Book List

<h2 style="text-align: center;">အပိုင်း(၇၂)</h2> <h2 style="text-align: center;">*</h2> <p> </p> <p>ချွမ်း...</p> <p>လင်းတုန်း မှန်သေတ္တာကို ခွဲလိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက်၊ ယီရင်သည် ပြင်းထန်သော ရိုက်ချက်တစ်ခုကြောင့် လွင့်စင်လာသည့်အလား ကျောပြင်ဖြင့် အတန်းကြားထဲသို့ လျှောတိုက်ကာ ရောက်ရှိလာလေသည်။ သူမ၏ ဓားကို အရှေ့တွင် ကာကွယ်ကိုင်ဆောင်ထားဆဲ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမ၏ ဆံပင်အစွန်းများမှ မီးခိုးများ ထွက်နေလေသည်။</p> <p>"ဒါက ငါထင်ထားတာထက် အချိန်နည်းနည်း ပိုယူနေတယ်..."</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းတုန်းက စွန့်စားပြီး အပြင်ဘက်သို့ တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ သေချာတာပေါ့...။ လှေကားအောက်ခြေတွင် တပည့်တစ်စု စုဝေးနေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လောလောဆယ်တွင် သူတို့အချင်းချင်း တီးတိုးပြောဆိုနေကြသည်။ သို့သော် မည်သည့် စက္ကန့်တွင်မဆို အကြီးအကဲရာမ် ကို ကူညီရန် အရှေ့သို့ ပြေးဝင်လာနိုင်လေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းက မခွဲရသေးသော မှန်သေတ္တာ ဒါဇင်ပေါင်းများစွာ ရှိနေသည့် အတန်းတစ်လျှောက်ကို သူ လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အံကြိတ်လျက် စကားပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ငါတို့ဆီမှာ... ရှိတာကိုပဲ... ယူသွားကြရအောင်..."</p> <p>ဤမျှများပြားလှသော ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုများကို ချန်ထားခဲ့ရခြင်းက သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့ ဆက်နေမည်ဆိုလျှင် သေချာပေါက် သေကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။</p> <p>သူမက မျက်နှာရှုံ့မဲ့သွားပြီး ဘေးဘက်သို့ လိမ့်ထွက်သွားသည်။ ထိုလှုပ်ရှားမှုကြောင့် နောက်ထပ် အလင်းတန်း တစ်ခုကို သီသီလေး ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့လေသည်။</p> <p>"သူ့ကို အသာလေး အနားပေးပြီးသွားရင်... ငါတို့ သွားလို့ရပြီ..."</p> <p>သူမသည် မှော်ပစ္စည်း ကို နောက်ထပ် ဓားမာဒြာ လှိုင်းတစ်ခုဖြင့် တိုက်ခိုက်လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် လင်းတုန်းက သူမကို ပြူးပြဲစိုက်ကြည့်နေမိလေသည်။</p> <p>"သူ့ကို ငါတို့ လုံးဝ တိုက်ခိုက်နေစရာ မလိုပါဘူး... တိမ်တိုက်ပေါ် တက်... သွားကြမယ်..."</p> <p>"ခွန်အားကြီးတဲ့သူတွေက ထွက်မပြေးဘူး..."