်းအနည်းငယ် လှမ်းပြီးနောက်တွင်မူ တစ်စုံတစ်ခုကို ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ယွင်ရှန်း၏ ထံသို့ ပြေးဝင်သွားတော့သည်။</p> <p>"ယုယု ငါ့ရဲ့ ယုယုလေး... နင်က အမှန်တရားကို သိနေပြီဆိုတော့ ယုယု ဘယ်မှာလဲဆိုတာလည်း နင် သိနေမှာပေါ့။ ဒါတွေအားလုံးက ငါ့အမှားတွေပါ... ငါ့သားလေးကိုတော့ ဘာမှမလုပ်ပါနဲ့ဦး"</p> <p>ယန်ပါးဟို၏ ရိုက်ချက်က ယန်ချန်းရွှယ်ကို အသိတရား ပြန်ဝင်လာစေခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် သူမသည် ယွင်ရှန်းကိုသာ အပြစ်တင်နေခဲ့သော်လည်း အကယ်၍ ယွင်ရှန်းသာ အဆိပ်၏ ဇာစ်မြစ်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့လျှင် သူမ၏ အဖိုးတန်သားလေး ရှိရာကိုလည်း မလွဲမသွေ သိရှိနေလိမ့်မည်ဟု သဘောပေါက်သွားခြင်းပင်။</p> <p>ယခုအခါ သူမတွင် သားဖြစ်သူ တန်ယုမှလွဲ၍ အရာအားလုံး ဆုံးရှုံးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။</p> <p>ယွင်ရှန်းသည် ယန်ပါးဟိုကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရာ အဘိုးအို၏ နှုတ်ခမ်းများမှာ အနည်းငယ် လှုပ်ရှားနေသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူသည်လည်း တစ်စုံတစ်ခုကို ပြောချင်နေပုံရသည်။</p> <p>အသားထဲက ထွက်သည့် သွေးမှာ ပို၍ နွေးထွေး၏။ တန်ယုမှာ မည်မျှပင် ခေါင်းမာလှပါစေ သူသည် ယန်ပါးဟို၏ မြေးအရင်းပင် ဖြစ်နေဆဲပင်။</p> <p>ယီပိုင်မင်းသည် မွန်းတည့်ချိန်နောက်ဆုံးထား၍ တန်ယုကို အန္တရာယ်ကင်းကင်းဖြင့် ပြန်ခေါ်လာပေးမည်ဟု ပြောခဲ့သည်။ တန်ယုမှာ နည်းပညာအရ ရာဇဝတ်သားတစ်ဦး ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သဖြင့် ယူကျင်းမြို့ထဲသို့ ပေါ်ပေါ်တင်တင် ပေါ်မလာသင့်ပေ။ ထို့ကြောင့် ယီပိုင်မင်းက သူ့ကို မြို့ပြင်</p> <p>တစ်နေရာ၌ ထားရှိမည်ဟု ပြောထားသည်။</p> <p>"တန်ယု ဘယ်မှာလဲဆိုတာ သိချင်ရင် သွေးစွန်းနေသောလက်ဂိုဏ်းကလူတွေနဲ့ ဘယ်နေရာမှာ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ ချိန်းဆိုထားလဲဆိုတာ ငါ့ကို အမှန်အတိုင်းပြော"</p> <p>ယီပိုင်မင်းသည် သွေးစွန်းနေသောလက်ဂိုဏ်း၏ အခြေစိုက်စခန်းသို့ သွားရောက်ခဲ့သော်လည်း ယူကျင်းမြို့ထဲတွင်လည်း သူတို့၏ အဆက်အသွယ်များ ရှိနေဦးမည်ဟု ယွင်ရှန်းက ယုံကြည်နေသည်။ ဤအချက်မှတစ်ဆင့် ရှက်ရံမှုမရှိသော တီဟုန်မြို့စားလေး ရွှမ်ဝူကျိကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် သူမ ကြံစည်နေခြင်းပင်။</p> <p>ယန်ချန်းရွှယ်သည် ခဏမျှ တွန့်ဆုတ်နေသော်လည်း သားဖြစ်သူအတွက် စိုးရိမ်စိတ်ကို မအောင့်နိုင်တော့ဘဲ ဝတ်ရုံနီဝတ်လူနှင့် ဆက်သွယ်ရမည့်နည်းလမ်း၊ လျှို့ဝှက်ကုဒ်နှင့် သူမထံတွင် ကျန်ရှိနေသေးသော မိစ္ဆာသားရဲ သားအိမ်ရေအဆိပ်အကြွင်းအကျန်များကိုပါ ယွင်ရှန်းထံ အပ်နှံလိုက်တော့သည်။ ထိုအခါမှသာ ယွင်ရှန်းက တန်ယု ရှိနေနိုင်မည့်နေရာကို ပြောပြလိုက်သည်။</p> <p>ယန်ချန်းရွှယ်သည် ကျေးဇူးတင်စကားပင် မပြောဘဲ လှည့်ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူမ တံခါးဝသို့ ရောက်ရှိချိန်တွင် ယန်ပါးဟိုက နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သတိပေးစကား ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ယန်ချန်းရွှယ်... ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် ဆင်ခြင်ပါ။ နင့်ပါးစပ်ကိုလည်း သတိထား။ အကယ်၍ ယွင်ရှန်းနဲ့ သူမရဲ့အမေအကြောင်း တစ်စုံတစ်ရာ ပေါက်ကြားလာတာ ကြားရရင်တော့ ငါတို့ကြားက သားအမိသံယောဇဉ်ကို အပြတ်ဖြတ်လိုက်ရလိမ့်မယ်"</p> <p>ဦးလေးယန်နှင့် ယန်ချန်းရွှယ်တို့ ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ယန်မိသားစုဝင် သုံးဦးမှာ ခန်းမဆောင်အတွင်း၌ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး စကားမဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသည်။ ယွင်ရှန်းက ယန်ချန်းလန်ကို ကြည့်လိုက်သော်လည်း ဦးလေးဖြစ်သူမှာ ဘာမှမသိရှိသေးသကဲ့သို့ တည်ငြိမ်နေဆဲပင်။ ယန်ပါးဟိုသည်လည်း ယွင်ရှန်းအား မျိုးရိုးစဉ်ဆက် ပြန်လည်အသိအမှတ်ပြုရန် ကိစ္စကို ထပ်မံမပြောတော့ဘဲ မြေးအဘိုးနှစ်ဦးမှာ အပြန်အလှန် ခဲယဉ်းနေကြသည်။</p> <p>ယန်ချန်းလန်က တိတ်ဆိတ်မှုကို ဖြိုခွဲကာ စတင်ပြောဆိုလိုက်သည်။</p> <p>"အဖေ... အဖေ့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်ထဲမှာ တကယ်ပဲ ထူးဆန်းတဲ့ အဆိပ်မိနေတာ အတည်ပြုပြီးပြီပဲ။ ကျိုးပြည်ထောင်စုမှာလည်း ဒီအဆိပ်ကို ဖြေနိုင်တဲ့သူ မရှိသေးဘူးဆိုတော့... ဒီတိုက်ပွဲကို ဖျက်သိမ်းဖို့ ဧကရာဇ်မင်းမြတ်ဆီ တင်ပြရင် မကောင်းဘူးလား"</p> <p>ယန်ချန်းရွှယ်၏ အမှားကြီးကြောင့် အဆိပ်ဖြေဆေးလည်း မရှိသေးသည့် ဤအခြေအနေတွင် ယန်ပါးဟိုသာ တိုက်ပွဲဝင်မည်ဆိုပါက ရှုံးနိမ့်မည်မှာ အသေအချာပင်။</p> <p>"ဖျက်သိမ်းရမယ် ဘာလို့ ဖျက်သိမ်းရမှာလဲ။ ငါသာ ဖျက်သိမ်းလိုက်ရင် တစ်လောကလုံးက ငါ့ကို ရယ်ကြလိမ့်မယ်။ ကျိုးပြည်ထောင်စုကလည်း ခရမ်းရောင်ရွှေကျောက်တွေကို ဆုံးရှုံးရလိမ့်မယ်။ ငါ ဒီတိုက်ပွဲကို တိုက်ရမယ်။ ဘယ်သူမှ ငါ့ကို လာပြီး ဖျောင်းဖျမနေနဲ့"</p> <p>ယန်ပါးဟိုမှာ စိတ်အခြေအနေ အလွန်ဆိုးရွားနေသော်လည်း သူ၏ ခေါင်းမာလှသော အကျင့်မှာမူ မပြောင်းလဲပေ။ သူသည် ဤပြိုင်ပွဲကို လက်မလွှတ်နိုင်ပေ။</p> <p>"အဖေ"</p> <p>ယန်ချန်းလန်က ထပ်မံဖျောင်းဖျရန် ကြိုးစားသော်လည်း...</p> <p>"တော်ပြီ... ငါ့ဆုံးဖြတ်ချက်က အတည်ပဲ။ နောက်ထပ် နှစ်ရက်အတွင်းမှာ ငါ ကျင့်စဉ်ခန်းထဲမှာ အနားယူမယ်။ အကြောင်းမရှိဘဲ ငါ့ကို လာမနှောင့်ယှက်ကြနဲ့"</p> <p>ယန်ပါးဟိုက စိတ်မရှည်စွာ လက်ကာပြလိုက်ပြီး သူ၏ လေ့ကျင့်ရေးအခန်းအတွင်းသို့ တစ်ဦးတည်း ဝင်ရောက်သွားတော့သည်။</p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;"> </p> <p style="text-align: center;">***</p>


Save