</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>ထိုအခိုက်အတန့်တွင် အကြီးအကဲ ကိုယ်တိုင် မြင်ကွင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာပြီး၊ သူ၏ ဓားကို ဝှေ့ယမ်းလိုက်သည်။ မာဒြာ များက ထိုလှုပ်ရှားမှုနောက်သို့ လိုက်ပါသွားသည်။ ထို့နောက် ဖောက်ထွင်းမြင်ရသော မာဒြာ နံရံများက သူတို့၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် ပွင့်အန်ထွက်ပေါ်လာလေသည်။ သူတို့သည် တိုင်တစ်တိုင်အတွင်း ပိတ်လှောင်ခံလိုက်ရသည်။ ရှေးဟောင်းပစ္စည်း ပြခန်း တစ်တန်းတွင်၊ ရာမ် နှင့် မှော်ပစ္စည်း နှစ်ခုက တစ်ဖက်၌ ရှိနေပြီး၊ ယီရင် နှင့် လင်းတုန်း က အခြားတစ်ဖက်၌ ရှိနေလေသည်။ သူတို့၏ အနောက်ဘက်တွင်တော့၊ ရန်သူ တပည့်တစ်စုက ပွင့်နေသော တံခါးအပြင်ဘက်၌ စောင့်ဆိုင်းနေကြလေသည်။</p> <p>အဘိုးအိုက သူ၏ ဓားသွားကို သူတို့ဆီသို့ ချိန်ရွယ်လိုက်သည်။ မှော်ပစ္စည်း များကို သူ ညွှန်ကြားချက် တစ်ခုခု ပေးလိုက်သည်မှာ သေချာသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူ စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့ နှစ်ခုစလုံး ငြိမ်သက်နေသောကြောင့်ပင်။</p> <p>"မင်းတို့ကို အရှင်လတ်လတ် လိုချင်တယ်... ငါ့ရဲ့ ထိန်းချုပ်မှုအောက်မှာ နေမယ်လို့ သစ္စာဆို... ငါတို့ကို အဖြေတွေပေး... ဒါဆိုရင် မင်းတို့ကို ငါတို့ မသတ်ဘူး... မင်းတို့ဘာသာ အဆုံးစီရင်ဖို့ ခွင့်ပြုပေးမယ်..."</p> <p>"ငါ့ကို အသက်ရှင်အောင် ကာကွယ်ပေးနိုင်လား..."</p> <p>လင်းတုန်းက တိုးညှင်းသော လေသံဖြင့် ယီရင်ကို မေးလိုက်သည်။</p> <p>"ဘာလို့လဲဆိုတော့... ဒီထဲကို ပြေးဝင်လာမယ့် လူအုပ်ကြီးကနေ နင် အသက်ရှင်နိုင်ပေမယ့်... ငါကတော့ အသက်ရှင်မှာ မဟုတ်ဘူး... ပြီးတော့ ငါ့ကို ဘေးကင်းအောင် ထားပါ့မယ်လို့ နင် သစ္စာဆိုထားတယ်လေ..."</p> <p>သူမ တုန်ရီသွား၏။ သူမ၏ မျက်နှာအမူအရာက ဒေါသနှင့် ပြင်းထန်သော နာကျင်မှုကြားတွင် တဖျတ်ဖျတ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင်တော့ သူမ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်လေသည်။</p> <p>ယီရင် သည် ဓားပျံ ရှိသည့် သေတ္တာဘေးတွင် ဒူးထောက်လိုက်ပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓားသွားကို မြေကြီးပေါ်သို့ ဖိကပ်ထားလိုက်သည်။ သူမ၏ ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ ဝတ်ရုံများ ကျွတ်ကျသွားခဲ့ပြီး၊ သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် အမည်းရောင် ဝတ်စုံစုတ်များသာ ကျန်ရစ်နေလေပြီ။ သို့သော် ခိုးယူထားသော သံမဏိ တံဆိပ်ပြား ကတော့ သူမ၏ လည်ပင်းတွင် ဆွဲထားဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"နင့်ရဲ့ တမန်တော်က ငါ ဘယ် လမ်းစဉ် ကို လိုက်သလဲ ဆိုတာ နင့်ကို ပြောပြခဲ့လား..."</p> <p>ဆူရီရယ်၏ စိတ်ဝိညာဉ်က ထို အချက်အလက်ကို သူ့အား ပေးခဲ့သော်လည်း၊ သူ မမှတ်မိနိုင်တော့ပေ။ သူ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။</p> <p>"အဲဒီ ဓားကို ယူလိုက်..."</p> <p>သေတ္တာကို လက်ညိုးထိုးပြရင်း သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ပြီးရင် သူ့ဆီကို ပစ်ပေါက်လိုက်..."</p> <p>လင်းတုန်းသည် တိုက်ပွဲဝင်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော ကျောက်စိမ်းအဆင့် ကို စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တစ်ချက် လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>"အခုလား..."</p> <p>"အခု..."</p> <p>အကြီးအကဲသည် မှော်ပစ္စည်း များကို ပခုံးတစ်ဖက်စီအထက်တွင် လွင့်မျောစေလျက်၊ လက်ထဲတွင် လက်နက်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ သူက စိတ်မရှည်စွာဖြင့် သူတို့ကို မျက်နှာမူထားလေသည်။ တတ်နိုင်သမျှ လှုပ်ရှားမှု အနည်းဆုံးဖြင့်၊ လင်းတုန်းသည် အစီအရင်များ ရေးဆွဲထားသော ဓားသွားကို ၎င်း၏ တင်ခုံပေါ်မှ လျှောချယူလိုက်လေသည်။</p> <p>"မင်းတို့ရဲ့ အဖြေ..."</p> <p>ရာမ် က တောင်းဆိုလိုက်သည်။</p> <p>လင်းတုန်းက ဓားကို အချိန်အဆဖြင့် မ,ကြည့်လိုက်သည်။</p> <p>ယီရင်က အသက်ပြင်းပြင်း တစ်ချက် ရှူလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါက အဆုံးမဲ့ ဓား လမ်းစဉ် ပဲ..."</p> <p>သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>လင်းတုန်း ပစ်ပေါက်လိုက်လေသည်။</p> <p>ဓားက လေထဲတွင် ထိပ်ဖျားမှနေ၍ လည်ပတ်ပျံသန်းသွားချိန်တွင်၊ ယီရင်သည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် လက်နက်အပေါ် ဆုပ်ကိုင်ထားမှုကို တင်းကြပ်လိုက်လေသည်။ သူမ၏ ဓားသွားသည် ထုရိုက်ခံလိုက်ရသော ခေါင်းလောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ မြည်ဟည်းသွားသည်။ ထိုအခါ ကြမ်းပြင်မှာ သူ့အလိုလို အပိုင်းပိုင်းအစစ ကွဲထွက်သွားပြီး၊ လေထုထဲတွင် လွင့်စင်နေသော သစ်သားစများဖြင့် ရုတ်တရက် ပြည့်နှက်သွားလေသည်။ ပုဆိန် ပေါင်း တစ်ထောင်ခန့်က နေရာတစ်ခုတည်းကို တစ်ချိန်တည်း တစ်ပြိုင်တည်း ပေါက်ချလိုက်သည့်အလား ပင်။</p> <p>ခင်းကျင်း ပြသထားသော ငွေတစ်ဝက် လက်နက်များက ထိုအသံကို အားနည်းစွာ ပဲ့တင်ထပ်စေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့၏ သေတ္တာတစ်ဝိုက်တွင် ပြတ်ရှရာ အနည်းငယ် ထွက်ပေါ်လာသော်လည်း၊ ၎င်းတို့မှာမူ မပျက်မစီး ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။ လင်းတုန်း၏ ခါးပတ်ရှိ ငွေတစ်ဝက် ဓားမြှောင်ကပင် တိုးညှင်းစွာ မြည်ဟည်းသွားသည်။ သူ၏ ဝတ်ရုံပေါ်တွင် ပေါ့ပါးသော ပြတ်ရှရာများ ထွက်ပေါ်လာသဖြင့် သူ ဆတ်ကနဲ တုန်သွားလေသည်။ အခန်း ပတ်လည်တွင်၊ ခေါင်းလောင်းသံ သုံးသံက ပိုမို ကျယ်လောင်စွာ မြည်ဟည်းသွားပြီး၊ မှန်သေတ္တာ သုံးလုံး ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။</p> <p>“အား...”</p> <p>နောက်ထပ် ခေါင်းလောင်းသံ တစ်သံ မြည်လာပြီးနောက်၊ အကြီးအကဲ ရာမ် စူးစူးဝါးဝါး အော်ဟစ်လိုက်လေသည်။ သူ၏ ဓားသည် အခြားအရာများနှင့်အတူ ပဲ့တင်ထပ် မြည်ဟည်းသွားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူ၏ အင်္ကျီလက်မှာ သွေးများဖြင့် ပေါက်ကွဲထွက်သွားလေသည်။ သူ၏ လက်မောင်းနှင့် ညာဘက်ခြမ်းရှိ အဝတ်အစားများမှာ စုတ်ပြတ်သတ်သွားအောင် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရသည်။ ဆက်လက် ကိုင်ဆောင်ထားရန် ခွန်အားမရှိတော့သော လက်ထဲမှနေ၍ သူ၏ လက်နက်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ လွတ်ကျသွားလေတော့သည်။</p> <p>လေထဲတွင်လည်း ဓားပျံ က မြည်ဟည်းနေလေသည်။ ၎င်းက ရေးရေးလေးသာ မြင်ရသော ဓားမာဒြာ မျဉ်းကြောင်းများကို ရောင်ပြန်ဟပ်ရင်း ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ မှော်ပစ္စည်း များကြားတွင် ပျံသန်းသွား၏။ မှော်ပစ္စည်းများသည် အကြီးအကဲ ရာမ် ၏ ငြိမ်သက်စေမှုကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရွှေရောင် မီးခိုးတန်းများ ချန်ရစ်ကာ မြေကြီးပေါ်သို့ လွင့်ကျသွားမည့် အပိုင်းအစများအဖြစ် ခုတ်ပိုင်းခံလိုက်ရချိန်တွင်လည်း ၎င်းတို့က လုံးဝ ခုခံခြင်း မရှိခဲ့ကြပေ။ အောက်ခြေရှိ အပြာရောင် စက်ဝိုင်းများသာ ဘာကိုမျှ ထောက်ပံ့ထားခြင်း မရှိတော့ဘဲ လွင့်မျောလျက် ကျန်ရစ်ခဲ့လေသည်။</p> <p>ဓားသည် ၎င်း၏ ပျံသန်းမှု လမ်းကြောင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ ခလောက်ဆန်စွာ ကျသွားလေသည်။ ၎င်းမှာ အကြီးအကဲ ရာမ် နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်တွင် လုံးဝ မရှိတော့ပေ။ အဘိုးအိုသည် ပျက်စီးသွားသော လက်မောင်းကို ဆုပ်ကိုင်လျက် ဒူးထောက်ကျသွားစဉ် ညည်းတွားလိုက်လေသည်။</p> <p>လင်းတုန်းက ပြူးပြဲ စိုက်ကြည့်နေမိသည်။</p> <p>ယီရင်သည် သူ့ကို မိုင်တစ်ထောင် တိမ်တိုက် အပေါ်တွင် တင်ထားသော ပြည့်အသိပ် ကျောပိုးအိတ်ဆီသို့ တွန်းပို့လိုက်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမက စကားပြောနေဆဲ ဖြစ်သည်။</p> <p>"အဲဒါကို ပဲ့တင်ရိုက်ခတ်မှု လို့ ခေါ်တယ်... လေထဲမှာရှိတဲ့ အော်ရာ ကို နှိုးဆွဖို့ ဓား မာဒြာ ကို အသုံးပြုတာ... အဲဒီ အော်ရာ တွေက ထက်မြက်တဲ့ လက်နက်တွေ ပတ်လည်မှာ စုဝေးလာတယ်... ငွေတစ်ဝက် နဲ့ဆိုရင်တော့ သိပ်အလုပ်မဖြစ်ဘူး..."</p> <p>ထိုအချက်အတွက်၊ လင်းတုန်း ကျေးဇူးတင်မိလေသည်။ သို့မဟုတ်လျှင်၊ သူ၏ ကိုယ်ပိုင် ဓားမြှောင်ကြောင့် သူ နှစ်ပိုင်း ပြတ်သွားနိုင်လေသည်။</p> <p>သူသည် တိမ်တိုက် ပေါ်သို့ မှောက်ခုံ လဲကျသွားပြီး၊ ခိုးရာပါ ပစ္စည်းများ အပြည့်ပါသော ကျောပိုးအိတ်ကို သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဖိချထားလိုက်လေသည်။ သူမက သူ၏ အရှေ့မှ ခုန်တက်လာပြီး၊ တိမ်တိုက် မှော်ပစ္စည်း ထဲသို့ သူမ၏ ဝိညာဉ်စွမ်းအင်များကို ဖြည့်တင်းပေးလိုက်လေသည်။ ၎င်းသည် မြှားတစ်စင်းကဲ့သို့ ထွက်ခွာသွားလေသည်။ အပြင်ဘက်ရှိ ကြက်သေသေနေသော ကောင်းကင် ဂုဏ်သရေ တပည့်များ မည်သို့မျှ မတုံ့ပြန်နိုင်မီ၊ ၎င်းက တံခါးမှတစ်ဆင့် အပြင်သို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပျံသန်းထွက်ခွာသွားလေသည်။</p> <p>"အဲဒါက ငါ့ လမ်းစဉ် ရဲ့ နှလုံးသားပဲ..."</p> <p>ယီရင်က ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဓားတွေ အားလုံးက တစ်ခုတည်းပဲ..."</p> <p>စကားပြောနေစဉ်၊ သူမသည် တိမ်တိုက် ကို လမ်းမတစ်လျှောက် မောင်းနှင်သွားလေသည်။ ၎င်းသည် မြေပြင်အထက် သုံးပေခန့်တွင်သာ လွင့်မျောနေသည်။ သို့သော် ယီရင် ၏ စွမ်းအားကြီးမားသော ဝိညာဉ် လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင်၊ ၎င်းမှာ ဒုန်းစိုင်းပြေးနေသော မြင်းတစ်ကောင်ထက်ပင် ပိုမို မြန်ဆန်လေသည်။</p> <p>"နင်သာ အဲဒါကို ငါ့ကို သင်ပေးနိုင်မယ်ဆိုရင်... ဘာမဆို... ဘာလုပ်ရလုပ်ရ ငါ လုပ်ပါ့မယ်..."</p> <p>ယီရင်က တိမ်တိုက်ကို ကျောင်းတော် မှ ဝေးရာဆီသို့ လမ်းညွှန် မောင်းနှင်သွားစဉ်၊ သူတို့၏ အနောက်မှ အလင်းတန်းများ ပစ်ခတ်လာလေသည်။ ထိုအလင်းတန်းများက မိုးရေကျောက် အဆောက်အအုံများကို မီးလောင်ကျွမ်းသွားစေသည်။ အမာရွတ်များရှိသော သူမ၏ မျက်နှာမှာ အာရုံစူးစိုက်မှုကြောင့် တင်းမာနေလေသည်။</p> <p>"သူ မသေသေးဘူး..."</p> <p>သူ၏ မှတ်ချက်ကို လျစ်လျူရှုလျက် သူမက ပြောလိုက်သည်။</p> <p>"ဒါပေမဲ့ ငါ နိုင်တယ်လို့တော့ အခိုင်အမာ ပြောရဲတယ်..."</p> <p>သူမက ပြတ်သားစွာ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။</p> <p>"အင်း... အဲဒါကို အောင်ပွဲတစ်ခု အနေနဲ့ ငါတို့ သတ်မှတ်လိုက်ကြတာပေါ့..."</p> <p>နောက်ယောင်ခံ လိုက်သူများကို အဝေးတွင် ချန်ထားရစ်ခဲ့ကာ၊ သူတို့သည် ဘိုးဘေး ဂူသင်္ချိုင်း ဆီသို့ အရှိန်အဟုန်ဖြင့် ပြေးထွက်သွားကြလေတော့သည်။</p> <p>***</p> <p> </p>


Save